Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παλαιοημερολογίτες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παλαιοημερολογίτες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τρίτη 2 Σεπτεμβρίου 2025
Τρίτη 26 Ιουλίου 2022
ΤΟ ΠΛΑΣΤΟ ΣΙΓΓΙΛΙΟ ΜΕ ΤΑ ΑΝΑΘΕΜΑΤΑ ΤΩΝ ΓΟΧ .
Οι επιστημονιμές αποδείξεις που παρουσιάζονται στο βιβλίο των αστροφυσικών Θεοδοσίου και Δανέζη,
''Η οδύσσεια των ημερολογίων'', καταδεικνύουν πως το παπικό γρηγοριανό ημερολόγιο, το παλαιό ιουλιανό ημερολόγιο και το νέο διορθωμένο ιουλιανό είναι τρία διαφορετικά ημερολόγια. Γι' αυτό και απ' το 2800 μ.Χ. το γρηγοριανό ημερολόγιο και το νέο ιουλιανό θα απέχουν μεταξύ τους ένα 24ωρο. Αν ήταν ίδια ημερολόγια και 10.000 χρόνια να περνούσαν δεν θα απείχαν μεταξύ τους ούτ' ένα λεπτό.
Όποιος θέλει ν' ακολουθήσει την αλήθεια του ευαγγελίου του Χριστού και όχι ανθρώπινες παραδόσεις που δεν έχουν σχέση με την σωτηρία μας, ας προσευχηθεί ταπεινά στον Κύριο Ιησού Χριστό μας, να τον φωτίσει ν' ακολουθήσει ανόθευτο το ευαγγέλιο και να σταματήσει ν' ασχολείται με ημέρες, σάββατα, εποχές και χρόνια, όπως έκαναν οι Γαλάτες Χριστιανοί και ο απόστολος Παύλος τους λέει πως αν ασχολούνται μ' αυτά φοβάται μήπως μάταια κοπίασε γι' αυτούς, διαβάστε την προς Γαλάτας επιστολή του Παύλου. Τους μαλώνει που ασχολούνται με τέτοια θέματα.
Τρίτη 1 Δεκεμβρίου 2020
Δευτέρα 11 Μαρτίου 2019
Συζήτηση με θέματα εκκλησιαστικής φύσεως.
Σήμερα πραγματοποιήθηκε συζήτηση μεταξύ αδελφού που ανήκει στον χώρο των παλαιοημερολογιτών της Ελλάδος και του πατρός Χ.
Η συζήτηση κινήθηκε σε ήπιους τόνους και ο πατέρας προσπάθησε να εξηγήσει με ιστορικά στοιχεία πως η εκκλησία δεν συνέδεσε ποτέ το ημερολόγιο με την σωτηρία των ορθοδόξων πιστών. Πως η εκκλησία -ως πνευματικό σώμα του Χριστού μ' εκείνον κεφαλή της- δεν φυλακίζεται σε τυπολατρείες, νομικισμούς και ημερολόγια.
Ο πατέρας παρέθεσε αποδείξεις από την εκκλησιαστική ιστορία, που καταδείκνυαν πως η εκκλησία δεν ακολουθούσε πάντα και παντού την ίδια ισημερία, με αποτέλεσμα να μην συνεορτάζουν κάποιες τοπικές εκκλησίες το πάσχα την ίδια ημέρα. Μιλάμε για τις εποχές μετά την πρώτη οικουμενική σύνοδο. Εποχές που κράτησαν ως και τέσσερις αιώνες! Όμως οι άγιοι των τότε εποχών δεν έγραψαν κι ούτε μας άφησαν παράδοση πως γι' αυτό το λόγο διέκοψαν κοινωνία ή θεωρούσαν τους μή συνεορτάζοντες το πάσχα την ίδια ημέρα, ως μέλη εκτός εκκλησίας με άκυρα μυστήρια. Εφόσον δεν το έκαναν αυτό οι άγιοι για τον εορτασμό του πάσχα πόσο μάλλον δεν δικαιολογείται να γίνει κάτι τέτοιο για τις ημέρες και τα ημερολόγια.
Άλλωστε μέσ' απ' τον αλάθητο οδηγό της σωτηρίας μας, τον λόγο του Θεού, την Αγία Γραφή, μας δίνεται το μήνυμα πως ο Θεός δεν προσέχει ημερομηνίες και δεν ξεχωρίζει ημέρες. Αυτά διαπιστώνουμε απ' τον τρόπο που απάντησε ο Κύριος σ' εκείνους που κατηγόρησαν τους μαθητές του πως έκοβαν στάχυα κι έτρωγαν τους σπόρους την ημέρα του Σαββάτου κι απ' όσα λέει ο απόστολος Παύλος στους Χριστιανούς της Γαλατίας και των Κολοσσών. Εφόσον η Γραφή δίνει απάντηση και γι' αυτό το θέμα το πρόβλημα είναι ανύπαρκτο.
Η συζήτηση κράτησε λίγο παραπάνω από δυόμιση ώρες. Ο αδελφός άκουγε με υπομονή αλλά δεν έδειχνε την διάθεση ν' αφήσει τα παλαιοημερολογιτικά σχίσματα.
Ευχόμαστε ο Κύριος να μας ελεήσει, ανεξαρτήτως ημερολογίων, διότι ο Κύριος κοιτάζει τον άνθρωπο στην καρδιά, όχι στις ημερομηνίες. Αμήν!
Η συζήτηση κινήθηκε σε ήπιους τόνους και ο πατέρας προσπάθησε να εξηγήσει με ιστορικά στοιχεία πως η εκκλησία δεν συνέδεσε ποτέ το ημερολόγιο με την σωτηρία των ορθοδόξων πιστών. Πως η εκκλησία -ως πνευματικό σώμα του Χριστού μ' εκείνον κεφαλή της- δεν φυλακίζεται σε τυπολατρείες, νομικισμούς και ημερολόγια.
Ο πατέρας παρέθεσε αποδείξεις από την εκκλησιαστική ιστορία, που καταδείκνυαν πως η εκκλησία δεν ακολουθούσε πάντα και παντού την ίδια ισημερία, με αποτέλεσμα να μην συνεορτάζουν κάποιες τοπικές εκκλησίες το πάσχα την ίδια ημέρα. Μιλάμε για τις εποχές μετά την πρώτη οικουμενική σύνοδο. Εποχές που κράτησαν ως και τέσσερις αιώνες! Όμως οι άγιοι των τότε εποχών δεν έγραψαν κι ούτε μας άφησαν παράδοση πως γι' αυτό το λόγο διέκοψαν κοινωνία ή θεωρούσαν τους μή συνεορτάζοντες το πάσχα την ίδια ημέρα, ως μέλη εκτός εκκλησίας με άκυρα μυστήρια. Εφόσον δεν το έκαναν αυτό οι άγιοι για τον εορτασμό του πάσχα πόσο μάλλον δεν δικαιολογείται να γίνει κάτι τέτοιο για τις ημέρες και τα ημερολόγια.
Άλλωστε μέσ' απ' τον αλάθητο οδηγό της σωτηρίας μας, τον λόγο του Θεού, την Αγία Γραφή, μας δίνεται το μήνυμα πως ο Θεός δεν προσέχει ημερομηνίες και δεν ξεχωρίζει ημέρες. Αυτά διαπιστώνουμε απ' τον τρόπο που απάντησε ο Κύριος σ' εκείνους που κατηγόρησαν τους μαθητές του πως έκοβαν στάχυα κι έτρωγαν τους σπόρους την ημέρα του Σαββάτου κι απ' όσα λέει ο απόστολος Παύλος στους Χριστιανούς της Γαλατίας και των Κολοσσών. Εφόσον η Γραφή δίνει απάντηση και γι' αυτό το θέμα το πρόβλημα είναι ανύπαρκτο.
Η συζήτηση κράτησε λίγο παραπάνω από δυόμιση ώρες. Ο αδελφός άκουγε με υπομονή αλλά δεν έδειχνε την διάθεση ν' αφήσει τα παλαιοημερολογιτικά σχίσματα.
Ευχόμαστε ο Κύριος να μας ελεήσει, ανεξαρτήτως ημερολογίων, διότι ο Κύριος κοιτάζει τον άνθρωπο στην καρδιά, όχι στις ημερομηνίες. Αμήν!
Κυριακή 3 Μαρτίου 2019
Κηρύγματα εκ του πονηρού.
Η καρδιακή προσευχή είναι ο πυρήνας της πνευματικής ζωής ενός Χριστιανού της ορθόδοξης πίστης. Όλα περιστρέφονται γύρω από την συνεχή κοινωνία μετά του Θεού. Ο πλούτος αυτός δεν υπάρχει σ' άλλες ομολογίες, οι οποίες επειδή έχουν απομακρυνθεί από την ορθή ερμηνευτική της Γραφής, δεν γνώρισαν την εσωτερική ζωή που αποκτά ο αληθινός μαθητής του ευαγγελίου του Ιησού Χριστού.
Πηγή εικόνος: pinimg.com
Δυστυχώς όσο προχωρούν οι καιροί τόσο τα πράγματα γίνονται χειρότερα. Οι πλάνες πληθαίνουν, κάποιοι κληρικοί παρασύρονται και ο λαός καθεύδει. Εξαιρέσεις υπάρχουν πάντα και παντού. Βεβαιώνουν τον κανόνα. Πολλοί ακροατές δεν έχουν γνώσεις ευαγγελίου, ορθοδόξων όρων και ορίων και κολακεύονται τα ώτα τους από ρασοφόρους που μιλούν με σύγχρονο λόγο μεν, αλλά και με πλάνες ιδέες δε.
Εμφανίζονται στο διαδίκτυο ομιλητές με τίτλους σπουδών και πολλούς ακροατές. Όταν κάποιος ακούσει μετά προσοχής όσα λένε, με λύπη διαπιστώνει πως ο διάβολος έχει βρει φερέφωνα του μέσ' απ' το ράσο. Παλαιό το φαινόμενο, σχεδόν όλες τις πλάνες και τις αιρέσεις, ιερείς και επίσκοποι τις γέννησαν, άλλοτε και μοναχοί, κι ο λαός ακολουθούσε τις ''αυθεντίες'' κάθε εποχής. Λίγοι πάντα οι πατερικώς λογικοί, οι μετριοπαθείς, οι μή προσκoλλημένοι σε πρόσωπα και κατεστημένα. Λίγοι οι μή ελπίζοντες σ' ανθρώπους κι ανθρώπινα σύνολα.
Ελάχιστα παραδείγματα εκ των πολλών πλανών που διαδίδονται ως δηλητήρια, αναμεμιγμένα με λόγο ευαγγελίου και λόγο πατερικό.
Άλλοι στρέφονται κατά της Αγίας Τριάδος, όχι δογματικώς, αλλά εικονολογικώς. Εικόνες της παράδοσης, που αιώνες τις προσκυνούσαν οι άγιοι, τώρα αμφισβητούνται από νεοφανείς -επιφανειακώς θεολογούντες- εικονολόγους, οι οποίοι δεν παρουσιάζουν και τις θέσεις αγίων που ακυρώνουν την πλάνη τους. Αντιθέτως κάνουν αβάσιμες ερμηνείες πάνω στην απεικόνιση της Αγίας Τριάδος χωρίς να δίδουν πηγή, δηλαδή ποιός άγιος ή ποιοί άγιοι πρωτοδιατύπωσαν τις ερμηνείες που μας μεταφέρουν, ως δήθεν ορθόδοξη θεολογία της εικόνος.
Η εικόνα της Αγίας Τριάδος που οι νεοεικονομάχοι θεωρούν παπική και διδάσκουσα το φιλιόκβε! Τόσους αιώνες οι άγιοι δεν είπαν λέξη για την εικόνα, τώρα θα διορθώσουν τους αγίους οι νέοι εικονολόγοι; Στα πρακτικά της 7ης οικουμενικής γίνεται αναφορά για πολλές εικόνες της Αγίας Τριάδος, όχι μόνο για μία όπως υποστηρίζουν οι νεοεικονομάχοι. Η αίρεση της εικονομαχίας έχει αναθεματιστεί από την παραπάνω σύνοδο.
Πηγή εικόνος: bp.blogspot.com
Οι σύγχρονοι νεοεικονομάχοι διατυπώνουν την παράξενη θέση πως δήθεν η εικόνα αυτή προωθεί την αίρεση του φιλιόκβε! Αλλά δεν μας λένε που βρήκαν αυτή την ερμηνεία, ποιός άγιος υποστήριξε κάτι παρόμοιο ή ίδιο, ποιά σύνοδος αποφάνθηκε εν Αγίω Πνεύματι και εξέφρασε εν συνόδω την ερμηνεία αυτή; Κάποιοι υποστηρίζουν πως δήθεν η εβδόμη οικουμενική σύνοδος καταδικάζει την εν λόγω απεικόνιση. Δεν μας έχουν παρουσιάσει, εμάς τουλάχιστον, που βρίσκεται αυτή η καταδίκη καταγεγραμμένη να την δούμε κι εμείς. Η εικονομαχική πλάνη εναντίον της εικονίσεως αυτής έχει εξαπλωθεί αρκετά από αδαείς θεολογούντες. Όπως πολλές αιρέσεις και αυτή είναι εισαγώμενη εκ του εξωτερικού.
Άλλος προσκαλεί τους Χριστιανούς να προσέλθουν στην θεία ευχαριστία χωρίς τις απαραίτητες πνευματικές βάσεις. Όσα διδάσκει η Γραφή και όσα τόσους αιώνες λένε οι άγιοι της εκκλησίας μας, παραγκωνίζονται εν ονόματι ενός νέου ουδέτερου χριστιανισμού, στην ουσία εγωϊστικού ιδεολογισμού, ώστε να νιώσουν όλοι καλά, κι ας μην είναι πνευματικώς καλά, βάσει της Γραφής και της διδαχής των αγίων. Είναι ευαγγελικό το κάλεσμα συμμετοχής στην θεία κοινωνία, χωρίς την κάθαρση σώματος και καρδίας από πάθη και μάλιστα βαριά όπως τα σαρκικά; Οι άγιοι διδάσκουν τ' αντίθετα από κάποιους διάσημους και δήθεν επίκαιρους ομιλητές, δυστυχώς και ρασοφόρους.
Τέτοιου είδους ιεροκήρυκες είν' αναμενόμενο να έχουν πλήθος οπαδών, να είναι αρεστοί, αφού ούτε για κόλαση μιλούν, ούτε για κρίση, ούτε για δυσάρεστα θέματα που δεν κολακεύουν τα ώτα. Με κηρύγματα ψυλογικής κατεύθυνσης, εγκεφαλικά και ρηχά, μετάνοια δεν έρχεται, δάκρυ για τις αμαρτίες μας δεν γεννιέται, στα γόνατα δεν πέφτουμε να κλάψουμε τις αμαρτίες μας και να ζητήσουμε θεραπεία από τον μόνο ιατρό των ψυχών και των σωμάτων μας, τον Ιησού Χριστό.
Ένα συναισθηματικό κύμα αναδύεται στην ακρόαση τέτοιων ανούσιων ομιλιών και η ζωή συνεχίζεται με τα πάθη μας σε άνθηση και λίγο Χριστό σε μιάν άκρη του εικονοστασίου.
Άλλοι πλανήθηκαν και πρόσθεσαν ως απαραίτητο όρο για τη σωτηρία και την εκκλησιαστική κοινωνία με άλλους, το ημερολόγιο! Μήπως ο Κύριος ήρθε να μας σώσει διδάσκοντας μας για ημερολόγια; Αντιθέτως με την συμπεριφορά του και το κήρυγμα του ανέδειξε την τυπολατρική εμμονή των ιουδαίων στο Σάββατο και είπε ''το σάββατο έγινε για τον άνθρωπο όχι ο άνθρωπος για το σάββατο''. Μία πρόταση που τα λέει όλα.
Άλλοι πίστευσαν σε προτεσταντικές πλάνες εισαγώμενες από τις ΗΠΑ και διαδίδουν πως πριν τον αντίχριστο έχει ξεκινήσει το χάραγμα. Ταυτίζουν το χάραγμα με τις πάσης φύσεως ηλεκτρονικές κάρτες που κυκλοφορούν δεκαετίες ήδη στο εξωτερικό και στη χώρα μας. Δεν έχουν μελετήσει ως φαίνεται την θεόπνευστη Αποκάλυψη του Ιωάννου το 11ο και το 13ο κεφάλαιο, και τον όσιο Εφραίμ τον Σύρο, το έργο του ''Λόγος στην παρουσία του Κυρίου, και για την συντέλεια του κόσμου και στην παρουσία του Αντιχρίστου'', 4ος τόμος, Ασκητικά, σελ. 118-119, ''Το περιβόλι Της Παναγιάς'', 1992. Εκεί είναι ξεκάθαρο πως υπάρχει ένα χάραγμα κι όχι πολλά. Κι αυτό το χάραγμα θα είναι το όνομα του ανόμου ή ο αριθμός που θα εξάγεται απ' τ' όνομα του.
Χωρίς λοιπόν το πρόσωπο που θα είναι ο άνομος δεν μπορεί να υπάρξει χάραγμα. Κι όλα αυτά αφού έρθουν οι δύο προφήτες και μάρτυρες του Θεού, Ηλίας και Ενώχ, οι οποίοι θα κηρύττουν μετάνοια σε όλα τα έθνη και αφού ο άνομος θα τους φονεύσει μετά από 1260 μέρες που θα κηρύττουν. Αυτά λένε η θεόπνευστη Αποκάλυψη και οι άγιοι που μίλησαν γι' αυτό το βιβλίο της Αγίας Γραφής. Αντί αυτών τον ορθοδόξων λόγων όμως, πολλοί πιστοί δυστυχώς και κληρικοί, κηρύττουν αυτά που έγραφαν την δεκαετία του 1980 οι αιρετικοί προτεστάντες. Μάλλον δεν το γνωρίζουν κι έχουν παρασυρθεί. Αν γνώριζαν πως οι αιρετικοί πρώτοι άρχισαν να διαδίδουν τέτοιες αντιβιβλικές διδασκαλίες αποκλείεται να τις υιοθετούσαν και να τις αναμετέδιδαν.
Άλλοι δογματοποίησαν την νηστεία και την μετέτρεψαν σε αυτοσκοπό από μέσον κάθαρσης. Δεν ασχολούνται με το εσωτερικό του πονεμένου πιστού αλλά μετέτρεψαν σε τύπους και εξωτερικά σχήματα ευσέβειας, απαραίτητα μέσα κάθαρσης όπως η νηστεία. Με την ποιμαντική τους διώχνουν μακρυά τους πιστούς που αναζητούν συμπόνοια, κατανόηση, αγάπη. Ασχολούνται μονίμως με την ανθρώπινη θρησκεία των τύπων, αν ο πιστός έχει μουστάκι, αν νήστεψε το λάδι τόσες ημέρες ή λιγότερες, αν έκανε τόσες μετάνοιες ή όχι, κι έχουν λησμονήσει το ουσιαστικό μήνυμα του Ιησού. Ίσως δεν το γνώρισαν και ποτέ λόγω ακατάλληλου πνευματικού οδηγητή.
Η αληθινή πληρότητα πηγάζει από τον σταυρό του Κυρίου. Εκεί ο Ιησούς έσωσε τον άνθρωπο από την μόνη πραγματική σκλαβιά, την σκλαβιά της αμαρτίας. Με το θείο αίμα του μας θεράπευσε απ' τις αμαρτίες μας.
Αλλά η πληρότητα, η ευτυχία της εν Χριστώ ζωής, δεν είναι μία συναισθηματική αυταπάτη χαράς και επιπολαιότητας. Είναι μία αρχή αγώνα χωρίς αγωνία, με συμπαραστάτη τον νικητή του θανάτου, τον ζωντανό Ιησού. Αγώνα για εκκοπή των παθών μας, του θελήματος μας, του εγώ μας, της πλάνης μας, της μέχρι χθές κενής ζωής μας.
Ο Χριστός, μας γεμίζει όταν φτιάξουμε χώρο εμείς για τους άλλους, εχθρούς και φίλους.
Πηγή εικόνος: bp.blogspot.com
Άλλοι είναι αδιάφοροι, ακούν τους πιστούς, απαντούν κάτι βολικό ή πρόχειρο, συνεχίζουν τις καθημερινές εφημερίες τους μέχρι να έρθει η ώρα της σύνταξης και έτσι πορεύονται.
Άλλοι νοιάζονται για το πόσο λαό θα μαζέψουν στην τάδε ετήσια τελετή που είναι γνωστή σ' όλη την πόλη, νοιάζονται οι ιερείς τους να είναι ενδεδυμένοι τις καλές τους στολές, κι αναλίσκουν τις μέρες τους για να έχουν μουσικές συνοδείες, συμμετοχή πλήθους πιστών, νέους με παραδοσιακές ενδυμασίες, μοναχικά τάγματα, λάβαρα και λοιπά κατά την γνώμη μας, ανούσια πράγματα.
