ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΟΝ ΟΣΙΟ ΓΕΩΡΓΙΟ ΚΑΡΣΛΙΔΗ.

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΟΝ ΟΣΙΟ ΙΑΚΩΒΟ TON EN EYBOIA (ΤΣΑΛΙΚΗ)

Παράκληση Αγίου Λουκά του Ιατρού | ΥΠΕΡ ΥΓΕΙΑΣ των ασθενών.

Η ΜΙΚΡΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.

Εισήλθες εις το ταμείον το ενδωθέν σου, εισήλθες εις το ταμείον το ουράνιον.

Τους τελευταίους μήνες έχουν πραγματοποιηθεί συζητήσεις με ποικίλα θέματα. Έγινε διαχείριση πνευματικών κρίσεων και προβλημάτων που χτύπησαν την χριστιανική μας πορεία.

Οι συζητήσεις ήταν πολλές και μεγάλης διαρκείας. Προσπαθήσαμε να βάλουμε πυξίδα την Γραφή και την διδασκαλία των αγίων πατέρων. Οι αναζητήσεις ήταν επώδυνες κι η πνευματική καρποφορία θα φανεί στο μέλλον.

Υπήρξε γενναία στήριξη από μέλος της συνάθροισης μας σ' αδελφή που είναι σε δύσκολη κατάσταση.

Οι συζητήσεις συνεχίζονται σ' εβδομαδιαία βάση και προχωράμε με σκοπό την επικράτηση του φιλοκαλικού πνεύματος, το οποίο έχει θαφτεί κάτω από ανθρώπινες παραδόσεις, άχρηστες για την σωτηρία της αθανάτου ψυχής μας. 

Κηρύγματα εγκεφαλικά κι όχι αγιοπνευματικά, περιθωριοποιούν το ευαγγέλιο του Θεανθρώπου Ιησού. Η εμπειρία των οσίων μητέρων και πατέρων που εισήλθαν στο εσωτερικό τους ταμείο κι εκεί βρήκαν το ουράνιο ταμείο τους, όπως γράφει και ο άγιος επίσκοπος Ισαάκ ο Σύρος, έχει περιέλθει στη λήθη. Η προσωπική επαφή με τον μόνο σωτήρα Χριστό έχει αντικατασταθεί από τυπολατρικές τελετές που σπανίως εντός αυτών εντοπίζεται κάποια ψυχή που να εύχεται από καρδίας, μέσα σ' όλο αυτό το θορυβώδες πεδίο τελετής.

Ο Κύριος Ιησούς ευχόμεθα να μας οδηγήσει στην οδό του! Αμήν!

Иису́сова моли́тва Арт-группа LARGO

Κατανυκτική ψαλμωδία απ' την Ρωσσία. Η εκκλησιαστική μουσική δεν πρέπει να μας παρασύρει στην αισθητική της μόνο, αλλά να γίνεται εργαλείο γι' αληθινή, εσωτερική, καρδιακή κατάνυξη και προσευχή. 

Οι ψάλτες δεν πρέπει να δίνουν σημασία μόνο στο να ακούγεται όμορφα η ψαλμωδία, αλλά να ψάλλουν ώστε ν' ακούει ο λαός καθαρά τα λόγια των τροπαρίων, ψαλμών, ευαγγελίων κι αποστόλων. Η επίδειξη και οι μακρόσυρτες φωνές που εμποδίζουν τον πιστό ν' ακούσει τα λόγια όσων ψάλλονται, δεν αρμόζουν στην ταπεινή και καρδιακή προσευχή. Αυτή είναι ο σκοπός του Χριστιανού όταν πηγαίνει στο ναό.

 

 https://www.youtube.com/watch?v=wF-axYrPjh4

ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ : ΛΟΓΟΙ ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ (με τη Γερόντισσα Ευφημία, καθηγ. Ι.Μ.Παντοκράτορος Κερκύρας)

 

 https://www.youtube.com/watch?v=yFDiVFQVfF8

Οι συναθροίσεις μας τους τρεις τελευταίους μήνες.

Οι τρείς τελευταίοι μήνες ήταν γεμάτοι μ' αρκετές συζητήσεις γύρω από θέματα σχετικώς με τον γάμο, τον μοναχισμό, την διαίρεση στο σώμα των πιστών γι' ανούσια θέματα και την βοήθεια σ' αδελφούς μας, ευρισκομένους σε ανάγκη.

Μέλος της συναθροίσεως και αδελφοί Χριστιανοί, βοήθησαν ποικιλοτρόπως αδελφό της συνάξεως αλλά και συναθρώπους μας αναξιοπαθούντες. Ο πατέρας Χ. έδωσε το παρόν σε αδελφούς που τον αναζήτησαν για πνευματική βοήθεια και συζήτηση στα καθημερινά τους προβλήματα. Η προσευχή είναι η σταθερή συμβουλή του πατρός Χ.

Προσευχή για συνανθρώπους μας, γνωστούς κι αγνώστους, είναι μέλημα των αδελφών και θεωρούμε πως αν όλοι ενεργοποιούσαμε το δυνατό όπλο που λέγεται προσευχή, θα μπορούσαμε ν' αλλάξουμε πολλά πράγματα στη ζωή μας προς το πνευματικότερο.

Δυστυχώς η παθητική παρουσία των πιστών στις ακολουθίες στους ναούς, έχει αδρανοποιήσει την προσωπική μας καθημερινή προσπάθεια για καρδιακή προσευχή. Είναι πολύ χρήσιμο και δυνατό όπλο η προσευχή που βγαίνει απ' την καρδιά μας. Μόνοι στ' απόμερο δωμάτιο μας, συγκεντρωμένοι στον εαυτό μας και με συναίσθηση πως είμαστε μπροστά στον πανταχού παρόντα Τριαδικό Θεό και Δημιουργό μας. 

Έχουμε ξεχάσει τις προστροπές του Κυρίου ''Γρηγορείτε και προσεύχεστε για να μην πέσετε σε πειρασμό''. Με την τυπική, παθητική και άρα μάταιη παρουσία μας στο ναό δεν κάνουμε πνευματική εργασία. Πρέπει να είμαστε ζεστοί κι έτοιμοι παντού και πάντα να μιλάμε στον Κύριο μ' όλη την καρδιά μας. Στο ναό, στο δρόμο, στο ταξί, στο μετρό, στο σπίτι μας. Παντού.

Η ταπείνωση και η επίγνωση της αναξιότητος μας κατά την καρδιακή προσευχή, με πρότυπο τον τελώνη του ευαγγελίου, θα ελκύσει το έλεος του Χριστού και θα μας κάνει θαύματα που δεν θα πιστεύουμε πόσο εύκολο είναι να δούμε τον ζωντανό κι αναστημένο Ιησού να ενεργεί στην ζωή μας!

Ας ξεκινήσουμε τώρα να μιλάμε απλά και μέσα απ' την καρδιά μας στον σωτήρα μας και λυτρωτή μας, τον ζωντανό και αναστημένο Χριστό μας! Ας τον δοξολογήσουμε για τα αιώνια δώρα που μας χάρισε με το ίδιο του το αίμα πάνω στον σταυρό. Ας του πούμε τις αμαρτίες μας με συντριβή καρδίας κι ας του ζητήσουμε να γίνει ο οδηγός μας, ο συμπαραστάτης μας, ο αρχηγός μας στον πόλεμο κατά της σάρκας, του κοσμικού φρονήματος και του διαβόλου.