Το ευαγγέλιο είναι σταυρικό, δεν είναι ένα κράμα κοσμικής ζωής και τυπικής συμμετοχής σε λιτανίες και προσκυνήματα, με ποιμένες που αναπαύουν τα πάθη και τις ιδέες μας και γι' αυτό είναι καλοί, φωτισμένοι, άγιοι.
Ανάπαυση στο πάθος προσφέρει και μία αγωνιώδης τυπολατρική ενασχόληση με την ακραία νηστεία και άσκηση σε σημείο που όσο ασχολούνται οι πολλοί με την ηδονή της γεύσης και την πλήρωση της κοιλίας, άλλο τόσο ασχολούνται εκείνοι με την ποσότητα του φαγητού μετρώντας γραμμάρια, με την σύνθεση των φαγητών, με την εύρεση βοτάνων ως πανάκεια και με την αποφυγή των ιατρών και της επιστήμης, κάτι που ο μέγας Ιωάννης ο Χρυσόστομος το χαρακτηρίζει πλάνη, καθότι ο άγιος εξηγεί πως όποιος καταφεύγει στους ιατρούς είναι σαν να καταφεύγει στον Θεό αφού και την ιατρική ο Θεός μας την έδωσε.
Άλλη πνευματική ασθένεια της εποχής μας, η παθητική και συναισθηματική παρουσία σε θρησκευτικούς κύκλους που δεν μας αλλάζουν την ζωή ώστε να μοιάζει με την ζωή του Χριστού. Κάτι τέτοιο είναι άχρηστο ακόμη και ολέθριο. Αυταπατώμεθα πως είμαστε πιστοί, ενώ είμαστε απλώς οπαδοί κάποιων προσώπων γιατί μας αγγίζει το κήρυγμα τους, λόγω ρητορικής, λόγω γνώσεων, λόγω του ότι δεν μας τρομάζει με τον θάνατο και την κρίση της ψυχής μας, κάτι που είτε μας αρέσει είτε όχι θα το περάσουμε όλοι.
Κι αυτό δεν πρέπει να τρομάζει έναν αληθινό Χριστιανό διότι ο Κύριος μας άνοιξε τον δρόμο προς την βασιλεία του Πατέρα, με το ίδιο του το αίμα, το οποίο έδωσε στον σταυρό για εμάς. Δεν υπάρχει λόγος να μην γίνονται αναφορές στην μέλλουσα κρίση και την κόλαση, αφού ο Κύριος Ιησούς, μας έχει ελευθερώσει από την σκλαβιά της αμαρτίας με το αίμα του και την άφεση των αμαρτιών που η σταυρική θυσία του μας πρόσφερε μιά για πάντα.
Αρκεί μόνο να δεχθούμε την σωτήρια οικονομία του Θεού για το ανθρώπινο γένος κι εμάς προσωπικά. Να μετανοήσουμε για τις αμαρτίες μας, να εξομολογηθούμε και ν' ακολουθήσουμε τον Ιησού σηκώνοντας τον σταυρό μας πίσω από 'κείνον. Γνωρίζει ο παντογνώστης Θεός ποιόν σταυρό μπορούμε ν' αντέξουμε και αυτόν θα μας δώσει.
Αν δεν κάνουμε καθημερινή κατάδυση μέσα μας δεν θα δούμε το σκοτάδι των παθών μας. Δεν θα δούμε ποιοί είμαστε, να καθαρίσουμε τον εσωτερικό μας τόπο. Η νηπτική εργασία, η εσωτερική εργασία του πιστού ορθοδόξου έγκειται στην συνεχή προσευχή εκζήτησης ελέους.
Χωρίς το έλεος του Χριστού δεν μπορούμε να κάνουμε βήμα. Ο ίδιος μας το είπε, ''Χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα''.
Μέσ' απ' την καρδιά μας ας λέμε, ''Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησε με''. Σε κάθε μας αναπνοή!
Η σπάνια πια εμφάνιση σε κηρύγματα διασήμων ομιλητών, λέξεων κι εκφράσεων όπως: θανάσιμη αμαρτία, κόλαση, μετάνοια, δάκρυα μετανοίας, κάθαρση, ταπείνωση, αυτομεμψία, νήψη, καρδιακή προσευχή, μνήμη θανάτου, εσωτερική εργασία, μυστική ζωή, αιώνιο πύρ, μνήμη της κρίσεως και τόσων άλλων, είναι έργο του διαβόλου. Απόδειξη, πως αυτές τις λέξεις τις χρησιμοποιούσαν οι πατέρες των παλαιοτέρων εποχών, ιδιαίτερα οι νηπτικοί, που έργα τους υπάρχουν στην Φιλοκαλία. Υπάρχουν και λίγοι σύγχρονοι μας κήρυκες που δεν έχουν απομακρυνθεί από το πνεύμα της ορθόδοξης ερμηνευτικής, αλλά είναι οι σπάνιες φωτεινές εξαιρέσεις.
Αναρωτιούνται πολλοί γιατί βιώνουμε όσα βιώνουμε ως έθνος, ως χριστιανοί, ως πιστοί, ως εκκλησιαστικό σώμα. Αν σκύψει κανείς μ' ευαγγελικό πνεύμα στις ομιλίες ορθοδόξων σύχρονών μας ομιλητών και στο καθεστώς που υπάρχει στην σημερινή έκφραση της κατεστημένης ορθοδοξίας θα διαπιστώσει πως σε σύγκριση με τις ομιλίες των αρχαίων πατέρων που διασώθηκαν γραπτές και στην ορθοδοξία που βίωναν και μαρτυρούσαν οι αρχαίοι πατέρες, έχουμε μία απόσταση όχι ασήμαντη.
Πιο συγκεκριμένα, αν ασχοληθούμε με τις τοπικές εκκλησίες και την δομή τους θα δούμε ν' απέχουν κατά πολύ απ' το αποστολικό ιδεώδες του Παύλου, ο οποίος γράφει για τον εαυτό του και τους άλλους αποστόλους, πως είναι διάκονοι των πιστών με σκοπό να τους οδηγήσουν στον Κύριο. Είναι διάκονοι οι σημερινοί ποιμένες ή είναι εξουσιαστές; Η εξουσία τους είναι οικοδομητική για το σώμα του Χριστού, δηλ. την εκκλησία των πιστών, στις βάσεις μίας πατρικής αλλά θυσιαστικής σχέσης για τους πιστούς ή είναι άσκηση διοικητικών εξουσιών και καθηκόντων;
Μέσ' απ' την εξουσία αυτή όπως διαμορφώθηκε στο διάβα των αιώνων, οι ομιλίες, τα κηρύγματα, η ποιμαντική, μήπως απέκτησαν μία βαρύτητα μή αμφισβήτησης; Ο λαός του Θεού θέλει να γνωρίσει άμεσα τον σωτήρα του ή έχει εθιστεί στην ανεύθυνη θέση του υπάκουου ακόλουθου; Μήπως επιβάλεται επιτέλους η εκκλησία, δηλ. το σώμα των πιστών να ματώσει πνευματικώς για να ξαναβρεί τον ευαγγελικό δρόμο της σωτηρίας; Μήπως πρέπει να ερευνά ο κάθ' ένας μας, με δάκρυα και προσευχή, να βρει όντως πνευματικό πνευματοφόρο; Διότι αν ο πνευματικός δεν είναι πνευματικός άνθρωπος μήπως κάνει ζημιά στον μαθητή του;
Θα ρωτήσει κάποιος, ''είναι ο λαός έτοιμος για προσωπική έρευνα κι άμεση επαφή με τον Κύριο;'' Η απάντηση είναι πως δεν πρέπει ν' αναμένουμε ιδανικές συνθήκες για ν' αγωνιστούμε εν πνεύματι και αληθεία. Πρέπει σήμερα, τώρα να ξεκινήσει ο κάθε ορθόδοξος πιστός να μελετά την Γραφή, να προσεύχεται όσο μπορεί, όπου μπορεί, στο ταξί, στο άρμεγμα, στο λεωφορείο, στο μετρό, στο χωράφι, στο εργοστάσιο, στο μαγαζί, στο σπίτι, στο σαλόνι, στον περίπατο, στο γυμναστήριο. Πρέπει να μετατρέψουμε τα σπίτια μας σε ασκητήρια προσευχής, και νηστείας όπως μπορεί ο καθένας αναλόγως των προβλημάτων υγείας που ίσως έχει.
Πρέπει να γίνουμε ναοί του Αγίου Πνεύματος. Απομακρυνόμενοι από την κοσμική αντίληψη ζωής. Τηλεόραση με τις ώρες, κομπιούτερ μέχρι το ξημέρωμα, ξενύχτια με χορούς και σαρκικές απολαύσεις, πολυτέλεια βίου, καρναβάλια, ασωτείες και χριστιανική ζωή μέσα σε όλ' αυτά δεν συμβαδίζουν.
Τώρα πρέπει να κάνουμε μία δυναμική στροφή ζωής, επιστροφής στο ευαγγέλιο του Ιησού. Ζωή ευαγγελική ισούται με πνευματική εσωτερική εργασία, με καρδιακή απομάκρυνση απ' το διαβολικό πνεύμα που κυριαρχεί γύρω μας. Από τις διαφημίσεις και τον τρόπο σκέψης που μας επιβάλλουν όλα κι όλοι στο κοσμικό περιβάλλον που κινούμαστε, μέχρι ακόμη και στον τρόπο που στεκόμαστε όταν μόνοι μας ξεκουραζόμαστε στο σπίτι. Γίνε απόστολος του Χριστού ακόμη και με τον τρόπο που περπατάς. Όχι ευσεβιστικά, να το βιώνεις, να ζεις την συγκέντρωση μέσα σου. Εσύ είσαι εκεί κι ο Χριστός σου. Εκεί στην καρδιά σου.
Η κατεστημένη αντίληψη της κυριακάτικης παρουσίας στον ναό και της τυπικής προσευχής με άναμα του καντηλιού και του κεριού δεν αρκεί, για να μην πούμε πως δεν προσφέρει και τίποτα όταν γίνεται αδιάφορα. Έχουμε γνωρίσει ανθρώπους που πήγαιναν κάθε απόγευμα στον εσπερινό, έψαλαν, διάβαζαν τους κανόνες και τις παρακλήσεις, αλλά ζούσαν όπως οι υπόλοιποι άνθρωποι, με έριδες, θυμό, φασαρίες. Δεν τους ωφέλησε σε τίποτα η καθημερινή αυτή προσευχή, αντιθέτως νόμιζαν επιπλέον πως κάνουν κάτι σπουδαίο.
Η πνευματική αναγέννηση δεν έρχεται αν δεν κάνουμε υπακοή στην Γραφή και τους αγίους πατέρες. Όλη την Γραφή, όχι να θυμόμαστε όσα εδάφια ταιριάζουν στην δική μας κατασκευασμένη φαντασιακή ορθοδοξία. Όχι να τονίζουμε κάποια κεφάλαια των Γραφών κι άλλα να τα ξεχνάμε όπως κάνουν οι αιρετικοί.
Κι έρχεται ένα εύλογο ερώτημα. Πού εντοπίζεται η θέση του πνευματικού πατέρα, του καθοδηγητή; Εντοπίζεται όταν ο πατέρας είναι όντως πνευματοφόρος και όχι τυπικά ένας πνευματικός που έχει ευλογία από τον επίσκοπο του να εξομολογεί. Υπάρχουν μοναχοί, ακόμη και λαϊκοί, ικανοί να δώσουν ψυχοσωτήριες συμβουλές και πνευματικοί που σκοτώνουν ψυχικώς τα πνευματικά τους παιδιά με τις πλάνες διδαχές τους. Ο άγιος Ιγνάτιος επίσκοπος Καυκάσου, ο Μπρατσιανίνωφ, έγραφε πρό περίπου 170 ετών πως οι πνευματικοί σπάνιζαν. Σήμερα τί θα έλεγε; Σήμερα που βιώνουμε την εξωστρέφεια του παναιρετικού αναθεωρητικού οικουμενισμού απ' τη μία πλευρά και την εσωστρεφή ζηλωτική πολυδιάσπαση απ' την άλλη, τί θα έλεγε ένας άγιος πατέρας ή μια αγία μητέρα;
Πρέπει ν' αναζητήσουμε με δάκρυα έναν πνευματοφόρο οδηγό να μας στηρίξει στον αγώνα μας για κάθαρση, φώτιση, θέωση. Αν δεν βρίσκουμε κάποιον να εναρμονίζεται με την Γραφή και την παράδοση των οικουμενικών συνόδων τί κάνουμε; Απάντηση υπάρχει. Αν έχουμε διάθεση σοβαρή να σωθούμε, αν τρέμουμε στη σκέψη μήπως χάσουμε την αιωνιότητα με τον Κύριο, τότε αποκλείεται να μας αφήσει ο Θεάνθρωπος μόνους. Όταν του ζητήσουμε με δάκρυα να φέρει στο δρόμο μας έναν άνθρωπο Του, θα μας οδηγήσει σε κάποιον που μας ταιριάζει και μπορεί να βοηθήσει στην εν Χριστώ ζωή μας. Ακόμα κι ένας απλός γέροντας χωρίς υψηλές θεωρίες και εμπειρίες μπορεί αν του εξομολογούμαστε καθαρά και ταπεινά να μας βοηθήσει.
Όταν με ταπείνωση κι αυτομεμψία μελετάμε την Γραφή, τους πατέρες και προσευχόμαστε μ' επίγνωση της αναξιότητος και αμαρτωλότητος μας, χωρίς ίχνος έπαρσης πως είμαστε κάτι, τότε αποκλείεται να πλανηθούμε. Αν υπάρχει όμως έστω και μία μικρή σκιά υπερηφανείας όλα όσα κάνουμε κινδυνεύουν να μολυνθούν απ' το εγώ μας. Κινδυνεύουμε να ζούμε μία ζωή, στα μάτια μας πνευματική κι αληθινή, αλλά στα μάτια του Θεού η λατρεία μας να είναι μάταιη, κάλπικη, ρηχή, άδεια, γιατί είναι μολυσμένη από τις φαντασίες μας, τις πλάνες ιδέες μας, την ιδεοληψία μας, την τυπική εμμονή μας στην αμφίεση και το τελετουργικό.
Πολλοί νομίζουμε πως είμαστε πιστοί στις Γραφές και τις αποστολικές παραδόσεις. Όταν όμως έρθουμε πιο κοντά και μιλήσουμε μεταξύ μας, ανοικτούμε και μοιραστούμε τις απόψεις μας, βλέπουμε μία απόσταση από πολλά εδάφια της Γραφής. Ποιός ορθόδοξος όταν τον χαστουκίσουν, με ηρεμία παραδίδει και τ' άλλο του μάγουλο; Ποιός ορθόδοξος όταν δεί κλέφτες στο σπίτι του, με ηρεμία τους δίνει τα υπάρχοντα του; Έχουμε πίστη πως ο Κύριος θα μας φέρει πίσω αυτά που μας έκλεψαν και πιο πολλά ακόμη; Ποιός ρασοφόρος ομιλητής λέει ενώπιον των ακροατών του πως είναι χειρότερος τους; Οι άγιοι όχι μόνο έλεγαν, αλλά πίστευαν από καρδιάς πως είναι χειρότεροι αμαρτωλοί απ' όλους!
Έχουμε διαβάσει για ηγουμένους ιστορικών μονών πόση ταπείνωση έδειχναν στην κακή κάποιες φορές συμπεριφορά των μοναχών τους, πόσους διωγμούς κι αχαριστία ανέχτηκαν για την αγάπη του Χριστού, από ανθρώπους που ήταν δίπλα τους. Σήμερα, εμείς που μιλάμε, γράφουμε, διδάσκουμε όπως έτσι νομίζουμε, ανεχόμαστε έναν κακό λόγο, μία άβολη ερώτηση, μία ευθεία αμφισβήτηση της αυθεντίας μας; Μήπως μας ακούγονται ξένα και παράξενα αυτά;
Αυτό όμως είναι το σταυρικό ευαγγέλιο. Να ζήσουμε όπως έζησε ο Κύριος μας, διωγμένοι για την ευαγγελική δικαιοσύνη, την ευαγγελική αλήθεια, την αγάπη του Ιησού. Τελευταίοι, ξεχασμένοι, μόνοι όχι από ιδιότροπο χαρακτήρα, αλλά μόνοι γιατί δεν νοθεύουμε το ευαγγέλιο του Ιησού με δικές μας θεολογικές πλάνες, προσωπολατρείες, ανθρώπινες παραδόσεις περί τύπων και τυπικών και γιατί δεν επιθυμούμε να μονολογούμε ώρες επί ωρών και να μας ακούν παθητικά οι απέναντι μας.
Εμείς ξέρουμε και το λέμε ευθέως, είμαστε αμαρτωλοί και μάλιστα πολύ αμαρτωλοί. Ίσως δεν θα έπρεπε να γράφουμε περί της καταστάσεως που επικρατεί, αλλά θα έπρεπε να κλαίμε τις θανάσιμες αμαρτίες μας. Αντί ν' ασχολούμαστε με τις πλάνες που διαδίδονται ακόμη κι από χείλη ρασοφόρων, θα έπρεπε ν' ασχολούμαστε με το πως είμαστε έτοιμοι για την κόλαση. Ο Θεός να μας συγχωρήσει αν αυτό που κάνουμε δεν είναι το θέλημα του για εμάς. Σκεφτήκαμε όμως αφού υπάρχει τόσο διαδεδομένη πλάνη εντός της ορθοδοξίας μας, ας γράψουμε κάτι ώστε αν κάποιος είναι στα δίχτυα της και το διαβάσει να προβληματιστεί, να προσευχηθεί να του δείξει ο Κύριος ποιό είναι το ορθόδοξο και ποιό η πλάνη. Αν και σήμερα δύσκολα οι άνθρωποι ακούνε. Όπως έλεγε ο μέγας απόστολος Παύλος στους πρεσβυτέρους της Εφέσου, ''Ακόμα και από ανάμεσα σας θα βγουν πρόσωπα που θα διδάσκουν πλάνες για να παρασύρουν τους πιστούς με το μέρος τους'', Πράξεις 20: 30. (Μετάφραση Βιβλικής Εταιρείας, των 4 καθηγητών)
Άμεσα λοιπόν πρέπει ν' αρχίσουμε σοβαρή πνευματική κι αληθινή εργασία. Μελέτη των Γραφών κάθε μέρα κι όσο πιο πολύ γίνεται. Προσευχή με φρόνημα ταπεινό, είμαστε αμαρτωλοί και ο Θεός μας αγαπάει ενώ δεν το αξίζουμε. Συνεχώς με λόγια, πράξεις και σκέψεις τον προδίδουμε, αλλά εκείνος εκεί, μένει σταθερός και μας περιμένει και πάλι να μετανοήσουμε κι εμείς γυρνάμε στο ίδιον εξέρασμα κι εκείνος εκεί, μας περιμένει και πάλι και πάλι και πάλι. Να ζητάμε το έλεος του συνεχώς διότι χωρίς αυτό δεν θα σωθούμε. Η δική μας κρίση και δικαιοσύνη πολλές φορές στα μάτια του Θεού είναι ως ράκος αποκαθημένης όπως λέει ο μεγάλος προφήτης Ησαΐας. Καμία πίστη στους λογισμούς μας, να ζητάμε ταπεινά την φώτιση του Ιησού Χριστού σε κάθε τί.
Ν' αποφεύγουμε πλανημένους κήρυκες κι ας φορούν το τίμιο ράσο. Τα ράσα δεν είναι εγγύηση αλάθητης διδασκαλίας. Αντιθέτως, κάποιες φορές ο διάβολος βρίσκει ρασοφόρους δεκτικούς να γίνουν φερέφωνα του, εν αγνοία τους βέβαια. Μακρυά απ' όποιον δεν βαδίζει στα χνάρια των αποστόλων, απ' όποιον δεν ακολουθεί τις αποστολικές παραδόσεις αλλά άλλες ξένες, ανθρώπινες και εξωβιβλικές. Υπακοή σε πατέρες που είναι αληθινοί φορείς των Γραφών και της διδαχής των πατέρων. Αλλιώς κινδυνεύουμε να πλανηθούμε κι εμείς και να γίνουμε οπαδοί προσώπων και παραδόσεων που δεν έχουν σημασία για την σωτηρία μας και να ξεχάσουμε το αληθινό ευαγγέλιο της σωτηρίας.
Ο φανατισμός είναι ένα επιπλέον νόσημα πνευματικό που συναντάται σχεδόν παντού και ο αληθινός μαθητής του Χριστού πρέπει να τον θεωρεί εχθρό της σωτηρίας του. Ως συνάθροιση δεν θίγουμε πρόσωπα αλλά καταστάσεις που θεωρούμε πως είναι επιζήμιες για τον πιστό ορθόδοξο λαό. Πρώτα και πάνω απ' όλους εμείς είμαστε αμαρτωλοί. Ο Κύριος Ιησούς να μας συγχωρήσει αν δεν κάνουμε το θέλημα του.