Η συνεχής προσευχή, ''Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησε με τον αμαρτωλό'', είναι σωτήρια και εύκολη.

Το ίδιο κι η προσευχή ''Υπεραγία Θεοτόκε Μαρία, σώσε με τον αμαρτωλό''.

Αμήν!

Προσευχή για απαλλαγή από κατάθλιψη και ψυχικά νοσήματα.

 

 

Δέσποτα Πολυέλεε, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Ἰατρέ τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων ἡμῶν, ἐλθέ καί θεράπευσον καί ἐμέ τόν ἀχρεῖον δοῦλον σου.

Ἐμακρύνθην ἀπό Σοῦ. Ἐπλήγωσα τήν Ἀγαθότητα καί τήν Ἀγάπην Σου. Ἥμαρτον εἰς τόν Οὐρανόν καί ἐνώπιόν Σου. Πάσας τάς ἀνομίας διέπραξα. Ὅλος κεῖμαι στερημένος πάσης ἀρετῆς καί ὑγείας ψυχικῆς καί σωματικῆς. Τό σῶμα μου ἠσθένησε.

Ἡ ψυχή ἐκακώθη. Τό πνεῦμα ἀδυνατεῖ. Ἡ βούλησις ἐξετράπη. Τά πάντα συμπνίγονται καί πάσχουν ἐντός μου. Κατέβην ἕως «Ἅδου κατωτάτου». Λύτρωσαί με Κύριε ἀπό τόν ψυχικόν πνιγμόν τόν ὁδυνηρόν καί τό βάρος τῆς καρδίας τό καταθλίβον με δικαίως.

Πάσας τάς ἁμαρτίας διέπραξα. Αὗται πολεμοῦσι με. Αὗται ἐμποιοῦσι μοι τόν ἀφόρητον τοῦτον βάσανον. Ἐλέησόν με Κύριε. Μόνος ἐγώ πταίω διά τήν τοιαύτην ἐρήμωσιν καί καταστροφήν τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματός μου. Ὁ ἐγωισμός μέ ἐκυρίευσε. Ἡ ἀμέλεια μέ αἰχμαλώτισε. Ἡ ἀκηδία μέ ἐνέκρωσε.

Συγχώρησόν μοι Κύριε καί θεράπευσον τήν ἀθλίαν ψυχήν μου. Ἀπέλασον μακράν ἀπ’ ἐμοῦ τό πονηρόν πνεῦμα τό ἐμποιοῦν ἐμοί τόν τοῦτον τόν ἀφόρητον πνιγμόν τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος.

Ἀπομάκρυνον ἀπ’ ἐμοῦ τό βάρος τό καταθλῖβον τήν καρδίαν μου. Ἐλευθέρωσον μου τήν ψυχήν καί τό σῶμα, ἀπό πάσης ἀμελίας, ἀκηδίας, φυσιώσεως, μετεωρισμοῦ, καταθλίψεως, ἀπελπισίας, ἀδιαφορίας, ἀναισθησίας, ἀπογνώσεως καί νεκρώσεως.

Ἐγώ αὐτοπροαιρέτως ἐνέβαλλον τήν ψυχή μου εἰς ὅλα ταῦτα. Συγχώρησόν μου Κύριε τά πλήθη τῶν ἁμαρτημάτων. Θεράπευσον με ἀπό τοῦ πλήθους τῶν παθῶν μου. Δός Κύριε ἵνα μή σέ λυπήσω ποτέ πλέον ἕνεκα τῶν παθῶν τῶν κυριευσάντων τήν ἀθλίαν ψυχή μου.

Ἆρον ἀπ’ ἐμοῦ τόν κλοιόν τόν βαρύν τόν τῆς ἁμαρτίας. Ἀποδίωξον ἀπ’ ἐμοῦ πάντα ἐχθρόν καί πολέμιον. Εἰρήνευσόν μου Κύριε τήν ζωήν καί τήν ψυχήν. Καθάρισόν με ἀπό παντός μολυσμοῦ σαρκός καί πνεύματος.

Ὅπως δυνηθῶ ἐκφυγεῖν ἀπό τά πονηρά πνεύματα τά ἐμποιοῦντα ἐμοί τό σκότος καί τόν ζόφον, τήν ἀπόγνωσιν καί τήν κόλασιν. Ἀνόρθωσόν με ἀπό κλίνης ὀδυνηρᾶς καί στρωμνῆς κακώσεως.

Ἡ κατάθλιψις καί ὁ φόβος καί ἡ αἰχμαλωσία τῶν λογισμῶν μου ἀποστραφήτωσαν ἀπ’ ἐμοῦ. Κύριε γεννηθήτω Σοι ὡς θέλεις. Εὐδοκίᾳ τῆς Σῆς Ἀγαθότητος συντριβήτωσαν οἱ ἐχθροί μου καί ὁ παλαιός ἄνθρωπος σύν τοῖς πάθεσιν καί ταῖς ἐπιθυμίαις αὐτοῦ.

Γένοιτο Κύριε τό θέλημα Σου ἐπ’ ἐμοί ὥστε χαίρων καί ἀγαλλόμενος, ἄλυπος καί φαιδρῷ τῷ προσώπῳ ἀκολουθῶ Σε καί δοξάζω Σε, ὑμνῶ καί εὐλογῶ Σε εἰς πάντας τούς αἰώνας.

Ἐπίσκεψε καί ἐνίσχυσόν με διά τῆς Προνοητικῆς Δυνάμεώς Σου ἵνα Σέ δοξάζω καί ψάλλω, Σέ τόν Εὔσπλαχνον Κύριον σύν τῷ Πατρί καί τῷ Πνεύματι εἰς τούς αἰώνας. Σύ εἶ ὁ Παρακλήτωρ μου σύν τῷ Πανυπερπολυευσπλάχνῳ Πατρί καί τῷ Παναγίῳ Παρακλήτῳ Πνεύματι ἐν πάσαις ταῖς θλίψεσιν ταῖς εὑρούσαις με πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου.

Ἐλέησόν με Κύριε καί συγχώρησόν μοι τόν καταθλιμμένον καί κεκακωμένον ψυχῇ καί σώματι. Σύ εἶ ἡ Χαρά καί τό Φῶς, ἡ Ἀνάστασις καί ἡ Ζωή, τό Ἔαρ καί τό Πάσχα ἡμῶν τό Εὐφρόσυνον.

Σύ ἐπηγγείλω ὑμῖν τό: «οὐ μή σέ ἀνῶ οὐδ’ οὐ μή σέ ἐγκαταλείπω». Σύ εἶ Ὅστις κατῆλθες «ἕως Ἅδου ταμείων» ἀναζητῶν τό ἀπολωλός πρόβατον, τουτέστιν ἐμέ. Ἐλέησόν με Κύριε διά πρεσβειῶν τῆς Παναχράντου Σου Μητρός, τῆς Πανυπερευλογημένης Χαρᾶς Πάντων, δυνάμει τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σου σταυροῦ τοῦ Ξύλου τῆς Ζωῆς, προστασίαις τῶν Τιμίων ἐπουρανίων Δυνάμεων Ἀσωμάτων, πρεσβείαις τῶν Ἁγίων Ἀρχαγγέλων Μιχαήλ καί Γαβριήλ, πρεσβείαις τῶν Ἁγίων ἐνδόξων καί πανευφήμων Ἀποστόλων, τῶν Ἁγίων ἐνδόξων καί καλλινίκων Μαρτύρων, τῶν Ὁσίων καί Θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν, καί Πάντων Σου τῶν Ἁγίων, Ἀμήν.