Ας μας ελεήσει ο Κύριος να βαδίσουμε στο δρόμο των αποστόλων, των αγίων αββάδων και αμμάδων της φικολαλικής παραδόσεως, της γνησίας κι ευαγγελικής. Και να συναντήσουμε ποιμένες, αληθινούς διαδόχους των μαθητών του Κυρίου κατά το πνεύμα κι όχι κατά τον τύπο. Αμήν!
Συνάθροιση Καρδιακής Προσευχής
Δευτέρα 15 Οκτωβρίου 2018
γοργοεπηκοος σπετσες ΠΑΝΥΓΗΡΙΣ Α ΜΕΡΟΣ 14-10-20111.flv
Η αποτείχιση ως πατερική οδός διαμαρτυρίας και αντιδράσεως στην αίρεση κάθ' εποχής, δεν έχει σχέση με παρατάξεις παλαιοημερολογιτών και ημερολόγια.
Η συμπόρευση της, περιστασιακή ή μόνιμη, με τα παραπάνω, δεν βοηθά στην ποθούμενη θεραπεία του σώματος του Χριστού, δηλαδή της εκκλησίας, από την αίρεση του οικουμενισμού. Ούτε στην ένωση των αποτειχισμένων σ' ενιαίο μέτωπο ενστάσεως και αντιδράσεως στην παναίρεση του καιρού μας.
Τα ημερολόγια δεν είναι μέσον σωτηρίας και δεν είναι στα θέματα που ενώνουν ή χωρίζουν, όσους είναι πιστοί μόνο στον μοναδικό σωτήρα, τον Ιησού Χριστό και είναι μαθητές του ευαγγελίου του.
Η συμπόρευση της, περιστασιακή ή μόνιμη, με τα παραπάνω, δεν βοηθά στην ποθούμενη θεραπεία του σώματος του Χριστού, δηλαδή της εκκλησίας, από την αίρεση του οικουμενισμού. Ούτε στην ένωση των αποτειχισμένων σ' ενιαίο μέτωπο ενστάσεως και αντιδράσεως στην παναίρεση του καιρού μας.
Τα ημερολόγια δεν είναι μέσον σωτηρίας και δεν είναι στα θέματα που ενώνουν ή χωρίζουν, όσους είναι πιστοί μόνο στον μοναδικό σωτήρα, τον Ιησού Χριστό και είναι μαθητές του ευαγγελίου του.
Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου 2018
Κυριακή 9 Σεπτεμβρίου 2018
Το «άγιο» Ιουλιανό ημερολόγιο.
Τοῦ Ἰωάννου Ρίζου
Ένας από τους πρωτεργάτες της απόσχισης εξαιτίας της ημερολογικής-εορτολογικής μεταβολής, και ηγέτης του εορτολογικού αγώνα, ο πρώην επίσκοπος Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης, αποδίδει στο Ιουλιανό ημερολόγιο «τον φωτοστέφανον», και το ονομάζει «προπύργιον ακαθαίρετον της ορθοδόξου πίστεως και λατρείας»,[1] που «υπερασπίζει [το ημερολόγιο] την ανεξαρτησία της ορθοδόξου Εκκλησίας από την παπική απολυταρχία».[2] Κατ΄ αυτόν, το ημερολόγιο είναι τόσο σημαντικό που σχετίζεται ακόμα και με την χριστιανική ηθική.[3] Αιτία της σχεδόν αγιοποίησης του Ιουλιανού ημερολογίου είναι, ότι πιστεύει πως οι θεοφόροι Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής συνέδεσαν την ημέρα εορτής του Πάσχα με την ισημερία που ίσχυε τότε, αυτήν δηλαδή της 21ης Μαρτίου. Θεώρησε έτσι ότι, οι άγιοι Πατέρες συνέδεσαν οριστικά και αμετάκλητα τον εορτασμό του Πάσχα με το Ιουλιανό ημερολόγιο. Την ίδια άποψη ακολουθούν και οι νεότεροι παλαιοημερολογίτες[4], αναφέροντας συχνά ότι το Ιουλιανό αντιπροσωπεύει την «Πατροπαράδοτη θεία τάξη των εορτών, νηστειών, τυπικών κλπ.».[5] Θεωρώντας λοιπόν αγκιστρωμένη την εορτή του Πάσχα με την τότε ισημερία[6] του Ιουλιανού ημερολογίου, ο Χρ. Καβουρίδης και οι συν αυτώ[7] κατέληξαν πως κάθε ημερολογιακή μεταβολή θίγοντας τις αποφάσεις της Α΄ Οικουμενικής, θίγει [συγχρόνως] και το Δόγμα της ενότητας, της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.[8] «Και τούτο διότι το Δόγμα της ενότητος της Εκκλησίας δεν έγκειται μόνον εις την ταυτότητα της πίστεως και της θ. λατρείας, αλλά και εις την ταυτόχρονον και ομοιόμορφον βίωσιν και έκφανσιν αυτής»[9]… «Δια της εν έτει 1924 επελθούσης ημερολογιακής μεταβολής διεφθάρη το ιερόν πηδάλιον και ενηργήθη ιεροσυλία και βλασφημία του Αγ. Πνεύματος, του όλου ζητήματος αναγομένου πλέον εις την περιοχήν όχι της ακριβείας ή της οικονομίας αλλά της σωτηρίας».[10]
Βέβαια, ο άγιος Νικόδημος στην ερμηνεία του Ζ' Αποστολικού κανόνα, στην πρώτη υποσημείωση δείχνει να έχει αντιδιαμετρικά αντίθετη θέση λέγοντας: «Το να κάνει τις το Πάσχα μετά της 21ην Μαρτίου ως κάμνομεν εμείς οι Γραικοί ή μετά την 11ην Μαρτίου ως κάμνουν οι Λατίνοι δεν είναι έγκλημα. Το να σχίση όμως την Εκκλησίαν είναι αμάρτημα ασυγχώρητον». Όμως τελικά, αποτέλεσμα των θέσεων των παλαιοημερολογιτών ήταν να κηρύξουν σχισματική την Εκκλησία της Ελλάδος[11] και φυσικά όσους την ακολουθούν. Για να δούμε όμως αναλυτικότερα αν τα παραπάνω τα επικυρώνει η ιστορία της Εκκλησίας.
Οι χριστιανοί των πρώτων αιώνων χρησιμοποιούσαν κατά τόπους τρία πολύ διαφορετικά μεταξύ τους ημερολόγια. Το Ρωμαϊκό, το Ελληνικό, και το Αιγυπτιακό. Στα ελληνικά ή ελληνόφωνα μέρη χρησιμοποιούσαν το ημερολόγιο του Μ. Αλεξάνδρου, το Μακεδονικό μέχρι τα χρόνια του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ἡρακλείου (610-641 μ.Χ.). Γι᾿ αυτό και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (345- 407) στην ομιλία του Εις το Γενέθλιον του Χριστού[12] μετράει τους δώδεκα μήνες του έτους με τα μακεδονικά ονόματα τους (Δίος, Απελλαίος, Αυδηναίος κ.λ.π). Όμως οι μήνες των τριών ημερολογίων δεν συνέπιπταν ακριβώς μεταξύ τους· λ.χ. στο μακεδονικό ημερολόγιο οι 11 μήνες είχαν από 30 ημέρες και ο τελευταίος, ο Υπερβετραίος είχε 35 μέρες. Το ημερολόγιο αυτό σε 120 χρόνια έχανε έναν μήνα! Αυτό το πολύ ατελές ημερολόγιο χρησιμοποιούν κι άλλοι Πατέρες όπως ο συγγραφέας του Πασχάλιου Χρονικού (γράφτηκε γύρω στο 600 μ.Χ.). Η ελληνόγλωσση εκκλησία χρησιμοποιούσε αυτό το ημερολόγιο μέχρι τα χρόνια του Μ. Φωτίου (9ος αι.). Μετά το 641 μ.Χ. μερικοί και μετά το 900 μ.Χ. όλοι, άρχισαν να χρησιμοποιούν το Ρωμαϊκό Ιουλιανό.
Δεν είναι αλήθεια αυτό που γράφεται από τους παλαιοημερολογίτες ότι η Α' Οικουμενική θέσπισε να εορτάζεται το Πάσχα με το Ιουλιανό ημερολόγιο. Ο Μ. Αθανάσιος σύνεδρος και πρωταγωνιστής της Α΄ Οικουμενικής, στις Εορταστικές Επιστολές του, τις οποίες έστελνε επι 45 χρόνια(328-373) στις εκκλησίες για την ημερομηνία εορτασμού του Πάσχα πάντα έγραφε: «Εσείς που είστε σε εκείνες τις χώρες θα το εορτάσετε στις τόσες του μηνός του δικού σας ημερολογίου, και εσείς που είστε σε εκείνες τις χώρες θα το εορτάσετε στις τόσες του μηνός του δικού σας ημερολογίου…κ.λ.π.». Και ο ίδιος όταν ήταν στην Αλεξάνδρεια το εόρταζε στις τόσες του μηνός Φερμουθί του Αιγυπτιακού ημερολογίου, ενώ όταν ήταν εξόριστος στη Γαλλία, το εόρταζε στις τόσες Απριλίου του λατινικού ημερολογίου. Διέφεραν δε τα ημερολόγια πάρα πολύ ακόμα και στον αριθμό των ημερών του έτους και των μηνών. [13]
Πρίν την Α΄Οικουμενική Σύνοδο.
Το 150 μ.Χ. ο άγιος Πολύκαρπος (επίσκοπος Σμύρνης), μεταβαίνει στην Ρώμη και συναντά τον Πάπα Ανίκητο για να συζητήσουν την επίλυση του ζητήματος του κοινού εορτασμού του Πάσχα. Οι δύο άγιοι Πατέρες δεν συμφώνησαν γιατί ο μεν Πολύκαρπος έλεγε ότι για τον χρόνο εορτασμού του Πάσχα τηρεί την διδασκαλία που παρέλαβε από τον μαθητή του Κυρίου άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο άλλα και από τον Απόστολο Φίλιππο.[14] Ο Ανίκητος έλεγε κι αυτός, ότι κρατά την διδασκαλία που παρέλαβε από τους Απόστόλους Πέτρο και Παύλο. Οι δύο Πατέρες ενώ έφτασαν σε αδιέξοδο συλλειτούργησαν ειρηνικά και αποχωρίστηκαν. Σαράντα χρόνια αργότερα, το 198 μ.Χ., και ενώ η διαφωνία δεν είχε επιλυθεί, ο Πάπας Βίκτωρας απόπειράθηκε να διακόψει την εκκλησιαστική κοινωνία με τον τότε επίσκοπο Σμύρνης Πολυκράτη και την τοπική εκκλησία της Μικράς Ασίας για το ίδιο λόγο, αυτόν δηλαδή του διαφορετικού χρόνου στον εορτασμό του Πάσχα.
Ο άγιος Ειρηναίος επίσκοπος στη Γαλλία, επενέβηκε νουθετώντας τον Βίκτωρα να μη προβεί σε διακοπή της κοινωνίας και έτσι αποφεύχθηκε το κακό.[15] Παρόλη αυτήν την εκκρεμότητα και διαφωνία για τον κοινό εορτασμό, οι άγιοι της εποχής δεν είδαν κάποια δογματική ανατροπή της ενότητας. Δεν προέκριναν δηλαδή την διακοπή της κοινωνίας μεταξύ τους επειδή δεν έβλεπαν ότι υπάρχει κίνδυνος για την Πίστη και την σωτηρία. Η αιτία αυτής της διαφοροποίησης στην ημέρα εορτασμού του Πάσχα ήταν ο διαφορετικός αστρονομικός τρόπος υπολογισμού κι όχι θεολογικής ή εκκλησιολογικής φύσεως διαφωνία.[16] Αυτή η διαφοροποίηση του υπολογισμού ακόμα και το 326 μ.Χ. δηλαδή την επομένη χρονιά της Α΄ Οικουμενικής προκάλεσε διαφορά 8 ημερών στην ημέρα εορτασμού του Πάσχα σε Ανατολή και Δύση, ενώ το 387 η διαφορά έφτασε τις 5 εβδομάδες![17]
Τρείς αιώνες περίπου μετά την Θεία Ανάσταση του Κυρίου μας (μέχρι το 325 μ.Χ.), η Εκκλησία πορεύθηκε χωρίς κοινή συμφωνία για τον χρόνο εορτασμού του Πάσχα, αλλά συνεπώς και χωρίς πάντα κοινό εορτολόγιο. Σε αυτά τα χρόνια ο αμπελώνας του Κυρίου μας φωταγωγήθηκε από χιλιάδες θεόπτες Πατέρες, ποτίστηκε από τα ζωογόνα ύδατα της Πατερικής διδασκαλίας και κοσμήθηκε από την πορφύρα των αιμάτων ένδεκα περίπου εκατομμυρίων αγίων Μαρτύρων και Ομολογητών της Πίστεως στους σκληρότατους διωγμούς. Η απουσία του κοινού εορτολογίου, κοινού εορτασμού του Πάσχα, και η χρήση διαφόρων ασύμφωνων μεταξύ τους ημερολογίων δεν εμπόδισε να σωθούν «οι θέλοντες σωθήναι».
Μετά την Α΄Οικουμενική.
Η Σύνοδος της Νικαίας αποδέχθηκε τον Αλεξανδρινό τρόπο υπολογισμού για την εύρεση κοινής ημέρας εορτασμού του Πάσχα. Όμως στην πραγματικότητα αυτή η συμφωνία δεν εφαρμόζονταν παρά μόνο σποραδικά επί σχεδόν 3 αιώνες!
Πασχάλιος πίνακας. Είναι εκείνος ο Πίνακας, ο οποίος καταγράφει τις διάφορες ημερομηνίες των κινητών εορτών με βάση την ημέρα εορτασμού του Πάσχα, αλλά και πότε συμβαίνει το εβραϊκό. Αναφέρει δε επιπροσθέτως και τους βασικούς παράγοντες ευρέσεως της ημερομηνίας του Πάσχα, όπως Ηλίου κύκλους, Σελήνης Κύκλους, Σελήνης θεμέλιο κ.λπ. Οι Πασχάλιοι Πίνακες δεν σχηματίσθηκαν αμέσως, ως εφαρμογή της απόφασης της Α' Συνόδου, αλλά είναι παρεπόμενοι των Πασχαλίων Γραμμάτων, τα οποία άρχισαν να συντάσσονται εις επιταγήν της αποφάσεως της Α' Οικουμενικής Συνόδου περί εορτασμού του Πάσχα, αμέσως μετά το 325. Ο Πασχάλιος Πίνακας δεν δημιουργήθηκε ούτε εγκρίθηκε από τους Πατέρες της Α' Οικουμενικής Συνόδου. Το ανωτέρω αποτελεί μύθευμα, καθότι η Α' Οικουμενική στην απόφασή της περί της ημερομηνίας εορτασμού του Πάσχα έθεσε τους 4 όρους εορτασμού και τίποτε άλλο. Η αποστολή των «πασχαλίων γραμμάτων» από τον Αλεξανδρείας σταμάτησε μετά την Δ' Οικουμενική, επειδή στην Αλεξάνδρεια επικράτησαν Μονοφυσίτες Επίσκοποι και έτσι διακόπηκαν οι σχέσεις Ορθοδόξων Εκκλησιών και Μονοφυσιτών.[18]
Δέκα επτά χρόνια μετά την Νίκαια, η Σύνοδος της Αντιόχειας (341 μ.Χ.) «αναγκάζεται» πάλι να επιβάλει το επιτίμιο της ακοινωνησίας σε όσους δεν ακολουθήσουν την απόφαση της Νικαίας για το πασχάλιο, κάτι που φανερώνει, ότι πολλές περιοχές της αυτοκρατορίας δεν είχαν ακόμα συνταχθεί με την απόφαση αυτή. Όμως, ενώ η Α' Οικουμενική Σύνοδος ανέθετε στον Επίσκοπο Αλεξανδρείας να αναγγέλλει την ημερομηνία της εορτής του Πάσχα, σε όλες τις Εκκλησίες, η Τοπική Σύνοδος της Σαρδικής του 347 ανέτρεψε την απόφαση αυτή. Η ανατρεπτική απόφαση της Συνόδου αυτής δεν βρίσκεται στους 21 Κανόνες που εξέδωσε, αλλά σε μια από τις πέντε αποφάσεις της, οι οποίες ήταν:
α) η αποκήρυξη των παρανόμως τοποθετηθέντων Επισκόπων Αλεξανδρείας, Αγκύρας και Γάζας, β) η κατάδίκη των προβιβασμών αρειανών Επισκόπων, γ) η αποκατάσταση των διωχθέντων από αρειανούς, δ) η καθαίρεση εκβιαστών αρειανών και ε) η έγκριση περί του Πάσχα: «όπως επί 50 έτη οι Επίσκοποι Ρώμης και Αλεξανδρείας αγγέλωσιν απανταχού ως έθος την ημέραν της εορτής του Πάσχα»,[19] ο μεν Ρώμης εις τας Εκκλησίας της Δύσεως, ο δε Αλεξανδρείας εις τας της Ανατολής.
Σε μια πρώτη ματιά δεν φαίνεται κάποιο πρόβλημα με την απόφαση αυτή. Όμως στην ουσία υπήρξε μεγάλο πρόβλημα και ανατροπή του υπολογισμού του Πασχαλίου πίνακα από την Αλεξάνδρεια, γιατί η Ρώμη υπολόγιζε με διαφορετικό τρόπο την εαρινή ισημερία. Η Ρώμη την υπολόγιζε να εμφανίζεται στις 18 Μαρτίου, ενώ η Αλεξάνδρεια στις 21 Μαρτίου. Πράγματι, στη Ρώμη, ο άγιος Ιππόλυτος, είχε καθορίσει πολύ πριν από την Α΄ Σύνοδο Πασχάλιο κανόνα, με ισημερία στις 18 Μαρτίου. Η Ρώμη ουδέποτε αναγνώρισε τον αλεξανδρινό κανόνα, μέχρις ότου της επεβλήθη τελικά από τον Καρλομάγνο (από την πολιτική εξουσία) κάποιους αιώνες αργότερα!
O Μέγας Αθανάσιος γράφει το 359 μ.Χ.[20] ότι οι Σύριοι είναι οι μόνοι που υπάκουσαν στην απόφαση της Νικαίας. Οι ενορίες της Μεσοποταμίας όμως και της Κιλικίας δεν ακολούθησαν την απόφαση αυτή. Αλλά, από ό,τι φαίνεται, ακόμα και στους Σύριους η τήρηση του πασχάλιου δεν είναι βέβαιη μιας και το 370 στην επιστολή του προς τον Επιφάνιο Σαλαμίνος[21] ο Αθανάσιος αναφέρει ότι στους αιρετικούς ανήκουν και όσοι γιορτάζουν με τους Εβραίους το Πάσχα, και το 387 έπρεπε ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος να διδάξει στην Αντιόχεια το ποίμνιο του με τα γνωστά κηρύγματα για τον σωστό εορτασμό του Πάσχα. Ο άγιος Μελέτιος Αντιοχείας εφάρμοσε το Αλεξανδρινό Πασχάλιο το 379 μ.Χ. [22], δηλαδή 54 χρόνια μετά την απόφαση της Νίκαιας!
Περίπου μεταξύ 397 και 404, δεν είναι εξακριβωμενο[23], ο Επίσκοπος Γαβάλων της Συρίας Σεβηριανός εκφώνησε στην Κωνσταντινούπολη ένα λόγο έναντίον των Νοβατιανών αλλά και όλων αυτών που γιορτάζουν λάθος το Πάσχα, πράγμα που φανερώνει, ότι και την εποχή εκείνη υπήρχαν ενορίες που δεν γιόρταζαν στην ίδια ημερομηνία.
Τον 4ο αιώνα, από το 328 (με τον Μ. Αθανάσιο ως Πατριάρχη Αλεξανδρείας) μέχρι το έτος της τρίτης ομιλίας του Χρυσοστόμου «Κατά Ιουδαίων» το 387, συνέβησαν:
α) Έξι ημερολογιακές διαφορές εορτασμού του Πάσχα μεταξύ Ρώμης και Αλεξανδρείας, τις οποίες γνωρίζουμε από τις πασχάλιες Επιστολές του Μ. Αθανασίου προς την Ρώμη. Τρεις φορές συμβιβάστηκε η Αλεξάνδρεια με το ημερολόγιο της Ρώμης (333, 346, 349) και τρεις φορές η Ρώμη με αυτό της Αλεξάνδρειας (330, 340, 341).[24]
β) Τουλάχιστον 9 φορές εορτάστηκε το Πάσχα σε διαφορετικές ημερομηνίες –με απόκλιση 30-35 ημερών– το 326, 337, 343, 350, 357, 358, 360, 373 και 387,[25] παρόλο που, όπως μαθαίνουμε από την Σύνοδο της Σαρδικής (347 μ.Χ.), συμφωνήθηκε μεταξύ Δύσεως και Μ. Αθανασίου να γιορτάζουν το Πάσχα από κοινού για 50 χρόνια![26] Έχει σημασία να αναφέρουμε ότι μεταξύ των συμφωνιών περί κοινού εορτασμού, δεν αναφέρονται η Συρία και η Αντιόχεια, διότι γιόρταζαν το Πάσχα σε άλλη ημερομηνία. Πραγματικά ο Μ. Αθανάσιος αναφέρει ότι η Συρία, η Μεσοποταμία και η Κιλικία γιόρταζαν το Πάσχα μαζί με τους Ιουδαίους![27] Η Σύνοδος της Σαρδικής μας αναφέρει επίσης, ότι υπήρχαν δύο ομάδες, η ανατολική και η δυτική. Η ανατολική ομάδα θεωρούσε σωστό τον κύκλο (τον τρόπο υπολογισμού) που θεσμοποίησε ο Επίσκοπος Στέφανος Αντιοχείας, κι όχι της Αλεξάνδρειας και προφανώς συνέχιζε να εορτάζει διαφορετικά.[28]
Το 387 μ.Χ. οι Ρωμαίοι γιόρτασαν Πάσχα στις 21 Μαρτίου, οι Αλεξανδρινοί όμως στις 25 Απριλίου.[29] Ο αυτόκράτορας Θεοδόσιος ζήτησε εξηγήσεις από τον Επίσκοπο Θεόφιλο Αλεξανδρείας. Αυτός –μαζί με τον άγιο Αμβρόσιο Μεδιολάνων– συντάχτηκε,[30]με τους Αλεξανδρινούς. Ο δε Κύριλλος Αλεξανδρείας, σε μία επιστολή του προς τον Λέοντα τον Α', του υπέδειξε τα λάθη του περί του χρόνου εορτασμού του Πάσχα.[31] Το ίδιο έπραξαν και οι Επίσκοποι Πασχασινός του Λιλυβαίου[32] και Προτέριος Αλεξανδρείας.[33] Ο Πάπας όμως παρέμεινε πιστός στο ρωμαϊκό σύστημα προσδιορισμού της ημερομηνίας μέχρι που ο Βικτώριος από την Ακουιτάνια βελτίωσε το σύστημα αυτό, το οποίο και αποδέχθηκαν η Γαλατία και η Ιταλία.
Στην λίστα που ακολουθεί φαίνονται οι διαφορές εορτασμού του Πάσχα μεταξύ Αλεξανδρείας, Ρώμης και Σαρδικής σύμφωνα με τον Κώδικα της Veronensis 60 μεταξύ του 328 και 387 μ.Χ.
Διαφορετικός εορτασμός του Πάσχα ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση έλαβε χώρα και το 414 μ.Χ και το 417,[34] αφού οι υπολογισμοί των Αλεξανδρινών (δηλ. των ορισθέντων απο την Α΄Οικουμενική) δεν έγιναν δεκτοί από την Ρώμη. Πέρα όμως από το φαινόμενο πρόκειται και για αθέτηση της εντολής της Α' Οικουμενικής για το ποιός θα ορίζει την πασχάλιο ημέρα.
Και πως αντέδρασαν οι άγιοι Πατέρες και οι επόμενες Οικουμενικές Σύνοδοι σε όλη αυτή τη κατάσταση; Είναι πολύ σημαντικό να πούμε ότι δεν αντέδρασαν καθόλου! Συνέχισαν να σώζουν, να σώζονται, να θαυματοποιούν, να ομολογούν, να μαρτυρούν και να διδάσκουν αγνοώ-ντας αυτή την εορτολογική αταξία! Και συνέχιζαν να παραμένουν ενωμένοι, παρά την ημερολογιακή διαφορά!
Η ανυπακοή αυτή διήρκεσε επί 5 αιώνες με ένα ελάχιστο διάλυμα 17 ετών, καθότι ο πάπας Λέων Α' το 444 μ.Χ. ήλθε σε συνεννόηση με τον Αλεξανδρείας Κύριλλο και απόδέχτηκε τον αλεξανδρινό κανόνα, αλλά αυτό μέχρι το 461, οπότε ο νέος πάπας Ιλάριος και οι μετά αυτόν πάπες επανήλθαν στον κανόνα του Ιππόλυτου τον οποία τήρησαν σχεδόν μέχρι τον 6ο αιώνα.[35] Έκτοτε υπήρξαν προσπάθειες από τον Σεβίλλης Ισίδωρο, τον ηγούμενο Διονύσιο το Μικρό, τον άγγλο μοναχό Βέδα το Σεβαστό (675-735) και τελικά τον Καρλομάγνο (742-814), ο οποίος και επέβαλε τον Αλεξανδρινό κανόνα στη Δύση και έτσι επιτεύχθηκε η ενότητα στην Εκκλησία στο θέμα αυτό μέχρι το 1582.[36]
Από τα παραπάνω εμφανίζεται μία σοβαρή παρατηρηση. Στις Οικουμενικές Συνόδους Α', Γ', Ε', ΣΤ', Ζ' (δηλ. σε όλες πλην της Β' και Δ'), οι Πατέρες Ανατολής και Δύσης παρακάθονταν και συναποφάσιζαν ώς μέλη της ΜΙΑΣ, ΑΓΙΑΣ και ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ενώ εόρταζαν την μεγάλη εορτή του Πάσχα σε διαφορετικές ημερομηνίες και προφανώς οι κινητές εορτές που συνδέονται με το Πάσχα, εορτάζονταν και αυτές σε διαφορετικές ημερομηνίες!
Πώς λοιπόν οι θεοφόροι Πατέρες δεν αλληλοκατηγορήθηκαν λόγω αυτής της εορτολογικής διαφοροποίησης που, μάλιστα, ελεγχόταν ευθέως από Αποστολικό Κανόνα και Οικουμενική Σύνοδο; Γιατί κανείς από τους αγίους Πατέρες των 5 Οικουμενικών Συνόδων δεν μίλησε καν για αθέτηση του περί της ενότητας δόγματος, και περί της αθέτησης του Συμβόλου της Πίστεως που κατά τους παλαιοημερολογίτες επισυμβαίνει με τον μη εορτολογικό συντονισμό; Και πώς δεν κατάλαβαν οι άγιοι μας ότι: «Δια της επελθούσης ημερολογιακής μεταβολής ενηργήθη ιεροσυλία και βλασφημία του Αγ. Πνεύματος, του όλου ζητήματος αναγομένου πλέον εις την περιοχήν όχι της ακριβείας ή της οικονομίας αλλά της σωτηρίας» σύμφωνα με τις εντυπωσιακές ρήσεις του Χρυσοστόμου Καβουρίδη που υιοθετήθηκαν από όλους τους επόμενους υποστηρικτές της απόσχισης;
Οι Πασχάλιοι δέλτοι που ετοιμάστηκαν για τον Κύριλλο Αλεξανδρείας προσδιόριζαν το Πάσχα για τα έτη 437 έως 532 μ. Χ. και υιοθετήθηκαν και από τις εκκλησίες της Ρώμης. Βλέπουμε λοιπόν ότι ο πρώτος μακροχρόνιος συντονισμός στον εορτασμό του Πάσχα στο σύνολο της Ορθό-δοξης τότε Εκκλησίας πραγματοποιήθηκε 95 χρόνια μετά την Α' Οικουμενική. Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Μέγας προσπάθησε να επιφέρει την ενότητα στον εορτασμό του Πάσχα που είχε διαταραχθεί εξαιτίας του παλιού ρωμαϊκού τρόπου υπολογισμού και του γεγονότος, ότι η Αλεξάνδρεια, που εξέδιδε τις πασχάλιες επιστολές, είχε πέσει στα χέρια των Αρειανών.
Η Αλεξάνδρεια μετακινούσε το Πάσχα αν έπεφτε μετά τις 21 Απριλίου. Η Ρώμη αν έπεφτε πριν τις 22 Μαρτίου, και δεν συμφωνούσαν πάντα μεταξύ τους. Οι πασχάλιοι πίνακες ήταν μέσα βοηθείας και όχι υποχρεωτικοί Κανόνες γιατί τον τελευταίο λόγο τον είχε πάντα ο Επίσκοπος Αλεξανδρείας και Ρώμης. Το 455 συνέβη η μεγάλη πασχάλια διαμάχη μεταξύ Ρώμης και Αλεξανδρείας. Η Αλεξάνδρεια όρισε το Πάσχα για την χρονιά εκείνη στις 24 Απριλίου, πράγμα που δεν αποδέχθηκε η Ρώμη. Ο αγιότατος πάπας Ρώμης Λέων[37] τέσσερα χρόνια πριν (δηλαδή το 451) έστειλε επιστολή στον Αυτοκράτορα που του έλεγε, ότι «τόσο αργά δεν έπεσε το Πάσχα ποτέ». Ο Αυτοκράτορας έστειλε την επιστολή στην Αλεξάνδρεια αλλά δεν έλαβε απάντηση. Τελικά η Αλεξάνδρεια απάντησε μετά το Πάσχα του 454 (Μάϊο), δηλαδή μόλις ένα χρόνο πριν το Πάσχα του 455, γεγονός που δεν άφηνε περιθώρια για διαβουλεύσεις, με απευθείας επιστολή στον Πάπα στην οποία ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας λακωνικά δίδασκε τον Πάπα λέγοντας του, ότι ή θα ακολουθήσει την Αλεξάνδρεια και όλη την Ανατολή στο Πασχάλιο και ειδικότερα στον εορτασμό του 455 (24 Απριλίου) ή θα προκαλέσει σχίσμα. Η Ρώμη υπάκουσε και γιόρτασε το 455 στις 24 Απριλίου.
Όμως σημαντικότατη είναι η παρατήρηση, ότι ο Λέων το 451, παρόλο που έστειλε την διαμαρτυρική επιστολή στον Αυτοκράτορα, συμμετείχε στην Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνας χωρίς να προβληθεί ζήτημα κάποιας τάχα δογματικής ανατροπής περί της ενότητας της Εκκλησίας λόγω της εκκρεμότητας του μη ταυτόσημου χρόνου εορτασμού του Πάσχα ακόμα και μετά το 455.
Στη Ρώμη που είχε το δικαίωμα αναγγελίας της ημερομηνίας του Πάσχα του επόμενου χρόνου οι πασχάλιες λίστες του Βικτωρίου είχαν στις ενδείξεις πολλών ετών διπλές ημερομηνίες. Ήταν υπόθεση του εκάστοτε Πάπα να ορίσει την τελική ημερομηνία του Πάσχα. Αυτό το δικαίωμα του έδινε μία δύναμη, η οποία επεκτάθηκε και στον πολιτικό τομέα. Το έτος 498 η σύγκλητος εξέλεξε τον φιλικά στην Κωνσταντινούπολη προσκείμενο Λαυρέντιο σαν αντιπάπα, ενώ ο πάπας Σύμμαχος είχε πάρει το μέρος του βασιλιά των Οστρογότθων Θεοδώριχου. Ο Σύμμαχος επεδίωξε να ασκήσει την επιρροή του εκτός από την πολιτική και στο θέμα του ημερολογιακού ορισμού του Πάσχα. Έτσι ενώ το έτος 501 το Πάσχα έπρεπε να γιορτασθεί, σύμφωνα με την λίστα του Βικτωρίου και τις μετρήσεις των Αλεξανδρινών, στις 22 Απριλίου ο Σύμμαχος το γιόρτασε στις 25 Μαρτίου, όπως το όριζε η παλαιορωμαϊκή Supputatio.[38]
Το έτος 514, ο εκλεγμένος Πάπας Χορσμίδας άλλαξε πάλι την διπλωματία της Ρώμης και την έκανε φιλοβυζαντινή. Γι’αυτόν τον λόγο απευθύνθηκε στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως για να ορίσουν από κοινού το Πάσχα του έτους 520. Η ημερομηνία 19 Απριλίου επιβεβαιώθηκε και πιστοποιήθηκε στα Πασχαλινά χρονικά. Κανονικά δεν υπήρχε πρόβλημα με αυτήν την ημερομηνία, γιατί και ο Βικτώριος την είχε ορίσει στην λίστα του. Ο Πάπας όμως το έκανε για δύο λόγους: α) Για να επιτύχει την ενότητα του εορτασμού σε Ανατολή και Δύση, β) για να μάθει πιο πολλές λεπτομέρειες για τον τρόπο ορισμού της ημερομηνίας του Πάσχα από τους Αλεξανδρινούς, πράγμα που φανερώνει, ότι στην Δύση δεν ήταν ακόμα όλες οι λεπτομέρειες γνωστές, συνεπώς οι διαφοροποιήσεις συνεχίζονταν.
Ο Διονύσιος ο Μικρός (Dionysius Exiguus) έζησε ανάμεσα στο 470 και 540 μ.Χ. Καταγόταν από την σημερινή Δοβρουτσά της Ρουμανίας. Εκεί εκάρη μοναχός και έζησε μέχρι το 496 περίπου, όταν με πρόσκληση του πάπα Γελάσιου Α', ήρθε στην Ρώμη για να αναλάβει μια γραμματειακή θέση στην παπική αυλή. Ο λόγος για τον οποίο τον κάλεσε ο πάπας ήταν η εξαιρετική του μόρφωση. Υπήρξε σπουδαίος θεολόγος, μαθηματικός, αστρονόμος, ασχολήθηκε με την συγκέντρωση και την καταγραφή κανόνων και δογμάτων που θεσπίστηκαν από τους πάπες από την επο-χή του Σιρίκιου (384-389) μέχρι τον Αναστάσιο Β' (496-498), ενώ μετέφρασε και στην λατινική πολλά έργα Ελλήνων συγγραφέων (κάποια απ' αυτά έφτασαν μέχρι τις μέρες μας χάρη σ' αυτές τις μεταφράσεις). Το 525 μ.Χ. ο Πάπας Ιωάννης Α΄, συνειδητοποιώντας πως οι Αλεξανδρινές Πασχάλιες δέλτοι κόντευαν να λήξουν ζήτησε από τον Διονύσιο τον Μικρό να ετοιμάσει μια συνέχεια των Αλεξανδρινών δέλτων για τα έτη μετά το 531 μ.Χ. και έτσι η εντολή της Α΄ Οικουμενικής να συντάσσει τα Πασχάλια η εκκλησία της Αλεξάνδρειας δεν εφαρμοζόταν πλέον. Άλλωστε οι πασχάλιες επιστολές της Αλεξάνδρειας έπαψαν να εκδίδονται μετα το 451 μ.Χ. όταν η Αλεξάνδρεια περιήλθε στα χέρια των Μονοφυσιτών.[39] Ο Διονύσιος άρχισε τις έρευνες του και το έργο του, το οποίο τελικά πραγματοποίησε μετά από καιρό, επικράτησε σε όλην την αυτοκρατορία. Ο Διονύσιος ανακάλυψε ότι η ημερομηνία του Πάσχα του 526 ήταν προβληματική, μιας και μεταξύ του υπολογισμού με το ημερολόγιο της εποχής του Διοκλητιανού[40] και του υπολογισμού με το Κοπτικό ημερολόγιο της Αλεξανδρείας, προέκυπτε διαφορά (γιατί η κοπτική 1 Ιανουαρίου δεν ήταν ίδια με την Ρωμαϊκή) την οποία θέλησε να διορθώσει.[41] Ο Βενεδικτίνος Beda Venerabilis, ολοκλήρωσε τον πίνακα του Διονυσίου (532–626) σε ένα δεύτερο αλεξανδρινό κύκλο (Zyklus (532–1063). Η ημερολογιακή αλλαγή του Διονυσίου του Μικρού έγινε δεκτή από την αυτοκρατορία και την Εκκλησία.[42]
Μετά τον θάνατο του Πάπα Ιωάννη Α', οι διάδοχοι του απέρριψαν το σύστημα του Διονυσίου, μέχρι που το 731 μ.Χ. περίπου, υιοθετήθηκε εκ νέου από τον Βέδα τον Αιδέσιμο και εμφανίστηκε πάλι ο εορτολογικός συντονισμός περί του Πάσχα σε ανατολική και δυτική εκκλησία.[43]
___________________________________
[1] Άπαντα, Χρ.Καβουρίδου, τ. Α΄, σελ. 106, εκδ.Ι.Μ.Αγ.Νικοδήμου Ελληνικού Γορτυνίας, 1997.
[2] Ό.ά. σελ.119.
[3] Ό.ά. σελ. 115.
[4] π. Νικολάου Δημαρᾶ, Περιοδικό Ἅγιοι Κολλυβάδες, τεῦχος 28, σελ. 22.
[5] Θεοδωρήτου Ιερομονάχου, Παλαιόν και Νέον, σελ.27, Αγιον όρος 2000
[6] Ό.ά. σελ.210-211.
[7] Θεοδωρήτου Ιερομονάχου, ό.ά. σελ. 28.
[8] Ό.ά. σελ.163.
[9] πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομου, Θέσεις του εορτολογικού ζητήματος….., σελ. 55.
[10] π. Β. Σακκά,Απάντηση εις τον αιδεσ. π.Ε. Θεοδωρόπουλο, 1969, σελ. 15.
[11] Ό.ά. σελ.165.
[12] P.G. 49,358, § 4-5.
[13]Δρ. ΣιαμάκηςΚ. http://www.philologus.gr/2008-08-02-10-20-04/37--sp-736/293-2016-10-04-20-07-16.
[14] Σωζομενός , P.G.67,1474 , κεφ.ιθ΄
[15] Χριστοδούλου Κ. Παρασκευαΐδου, Ἱστορική καί κανονική θεώρησις..., σελ. 137.
[16] Στην Ανατολή δέχτηκαν ως ισημερία την 21η Μαρτίου και ως Πασχάλιο κύκλο τον 19ετή. Ενώ στην Δύση δέχτηκαν ως ισημερία την 17η Μαρτίου και ως Πασχάλιο κύκλο τον 84ετή.
[17] Φ. Βαφείδου, Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, τόμος α΄, § 84, 3, σελ. 306.
[18] Εν τω μεταξύ είχαν συνταχθεί Πασχάλιοι πίνακες από τον Αλεξανδρείας Θεόφιλο και τον Κύριλλο Α΄ και έτσι καταργήθηκαν τα πασχάλια γράμματα.
[19] Εόρτιος επιστολή Αλεξανδρείας Αθανασίου. Προοίμιον.
[20] De Synodis 5, 2.
[21] Chronikon paschale, S. 9, ed. Dindorf I.
[22] Αδ.Τσακίρογλου από E. Schwartz, Zur Kirchengeschichte des 4. Jahrhunderts, ZNW 34 (1935) 129-213 (198) = ders., Ges. Schr. IV, Berlin 1960, 1-110 (91).
[23] Σωκράτους, Εκκλησιαστική Ιστορία VII, 12, 5.
[24] Αδ. Τσακίρογλου, Henry R. Persival, The Seven Ecumenical Councils of the Undivided Church, 1991, p.55.
[25] Μητρ. Κυζίκου Καλλίνικου, Η Πρώτη εν Νικαία Οικουμενική Σύνοδος, σ. 325.
[26] Αδ. Τσακίρογλου, Martin Heimgartner, Der Ostertermin der sogenannten «Protopaschiten» in der dritten Rede gegen die Juden von Johannes Chrysostomus, ThZ, 2/60, 2004.
[27] De Synodis 5,1f.
[28] Αδ. Τσακίρογλου, Το κείμενο υπάρχει στην συριακή γλώσσα στον Κώδικα Parisinus syr. 62 και στην λατινική στον Theodosius Diaconus, 60 (7ος αιώνας) της βιβλιοθήκης Capitolare της Βερόνας.
[29] Geoffry Moorhouse, Sun Dancing, New York Harcourt Brace , 1997,p.216.
[30] Αδ. Τσακίρογλου, Ep. 23 ad. episc. per Aemiliam, Migne, PP. lat. XVI, 1026 sqq).
[31]Αδ. Τσακίρογλου, Migne. PP. lat. LIV, 601 sqq.
[32]Αδ. Τσακίρογλου, Leon. I Ep. 3, bei Migne l. c. 606 sqq.
[33]Αδ. Τσακίρογλου, Leon. I Ep. 133, bei Migne l. c. 1084 sqq.
[34] Α. Δελήμπαση, Πάσχα Κυρίου, σελ. 459.
[35] Μητρ. Κυζίκου Καλλίνικου, Η Πρώτη εν Νικαία Οικουμενική Σύνοδος, σελ. 325.