Πηγή: askitikon.eu

Fr. Arsenie Papacioc - Prayer rule / Program de rugaciune

 

https://www.youtube.com/watch?v=DwYvy0e7bWM

Hermits of our times!

 

https://www.youtube.com/watch?v=ZqEDhKKPl-o

Μοναχός Γεώργιος Παλιομοναστηριώτης (1920 – 8 Σεπτεμβρίου 1972)

Ο κατά κόσμον Μπράνκο Βίτκοβιτς γεννήθηκε στο χωριό Μιρούσι της επαρχίας Μπιλέκα της Σερβίας το 1920. Τελείωσε το σχολείο με άριστα, τη στρατιωτική σχολή μηχανικών με εξαιρετική επιτυχία, τη σχολή μηχανικής και ηλεκτροτεχνικής του Μονάχου και το Θεολογικό Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου στο Παρίσι. Στον πόλεμο του 1941 κα­τέληξε αιχμάλωτος στην Ιταλία και τη Γαλλία. Το 1954 αναχώρησε για τα Ιεροσόλυμα κι έμεινε για ένα διάστημα στη μονή του Αγίου Σάββα.

Από εκεί ήλθε στο Άγιον Όρος να μονάσει στη μονή Χιλανδαρίου. Έμεινε ένα διάστημα ως δόκιμος, κάνοντας πολλές μετάνοιες κάθε νύχτα. Τον τραβούσε όμως η ησυχία της ερήμου. Συνδέθηκε πνευμα­τικά με τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή (+1959), ο οποίος του αποκάλυψε τα μυστικά της νοεράς προσευχής. Εκάρη μοναχός στο Παλιομονάστηρο, εκεί που είχε ζήσει και ο άγιος Σάββας των Σέρβων (+1236).

Η ησυχία, η μόνωση, η σιγή, η σιωπή, η άκρα νηστεία, η αγρυπνία, η προσευχή, η μελέτη ήταν η εδώ ζωή του. Οι ασθένειες δεν του ανέκοπταν το αυστηρό τυπικό του. Την πάσαν ελπίδα του είχε αφήσει στην Πανα­γία. Η μόνη του σκέψη ήταν το έλεος του Χριστού. Είχε αδυσώπητο πόλεμο με τον δαίμονα. Τ’ απαραίτητα για να ζει τα εξοικονομούσε φτιάχνοντας σκούπες. Ήταν πάμπλουτος με την έσχατη πενία του. Μέσα στην κακουχία και τη στέρηση ζούσε μία υπέροχη χαρά. Χαιρετούσε τους επισκέπτες του με το «Χριστός Ανέστη» όλο τον χρόνο. «Είμαστε παιδιά της Αναστάσεως», έλεγε. «Εμείς οι μοναχοί χωρίς τη χαρά της Αναστάσεως δεν είναι δυνατόν να ζήσουμε ούτε να σωθούμε». Ο φίλος του και βιογράφος του Γέροντας Μητροφάνης Χιλανδαρινός (+1999) έλεγε: «Απ’ αυτή την πνευματική του χαρά καμιά φορά προερχόταν και κατάλληλο και οικοδομητικό χιούμορ, το οποίο χειριζόταν πάντα στους αγώνες του με τον πειρασμό, τον διάβολο».

Ο μορφωμένος και πολύγλωσσος αυτός μοναχός είχε κάλους στα γόνατα και τα χέρια από τις αμέτρητες γονυκλισίες. Λέει ο Γέροντας Χερουβείμ της μονής του Παρακλήτου που τον γνώρισε: «Η φλόγα της θείας αγάπης που έκαιε μέσα του ήταν απέραντη. Νύχτες ολόκληρες έλιωνε στην προσευχή υπέρ των άλλων, υπέρ της Εκκλησίας, υπέρ των δεινοπαθούντων και ιδιαιτέρως υπέρ των αμαρτωλών της γης». Ο μακαριστός Γέροντας Ιωσήφ Βατοπεδινός (+2009) συμπληρώνει: «Στο Παλιομονάστηρο που έμενε και στη χειμερινή περίοδο με ψύχος, αρκετούς βαθμούς κάτω του μηδενός, ούτε θέρμανση είχε, παρ’ όλο που υπήρχαν σόμπες και ξύλα όσα ήθελε, αλλ’ ούτε και σκεπάσματα κατάλληλα χρησιμοποιούσε. Η αυστηρή φιλοπονία του ήταν ο γενικός κανόνας της ζωής του και ουδέποτε χαλάρωσε αυτή την “ανελέητη” ζωή έως του θανάτου του».

Ο Γέροντας Μητροφάνης Χιλανδαρινός καταλήγει στην ωραία βιο­γραφία του: «Ο μοναχός Γεώργιος κοιμήθηκε τη νύχτα της παραμονής της Γεννήσεως της Θεοτόκου, 8.9.1972, στο Παλαιό Ρωσικό μοναστήρι, όπου έγινε μοναχός ο άγιος Σάββας. Εκεί στην εκκλησία που βρίσκεται στον πύργο ο π. Γεώργιος άναβε ασταμάτητα το κανδήλι. Εκτενέστερα για τον βίο του π. Γεωργίου γνωρίζουν οι μοναχοί στο Περιβόλι της Παναγίας, της Μητέρας του Θεού, στο Άγιον Όρος, και στη Βασιλεία των Ουρανών, όπου αυτός τώρα κατοικεί αναπαυόμενος των πολλών μόχθων του».

Ο μητροπολίτης Φιλίππων Αλέξανδρος (+1978) γράφει: «Την άλλη μέρα του θανάτου του, κηδεύθηκε με ψιθυριστές ευχές και νεκρώσιμα τροπάρια ενός γέρου ιερομονάχου του Αγίου Παντελεήμονα, με τη συ­νοδεία δύο λαϊκών, δύο αξιωματικών της χωροφυλακής· θάφτηκε μέσα στο κελλί όπου ασκήτευσε, τυλιγμένος μέσα στο τριμμένο ράσο του που σκέπαζε το ημίγυμνο κουφάρι του. Η περιουσία του: ένας ξύλινος, χοντροκομμένος σταυρός του λαιμού, αναρτημένος μ’ ένα σύρμα. Σε μετρητά κέρματα ως πενήντα δραχμές. Τρόφιμα: λίγα ξεροκόμματα ψωμιού, μία ποσότητα πράσινες ελιές κρεμασμένες σ’ ένα κομμάτι κου­ρέλι μισοσαπισμένες, γιατί δεν ήσαν αλατισμένες. Ρουχισμός: το ράσο που χρησίμευσε για σάβανο, ένα ζευγάρι μπότες με χοντρά ράμματα και τρύπες. Μία χύτρα με τσάι του βουνού, χωρίς να βρεθεί πουθενά ζάχαρη, μερικά ξερά κλαδιά στο τζάκι, λιβάνι και μερικά εκκλησιαστικά και θρησκευτικά βιβλία».