[36] Δελικάνη Κ., Η πρώτη εν Νικαία Οικουμενική Σύνοδος.
[37] Εορτάζει 18 Φεβρουαρίου.
[38] λατ. τρόπος υπολογισμού.
[39] Θ.Η.Ε. τ.10, σ.117-118.
[40] Ευσέβιος Καισαρείας, ημερολόγιο με βάση την εποχή των Μαρτύρων.
[41] Εκτός αυτού δεν ήθελε να συνδέσει το όνομα του μισητού Διοκλητιανού με τον εορτασμό του Πάσχα. Για την εργασία του είχε στην διάθεση του ένα μεγάλο αρχείο πηγών. Μετάφρασε στα Λατινικά τα έγγραφα που έλαβε ο πάπας Χορσμίδας και το 525 έκδοσε το έργο του που μετρούσε πια από το έτος γεννήσεως του Κυρίου, την 3η Ινδικτίωνα, στην υπατεία του Πρόμπριου. Εκτός αυτού διέθετε και έναν πίνακα για τον 13 Κύκλο της Διοκλητιανής εποχής (229–247 = 513–531 μ. Χ.). Ενδιάμεσα όμως είχε συγγραφεί από τον αιγύπτιο μοναχό Ανιανό ο Αλεξανδρινός κύκλος των 532 ετών (532 = 19 × 28), o οποίος ένωνε τον 19ετή Μετωνικό Σεληνιακό κύκλο με τον 28ετή ηλιακό κύκλο. Ο Διονύσιος ανακάλυψε το έτος 241 (εποχή του Διοκλητιανού) δηλ το έτος 525, το ακόλουθο: Με το έτος 247 (εποχή του Διοκλητιανού) δηλ. το έτος 531 θα κλείσουν 13 Μετωνικοί κύκλοι. Ήξερε όμως από τις πηγές του, ότι θα έπρεπε να έχουν περάσει 15 Μετωνικοί κύκλοι. Αποφάσισε λοιπόν να αρχίσει τους χρονολογικούς του πίνακες από το έτος 248 (εποχή του Διοκλητιανού) με την αρχή του χρόνου από την 1 Ιανουαρίου (ρωμαϊκή μέτρηση) δηλ. 4 μήνες αργότερα από την κοπτική 1 Ιανουαρίου (1. Tout) με την αναφορά «anni ab incarnatione Domini» «από την ενσάρκωση του Κυρίου».
[42] Αδ. Τσακίρογλου, Michael Richter: Dionysius Exiguus. In: Theologische Realenzyklopädie (TRE). Band 9, de Gruyter, Berlin/New York 1982). [43] Ralph Martin Novar, Χριστιανισμός και Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Εκδ. Κονιδάρη, σελ. 404
Πηγή: paterikiparadosi.blogspot.com
Συνάθροιση: Από πόσες ταλαιπωρίες θα είχε γλιτώσει το πλήθος των Χριστιανών αν μελετούσε την Γραφή και δεν ακολουθούσε τους επισκόπους στις διαμάχες τους για τις ημερομηνίες του Πάσχα!
Οι όσιοι ερημίτες, απομακρυσμένοι μέρες δρόμο με τα πόδια, από το πλησιέστερο χωριό ή πόλη, δεν γνώριζαν πότε είναι Κυριακή, πότε είναι Πάσχα. Αγίασαν, κοιμήθηκαν κι εντόπισαν προσκυνητές τα σώματα τους άφθαρτα μετά από χρόνια! Πολλά ανέδιδαν μία ευχάριστη ευωδία! Δεν τους εμπόδισε η άγνοια των εορτών και των ημερολογίων ν' αγιάσουν και να μείνουν τα ιερά λείψανα τους σημείο θαυμαστό της δόξας που τους έδωσε ο Κύριος Ιησούς!
Ο Χριστός δεν κοιτάζει τις ημέρες, κοιτάζει την καρδιά μας. ''Μακάριοι όσοι έχουν καθαρή καρδιά, γιατί αυτοί θα δουν το πρόσωπο του Θεού'', Ματθαίος 5: 8.
Ένας από τους πρωτεργάτες της απόσχισης εξαιτίας της ημερολογικής-εορτολογικής μεταβολής, και ηγέτης του εορτολογικού αγώνα, ο πρώην επίσκοπος Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης, αποδίδει στο Ιουλιανό ημερολόγιο «τον φωτοστέφανον», και το ονομάζει «προπύργιον ακαθαίρετον της ορθοδόξου πίστεως και λατρείας»,[1] που «υπερασπίζει [το ημερολόγιο] την ανεξαρτησία της ορθοδόξου Εκκλησίας από την παπική απολυταρχία».[2] Κατ΄ αυτόν, το ημερολόγιο είναι τόσο σημαντικό που σχετίζεται ακόμα και με την χριστιανική ηθική.[3] Αιτία της σχεδόν αγιοποίησης του Ιουλιανού ημερολογίου είναι, ότι πιστεύει πως οι θεοφόροι Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής συνέδεσαν την ημέρα εορτής του Πάσχα με την ισημερία που ίσχυε τότε, αυτήν δηλαδή της 21ης Μαρτίου. Θεώρησε έτσι ότι, οι άγιοι Πατέρες συνέδεσαν οριστικά και αμετάκλητα τον εορτασμό του Πάσχα με το Ιουλιανό ημερολόγιο. Την ίδια άποψη ακολουθούν και οι νεότεροι παλαιοημερολογίτες[4], αναφέροντας συχνά ότι το Ιουλιανό αντιπροσωπεύει την «Πατροπαράδοτη θεία τάξη των εορτών, νηστειών, τυπικών κλπ.».[5] Θεωρώντας λοιπόν αγκιστρωμένη την εορτή του Πάσχα με την τότε ισημερία[6] του Ιουλιανού ημερολογίου, ο Χρ. Καβουρίδης και οι συν αυτώ[7] κατέληξαν πως κάθε ημερολογιακή μεταβολή θίγοντας τις αποφάσεις της Α΄ Οικουμενικής, θίγει [συγχρόνως] και το Δόγμα της ενότητας, της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.[8] «Και τούτο διότι το Δόγμα της ενότητος της Εκκλησίας δεν έγκειται μόνον εις την ταυτότητα της πίστεως και της θ. λατρείας, αλλά και εις την ταυτόχρονον και ομοιόμορφον βίωσιν και έκφανσιν αυτής»[9]… «Δια της εν έτει 1924 επελθούσης ημερολογιακής μεταβολής διεφθάρη το ιερόν πηδάλιον και ενηργήθη ιεροσυλία και βλασφημία του Αγ. Πνεύματος, του όλου ζητήματος αναγομένου πλέον εις την περιοχήν όχι της ακριβείας ή της οικονομίας αλλά της σωτηρίας».[10]
Βέβαια, ο άγιος Νικόδημος στην ερμηνεία του Ζ' Αποστολικού κανόνα, στην πρώτη υποσημείωση δείχνει να έχει αντιδιαμετρικά αντίθετη θέση λέγοντας: «Το να κάνει τις το Πάσχα μετά της 21ην Μαρτίου ως κάμνομεν εμείς οι Γραικοί ή μετά την 11ην Μαρτίου ως κάμνουν οι Λατίνοι δεν είναι έγκλημα. Το να σχίση όμως την Εκκλησίαν είναι αμάρτημα ασυγχώρητον». Όμως τελικά, αποτέλεσμα των θέσεων των παλαιοημερολογιτών ήταν να κηρύξουν σχισματική την Εκκλησία της Ελλάδος[11] και φυσικά όσους την ακολουθούν. Για να δούμε όμως αναλυτικότερα αν τα παραπάνω τα επικυρώνει η ιστορία της Εκκλησίας.
Οι χριστιανοί των πρώτων αιώνων χρησιμοποιούσαν κατά τόπους τρία πολύ διαφορετικά μεταξύ τους ημερολόγια. Το Ρωμαϊκό, το Ελληνικό, και το Αιγυπτιακό. Στα ελληνικά ή ελληνόφωνα μέρη χρησιμοποιούσαν το ημερολόγιο του Μ. Αλεξάνδρου, το Μακεδονικό μέχρι τα χρόνια του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ἡρακλείου (610-641 μ.Χ.). Γι᾿ αυτό και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (345- 407) στην ομιλία του Εις το Γενέθλιον του Χριστού[12] μετράει τους δώδεκα μήνες του έτους με τα μακεδονικά ονόματα τους (Δίος, Απελλαίος, Αυδηναίος κ.λ.π). Όμως οι μήνες των τριών ημερολογίων δεν συνέπιπταν ακριβώς μεταξύ τους· λ.χ. στο μακεδονικό ημερολόγιο οι 11 μήνες είχαν από 30 ημέρες και ο τελευταίος, ο Υπερβετραίος είχε 35 μέρες. Το ημερολόγιο αυτό σε 120 χρόνια έχανε έναν μήνα! Αυτό το πολύ ατελές ημερολόγιο χρησιμοποιούν κι άλλοι Πατέρες όπως ο συγγραφέας του Πασχάλιου Χρονικού (γράφτηκε γύρω στο 600 μ.Χ.). Η ελληνόγλωσση εκκλησία χρησιμοποιούσε αυτό το ημερολόγιο μέχρι τα χρόνια του Μ. Φωτίου (9ος αι.). Μετά το 641 μ.Χ. μερικοί και μετά το 900 μ.Χ. όλοι, άρχισαν να χρησιμοποιούν το Ρωμαϊκό Ιουλιανό.
Δεν είναι αλήθεια αυτό που γράφεται από τους παλαιοημερολογίτες ότι η Α' Οικουμενική θέσπισε να εορτάζεται το Πάσχα με το Ιουλιανό ημερολόγιο. Ο Μ. Αθανάσιος σύνεδρος και πρωταγωνιστής της Α΄ Οικουμενικής, στις Εορταστικές Επιστολές του, τις οποίες έστελνε επι 45 χρόνια(328-373) στις εκκλησίες για την ημερομηνία εορτασμού του Πάσχα πάντα έγραφε: «Εσείς που είστε σε εκείνες τις χώρες θα το εορτάσετε στις τόσες του μηνός του δικού σας ημερολογίου, και εσείς που είστε σε εκείνες τις χώρες θα το εορτάσετε στις τόσες του μηνός του δικού σας ημερολογίου…κ.λ.π.». Και ο ίδιος όταν ήταν στην Αλεξάνδρεια το εόρταζε στις τόσες του μηνός Φερμουθί του Αιγυπτιακού ημερολογίου, ενώ όταν ήταν εξόριστος στη Γαλλία, το εόρταζε στις τόσες Απριλίου του λατινικού ημερολογίου. Διέφεραν δε τα ημερολόγια πάρα πολύ ακόμα και στον αριθμό των ημερών του έτους και των μηνών. [13]
Πρίν την Α΄Οικουμενική Σύνοδο.
Το 150 μ.Χ. ο άγιος Πολύκαρπος (επίσκοπος Σμύρνης), μεταβαίνει στην Ρώμη και συναντά τον Πάπα Ανίκητο για να συζητήσουν την επίλυση του ζητήματος του κοινού εορτασμού του Πάσχα. Οι δύο άγιοι Πατέρες δεν συμφώνησαν γιατί ο μεν Πολύκαρπος έλεγε ότι για τον χρόνο εορτασμού του Πάσχα τηρεί την διδασκαλία που παρέλαβε από τον μαθητή του Κυρίου άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο άλλα και από τον Απόστολο Φίλιππο.[14] Ο Ανίκητος έλεγε κι αυτός, ότι κρατά την διδασκαλία που παρέλαβε από τους Απόστόλους Πέτρο και Παύλο. Οι δύο Πατέρες ενώ έφτασαν σε αδιέξοδο συλλειτούργησαν ειρηνικά και αποχωρίστηκαν. Σαράντα χρόνια αργότερα, το 198 μ.Χ., και ενώ η διαφωνία δεν είχε επιλυθεί, ο Πάπας Βίκτωρας απόπειράθηκε να διακόψει την εκκλησιαστική κοινωνία με τον τότε επίσκοπο Σμύρνης Πολυκράτη και την τοπική εκκλησία της Μικράς Ασίας για το ίδιο λόγο, αυτόν δηλαδή του διαφορετικού χρόνου στον εορτασμό του Πάσχα.
Ο άγιος Ειρηναίος επίσκοπος στη Γαλλία, επενέβηκε νουθετώντας τον Βίκτωρα να μη προβεί σε διακοπή της κοινωνίας και έτσι αποφεύχθηκε το κακό.[15] Παρόλη αυτήν την εκκρεμότητα και διαφωνία για τον κοινό εορτασμό, οι άγιοι της εποχής δεν είδαν κάποια δογματική ανατροπή της ενότητας. Δεν προέκριναν δηλαδή την διακοπή της κοινωνίας μεταξύ τους επειδή δεν έβλεπαν ότι υπάρχει κίνδυνος για την Πίστη και την σωτηρία. Η αιτία αυτής της διαφοροποίησης στην ημέρα εορτασμού του Πάσχα ήταν ο διαφορετικός αστρονομικός τρόπος υπολογισμού κι όχι θεολογικής ή εκκλησιολογικής φύσεως διαφωνία.[16] Αυτή η διαφοροποίηση του υπολογισμού ακόμα και το 326 μ.Χ. δηλαδή την επομένη χρονιά της Α΄ Οικουμενικής προκάλεσε διαφορά 8 ημερών στην ημέρα εορτασμού του Πάσχα σε Ανατολή και Δύση, ενώ το 387 η διαφορά έφτασε τις 5 εβδομάδες![17]
Τρείς αιώνες περίπου μετά την Θεία Ανάσταση του Κυρίου μας (μέχρι το 325 μ.Χ.), η Εκκλησία πορεύθηκε χωρίς κοινή συμφωνία για τον χρόνο εορτασμού του Πάσχα, αλλά συνεπώς και χωρίς πάντα κοινό εορτολόγιο. Σε αυτά τα χρόνια ο αμπελώνας του Κυρίου μας φωταγωγήθηκε από χιλιάδες θεόπτες Πατέρες, ποτίστηκε από τα ζωογόνα ύδατα της Πατερικής διδασκαλίας και κοσμήθηκε από την πορφύρα των αιμάτων ένδεκα περίπου εκατομμυρίων αγίων Μαρτύρων και Ομολογητών της Πίστεως στους σκληρότατους διωγμούς. Η απουσία του κοινού εορτολογίου, κοινού εορτασμού του Πάσχα, και η χρήση διαφόρων ασύμφωνων μεταξύ τους ημερολογίων δεν εμπόδισε να σωθούν «οι θέλοντες σωθήναι».
Μετά την Α΄Οικουμενική.
Η Σύνοδος της Νικαίας αποδέχθηκε τον Αλεξανδρινό τρόπο υπολογισμού για την εύρεση κοινής ημέρας εορτασμού του Πάσχα. Όμως στην πραγματικότητα αυτή η συμφωνία δεν εφαρμόζονταν παρά μόνο σποραδικά επί σχεδόν 3 αιώνες!
Πασχάλιος πίνακας. Είναι εκείνος ο Πίνακας, ο οποίος καταγράφει τις διάφορες ημερομηνίες των κινητών εορτών με βάση την ημέρα εορτασμού του Πάσχα, αλλά και πότε συμβαίνει το εβραϊκό. Αναφέρει δε επιπροσθέτως και τους βασικούς παράγοντες ευρέσεως της ημερομηνίας του Πάσχα, όπως Ηλίου κύκλους, Σελήνης Κύκλους, Σελήνης θεμέλιο κ.λπ. Οι Πασχάλιοι Πίνακες δεν σχηματίσθηκαν αμέσως, ως εφαρμογή της απόφασης της Α' Συνόδου, αλλά είναι παρεπόμενοι των Πασχαλίων Γραμμάτων, τα οποία άρχισαν να συντάσσονται εις επιταγήν της αποφάσεως της Α' Οικουμενικής Συνόδου περί εορτασμού του Πάσχα, αμέσως μετά το 325. Ο Πασχάλιος Πίνακας δεν δημιουργήθηκε ούτε εγκρίθηκε από τους Πατέρες της Α' Οικουμενικής Συνόδου. Το ανωτέρω αποτελεί μύθευμα, καθότι η Α' Οικουμενική στην απόφασή της περί της ημερομηνίας εορτασμού του Πάσχα έθεσε τους 4 όρους εορτασμού και τίποτε άλλο. Η αποστολή των «πασχαλίων γραμμάτων» από τον Αλεξανδρείας σταμάτησε μετά την Δ' Οικουμενική, επειδή στην Αλεξάνδρεια επικράτησαν Μονοφυσίτες Επίσκοποι και έτσι διακόπηκαν οι σχέσεις Ορθοδόξων Εκκλησιών και Μονοφυσιτών.[18]
Δέκα επτά χρόνια μετά την Νίκαια, η Σύνοδος της Αντιόχειας (341 μ.Χ.) «αναγκάζεται» πάλι να επιβάλει το επιτίμιο της ακοινωνησίας σε όσους δεν ακολουθήσουν την απόφαση της Νικαίας για το πασχάλιο, κάτι που φανερώνει, ότι πολλές περιοχές της αυτοκρατορίας δεν είχαν ακόμα συνταχθεί με την απόφαση αυτή. Όμως, ενώ η Α' Οικουμενική Σύνοδος ανέθετε στον Επίσκοπο Αλεξανδρείας να αναγγέλλει την ημερομηνία της εορτής του Πάσχα, σε όλες τις Εκκλησίες, η Τοπική Σύνοδος της Σαρδικής του 347 ανέτρεψε την απόφαση αυτή. Η ανατρεπτική απόφαση της Συνόδου αυτής δεν βρίσκεται στους 21 Κανόνες που εξέδωσε, αλλά σε μια από τις πέντε αποφάσεις της, οι οποίες ήταν:
α) η αποκήρυξη των παρανόμως τοποθετηθέντων Επισκόπων Αλεξανδρείας, Αγκύρας και Γάζας, β) η κατάδίκη των προβιβασμών αρειανών Επισκόπων, γ) η αποκατάσταση των διωχθέντων από αρειανούς, δ) η καθαίρεση εκβιαστών αρειανών και ε) η έγκριση περί του Πάσχα: «όπως επί 50 έτη οι Επίσκοποι Ρώμης και Αλεξανδρείας αγγέλωσιν απανταχού ως έθος την ημέραν της εορτής του Πάσχα»,[19] ο μεν Ρώμης εις τας Εκκλησίας της Δύσεως, ο δε Αλεξανδρείας εις τας της Ανατολής.
Σε μια πρώτη ματιά δεν φαίνεται κάποιο πρόβλημα με την απόφαση αυτή. Όμως στην ουσία υπήρξε μεγάλο πρόβλημα και ανατροπή του υπολογισμού του Πασχαλίου πίνακα από την Αλεξάνδρεια, γιατί η Ρώμη υπολόγιζε με διαφορετικό τρόπο την εαρινή ισημερία. Η Ρώμη την υπολόγιζε να εμφανίζεται στις 18 Μαρτίου, ενώ η Αλεξάνδρεια στις 21 Μαρτίου. Πράγματι, στη Ρώμη, ο άγιος Ιππόλυτος, είχε καθορίσει πολύ πριν από την Α΄ Σύνοδο Πασχάλιο κανόνα, με ισημερία στις 18 Μαρτίου. Η Ρώμη ουδέποτε αναγνώρισε τον αλεξανδρινό κανόνα, μέχρις ότου της επεβλήθη τελικά από τον Καρλομάγνο (από την πολιτική εξουσία) κάποιους αιώνες αργότερα!
O Μέγας Αθανάσιος γράφει το 359 μ.Χ.[20] ότι οι Σύριοι είναι οι μόνοι που υπάκουσαν στην απόφαση της Νικαίας. Οι ενορίες της Μεσοποταμίας όμως και της Κιλικίας δεν ακολούθησαν την απόφαση αυτή. Αλλά, από ό,τι φαίνεται, ακόμα και στους Σύριους η τήρηση του πασχάλιου δεν είναι βέβαιη μιας και το 370 στην επιστολή του προς τον Επιφάνιο Σαλαμίνος[21] ο Αθανάσιος αναφέρει ότι στους αιρετικούς ανήκουν και όσοι γιορτάζουν με τους Εβραίους το Πάσχα, και το 387 έπρεπε ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος να διδάξει στην Αντιόχεια το ποίμνιο του με τα γνωστά κηρύγματα για τον σωστό εορτασμό του Πάσχα. Ο άγιος Μελέτιος Αντιοχείας εφάρμοσε το Αλεξανδρινό Πασχάλιο το 379 μ.Χ. [22], δηλαδή 54 χρόνια μετά την απόφαση της Νίκαιας!