Ο Γέροντας Ιωαννίκιος στο λαμπρό Αθωνικόν Γεροντικόν του γράφει τί του είπε σε μία συνάντησή τους ο μακάριος Γεώργιος: «Η πνευμα­τική ζωή είναι η αδιάλειπτος παραμονή εν τω Θεώ. Δηλαδή το “μείνατε εν εμοί καγώ εν υμίν”. Ουδείς δύναται να θεωρηθεί θεολόγος χωρίς την αποφατικήν θεολογίαν. Τα δόγματα της Εκκλησίας μας και αι δογματικαί αλήθειαι πρέπει να βιωθούν, να γίνουν εμπειρίαι. Προς τούτο χρειάζεται να κάνουμε ένα προσωπικό “Πάσχα”, διάβασιν, διά να τα κατακτήσωμε. Αν δεν γνωρίσουμε τον Θεόν, δεν θα τον αποκτήσωμε. Θεοπτία είναι και η γνώσις του Θεού. Θεωρών τις τον Θεόν θεωρεί και τα πράγματα τα του Θεού. Η ουσία του Θεού είναι αμέθεκτος, αι ενέργειαι Αυτού όμως μεθεκταί. Προσιτή η δόξα, η ακτινοβολία, από την ουσία του Θεού προερχομένη. Εξ αντανακλάσεως φωτιζόμενοι γνω­ρίζομε πρόσωπα, γνωρίζομε τα δύσκολα της Αγίας Γραφής, δεχόμεθα πληροφορίας, γνωρίζομε τα πάντα. Αι κοσμικαί ιδέαι, τα του κόσμου γενικώς, διασπούν την αυτοσυγκέντρωσιν, μας κάνουν εξωτερικούς, παλαιούς ανθρώπους. Ποιός δύναται να διηγηθεί την χαράν της Θείας Κοινωνίας; Ανέκφραστος αγαλλίασις, “Χριστός ανέστη” διά την ύπαρξίν μας … Η καλυτέρα προσευχή είναι το “Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με”».

Ο νυν ηγούμενος της μονής Παρακλήτου αρχιμ. Τιμόθεος τον συνάν­τησε δύο ημέρες προ της κοιμήσεώς του και συνομίλησε αρκετά μαζί του. Γράφει περί αυτού: «Ο λόγος του π. Γεωργίου ήταν χειμαρρώ­δης και έντονα βιωματικός. Ήθελε να τα πει όλα, να εκφράσει όλες τις πνευματικές του εμπειρίες, να αποκαλύψει όλους τους πολύτιμους θησαυρούς της καρδιάς του. Σαν να προαισθανόταν, ο μακάριος, ότι εκείνη ήταν η τελευταία του συζήτηση. Ο χρόνος κυλούσε δίχως να το καταλαβαίνουμε. Είχαν περάσει τα μεσάνυχτα, και ο π. Γεώργιος συνέχιζε ακούραστος να επεκτείνεται από το ένα θέμα στο άλλο, ενώ καθ’ όλη τη διάρκεια της συζητήσεως με το αριστερό του χέρι δούλευε ασταμάτητα το τριμμένο κομποσχοίνι του …». 

Έλεγε: «Το πρώτο δειλό ξεκίνημα για μια υψηλή πνευματική ζωή συνίσταται: α) στην απαλλα­γή από τα πάθη, ελαττώματα, αδυναμίες κ.τ.ό., β) στο ακατάκριτο της γλώσσης και της διανοίας, γ) στην απροσπάθεια έναντι των πραγμάτων του παρόντος κόσμου (πλούτος, δόξες, τιμές κ.λπ.) και δ) στην απόλυτα ήρεμη συνείδηση. Όλα αυτά είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις, οι βάσεις, η προετοιμασία για τους μεγάλους αγώνες». Ο άνθρωπος του Θεού δεν επιδιώκει ούτε τη ζωή ούτε κι αυτόν τον παράδεισο, αλλά μόνο τη δόξα του Θεού. Είναι έτοιμος για οποιαδήποτε θυσία χάριν του Θεού. Έχει πάψει να ζει για τον εαυτό του. Ζει για τον Θεό και τον πλησίον. Απόρροια της αγάπης του αυτής είναι η επιθυμία του ευαγ­γελισμού των ανθρώπων, η ανάγκη να κάνει κοινωνούς των βιωμάτων του και τους άλλους …».

Πηγές- Βιβλιογραφία: Ιωαννικίου Κοτσώνη αρχιμ., Αθωνικόν Γεροντικόν, Κουφάλια Θεσσαλονίκης 19993, σσ. 407, 441-442. Μωυσέως Αγιορείτου μοναχού, Μοναχός Γεώργιος ο ερημίτης του Άθω (1920-1972), Θεσσαλονίκη 20052. Τιμοθέου αρχιμ., Για μία υψηλή πνευματική ζωή, Μοναχού Γεωργίου του Ερημίτου (1920-1972), Πρωτάτον 117/2010, σσ. 17-21.

Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων αγιορειτών του εικοστού αιώνος Τόμος Β΄ – 1956-1983, σελ. 847-852, Εκδόσεις Μυγδονία, Α΄ Έκδοσις, Σεπτέμβριος 2011.

Πηγή: pemptousia.gr

Ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός ερμηνεύει την ευχή του Ιησού.

Πηγή εικόνος: antexoume.wordpress.com

Παραθέτομεν τὴν ἑρμηνείαν τῆς εὐχῆς τοῦ Ἰησοῦ, «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με», ὅπως τὴν ἑρμήνευσεν ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ο Ευγενικος. Ὁ Ὁμολογητὴς τῆς ἀληθείας Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς ἐκτὸς ἀπὸ μεγάλος ἀγωνιστὴς τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ὑπῆρξε καὶ μεγάλος θεολόγος καὶ γνήσιος ἐκφραστὴς τῆς ἡσυχαστικῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως.

Τὸ παρὸν κείμενον περιέχεται εἰς τὸ βιβλίον (Ἐκδ. Ὑπακοὴ) «Συμβουλὲς γιὰ τὴν Πνευματικὴ Ζωὴ» ἀπὸ τὸν Ἅγιον Μᾶρκον τὸν Εὐγενικὸν, τοῦ Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κεφαλοπούλου, ὁ ὁποῖος παραθέτει καὶ μίαν μικρὰν εἰσαγωγήν.

«Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὡς µοναχὸς πρωτίστως ἀλλά καὶ ὡς πνευµατικὸς πατέρας καὶ ὁδηγὸς εἰς Χριστὸν πολλῶν καὶ ἐπιφανῶν ἀνδρῶν τῆς βυζαντινῆς κοινωνίας, διακρινόταν γιὰ τὸ χάρισµα τῆς προσευχῆς. Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ἦταν ἄνθρωπος προσευχῆς. Μὲ τὸ ἀκόλουθο κείµενο, ποὺ ἐπιγράφεται «Λόγος θαυµάσιος τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡµῶν Μάρκου Ἐφέσου τοῦ Εὐγενικοῦ περὶ τῶν λόγων τῆς θείας εὐχῆς, δηλαδὴ τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν µε», ποὺ ἀναλύει τὴν εὐχὴ τοῦ Ἰησοῦ, ὁ Ἅγιος Μᾶρκος µᾶς φανερώνεται καὶ ὡς µυσταγωγὸς τῆς νοερᾶς προσευχής. Τὸ κείµενο πρωτοδηµοσιεύθηκε στὸ περιοδικὸ «Κληρονοµία», ἀρ. 7 (1975), σσ. 45-352, καὶ ἀργότερα συµπεριελήφθη σὲ µετάφραση στὴν «Φιλοκαλία τῶν ἱερῶν Νηπτικῶν», τ. 5, σ. 284-288, ἐκδόσεις «Τὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας», Θεσσαλονίκη, 1984. Το κείμενο έχει ως εξής.
 