Περίπου μεταξύ 397 και 404, δεν είναι εξακριβωμενο[23], ο Επίσκοπος Γαβάλων της Συρίας Σεβηριανός εκφώνησε στην Κωνσταντινούπολη ένα λόγο έναντίον των Νοβατιανών αλλά και όλων αυτών που γιορτάζουν λάθος το Πάσχα, πράγμα που φανερώνει, ότι και την εποχή εκείνη υπήρχαν ενορίες που δεν γιόρταζαν στην ίδια ημερομηνία.
Τον 4ο αιώνα, από το 328 (με τον Μ. Αθανάσιο ως Πατριάρχη Αλεξανδρείας) μέχρι το έτος της τρίτης ομιλίας του Χρυσοστόμου «Κατά Ιουδαίων» το 387, συνέβησαν:
α) Έξι ημερολογιακές διαφορές εορτασμού του Πάσχα μεταξύ Ρώμης και Αλεξανδρείας, τις οποίες γνωρίζουμε από τις πασχάλιες Επιστολές του Μ. Αθανασίου προς την Ρώμη. Τρεις φορές συμβιβάστηκε η Αλεξάνδρεια με το ημερολόγιο της Ρώμης (333, 346, 349) και τρεις φορές η Ρώμη με αυτό της Αλεξάνδρειας (330, 340, 341).[24]
β) Τουλάχιστον 9 φορές εορτάστηκε το Πάσχα σε διαφορετικές ημερομηνίες –με απόκλιση 30-35 ημερών– το 326, 337, 343, 350, 357, 358, 360, 373 και 387,[25] παρόλο που, όπως μαθαίνουμε από την Σύνοδο της Σαρδικής (347 μ.Χ.), συμφωνήθηκε μεταξύ Δύσεως και Μ. Αθανασίου να γιορτάζουν το Πάσχα από κοινού για 50 χρόνια![26] Έχει σημασία να αναφέρουμε ότι μεταξύ των συμφωνιών περί κοινού εορτασμού, δεν αναφέρονται η Συρία και η Αντιόχεια, διότι γιόρταζαν το Πάσχα σε άλλη ημερομηνία. Πραγματικά ο Μ. Αθανάσιος αναφέρει ότι η Συρία, η Μεσοποταμία και η Κιλικία γιόρταζαν το Πάσχα μαζί με τους Ιουδαίους![27] Η Σύνοδος της Σαρδικής μας αναφέρει επίσης, ότι υπήρχαν δύο ομάδες, η ανατολική και η δυτική. Η ανατολική ομάδα θεωρούσε σωστό τον κύκλο (τον τρόπο υπολογισμού) που θεσμοποίησε ο Επίσκοπος Στέφανος Αντιοχείας, κι όχι της Αλεξάνδρειας και προφανώς συνέχιζε να εορτάζει διαφορετικά.[28]
Το 387 μ.Χ. οι Ρωμαίοι γιόρτασαν Πάσχα στις 21 Μαρτίου, οι Αλεξανδρινοί όμως στις 25 Απριλίου.[29] Ο αυτόκράτορας Θεοδόσιος ζήτησε εξηγήσεις από τον Επίσκοπο Θεόφιλο Αλεξανδρείας. Αυτός –μαζί με τον άγιο Αμβρόσιο Μεδιολάνων– συντάχτηκε,[30]με τους Αλεξανδρινούς. Ο δε Κύριλλος Αλεξανδρείας, σε μία επιστολή του προς τον Λέοντα τον Α', του υπέδειξε τα λάθη του περί του χρόνου εορτασμού του Πάσχα.[31] Το ίδιο έπραξαν και οι Επίσκοποι Πασχασινός του Λιλυβαίου[32] και Προτέριος Αλεξανδρείας.[33] Ο Πάπας όμως παρέμεινε πιστός στο ρωμαϊκό σύστημα προσδιορισμού της ημερομηνίας μέχρι που ο Βικτώριος από την Ακουιτάνια βελτίωσε το σύστημα αυτό, το οποίο και αποδέχθηκαν η Γαλατία και η Ιταλία.
Στην λίστα που ακολουθεί φαίνονται οι διαφορές εορτασμού του Πάσχα μεταξύ Αλεξανδρείας, Ρώμης και Σαρδικής σύμφωνα με τον Κώδικα της Veronensis 60 μεταξύ του 328 και 387 μ.Χ.
Διαφορετικός εορτασμός του Πάσχα ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση έλαβε χώρα και το 414 μ.Χ και το 417,[34] αφού οι υπολογισμοί των Αλεξανδρινών (δηλ. των ορισθέντων απο την Α΄Οικουμενική) δεν έγιναν δεκτοί από την Ρώμη. Πέρα όμως από το φαινόμενο πρόκειται και για αθέτηση της εντολής της Α' Οικουμενικής για το ποιός θα ορίζει την πασχάλιο ημέρα.
Και πως αντέδρασαν οι άγιοι Πατέρες και οι επόμενες Οικουμενικές Σύνοδοι σε όλη αυτή τη κατάσταση; Είναι πολύ σημαντικό να πούμε ότι δεν αντέδρασαν καθόλου! Συνέχισαν να σώζουν, να σώζονται, να θαυματοποιούν, να ομολογούν, να μαρτυρούν και να διδάσκουν αγνοώ-ντας αυτή την εορτολογική αταξία! Και συνέχιζαν να παραμένουν ενωμένοι, παρά την ημερολογιακή διαφορά!
Η ανυπακοή αυτή διήρκεσε επί 5 αιώνες με ένα ελάχιστο διάλυμα 17 ετών, καθότι ο πάπας Λέων Α' το 444 μ.Χ. ήλθε σε συνεννόηση με τον Αλεξανδρείας Κύριλλο και απόδέχτηκε τον αλεξανδρινό κανόνα, αλλά αυτό μέχρι το 461, οπότε ο νέος πάπας Ιλάριος και οι μετά αυτόν πάπες επανήλθαν στον κανόνα του Ιππόλυτου τον οποία τήρησαν σχεδόν μέχρι τον 6ο αιώνα.[35] Έκτοτε υπήρξαν προσπάθειες από τον Σεβίλλης Ισίδωρο, τον ηγούμενο Διονύσιο το Μικρό, τον άγγλο μοναχό Βέδα το Σεβαστό (675-735) και τελικά τον Καρλομάγνο (742-814), ο οποίος και επέβαλε τον Αλεξανδρινό κανόνα στη Δύση και έτσι επιτεύχθηκε η ενότητα στην Εκκλησία στο θέμα αυτό μέχρι το 1582.[36]
Από τα παραπάνω εμφανίζεται μία σοβαρή παρατηρηση. Στις Οικουμενικές Συνόδους Α', Γ', Ε', ΣΤ', Ζ' (δηλ. σε όλες πλην της Β' και Δ'), οι Πατέρες Ανατολής και Δύσης παρακάθονταν και συναποφάσιζαν ώς μέλη της ΜΙΑΣ, ΑΓΙΑΣ και ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ενώ εόρταζαν την μεγάλη εορτή του Πάσχα σε διαφορετικές ημερομηνίες και προφανώς οι κινητές εορτές που συνδέονται με το Πάσχα, εορτάζονταν και αυτές σε διαφορετικές ημερομηνίες!
Πώς λοιπόν οι θεοφόροι Πατέρες δεν αλληλοκατηγορήθηκαν λόγω αυτής της εορτολογικής διαφοροποίησης που, μάλιστα, ελεγχόταν ευθέως από Αποστολικό Κανόνα και Οικουμενική Σύνοδο; Γιατί κανείς από τους αγίους Πατέρες των 5 Οικουμενικών Συνόδων δεν μίλησε καν για αθέτηση του περί της ενότητας δόγματος, και περί της αθέτησης του Συμβόλου της Πίστεως που κατά τους παλαιοημερολογίτες επισυμβαίνει με τον μη εορτολογικό συντονισμό; Και πώς δεν κατάλαβαν οι άγιοι μας ότι: «Δια της επελθούσης ημερολογιακής μεταβολής ενηργήθη ιεροσυλία και βλασφημία του Αγ. Πνεύματος, του όλου ζητήματος αναγομένου πλέον εις την περιοχήν όχι της ακριβείας ή της οικονομίας αλλά της σωτηρίας» σύμφωνα με τις εντυπωσιακές ρήσεις του Χρυσοστόμου Καβουρίδη που υιοθετήθηκαν από όλους τους επόμενους υποστηρικτές της απόσχισης;
Οι Πασχάλιοι δέλτοι που ετοιμάστηκαν για τον Κύριλλο Αλεξανδρείας προσδιόριζαν το Πάσχα για τα έτη 437 έως 532 μ. Χ. και υιοθετήθηκαν και από τις εκκλησίες της Ρώμης. Βλέπουμε λοιπόν ότι ο πρώτος μακροχρόνιος συντονισμός στον εορτασμό του Πάσχα στο σύνολο της Ορθό-δοξης τότε Εκκλησίας πραγματοποιήθηκε 95 χρόνια μετά την Α' Οικουμενική. Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Μέγας προσπάθησε να επιφέρει την ενότητα στον εορτασμό του Πάσχα που είχε διαταραχθεί εξαιτίας του παλιού ρωμαϊκού τρόπου υπολογισμού και του γεγονότος, ότι η Αλεξάνδρεια, που εξέδιδε τις πασχάλιες επιστολές, είχε πέσει στα χέρια των Αρειανών.
Η Αλεξάνδρεια μετακινούσε το Πάσχα αν έπεφτε μετά τις 21 Απριλίου. Η Ρώμη αν έπεφτε πριν τις 22 Μαρτίου, και δεν συμφωνούσαν πάντα μεταξύ τους. Οι πασχάλιοι πίνακες ήταν μέσα βοηθείας και όχι υποχρεωτικοί Κανόνες γιατί τον τελευταίο λόγο τον είχε πάντα ο Επίσκοπος Αλεξανδρείας και Ρώμης. Το 455 συνέβη η μεγάλη πασχάλια διαμάχη μεταξύ Ρώμης και Αλεξανδρείας. Η Αλεξάνδρεια όρισε το Πάσχα για την χρονιά εκείνη στις 24 Απριλίου, πράγμα που δεν αποδέχθηκε η Ρώμη. Ο αγιότατος πάπας Ρώμης Λέων[37] τέσσερα χρόνια πριν (δηλαδή το 451) έστειλε επιστολή στον Αυτοκράτορα που του έλεγε, ότι «τόσο αργά δεν έπεσε το Πάσχα ποτέ». Ο Αυτοκράτορας έστειλε την επιστολή στην Αλεξάνδρεια αλλά δεν έλαβε απάντηση. Τελικά η Αλεξάνδρεια απάντησε μετά το Πάσχα του 454 (Μάϊο), δηλαδή μόλις ένα χρόνο πριν το Πάσχα του 455, γεγονός που δεν άφηνε περιθώρια για διαβουλεύσεις, με απευθείας επιστολή στον Πάπα στην οποία ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας λακωνικά δίδασκε τον Πάπα λέγοντας του, ότι ή θα ακολουθήσει την Αλεξάνδρεια και όλη την Ανατολή στο Πασχάλιο και ειδικότερα στον εορτασμό του 455 (24 Απριλίου) ή θα προκαλέσει σχίσμα. Η Ρώμη υπάκουσε και γιόρτασε το 455 στις 24 Απριλίου.
Όμως σημαντικότατη είναι η παρατήρηση, ότι ο Λέων το 451, παρόλο που έστειλε την διαμαρτυρική επιστολή στον Αυτοκράτορα, συμμετείχε στην Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνας χωρίς να προβληθεί ζήτημα κάποιας τάχα δογματικής ανατροπής περί της ενότητας της Εκκλησίας λόγω της εκκρεμότητας του μη ταυτόσημου χρόνου εορτασμού του Πάσχα ακόμα και μετά το 455.
Στη Ρώμη που είχε το δικαίωμα αναγγελίας της ημερομηνίας του Πάσχα του επόμενου χρόνου οι πασχάλιες λίστες του Βικτωρίου είχαν στις ενδείξεις πολλών ετών διπλές ημερομηνίες. Ήταν υπόθεση του εκάστοτε Πάπα να ορίσει την τελική ημερομηνία του Πάσχα. Αυτό το δικαίωμα του έδινε μία δύναμη, η οποία επεκτάθηκε και στον πολιτικό τομέα. Το έτος 498 η σύγκλητος εξέλεξε τον φιλικά στην Κωνσταντινούπολη προσκείμενο Λαυρέντιο σαν αντιπάπα, ενώ ο πάπας Σύμμαχος είχε πάρει το μέρος του βασιλιά των Οστρογότθων Θεοδώριχου. Ο Σύμμαχος επεδίωξε να ασκήσει την επιρροή του εκτός από την πολιτική και στο θέμα του ημερολογιακού ορισμού του Πάσχα. Έτσι ενώ το έτος 501 το Πάσχα έπρεπε να γιορτασθεί, σύμφωνα με την λίστα του Βικτωρίου και τις μετρήσεις των Αλεξανδρινών, στις 22 Απριλίου ο Σύμμαχος το γιόρτασε στις 25 Μαρτίου, όπως το όριζε η παλαιορωμαϊκή Supputatio.[38]
Το έτος 514, ο εκλεγμένος Πάπας Χορσμίδας άλλαξε πάλι την διπλωματία της Ρώμης και την έκανε φιλοβυζαντινή. Γι’αυτόν τον λόγο απευθύνθηκε στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως για να ορίσουν από κοινού το Πάσχα του έτους 520. Η ημερομηνία 19 Απριλίου επιβεβαιώθηκε και πιστοποιήθηκε στα Πασχαλινά χρονικά. Κανονικά δεν υπήρχε πρόβλημα με αυτήν την ημερομηνία, γιατί και ο Βικτώριος την είχε ορίσει στην λίστα του. Ο Πάπας όμως το έκανε για δύο λόγους: α) Για να επιτύχει την ενότητα του εορτασμού σε Ανατολή και Δύση, β) για να μάθει πιο πολλές λεπτομέρειες για τον τρόπο ορισμού της ημερομηνίας του Πάσχα από τους Αλεξανδρινούς, πράγμα που φανερώνει, ότι στην Δύση δεν ήταν ακόμα όλες οι λεπτομέρειες γνωστές, συνεπώς οι διαφοροποιήσεις συνεχίζονταν.
Ο Διονύσιος ο Μικρός (Dionysius Exiguus) έζησε ανάμεσα στο 470 και 540 μ.Χ. Καταγόταν από την σημερινή Δοβρουτσά της Ρουμανίας. Εκεί εκάρη μοναχός και έζησε μέχρι το 496 περίπου, όταν με πρόσκληση του πάπα Γελάσιου Α', ήρθε στην Ρώμη για να αναλάβει μια γραμματειακή θέση στην παπική αυλή. Ο λόγος για τον οποίο τον κάλεσε ο πάπας ήταν η εξαιρετική του μόρφωση. Υπήρξε σπουδαίος θεολόγος, μαθηματικός, αστρονόμος, ασχολήθηκε με την συγκέντρωση και την καταγραφή κανόνων και δογμάτων που θεσπίστηκαν από τους πάπες από την επο-χή του Σιρίκιου (384-389) μέχρι τον Αναστάσιο Β' (496-498), ενώ μετέφρασε και στην λατινική πολλά έργα Ελλήνων συγγραφέων (κάποια απ' αυτά έφτασαν μέχρι τις μέρες μας χάρη σ' αυτές τις μεταφράσεις). Το 525 μ.Χ. ο Πάπας Ιωάννης Α΄, συνειδητοποιώντας πως οι Αλεξανδρινές Πασχάλιες δέλτοι κόντευαν να λήξουν ζήτησε από τον Διονύσιο τον Μικρό να ετοιμάσει μια συνέχεια των Αλεξανδρινών δέλτων για τα έτη μετά το 531 μ.Χ. και έτσι η εντολή της Α΄ Οικουμενικής να συντάσσει τα Πασχάλια η εκκλησία της Αλεξάνδρειας δεν εφαρμοζόταν πλέον. Άλλωστε οι πασχάλιες επιστολές της Αλεξάνδρειας έπαψαν να εκδίδονται μετα το 451 μ.Χ. όταν η Αλεξάνδρεια περιήλθε στα χέρια των Μονοφυσιτών.[39] Ο Διονύσιος άρχισε τις έρευνες του και το έργο του, το οποίο τελικά πραγματοποίησε μετά από καιρό, επικράτησε σε όλην την αυτοκρατορία. Ο Διονύσιος ανακάλυψε ότι η ημερομηνία του Πάσχα του 526 ήταν προβληματική, μιας και μεταξύ του υπολογισμού με το ημερολόγιο της εποχής του Διοκλητιανού[40] και του υπολογισμού με το Κοπτικό ημερολόγιο της Αλεξανδρείας, προέκυπτε διαφορά (γιατί η κοπτική 1 Ιανουαρίου δεν ήταν ίδια με την Ρωμαϊκή) την οποία θέλησε να διορθώσει.[41] Ο Βενεδικτίνος Beda Venerabilis, ολοκλήρωσε τον πίνακα του Διονυσίου (532–626) σε ένα δεύτερο αλεξανδρινό κύκλο (Zyklus (532–1063). Η ημερολογιακή αλλαγή του Διονυσίου του Μικρού έγινε δεκτή από την αυτοκρατορία και την Εκκλησία.[42]
Μετά τον θάνατο του Πάπα Ιωάννη Α', οι διάδοχοι του απέρριψαν το σύστημα του Διονυσίου, μέχρι που το 731 μ.Χ. περίπου, υιοθετήθηκε εκ νέου από τον Βέδα τον Αιδέσιμο και εμφανίστηκε πάλι ο εορτολογικός συντονισμός περί του Πάσχα σε ανατολική και δυτική εκκλησία.[43]
___________________________________
[1] Άπαντα, Χρ.Καβουρίδου, τ. Α΄, σελ. 106, εκδ.Ι.Μ.Αγ.Νικοδήμου Ελληνικού Γορτυνίας, 1997.
[2] Ό.ά. σελ.119.
[3] Ό.ά. σελ. 115.
[4] π. Νικολάου Δημαρᾶ, Περιοδικό Ἅγιοι Κολλυβάδες, τεῦχος 28, σελ. 22.
[5] Θεοδωρήτου Ιερομονάχου, Παλαιόν και Νέον, σελ.27, Αγιον όρος 2000
[6] Ό.ά. σελ.210-211.
[7] Θεοδωρήτου Ιερομονάχου, ό.ά. σελ. 28.
[8] Ό.ά. σελ.163.
[9] πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομου, Θέσεις του εορτολογικού ζητήματος….., σελ. 55.
[10] π. Β. Σακκά,Απάντηση εις τον αιδεσ. π.Ε. Θεοδωρόπουλο, 1969, σελ. 15.
[11] Ό.ά. σελ.165.
[12] P.G. 49,358, § 4-5.
[13]Δρ. ΣιαμάκηςΚ. http://www.philologus.gr/2008-08-02-10-20-04/37--sp-736/293-2016-10-04-20-07-16.
[14] Σωζομενός , P.G.67,1474 , κεφ.ιθ΄
[15] Χριστοδούλου Κ. Παρασκευαΐδου, Ἱστορική καί κανονική θεώρησις..., σελ. 137.
[16] Στην Ανατολή δέχτηκαν ως ισημερία την 21η Μαρτίου και ως Πασχάλιο κύκλο τον 19ετή. Ενώ στην Δύση δέχτηκαν ως ισημερία την 17η Μαρτίου και ως Πασχάλιο κύκλο τον 84ετή.
[17] Φ. Βαφείδου, Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, τόμος α΄, § 84, 3, σελ. 306.
[18] Εν τω μεταξύ είχαν συνταχθεί Πασχάλιοι πίνακες από τον Αλεξανδρείας Θεόφιλο και τον Κύριλλο Α΄ και έτσι καταργήθηκαν τα πασχάλια γράμματα.
[19] Εόρτιος επιστολή Αλεξανδρείας Αθανασίου. Προοίμιον.
[20] De Synodis 5, 2.
[21] Chronikon paschale, S. 9, ed. Dindorf I.
[22] Αδ.Τσακίρογλου από E. Schwartz, Zur Kirchengeschichte des 4. Jahrhunderts, ZNW 34 (1935) 129-213 (198) = ders., Ges. Schr. IV, Berlin 1960, 1-110 (91).
[23] Σωκράτους, Εκκλησιαστική Ιστορία VII, 12, 5.
[24] Αδ. Τσακίρογλου, Henry R. Persival, The Seven Ecumenical Councils of the Undivided Church, 1991, p.55.
[25] Μητρ. Κυζίκου Καλλίνικου, Η Πρώτη εν Νικαία Οικουμενική Σύνοδος, σ. 325.
[26] Αδ. Τσακίρογλου, Martin Heimgartner, Der Ostertermin der sogenannten «Protopaschiten» in der dritten Rede gegen die Juden von Johannes Chrysostomus, ThZ, 2/60, 2004.