«Πόση δύναµη ἔχει ἡ εὐχὴ καὶ ποιὲς εἶναι οἱ δωρεές της σὲ ὅσους τὴν χρησιµοποιοῦν καὶ σὲ ποιὰ πνευµατικὴ κατάσταση τοὺς φέρνει, δὲν µποροῦµε ἐµεῖς νὰ τὸ ποῦµε. Τοὺς λόγους ὅµως ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἀποτελεῖται, τοὺς βρῆκαν ἀρχικὰ οἱ ἅγιοι Πατέρες µας, ὄχι ἀπὸ δική τους ἐπινόηση, ἀλλὰ πῆραν ἀφορµὴ ἀπὸ παλιά, ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ ἀπὸ τοὺς κορυφαίους µαθητὲς τοῦ Χριστοῦ. Ἢ, γιὰ νὰ τὸ ποῦµε καλύτερα, τοὺς δέχθηκαν αὐτοὶ ὡς πατρικὴ κληρονοµιὰ καὶ τοὺς µετεβίβασαν σὲ µᾶς. Ὥστε καὶ ἀπὸ αὐτὸ γίνεται φανερό, σὲ ὅσους δὲν τὸ ἔµαθαν ἐκ πείρας, ὅτι αὐτὴ ἡ ἱερὴ εὐχὴ εἶναι κάτι τὸ ἔνθεο καὶ ἱερὸς χρησµός. Γιατί πιστεύουµε ὅτι ἀποτελοῦν θείους χρησµοὺς καὶ πνευµατικὲς ἀποκαλύψεις καὶ λόγους Θεοῦ ὅλα ὅσα ἔδωσε στοὺς ἱεροὺς Ἀποστόλους νὰ ποῦν ἢ νὰ γράψουν ὁ Χριστός, ὁ Ὁποῖος λάλησε µέσῳ αὐτῶν.

Ἔτσι, ὁ θειότατος Παῦλος, φωνάζοντας σὲ µᾶς ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ τρίτου οὐρανοῦ, λέει: «κανεὶς δὲν µπορεῖ νὰ πεῖ Κύριε Ἰησοῦ, παρὰ µόνον ἐν Πνεύµατι Ἁγίῳ» (Α' Κόρ. 12:3). Μὲ τὴν ἀρνητικὴ λέξη «κανεὶς» φανερώνει θαυµάσια ὅτι ἡ ἐπίκληση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ εἶναι κάτι τὸ πολὺ ὑψηλὸ καὶ ἀνώτερο ὅλων.

Ἐπίσης, ὁ µέγας Ἰωάννης ποὺ διεκήρυξε σὰν βροντὴ τὰ πνευµατικά, ἀρχίζει µὲ τὴν λέξη ποὺ τελειώνει ὁ Παῦλος, καὶ µᾶς δίνει τὴν συνέχεια τῆς εὐχῆς ὡς ἑξῆς: «κάθε πνεῦµα ποὺ ὁµολογεῖ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, ὡς ἐλθόντα ὡς Ἀληθινὸν ἄνθρωπον, εἶναι ἀπὸ τὸν Θεὸν» (Α´ Ἰω. 4, 4). Αὐτὸς χρησιµοποίησε βεβαίως ἐδῶ κατάφαση, ἀλλὰ ἀπέδωσε, ὅπως καὶ ὁ Παῦλος, στὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος τὴν ἐπίκληση καὶ Ὁµολογία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἂς ἔλθει τώρα τρίτος ὁ Πέτρος, ἡ ἀκρότατη κορυφὴ τῶν θεολόγων, γιὰ νὰ µᾶς δώσει τὸ ὑπόλοιπον αὐτῆς τῆς εὐχῆς. Ὅταν δηλαδὴ ὁ Κύριος ρώτησε τοὺς Μαθητές: «ποιὸς λέτε ὅτι εἶµαι;», προλαβαίνοντας ὁ φλογερὸς µαθητὴς τοὺς ἄλλους, ὅπως τὸ συνήθιζε, εἶπε: «Σὺ εἶσαι ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ» (Ματθ. 16, 16-17), ἔχοντας λάβει τὴν ἀποκάλυψη αὐτή, σύµφωνα µὲ τὴν µαρτυρία τοῦ ἴδιου τοῦ Σωτῆρος, ἀπὸ τὸν Οὐράνιο Πατέρα, ἤ, πρᾶγµα ποὺ εἶναι τὸ ἴδιο, ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦµα.

Πρόσεξε, λοιπόν, αὐτοὺς τοὺς τρεῖς Ἱεροὺς Ἀποστόλους πῶς ἀκολουθοῦν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον σὰν σὲ κύκλο, παίρνοντας ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλον αὐτὰ τά θεῖα λόγια, ὥστε τὸ τέλος τοῦ προηγουµένου νὰ γίνεται ἀρχὴ γιὰ τὸν ἑπόµενο. Ὁ ἕνας δηλαδὴ λέει «Κύριον Ἰησοῦν», ὁ ἄλλος «Ἰησοῦν Χριστόν», ὁ τρίτος «Χριστόν, Υἱὸν τοῦ Θεοῦ», καὶ τὸ τέλος συνάπτεται στὴν ἀρχὴ σὰν σὲ κύκλο, ὅπως εἴπαµε, ἐπειδή, δὲν ἔχει καµµία διαφορὰ νὰ πεῖ κανεὶς Κύριο καὶ Υἱὸ τοῦ Θεοῦ- γιατί καὶ τὰ δύο φανερώνουν τὴν θεότητα τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ καὶ παριστοῦν ὅτι εἶναι ὁµοούσιος καὶ ὁµότιµος µὲ τὸν Πατέρα.

Ἔτσι αὐτοὶ οἱ µακάριοι Ἀπόστολοι µᾶς παρέδωσαν νὰ ἐπικαλούµαστε καὶ νὰ ὁµολογοῦµε ἐν Πνεύµατι τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, Υἱὸ τοῦ Θεοῦ. Αὐτοὶ εἶναι καὶ τρεῖς καὶ πιὸ ἀξιόπιστοι ἀπὸ ὅλους, ἐφ’ ὅσον κάθε λόγος, σύµφωνα µὲ τὴν θεία Γραφή, βεβαιώνεται µὲ τρεῖς µάρτυρες.