[27] De Synodis 5,1f.
[28] Αδ. Τσακίρογλου, Το κείμενο υπάρχει στην συριακή γλώσσα στον Κώδικα Parisinus syr. 62 και στην λατινική στον Theodosius Diaconus, 60 (7ος αιώνας) της βιβλιοθήκης Capitolare της Βερόνας.
[29] Geoffry Moorhouse, Sun Dancing, New York Harcourt Brace , 1997,p.216.
[30] Αδ. Τσακίρογλου, Ep. 23 ad. episc. per Aemiliam, Migne, PP. lat. XVI, 1026 sqq).
[31]Αδ. Τσακίρογλου, Migne. PP. lat. LIV, 601 sqq.
[32]Αδ. Τσακίρογλου, Leon. I Ep. 3, bei Migne l. c. 606 sqq.
[33]Αδ. Τσακίρογλου, Leon. I Ep. 133, bei Migne l. c. 1084 sqq.
[34] Α. Δελήμπαση, Πάσχα Κυρίου, σελ. 459.
[35] Μητρ. Κυζίκου Καλλίνικου, Η Πρώτη εν Νικαία Οικουμενική Σύνοδος, σελ. 325.
[36] Δελικάνη Κ., Η πρώτη εν Νικαία Οικουμενική Σύνοδος.
[37] Εορτάζει 18 Φεβρουαρίου.
[38] λατ. τρόπος υπολογισμού.
[39] Θ.Η.Ε. τ.10, σ.117-118.
[40] Ευσέβιος Καισαρείας, ημερολόγιο με βάση την εποχή των Μαρτύρων.
[41] Εκτός αυτού δεν ήθελε να συνδέσει το όνομα του μισητού Διοκλητιανού με τον εορτασμό του Πάσχα. Για την εργασία του είχε στην διάθεση του ένα μεγάλο αρχείο πηγών. Μετάφρασε στα Λατινικά τα έγγραφα που έλαβε ο πάπας Χορσμίδας και το 525 έκδοσε το έργο του που μετρούσε πια από το έτος γεννήσεως του Κυρίου, την 3η Ινδικτίωνα, στην υπατεία του Πρόμπριου. Εκτός αυτού διέθετε και έναν πίνακα για τον 13 Κύκλο της Διοκλητιανής εποχής (229–247 = 513–531 μ. Χ.). Ενδιάμεσα όμως είχε συγγραφεί από τον αιγύπτιο μοναχό Ανιανό ο Αλεξανδρινός κύκλος των 532 ετών (532 = 19 × 28), o οποίος ένωνε τον 19ετή Μετωνικό Σεληνιακό κύκλο με τον 28ετή ηλιακό κύκλο. Ο Διονύσιος ανακάλυψε το έτος 241 (εποχή του Διοκλητιανού) δηλ το έτος 525, το ακόλουθο: Με το έτος 247 (εποχή του Διοκλητιανού) δηλ. το έτος 531 θα κλείσουν 13 Μετωνικοί κύκλοι. Ήξερε όμως από τις πηγές του, ότι θα έπρεπε να έχουν περάσει 15 Μετωνικοί κύκλοι. Αποφάσισε λοιπόν να αρχίσει τους χρονολογικούς του πίνακες από το έτος 248 (εποχή του Διοκλητιανού) με την αρχή του χρόνου από την 1 Ιανουαρίου (ρωμαϊκή μέτρηση) δηλ. 4 μήνες αργότερα από την κοπτική 1 Ιανουαρίου (1. Tout) με την αναφορά «anni ab incarnatione Domini» «από την ενσάρκωση του Κυρίου».
[42] Αδ. Τσακίρογλου, Michael Richter: Dionysius Exiguus. In: Theologische Realenzyklopädie (TRE). Band 9, de Gruyter, Berlin/New York 1982). [43] Ralph Martin Novar, Χριστιανισμός και Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Εκδ. Κονιδάρη, σελ. 404
Πηγή: paterikiparadosi.blogspot.com
Συνάθροιση: Από πόσες ταλαιπωρίες θα είχε γλιτώσει το πλήθος των Χριστιανών αν μελετούσε την Γραφή και δεν ακολουθούσε τους επισκόπους στις διαμάχες τους για τις ημερομηνίες του Πάσχα!
Οι όσιοι ερημίτες, απομακρυσμένοι μέρες δρόμο με τα πόδια, από το πλησιέστερο χωριό ή πόλη, δεν γνώριζαν πότε είναι Κυριακή, πότε είναι Πάσχα. Αγίασαν, κοιμήθηκαν κι εντόπισαν προσκυνητές τα σώματα τους άφθαρτα μετά από χρόνια! Πολλά ανέδιδαν μία ευχάριστη ευωδία! Δεν τους εμπόδισε η άγνοια των εορτών και των ημερολογίων ν' αγιάσουν και να μείνουν τα ιερά λείψανα τους σημείο θαυμαστό της δόξας που τους έδωσε ο Κύριος Ιησούς!
Ο Χριστός δεν κοιτάζει τις ημέρες, κοιτάζει την καρδιά μας. ''Μακάριοι όσοι έχουν καθαρή καρδιά, γιατί αυτοί θα δουν το πρόσωπο του Θεού'', Ματθαίος 5: 8.
Τετάρτη 22 Αυγούστου 2018
Πέμπτη 16 Αυγούστου 2018
ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ, ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΖΗΛΩΤΙΣΜΟΣ
Η διακοπή πνευματικής κοινωνίας από τους αποκλίνοντες εκ της Αγίας Γραφής, εκφράζεται με την διακοπή της αναφοράς του ονόματος του αποκλίνοντος επισκόπου, στις προσευχές εντός ναού και την τέλεση της θείας ευχαριστίας. Η δημιουργία κατ' οίκον συναθροίσεων με προσευχή και μελέτη των Γραφών, ως διαμαρτυρία για την κατάσταση που κυριαρχεί στη ορθόδοξη εκκλησία, δεν είναι σχίσμα. Μπορεί μάλιστα να βοηθήσει στην αναγέννηση των πιστών εν Χριστώ, αν γίνει σωστά.
Πολλές φορές στην ιστορία του ορθοδόξου χριστιανισμού, πιστοί που ασχολούντο με τα αιρετικά παραστρατήματα των επισκόπων, διέκοπταν την πνευματική κοινωνία μαζί τους, από αγάπη για την αλήθεια του Χριστού και για να επαναφέρουν στην βιβλική οδό τους επισκόπους που ξεστράτιζαν από την Αγία Γραφή. Η αγάπη είναι το κίνητρο και όχι η εμπάθεια. Αν δεν υπάρχει αγάπη τότε η επιστροφή στο ευαγγέλιο του Ιησού είναι αδύνατη.
Ο Άγιος Μάρκος επίσκοπος Εφέσσου ο Ευγενικός, διέκοψε πνευματική κοινωνία με όσους υπέγραψαν την ένωση με τους παπικούς στην Φλωρεντία το 1439. Δεν χειροτόνησε επισκόπους, δεν δημιούργησε σχίσμα στην εκκλησία με την ίδρυση δικής του παρατάξεως. Ήξερε πως τα όρια είναι μόνο η αποτείχιση, όχι η δημιουργία συνόδων επισκόπων εκεί που ακόμη υπάρχουν επίσκοποι που δεν έχουν καθαιρεθεί.
Αν ένας επίσκοπος χειροτονηθεί σ' επαρχία που υπάρχει ήδη προγενέστερος επίσκοπος, τότε πως θα θεραπευθεί το Σώμα του Χριστού από τους αιρετικούς, είτε επισκόπους, είτε θεολόγους, είτε μοναχούς, είτε οιονδήποτε; Γι' αυτό η δημιουργία συνοδικών σχημάτων χωρίς πρώτα την θεραπεία της αιρέσεως είναι σχίσμα και μεγάλη πλάνη, που δεν βοηθά στην θεραπεία εκ της αιρέσεως, αλλά κάνει ακριβώς το αντίθετο.
Πολλές φορές στην ιστορία του ορθοδόξου χριστιανισμού, πιστοί που ασχολούντο με τα αιρετικά παραστρατήματα των επισκόπων, διέκοπταν την πνευματική κοινωνία μαζί τους, από αγάπη για την αλήθεια του Χριστού και για να επαναφέρουν στην βιβλική οδό τους επισκόπους που ξεστράτιζαν από την Αγία Γραφή. Η αγάπη είναι το κίνητρο και όχι η εμπάθεια. Αν δεν υπάρχει αγάπη τότε η επιστροφή στο ευαγγέλιο του Ιησού είναι αδύνατη.
Ο Άγιος Μάρκος επίσκοπος Εφέσσου ο Ευγενικός, διέκοψε πνευματική κοινωνία με όσους υπέγραψαν την ένωση με τους παπικούς στην Φλωρεντία το 1439. Δεν χειροτόνησε επισκόπους, δεν δημιούργησε σχίσμα στην εκκλησία με την ίδρυση δικής του παρατάξεως. Ήξερε πως τα όρια είναι μόνο η αποτείχιση, όχι η δημιουργία συνόδων επισκόπων εκεί που ακόμη υπάρχουν επίσκοποι που δεν έχουν καθαιρεθεί.
Αν ένας επίσκοπος χειροτονηθεί σ' επαρχία που υπάρχει ήδη προγενέστερος επίσκοπος, τότε πως θα θεραπευθεί το Σώμα του Χριστού από τους αιρετικούς, είτε επισκόπους, είτε θεολόγους, είτε μοναχούς, είτε οιονδήποτε; Γι' αυτό η δημιουργία συνοδικών σχημάτων χωρίς πρώτα την θεραπεία της αιρέσεως είναι σχίσμα και μεγάλη πλάνη, που δεν βοηθά στην θεραπεία εκ της αιρέσεως, αλλά κάνει ακριβώς το αντίθετο.
Τρίτη 31 Ιουλίου 2018
Ο εξαγωνίτης σχισματικός παλαιοημερολογίτης.
Αναφέρει ὁ Γέροντας Ἰσαάκ ὁ Ἁγιορείτης ὁ Λιβανέζος (+1998), μαθητής τοῦ Ἁγίου Παϊσίου του Αγιορείτου (+1994):
«“Μια φορά πῆγα νά φτιάξω ἕνα χαλασμένο μου παπούτσι σ᾽ ἕνα μοναχό κοντά στίς Καρυές πού ἦταν τσαγκάρης”.
Ὁ Γέροντας ἐκεῖνος ἦταν ζηλωτής [σχισματικός παλαιοημερολογίτης] καί μάλιστα Ἐξαγωνίτης, δηλαδή δέν παρεδέχετο τήν ἁγιότητα τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, κλπ.. Καί συνέχισε ὁ Γέροντας:
“Πρίν καλά-καλά τοῦ ἐξηγήσω τί πρόβλημα εἶχε τό παπούτσι μου, σέ αὐστηρό τόνο μοῦ λέει: ''Δέν ἔχεις ἱερωσύνη''. Ὁπότε κι ἐγώ τοῦ λέω: ''Αὐτό δέν τόλμησε νά μοῦ τό πῆ οὔτε ὁ ἴδιος ὁ Διάβολος, θά μοῦ τό πῆς ἐσύ;'' Παίρνω ἀμέσως τό παπούτσι πρίν τό ἐπισκευάση τόν χαιρετάω καί φεύγω αμέσως”.
Καί μετά μοῦ ἐξήγησε ὁ Γέροντας σέ ἤρεμο καί γαλήνιο ὕφος:
“Νά μοῦ ἔλεγε ὁ,τιδήποτε ἄλλο, κάποιο παράπονο, ἤ να μέ κατηγοροῦσε μπροστά μου, κλπ. ὤφειλα νά τό δεχθῶ. Ἀλλά αὐτό ὄχι. Εἶναι σάν νά ἀρνοῦμαι ἐγώ ὁ ἴδιος, τήν Ἐκκλησία, τό Χριστό, κλπ.”»
Ἀρχιμ. Ἀρσενίου Κατερέλου
Ὁ Γέροντάς μου Ἰσαάκ ὁ Λιβανέζος, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2015
Πηγή: schismaticsreturntochurch.wordpress.com
«“Μια φορά πῆγα νά φτιάξω ἕνα χαλασμένο μου παπούτσι σ᾽ ἕνα μοναχό κοντά στίς Καρυές πού ἦταν τσαγκάρης”.
Ὁ Γέροντας ἐκεῖνος ἦταν ζηλωτής [σχισματικός παλαιοημερολογίτης] καί μάλιστα Ἐξαγωνίτης, δηλαδή δέν παρεδέχετο τήν ἁγιότητα τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, κλπ.. Καί συνέχισε ὁ Γέροντας:
“Πρίν καλά-καλά τοῦ ἐξηγήσω τί πρόβλημα εἶχε τό παπούτσι μου, σέ αὐστηρό τόνο μοῦ λέει: ''Δέν ἔχεις ἱερωσύνη''. Ὁπότε κι ἐγώ τοῦ λέω: ''Αὐτό δέν τόλμησε νά μοῦ τό πῆ οὔτε ὁ ἴδιος ὁ Διάβολος, θά μοῦ τό πῆς ἐσύ;'' Παίρνω ἀμέσως τό παπούτσι πρίν τό ἐπισκευάση τόν χαιρετάω καί φεύγω αμέσως”.
Καί μετά μοῦ ἐξήγησε ὁ Γέροντας σέ ἤρεμο καί γαλήνιο ὕφος:
“Νά μοῦ ἔλεγε ὁ,τιδήποτε ἄλλο, κάποιο παράπονο, ἤ να μέ κατηγοροῦσε μπροστά μου, κλπ. ὤφειλα νά τό δεχθῶ. Ἀλλά αὐτό ὄχι. Εἶναι σάν νά ἀρνοῦμαι ἐγώ ὁ ἴδιος, τήν Ἐκκλησία, τό Χριστό, κλπ.”»
Ἀρχιμ. Ἀρσενίου Κατερέλου
Ὁ Γέροντάς μου Ἰσαάκ ὁ Λιβανέζος, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2015
Πηγή: schismaticsreturntochurch.wordpress.com
Δευτέρα 30 Ιουλίου 2018
Ό Όσιος Φιλόθεος Ζερβάκος (+1980) για τους σχισματικούς παλαιοημερολογίτες: “Κατήντησαν αληθείς χρονολάτρες”.
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ
«Ἀληθεῖς χρονολάτρας» ὀνομάζει ὁ ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος τοὺς παλαιοημερολογῖτες ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀναγάγει σὲ δόγμα πίστεως τὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο, ἐνῷ παράλληλα ἀρνοῦνται τὴν ἐγκυρότητα τῶν Μυστηρίων τῶν νεοημερολογιτῶν ἱερέων.
Ἡ ψυχή του δὲν μποροῦσε νὰ ὑποφέρῃ τὴν βλασφημία αὐτή. Ἀνάμεσα στὶς ἀμέτρητες ἐπιστολὲς ποὺ ἐξαπέλυε ἀπὸ τὸ εὐλογημένο κελλί του, πολλὲς ἀναφέρονται στὸ θέμα αὐτό.
Ἔτσι ἀνέπτυξε σπουδαία ἀλληλογραφία τόσο μὲ σκανδαλιζομένους Χριστιανούς, γιὰ νὰ τοὺς στηρίξῃ στὴν ὀρθὴ πίστι, ὅσο καὶ μὲ φανατικοὺς παλαιοημερολογῖτες, γιὰ νὰ ἀναιρέσῃ τὶς κακοδοξίες τους.
Ἕνα μέρος ἀπὸ τὶς ἐπιστολὲς αὐτὲς συγκεντρώθηκαν καὶ δημοσιεύθηκαν στὸ παρακάτω εἰκονιζόμενο βιβλίο.
Κατωτέρω ἀναδημοσιεύουμε ἕνα χαρακτηριστικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ μία ἐπιστολή του, γιὰ νὰ πληροφορηθοῦν οἱ ἀναγνῶστες μας τί φρονοῦσε ὁ ὅσιος γιὰ τὸ ζήτημα αὐτό.
Επιστολή οσίου Φιλοθέου Ζερβάκου:
«Οἱ μοναχοὶ τῆς Λογγοβάρδας δὲν ἀκολουθοῦν ἡμερολόγια, ἀκολουθοῦν τὸν Χριστὸν ὁ Ὁποῖος εἶπεν: “Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι” (Μάρκ. 8, 34).
Δὲν εἶπε νὰ ἀκολουθήσῃ τὸ ἄψυχον ἡμερολόγιον καὶ ὁ πιστεύσας καὶ βαπτισθεὶς (εἰς αὐτὸ) σωθήσεται.
Ὁ πιστεύσας εἰς τὸν Χριστὸν καὶ εἰς τὸ Εὐαγγέλιον σωθήσεται, ὄχι εἰς τὸ παλαιὸν ἡμερολόγιον.
Πλανῶνται δεινὴν πλάνην πολλοὶ τῶν φανατικῶν καὶ ζηλωτῶν παλαιοημερολογιτῶν πιστεύοντες ὅτι χωρὶς τὸ ἡμερολόγιον δὲν σῴζεται ὁ ἄνθρωπος.
Οἱ Ἅγιοι Πάντες, Προφῆται, Ἀπόστολοι, Μάρτυρες καὶ Ὅσιοι, δὲν ἐσώθησαν καὶ δὲν ἐθαυματούργησαν μὲ τὰ ἡμερολόγια ἀλλὰ διὰ τῆς πίστεως…
Τὰ μυστήρια τὰ τελούμενα ὑπὸ τῶν νεοημερολογιτῶν εἶναι ἔγκυρα, διότι δὲν τὰ τελειοῖ καὶ ἁγιάζει τὸ ἡμερολόγιον, ἀλλὰ τὰ τελειοῖ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον ἐπικαλοῦνται καὶ οἱ νεοημερολογῖται νὰ τὰ ἁγιάσῃ, καὶ ὁ ἄνθρωπος σῴζεται διὰ τῆς ὀρθῆς πίστεως, τῆς ἀγάπης καὶ τῶν καλῶν ἔργων, ὄχι διὰ τῶν ἡμερολογίων…
Ἡ λατρεία, τὴν ὁποίαν ἀπονέμουν πολλοὶ τῶν παλαιοημερολογιτῶν εἰς τὸ παλαιὸν ἡμερολόγιον καὶ κατήντησαν ἀληθεῖς χρονολάτραι, ἡ ἔλλειψις τῆς πραγματικῆς, τῆς εἰλικρινοῦς ἀγάπης πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τὸν πλησίον, ἡ ἔλλειψις τῆς ἀγάπης πρὸς ἀλλήλους καὶ αὐτῶν τῶν παλαιοημερολογιτῶν ἀκόμη, ἡ ἀσέβεια, ἡ ἀπιστία, ἡ κακὴ πολιτεία, ἡ καταφρόνησις πρὸς τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, τὰς θείας ἐντολὰς καὶ τὰς ἱερὰς παραδόσεις τῶν πλείστων κληρικῶν καὶ λαϊκῶν νεοημερολογιτῶν, παρατείνουν τὴν διαίρεσιν, τὸ σχίσμα· αὐξάνουν τὰ πάθη, τὰ μίση, τὴν κακίαν, τὰς ἁμαρτίας, σκληρύνουν τὰς καρδίας ἀμφοτέρων, ἀπομακρύνουν τὴν μετάνοιαν καὶ πλησιάζομεν, ἐὰν δὲν μετανοήσωμεν, εἰς τὴν ἀπώλειαν.
“Ἐὰν μὴ μετανοῆτε”, εἶπεν ὁ Κύριος, “πάντες ὡσαύτως ἀπολεῖσθε” (Λουκ. 13, 3).
Ἐγίναμεν οἱ πάντες, ἐκτὸς ὀλίγων ἐξαιρέσεων, γενεὰ πονηρά, σκολιὰ καὶ διεστραμμένη καὶ πρὸς τοὺς σκολιοὺς σκολιὰς ὁδοὺς ἐξαποστέλλει ὁ Κύριος.
Τοὺς πονηροὺς ἐξολοθρεύει, καθὼς καὶ πάντας τοὺς ἁμαρτωλοὺς, καὶ φυλάσσει Κύριος πάντας τοὺς ἀγαπῶντας Αὐτόν.
Δὲν θὰ κριθοῦν καὶ καταδικασθοῦν οἱ ἄνθρωποι τόσον διὰ τὰ ἡμερολόγια, ὅσον θὰ καταδικασθοῦν διὰ τὴν ἔλλειψιν τῆς ἀγάπης καὶ τῶν καλῶν ἔργων.