Ἀλλὰ καὶ ἡ σειρὰ τῶν Ἀποστόλων ποὺ τὰ εἶπαν, δὲν εἶναι χωρὶς σηµασία: ἀπὸ τὸν Παῦλο δηλαδή, τὸν πιὸ τελευταῖο χρονικὰ ἀπὸ τοὺς Μαθητές, ἀρχίζει ἡ µυστικὴ παράδοση τῆς εὐχῆς καὶ διὰ τοῦ µεσαίου, τοῦ Πέτρου, προχωρεῖ στὸν πρῶτο, τὸν Ἰωάννη, ποὺ µὲ τὴν ἀγάπη πλησίαζε τὸν Ἰησοῦ περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Τοῦτο συµβολίζει νοµίζω τὴν προκοπή µας µὲ ὀρθὴ σειρὰ καὶ τὴν ἄνοδό µας γιὰ τὴν ἕνωσή µας µὲ τὸν Θεὸ µέσα στὴν ἀγάπη, διὰ τῆς πράξεως καὶ τῆς θεωρίας.

Γιατί βεβαίως ὁ Παῦλος εἶναι εἰκόνα τῆς πράξεως, καθὼς εἶπε ὁ ἴδιος: «ἐκοπίασα περισσότερο ἀπὸ ὅλους» (Α' Κορ. 15:10), ὁ Πέτρος τῆς θεωρίας, καὶ τῆς ἀγάπης ὁ Ἰωάννης, γιὰ τὸν ὁποῖο µαρτυρεῖ ὁ Κύριος πὼς ἀγαποῦσε περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους.

Πέρα ἀπὸ αὐτά, θὰ µποροῦσε νὰ δεῖ κανεὶς πῶς τὰ θεῖα λόγια τῆς εὐχῆς ὑποδηλώνουν τὸ ὀρθὸ δόγµα τῆς πίστεώς µας καὶ ἀπορρίπτουν κάθε αἵρεση τῶν κακοδόξων. Μὲ τὸ «Κύριε», ποὺ φανερώνει τὴν Θεία φύση ἀπορρίπτονται ἐκεῖνοι ποὺ φρονοῦν ὅτι ὁ Κύριος εἶναι µόνον ἄνθρωπος. Μὲ τὸ «Ἰησοῦ», ποὺ φανερώνει τὴν ἀνθρώπινη φύση, ἀποδιώχνονται ἐκεῖνοι ποὺ Τὸν θεωροῦν µόνο Θεό, ποὺ ὑποδύθηκε κατὰ φαντασίαν τὸν ἄνθρωπο. Τὸ «Χριστέ», ποὺ περιέχει καὶ τὶς δύο φύσεις, ἀναχαιτίζει ἐκείνους ποὺ Τὸν πιστεύουν Θεὸ καὶ ἄνθρωπο, µὲ χωρισµένες ὅµως τὶς ὑποστάσεις τὴν µία ἀπὸ τὴν ἄλλη. Τέλος, τὸ «Υἱὲ τοῦ Θεοῦ» ἀποστοµώνει ἐκείνους ποὺ τολµοῦν νὰ διδάσκουν τὴν σύγχυση τῶν δύο φύσεων, ἐπειδὴ φανερώνει πὼς ἡ θεία φύση τοῦ Χριστοῦ δὲν συγχέεται µὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση Του, ἀκόµη καὶ µετὰ τὴν ἕνωσή τους.

Ἔτσι, οἱ τέσσερις αὐτὲς λέξεις, ὡς λόγοι Θεοῦ καὶ µάχαιρες πνευµατικές, ἀναιροῦν δύο συζυγίες αἱρέσεων, οἱ ὁποῖες, ἐνῷ εἶναι κατὰ ἐκ διαµέτρου ἀντίθετες, εἶναι ὁµότιµες στὴν ἀσέβεια.

Τὸ Κύριε ἀνατρέπει τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ Παύλου Σαµοσατέως, τὸ Ἰησοῦ τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ Πέτρου Κναφέως, τὸ Χριστὲ τοὺς Νεστοριανοὺς καὶ τὸ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, τοὺς Μονοφυσίτες, ὀπαδοὺς τοῦ Εὐτυχῆ καὶ τοῦ ∆ιοσκόρου.

Ἔτσι λοιπὸν µᾶς παρεδόθησαν αὐτὰ τὰ θεῖα λόγια, τὰ ὁποῖα δικαίως θὰ τὰ ὀνόµαζε κανεὶς µνηµεῖο προσευχῆς καὶ ὀρθοδοξίας. Αὐτὰ καὶ µόνα τους εἶναι ἀρκετὰ γιὰ ὅσους προχώρησαν στὴν κατὰ Χριστὸν ἡλικία καὶ ἔφθασαν στὴν πνευµατικὴ τελείωση. Αὐτοὶ ἐνστερνίζονται καὶ καθένα ἀπὸ τὰ θεῖα τοῦτα λόγια χωριστά, ὅπως δόθηκαν ἀπὸ τοὺς ἱεροὺς Ἀποστόλους, δηλαδὴ τὸ Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ (κάποτε µάλιστα καὶ µόνον τὸ γλυκύτατο ὄνοµα Ἰησοῦ) καὶ τὸ ἀσπάζονται ὡς ὁλοκληρωµένη ἐργασία προσευχῆς. Καὶ µὲ αὐτὴν γεµίζουν ἀπερίγραπτη πνευµατικὴ χαρά, γίνονται ἀνώτεροι τῆς σάρκας καὶ τοῦ κόσµου καὶ ἀξιώνονται νὰ λάβουν θεῖες δωρεές. Αὐτὰ τὰ γνωρίζουν, λένε, οἱ µυηµένοι.

Γιὰ τοὺς νηπίους ὅµως ἐν Χριστῷ καὶ ἀτελεῖς στὴν ἀρετή, παραδόθηκε ὡς κατάλληλη προσθήκη τὸ «ἐλέησόν µε», ἡ ὁποία τοὺς δείχνει ὅτι ἔχουν ἐπίγνωση τῶν πνευµατικῶν τους µέτρων καὶ ὅτι χρειάζονται πολὺ ἔλεος ἀπὸ τὸν Θεό. Μιµοῦνται ἔτσι τὸν τυφλὸ ἐκεῖνον πού, ποθώντας νὰ βρεῖ τὸ φῶς του, φώναζε στὸν Κύριο καθὼς περνοῦσε: «Ἰησοῦ, ἐλέησόν µε» (Μᾶρκ. 10:47).

Μερικοὶ πάλι δείχνουν περισσότερη ἀγάπη καὶ διατυπώνουν τὴν εὐχὴ στὸν πληθυντικό, προφέροντάς την ὡς ἑξῆς: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεὸς ἡµῶν, ἐλέησον ἡµᾶς». Καὶ αὐτὸ ἐπειδὴ ξέρουν πὼς ἡ ἀγάπη εἶναι «τὸ πλήρωµα τοῦ Νόµου καὶ τῶν Προφητῶν» (Ρωµ. 13:10), καθὼς περιέχει καὶ ἀνακεφαλαιώνει µέσα της κάθε ἐντολὴ καὶ πνευµατικὴ πράξη. Συνάµα παίρνουν µαζί τους ἀπὸ ἀγάπη καὶ τοὺς ἀδελφοὺς σὲ κοινωνία τῆς προσευχῆς καὶ παρακινοῦν περισσότερο τὸν Θεὸ σὲ ἔλεος µὲ τὸ νὰ Τὸν ἀναγνωρίζουν κοινὸ Θεὸ ὅλων καὶ νὰ Τοῦ ζητοῦν κοινὸ τὸ ἔλεος γιὰ ὅλους.