Ἂς ἀγαπήσωμεν τὸν Κύριον, ἂς φυλάξωμεν τὰς ἐντολάς Του, καί, ἐὰν ὡς ἄνθρωποι ἁμαρτήσωμεν, ἂς μετανοήσωμεν διὰ νὰ μὴ μείνωμεν ἔξω τοῦ Νυμφῶνος Χριστοῦ…»
Ὁσιος Φιλόθεος Ζερβάκος
(ἀπὸ τὸ βιβλίον † Ἀρχιμανδρίτου Φιλοθέου Ζερβάκου ἡγουμένου Ἱ. Μ. Λογγοβάρδας Πάρου, Ἀνέκδοτες ἐπιστολὲς γιὰ τὸ ἡμερολογιακὸ ζήτημα, ἔκδ. Ἱ. Μ. Λογγοβάρδας, Πάρος 2009, σσ. 78-79, τιμὴ 5,00)
Πηγή: schismaticsreturntochurch.wordpress.com
«Ἀληθεῖς χρονολάτρας» ὀνομάζει ὁ ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος τοὺς παλαιοημερολογῖτες ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀναγάγει σὲ δόγμα πίστεως τὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο, ἐνῷ παράλληλα ἀρνοῦνται τὴν ἐγκυρότητα τῶν Μυστηρίων τῶν νεοημερολογιτῶν ἱερέων.
Ἡ ψυχή του δὲν μποροῦσε νὰ ὑποφέρῃ τὴν βλασφημία αὐτή. Ἀνάμεσα στὶς ἀμέτρητες ἐπιστολὲς ποὺ ἐξαπέλυε ἀπὸ τὸ εὐλογημένο κελλί του, πολλὲς ἀναφέρονται στὸ θέμα αὐτό.
Ἔτσι ἀνέπτυξε σπουδαία ἀλληλογραφία τόσο μὲ σκανδαλιζομένους Χριστιανούς, γιὰ νὰ τοὺς στηρίξῃ στὴν ὀρθὴ πίστι, ὅσο καὶ μὲ φανατικοὺς παλαιοημερολογῖτες, γιὰ νὰ ἀναιρέσῃ τὶς κακοδοξίες τους.
Ἕνα μέρος ἀπὸ τὶς ἐπιστολὲς αὐτὲς συγκεντρώθηκαν καὶ δημοσιεύθηκαν στὸ παρακάτω εἰκονιζόμενο βιβλίο.
Κατωτέρω ἀναδημοσιεύουμε ἕνα χαρακτηριστικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ μία ἐπιστολή του, γιὰ νὰ πληροφορηθοῦν οἱ ἀναγνῶστες μας τί φρονοῦσε ὁ ὅσιος γιὰ τὸ ζήτημα αὐτό.
Επιστολή οσίου Φιλοθέου Ζερβάκου:
«Οἱ μοναχοὶ τῆς Λογγοβάρδας δὲν ἀκολουθοῦν ἡμερολόγια, ἀκολουθοῦν τὸν Χριστὸν ὁ Ὁποῖος εἶπεν: “Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι” (Μάρκ. 8, 34).
Δὲν εἶπε νὰ ἀκολουθήσῃ τὸ ἄψυχον ἡμερολόγιον καὶ ὁ πιστεύσας καὶ βαπτισθεὶς (εἰς αὐτὸ) σωθήσεται.
Ὁ πιστεύσας εἰς τὸν Χριστὸν καὶ εἰς τὸ Εὐαγγέλιον σωθήσεται, ὄχι εἰς τὸ παλαιὸν ἡμερολόγιον.
Πλανῶνται δεινὴν πλάνην πολλοὶ τῶν φανατικῶν καὶ ζηλωτῶν παλαιοημερολογιτῶν πιστεύοντες ὅτι χωρὶς τὸ ἡμερολόγιον δὲν σῴζεται ὁ ἄνθρωπος.
Οἱ Ἅγιοι Πάντες, Προφῆται, Ἀπόστολοι, Μάρτυρες καὶ Ὅσιοι, δὲν ἐσώθησαν καὶ δὲν ἐθαυματούργησαν μὲ τὰ ἡμερολόγια ἀλλὰ διὰ τῆς πίστεως…
Τὰ μυστήρια τὰ τελούμενα ὑπὸ τῶν νεοημερολογιτῶν εἶναι ἔγκυρα, διότι δὲν τὰ τελειοῖ καὶ ἁγιάζει τὸ ἡμερολόγιον, ἀλλὰ τὰ τελειοῖ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον ἐπικαλοῦνται καὶ οἱ νεοημερολογῖται νὰ τὰ ἁγιάσῃ, καὶ ὁ ἄνθρωπος σῴζεται διὰ τῆς ὀρθῆς πίστεως, τῆς ἀγάπης καὶ τῶν καλῶν ἔργων, ὄχι διὰ τῶν ἡμερολογίων…
Ἡ λατρεία, τὴν ὁποίαν ἀπονέμουν πολλοὶ τῶν παλαιοημερολογιτῶν εἰς τὸ παλαιὸν ἡμερολόγιον καὶ κατήντησαν ἀληθεῖς χρονολάτραι, ἡ ἔλλειψις τῆς πραγματικῆς, τῆς εἰλικρινοῦς ἀγάπης πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τὸν πλησίον, ἡ ἔλλειψις τῆς ἀγάπης πρὸς ἀλλήλους καὶ αὐτῶν τῶν παλαιοημερολογιτῶν ἀκόμη, ἡ ἀσέβεια, ἡ ἀπιστία, ἡ κακὴ πολιτεία, ἡ καταφρόνησις πρὸς τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, τὰς θείας ἐντολὰς καὶ τὰς ἱερὰς παραδόσεις τῶν πλείστων κληρικῶν καὶ λαϊκῶν νεοημερολογιτῶν, παρατείνουν τὴν διαίρεσιν, τὸ σχίσμα· αὐξάνουν τὰ πάθη, τὰ μίση, τὴν κακίαν, τὰς ἁμαρτίας, σκληρύνουν τὰς καρδίας ἀμφοτέρων, ἀπομακρύνουν τὴν μετάνοιαν καὶ πλησιάζομεν, ἐὰν δὲν μετανοήσωμεν, εἰς τὴν ἀπώλειαν.
“Ἐὰν μὴ μετανοῆτε”, εἶπεν ὁ Κύριος, “πάντες ὡσαύτως ἀπολεῖσθε” (Λουκ. 13, 3).
Ἐγίναμεν οἱ πάντες, ἐκτὸς ὀλίγων ἐξαιρέσεων, γενεὰ πονηρά, σκολιὰ καὶ διεστραμμένη καὶ πρὸς τοὺς σκολιοὺς σκολιὰς ὁδοὺς ἐξαποστέλλει ὁ Κύριος.
Τοὺς πονηροὺς ἐξολοθρεύει, καθὼς καὶ πάντας τοὺς ἁμαρτωλοὺς, καὶ φυλάσσει Κύριος πάντας τοὺς ἀγαπῶντας Αὐτόν.
Δὲν θὰ κριθοῦν καὶ καταδικασθοῦν οἱ ἄνθρωποι τόσον διὰ τὰ ἡμερολόγια, ὅσον θὰ καταδικασθοῦν διὰ τὴν ἔλλειψιν τῆς ἀγάπης καὶ τῶν καλῶν ἔργων.
Ἂς ἀγαπήσωμεν τὸν Κύριον, ἂς φυλάξωμεν τὰς ἐντολάς Του, καί, ἐὰν ὡς ἄνθρωποι ἁμαρτήσωμεν, ἂς μετανοήσωμεν διὰ νὰ μὴ μείνωμεν ἔξω τοῦ Νυμφῶνος Χριστοῦ…»
Ὁσιος Φιλόθεος Ζερβάκος
(ἀπὸ τὸ βιβλίον † Ἀρχιμανδρίτου Φιλοθέου Ζερβάκου ἡγουμένου Ἱ. Μ. Λογγοβάρδας Πάρου, Ἀνέκδοτες ἐπιστολὲς γιὰ τὸ ἡμερολογιακὸ ζήτημα, ἔκδ. Ἱ. Μ. Λογγοβάρδας, Πάρος 2009, σσ. 78-79, τιμὴ 5,00)
Πηγή: schismaticsreturntochurch.wordpress.com
Επιστολή του Γέροντα Φιλοθέου Ζερβάκου κατά των σχισματικών παλαιοημερολογιτών.
Οι τονισμοί στο κείμενο του αγίου δικοί μας.
Επιστολή Αρχιμ. Φιλοθέου Ζερβάκου:
“Την επιστολήν σας έλαβον και τα εν αυτή ανέγνων. Παρετήρησα ότι εις όσα σοι έγραφον, ότι νεωτερίζεις, δεν απήντησες… Όσα δε αντέγραψας από το Πηδάλιον της Εκκλησίας, γνώμας και αποφάσεις των αγίων Οικουμενικών Συνόδων και των θεοφόρων Πατέρων και μας απέστειλας, διά να δείξης δήθεν ότι ακολουθείς τους Αγίους Πατέρας και τας αγίας Συνόδους διότι κρατείς το παλαιόν ημερολόγιον, είναι τελείως άσχετα με το παλαιόν ημερολόγιον, καθότι αι άγιαι Οικουμενικαί Σύνοδοι δεν συνεκροτήθησαν διά το παλαιόν ημερολόγιον, αλλά δι’ άλλα ζητήματα τα οποία ως εγγράμματος, όταν αναγνώσης μετά προσοχής, δύνασαι να τα εννοήσης. Αι άγιαι Οικουμενικαί Σύνοδοι συνεκροτήθησαν από το έτος 325 έως το έτος 783, η δε μεταβολή του εορτολογίου εγένετο το 1924.
Ουδεμία Οικουμενική Σύνοδος ησχολήθη με το παλαιόν και νέον εορτολόγιον, μόνον η Α’ Οικουμενική Σύνοδος ώρισε τα περί της εορτής του Πάσχα και ο οποίος όρος, κατά την γνώμην πολλών διδασκάλων της Εκκλησίας μας, δεν φυλάττεται, αλλά τούτο δεν βλάπτει ουδέ ποσώς την πίστιν. Ο ιερός Χρυσόστομος, ο οποίος ήκμασε εγγύς μετά την Α’ Οικουμενική Σύνοδον, λέγει. «Χρόνων ακρίβειαν και ημερών παρατήρησιν δεν ηξεύρει η του Χριστού Εκκλησία. επειδή οσάκις τρώγει τον ζωοποιόν Άρτον τούτον, και το ποτήριον τούτο πίνει, καταγγέλλει τον θάνατον του Κυρίου και Πάσχα επιτελεί».
Και ο ιερός Νικόδημος, ερμηνευτής των ιερών κανόνων, λέγει. «Δεν φροντίζει ο Θεός και η Εκκλησία διά τοιαύτην παρατήρησιν χρόνων και ημερών πάρεξ διά μοναχήν ομόνοιαν και ειρήνην». Τί λοιπόν αναφέρεις αγίας Συνόδους και αγίους Πατέρας οι οποίοι ήκμασαν προ χιλίων περίπου ετών, διά να στηρίξης την πλάνην σου διά το παλαιόν εορτολόγιον, του οποίου η μεταβολή έγινε προ 20 ετών και το οποίον λατρεύεις ως Θεόν διά να μη είπω και περισσότερον; Διότι, εφ’ όσον παραδέχεσαι και πιστεύεις ότι χωρίς το παλαιόν εορτολόγιον ουδέν μυστήριον τελείται, συμβουλεύεις δε τους ανθρώπους, να μη βαπτίζουν τα παιδιά των, να μη εξομολογούνται, να μη κοινωνούν των αχράντων μυστηρίων, να μη εκκλησιάζονται, διότι οι ιερείς ακολουθούν το νέον ημερολόγιον, και επομένως άνευ του παλαιού ημερολογίου ουδέν μυστήριον τελείται. Άρα πιστεύεις ότι το Πανάγιον Πνεύμα, το Οποίον επικέκληνται οι ακολουθούντες το νέον εορτολόγιον, δεν δύναται να τελειώνη μυστήριον, πρέπει να έχη συνεπίκουρον και το Άγιον Παλαιόν ημερολόγιον!!! Φευ της πλάνης και κακοδαιμονίας!! Αρμόζουν εις σε τα λόγια του θεοκήρυκος Παύλου τα διά τους ανοήτους Γαλάτας γραφέντα. «πώς επιστρέφετε πάλιν επί τα ασθενή και πτωχά στοιχεία, οις πάλιν άνωθεν δουλεύειν θέλετε; ημέρας παρατηρείσθε και μήνας και καιρούς και ενιαυτούς! φοβούμαι υμάς μήπως εική κεκοπίακα εις υμάς» (Γαλ. 4, 9-11).
Το μεν παλαιόν ημερολόγιον το ονομάζεις Άγιον ημερολόγιον, το δε νέον το ονομάζεις Βάαλ, διότι γράφεις να μη κλίνωμεν γόνυ προ του ειδώλου της συγχρόνου Βάαλ της λεγομένης αστρονομίας. Και το παλαιόν ημερολόγιον έχει ημέρας, επίσης και το νέον. Όλας τας ημέρας τας εποίησεν ο Κύριος. Όλαι είναι καλαί και άγιαι. Διατί λοιπόν συ τας μεν ονομάζεις αγίας και καλάς, τας δε ονομάζεις Βάαλ και κακάς;
Δεν επιτρέπεται εις υμάς, άνθρωπον επιστήμονα, να λέγετε το νέον ημερολόγιον και την αστρονομίαν Βάαλ. Αλλ’ ως φαίνεται ο φανατισμός και η εμπάθεια σας έχει σκοτίσει το λογικόν και δεν γνωρίζετε ούτε αισθάνεσθε τί λέγετε. Ο μεν Βάαλ ήτο θεός των ειδωλολατρών, τον οποίον οι μεν Έλληνες ωνόμαζον Δία, οι δε Φοίνικες, Χαναναίοι και Τύριοι Βάαλ και οι Βαβυλώνιοι Βηλ.
[Με] το να γράφης ότι κλίνομεν γόνυ τω Βάαλ, είσαι ψεύτης και συκοφάντης, διότι ημείς προσκυνούμεν Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα, Τριάδα ομοούσιον και αχώριστον. Πιστεύομεν, προσκυνούμεν και λατρεύομεν τον αληθή Θεόν τον Ποιητήν των απάντων, αλλά και ουδείς των χριστιανών εκείνων οι οποίοι ακολουθούν το νέον εορτολόγιον κλίνει γόνυ εις τον Βάαλ. Εάν και αμαρτωλοί είναι, οι πλείστοι κλίνουν γόνυ και προσκυνούν τον αληθή Θεόν των απάντων. Υμείς κ. Μ., δεν λέγω ότι δεν προσκυνείς και λατρεύεις τον αληθή Θεόν, αλλά προσκυνείς και λατρεύεις ως Θεόν και το παλαιόν ημερολόγιον. Η δε ομολογία σου, εφ’ όσον πιστεύεις ως Θεόν το ημερολόγιον (διότι λέγεις και γράφεις, ότι χωρίς το παλαιόν ημερολόγιον ουδέν μυστήριον τελείται), δεν είναι ομολογία γνησίου χριστιανού. Η αληθής ομολογία του χριστιανού είναι να πιστεύη εκείνα τα οποία διαλαμβάνει το Άγιον Σύμβολον της πίστεως ημών, το οποίον συνέταξαν οι θεοφόροι Πατέρες εις την Α’ Οικουμενικήν Σύνοδον και συνεπλήρωσεν η Β’ και επεκύρωσαν όλαι αι άλλαι Οικουμενικαί και τοπικαί Σύνοδοι. Το ιερόν Σύμβολον δεν διαλαμβάνει να πιστεύωμεν και εις ένα παλαιόν Ιουλιανόν ημερολόγιον, το εφευρεθέν υπό του ειδωλολάτρου Σωσιγένους και θεσπισθέν υπό του επίσης ειδωλολάτρου αυτοκράτορος Ιουλίου Καίσαρος, και ότι άνευ του παλαιού εορτολογίου δεν υπάρχει σωτηρία. Λοιπόν πλανάσαι!
Η δε Αστρονομία δεν είναι και αυτή είδωλον του Βάαλ. Είναι επιστήμη, την οποίαν εσπούδασαν πολλοί και από τους θεοφόρους Πατέρας της Εκκλησίας μας, ως ο Μ. Βασίλειος, ο άγ. Γρηγόριος και άλλοι. Είναι επιστήμη όχι μεν αναγκαία εις την σωτηρίαν, αλλ’ επιστήμη χρήσιμος και ωφέλιμος. Υπό λαμπρού αστέρος οδηγηθέντες οι των Περσών βασιλείς αστρολόγοι προσεκύνησαν τον εν Σπηλαίω τεχθέντα Βασιλέα Ουράνιον.
Νομίζεις ότι, εάν φυλάξης το παλαιόν ημερολόγιον, εφύλαξας όλον τον νόμον, είσαι γνήσιος ορθόδοξος, διότι εις το παλαιόν εορτολόγιον, κατά την στρεβλήν γνώμην σου, όλος ο νόμος και οι προφήται κρέμανται! Αλλ’ εάν, ως λογικός και συνετός, στοχασθής καλώς τας καταφρονήσεις που κάμνεις εις άλλας παραδόσεις της Αγίας μας Εκκλησίας, τας παρακοάς που κάμνεις εις τον Νόμον του Θεού και τας εντολάς Του, τας παρακοάς που κάμνεις εις τας συμβουλάς και νουθεσίας του πνευματικού σου πατρός, θα ίδης ότι εκείναι μεν είναι κάμηλος, το δε ημερολόγιον κώνωψ. Αλλοίμονόν σου ότι διυλίζεις τον κώνωπα την δε κάμηλον καταπίνεις.
Άκουσον δι’ υστάτην φοράν και πρόσεξε εις τα λεγόμενα. Το τέλος πάντων ημών έφθασεν μετ’ ολίγον θα αναχωρήσωμεν και θα παρασταθώμεν ενώπιον του απροσωπολήπτου και δικαίου Κριτού να δώσωμεν λόγον των πράξεών μας, ο Οποίος θα μας εξετάση εάν εφυλάξαμεν, όχι τα ημερολόγια, αλλά τας εντολάς Του, εάν εποιήσαμεν έργα καλά, πράξεις αγαθάς, εάν εφυλάξαμε την πίστιν μας καθαράν, πίστιν εννοώ όχι εις τα άψυχα ημερολόγια, αλλά πίστιν εις Αυτόν τον Χριστόν τον υπέρ ημών σαρκωθέντα, παθόντα, ταφέντα και αναστάντα τριήμερον, και ανελθόντα εις ουρανούς και εις τα δεξιά εστώτα του Ουρανίου Πατρός, τον πανταχού παρόντα, τον και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς. Λοιπόν άφησε τα ημερολόγια πριν σε καταλάβη η νυξ του θανάτου, οπότε δεν θα σε βοηθήση το ημερολόγιον, αλλ’ ούτε και η μετάνοια, επειδή εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια.
Δεν πρέπει να νομίζης ότι εξ αιτίας του εορτολογίου ο Θεός ωργίσθη τον κόσμον. Ο Θεός τιμωρεί τον κόσμον διά τας ασεβείας, βλασφημίας, απιστίας, μοιχείας, πορνείας, μέθας, ασωτίας, αδικίας, πλεονεξίας, υπερηφανίας, φθόνους, φόνους κ.λπ., και όχι δι’ ημερολόγια.
Εάν θέλης να με ακούσης, ακολούθει το παλαιόν εορτολόγιον χωρίς να το πιστεύης ως Θεόν και να υβρίζης όσους ακολουθούν το νέον και να τους συμβουλεύης να αρνηθούν την Εκκλησίαν, τα Μυστήρια κ.λπ..
Μετ’ αγάπης και εγκαρδίων ευχών
Αρχιμ. Φιλόθεος Ζερβάκος”.
Πηγή: Αρχιμανδρίτου Φιλοθέου Ζερβάκου ηγουμένου Ι. Μ. Λογγοβάρδας Πάρου, Ανέκδοτες επιστολὲς για τα ημερολογιακὸ ζήτημα, εκδ. Ι. Μ. Λογγοβάρδας, Πάρος 2009
Πηγή: schismaticsreturntochurch.wordpress.com
Συνάθροιση: Ο άγιος γέροντας Φιλόθεος της Πάρου, από το 1968 ως το 1969 ακολουθούσε το παλαιό ημερολόγιο αλλά δεν αποσχίστηκε από την Εκκλησία. Δεν έκανε το ημερολόγιο θέμα σωτηρίας όπως οι παλαιοημερολογίτες, δεν ίδρυσε δική του παράταξη, δεν θεωρούσε τους ορθοδόξους που ακολουθούσαν το νεο διορθωμένο ιουλιανό ημερολόγιο οικουμενιστές. Καμία λοιπόν σχέση δεν είχε η στάση του αγίου Φιλοθέου πάνω στο ημερολόγιο με την στάση που έχουν οι παλ/τες.
Κυριακή 29 Ιουλίου 2018
Πέμπτη 7 Ιουνίου 2018
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)