Καὶ βεβαίως, τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ ἔρχεται σὲ µᾶς µὲ τὴν ὀρθὴ πίστη στὰ δόγµατα καὶ µὲ τὴν ἐκπλήρωση τῶν ἐντολῶν, πού, ὅπως δείξαµε, ὁ σύντοµος αὐτὸς στίχος τῆς προσευχῆς περιέχει καὶ τὰ δύο.

Τὰ θεῖα τώρα Ὀνόµατα (Κύριος, Ἰησοῦς, Χριστός), µὲ τὰ ὁποῖα µᾶς δόθηκε ἡ ἀκρίβεια τῶν δογµάτων, θὰ µποροῦσε νὰ βρεῖ κάνεις ὅτι χρονικὰ ἀνεφάνησαν µὲ αὐτὴν τὴν σειρὰ καὶ τάξη, καὶ ὅτι καὶ ἐµεῖς τὰ λέµε ὅπως αὐτὰ φανερώθησαν ἀπὸ τὴν ἀρχή. Γιατί παντοῦ ἡ Παλαιὰ ∆ιαθήκη κηρύττει Κύριο τὸν Θεὸ Λόγο, καὶ πρὶν καὶ µετὰ τὴν παράδοση τοῦ Νόµου, ὅπως ὅταν λέει: «Ὁ Κύριος ἔβρεξε φωτιὰ παρὰ Κυρίου» (Γέν. 19:24), καὶ «εἶπε ὁ Κύριος στὸν Κύριό µου» (Ψαλµ. 109:1). Καὶ ἡ Καινὴ ∆ιαθήκη, κατὰ τὴν σάρκωσή Του, παρουσιάζει τὸν Ἄγγελο νὰ Τοῦ δίνει τὸ ὄνοµα λέγοντας στὴν Παρθένο: «θὰ Τὸν ὀνοµάσεις Ἰησοῦν» (Λουκ. 1:31), ὅπως καὶ ἔγινε, καθὼς λέει ὁ ἱερὸς Λουκᾶς. Γιατί ὡς Θεός, Κύριος τῶν πάντων, θέλησε µὲ τὴν ἐνανθρώπησή Του νὰ γίνει καὶ σωτήρας µας (ἔτσι µεταφράζεται τὸ ὄνοµα Ἰησοῦς).

Τὸ ὄνοµα πάλι Χριστός, ποὺ φανερώνει τὴν θέωση τῆς ἀνθρώπινης φύσεως ποὺ προσέλαβε, ὁ ἴδιος ἐµπόδιζε τοὺς Μαθητὲς πρὶν τὸ Πάθος νὰ τὸ λένε σὲ ὁποιονδήποτε, ὕστερα ὅµως ἀπὸ τὸ Πάθος καὶ τὴν Ἀνάσταση, ὁ Πέτρος ἔλεγε µὲ παρρησία: «νὰ τὸ γνωρίζει ὅλος ὁ Ἰσραήλ, ὅτι ὁ Θεὸς Τὸν ἀνέδειξε καὶ Κύριο καὶ Χριστὸ» (Πράξ. 2:36). Καὶ τοῦτο ἦταν εὔλογο, γιατί ἡ ἀνθρώπινη φύση µας ποὺ προσέλαβε ὁ Θεὸς Λόγος, χρίσθηκε παρευθὺς ἀπὸ τὴν θεότητά Του, ἔγινε ὅµως ὅ,τι καὶ αὐτὸ ποὺ τὸ ἔχρισε, δηλαδὴ ὁµόθεος, ἀφοῦ ὁ Ἰησοῦς δοξάσθηκε µὲ τὸ Πάθος καὶ ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν. Τότε λοιπὸν ἦταν καιρὸς νὰ ἀναδειχθεῖ ἡ ὀνοµασία Χριστός, τότε δηλαδὴ ποὺ Αὐτός, δὲν µᾶς εὐεργέτησε ἁπλῶς, ὅπως ὅταν µᾶς ἔπλασε στὴν ἀρχὴ ἢ ὅταν µετὰ τὴν συντριβή µας, µᾶς ἀνέπλασε καὶ µᾶς ἔσωσε, ἀλλὰ καὶ ποὺ ἀνέβασε καὶ τὴν ἀνθρώπινη φύση µας στοὺς οὐρανοὺς καὶ τὴν συνδόξασε µὲ τὸν ἑαυτό Του καὶ τὴν ἀξίωσε νὰ καθίσει στὰ δεξιὰ τοῦ Πατρός. Τότε ἀκριβῶς ἄρχισε νὰ κηρύττεται Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Θεὸς ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους, στοὺς ὁποίους πρωτύτερα, στὶς ἀρχὲς τοῦ κηρύγµατος, προκαλοῦσε δέος αὐτὴ ἡ ὀνοµασία καὶ σπανίως τὴν χρησιµοποιοῦσαν, ἔπειτα ὅµως τὴν κήρυτταν φανερὰ πάνω ἀπὸ τοὺς ἐξῶστες, ὅπως τοὺς προεῖπε ὁ ἴδιος ὁ Σωτήρας (Ματθ. 10:27).

Ἑποµένως τὰ θεῖα λόγια τῆς εὐχῆς τοποθετήθηκαν σὲ σειρὰ ἀντίστοιχη µὲ τὴν χρονικὴ ἀνάδειξη τῆς πίστεως. Ἔτσι ἀπὸ παντοῦ φανερώνεται σαφέστατα ἡ θεία σοφία ἐκείνων ποὺ τὰ συνέταξαν καὶ µᾶς τὰ παρέδωσαν, καὶ ἀπὸ τὸ ὅτι αὐτὰ ἀκολουθοῦν ἐπακριβῶς τὶς ἀποστολικὲς ὁµολογίες καὶ παραδόσεις, καὶ ἀπὸ τὸ ὅτι ἀναδεικνύουν τὸ ὀρθόδοξο δόγµα τῆς πίστεώς µας, καὶ ἀπὸ τὸ ὅτι µᾶς ὑπενθυµίζουν τοὺς χρόνους ἐκείνους κατὰ τοὺς ὁποίους ἐκδηλώθηκε µὲ διαφόρους τρόπους ἡ Οἰκονοµία τοῦ Θεοῦ γιά µᾶς, ὁδηγώντας µας στὴν θεοσέβεια µὲ κατάλληλα κάθε φορά ὀνόµατα. Αὐτὰ λοιπὸν προσφέραµε ἐµεῖς, κατὰ τὴν δύναµή µας, σχετικὰ µὲ τὰ λόγια τῆς εὐχῆς, σὰν νὰ κόψαµε ἄνθη ἀπὸ κάποιο δένδρο ὄµορφο καὶ µεγάλο. Τὸν καρπὸ ὅµως ποὺ αὐτὰ περιέχουν, ἂς τὸν µαζέψουν ἄλλοι, ὅσοι δηλαδὴ µὲ τὴν µακρὰ µελέτη καὶ ἄσκηση ἀξιώθηκαν αὐτὸ µὲ τὸ νὰ γίνουν δεκτικοὶ καὶ νὰ πλησιάσουν τὸν Θεό».

Πηγή: apotixisi.blogspot.com

Η προσευχή ξεκουράζει.

 

Πηγή εικόνος: pinimg.com

Περί Ευχής - Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

 

https://www.youtube.com/watch?v=ioJvKtZqzis

Μιά προσευχή.

Κύριε μας, Ιησού Χριστέ, εμφάνισε στον δρόμο μας ποιμένες αξίους, με τη δική σου μαρτυρία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα τους. Αδελφούς να μας στηρίξουν στην πνευματική μας μοναξιά, στον πόνο που ζούμε. 

Γύρω μας οι πλάνες και οι βλασφήμιες γεμίζουν τον κόσμο. Εμείς μόνοι και πονεμένοι ψάχνουμε να βρούμε αδελφούς χριστιανούς να κοινωνήσουμε αγάπη και χαμόγελο. Η λαγνεία, η ματαιοδοξία, ο φανατισμός, το μίσος, η αδικία, ο ατομισμός, έχουν αιχμαλωτίσει τους ανθρώπους. Εμείς θλιβόμαστε για τους αδελφούς μας και προσευχόμαστε να φύγουν απ' τις παγίδες του διαβόλου. Συνάμα αγωνιούμε μήπως κι εμείς παρασυρθούμε απ' το κακό και το υπηρετήσουμε. Ελέησε μας Ιησού, μοναδικέ ζωντανέ σωτήρα κι ελευθερωτή μας.

Όπλο μας η αγάπη σου. Ευχόμαστε να γίνει και δική μας αγάπη για όλους τους συνανθρώπους μας. Όπως εσύ απλόχερα και χωρίς όρους θυσιάστηκες στον σταυρό για την θεραπεία μας, έτσι κι εμείς να πάσχουμε με αγάπη για τον συνάνθρωπο. Ώστε να θεραπευθούμε και να τον θεραπεύσουμε!

H προσευχή που αλλαξε τη ζωή μου.

 

https://www.youtube.com/watch?v=pakFGxO-Ilc

Η Καθαρή προσευχή!

 

https://www.youtube.com/watch?v=GzgTPvHCpdM

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ – Η Προσευχή του Ιησού.

 

Από το βιβλίο «Υιέ μου δος μοι σην καρδίαν»

Αρχίζοντας να μιλώ για την προσευχή του Ιησού, επικαλούμαι τη βοήθεια του πανάγαθου και παντοδύναμου Ιησού ενάντια στη ραθυμία μου και αναθυμούμαι τα λόγια του δίκαιου Συμεών για τον Κύριο: « Ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγόμενον» (Λουκ. 2,34). Ακριβώς όπως ο Κύριος ήταν και είναι σημείον αληθείας, ένα σημείον αντιλεγόμενο, αντικείμενο αμφισβήτησης και ασυμφωνίας μεταξύ εκείνων πού Τον γνωρίζουν και εκείνων πού δεν Τον γνωρίζουν, έτσι και η προσευχή στο πανάγιο όνομα Του, πού είναι, με την πλήρη σημασία της λέξεως, μέγα και θαυμαστό σημείο, έχει καταστεί θέμα αμφισβήτησης και διχογνωμίας μεταξύ των όσων ασκούνται σ’ αυτήν και όσων δεν την εφαρμόζουν. Κάποιος από τους Πατέρες δίκαια παρατηρεί ότι αυτός ο τρόπος προσευχής απορρίπτεται μόνον από εκείνους πού δεν τον ξέρουν και τον απορρίπτουν αυτοί από προκατάληψη και σφαλερές αντιλήψεις πού σχημάτισαν γι’ αυτόν.

Μη δίνοντας προσοχή στην κατακραυγή πού απορρέει από προκατάληψη και άγνοια, εμπιστευόμενοι στο έλεος και τη βοήθεια του Θεού, προσφέρουμε στους αγαπητούς πατέρες και αδελφούς την ταπεινή μας μελέτη για την προσευχή του Ιησού με βάση την Αγία Γραφή, την Εκκλησιαστική παράδοση και τα γραπτά κείμενα των Πατέρων, στα όποια εκτίθεται η διδασκαλία για την πανάγια και παντοδύναμη αύτη προσευχή. «Άλαλα γενηθήτω τα χείλη τα δόλια τα λαλούντα ανομίαν», ενάντια στο «δίκαιο» και μεγαλοπρεπές όνομα Του «εν υπερηφάνεια» μέσα στη βαθιά τους άγνοια και με περιφρόνηση για τα θαυμάσια του θεού.

Αναλογιζόμενοι το μεγαλείο του ονόματος του Ιησού και τη σώζουσα δύναμη της προσευχής πού γίνεται στο όνομα Του, αναφωνούμε με πνευματική ευφροσύνη και θαυμασμό: «Ως πολύ το πλήθος της χρηστότητας σου, Κύριε, ης έκρυψας τοις φοβουμένοις σε, εξειργάσω τοις ελπίζουσιν επί σε εναντίον των υιών των ανθρώπων» (Ψαλμ. 30, 19-20).
 
Η προσευχή του Ιησού λέγεται μ’ αυτά τα λόγια: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του θεού, ελέησον με τον αμαρτωλόν». Αρχικά λεγόταν χωρίς την προσθήκη των λέξεων «τον αμαρτωλόν». Οι λέξεις αυτές προστέθηκαν στα άλλα λόγια της προσευχής μεταγενέστερα. Οι τελευταίες αυτές λέξεις, παρατηρεί ο άγιος Νείλος Σόρσκυ, πού υποδηλώνουν συνείδηση και ομολογία της πτώσης, είναι ταιριαστές για μας και ευάρεστες στο Θεό, πού μας έδωσε εντολή να προσευχόμαστε για να αναγνωρίζουμε και να εξομολογούμαστε την αμαρτωλότητά μας (Άγιος Νείλος Σόρσκυ, Κεφ. 2.) Οι Πατέρες επιτρέπουν στους αρχάριους, από σεβασμό προς την αδυναμία τους, να χωρίζουν την προσευχή σε δύο μέρη και να λέγουν κάποτε «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλόν» και κάποτε «Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν». Αυτό, όμως, είναι απλώς μια παραχώρηση η επιείκεια, και καθόλου μια εντολή η κανόνας πού απαιτεί ανελλιπή συμμόρφωση. Είναι πολύ καλύτερο να λέγεται αδιάλειπτα η ίδια προσευχή ολόκληρη, χωρίς ο νους να περισπάται ή να σκοτίζεται με αλλαγές ή με έγνοια για αλλαγές. Ακόμα κι εκείνος πού βρίσκει αναγκαία κάποια αλλαγή εξ αιτίας της αδυναμίας του, δεν πρέπει να επιτρέπει κάτι τέτοιο στον εαυτό του συχνά. Για παράδειγμα, το πρώτο μισό της προσευχής είναι δυνατό να λέγεται ως το άλλο μισό ύστερα από το γεύμα. Ο άγιος Γρηγόριος ο Σιναίτης απαγορεύει τις συχνές αλλαγές, λέγοντας: «Ου ριζούνται τα φυτά συνεχώς μεταφυτευόμενα». 

Αυτός ο τρόπος προσευχής, το να προσεύχεται δηλαδή κανείς λέγοντας την προσευχή του Ιησού, είναι θείος θεσμός, πού θεσπίστηκε όχι μέσω Αποστόλου ή Αγγέλου, αλλά από τον Υιόν του Θεού, πού είναι Θεός ο ίδιος. Μετά τον μυστικό δείπνο, ανάμεσα σ’ άλλες υψηλές, ύστατες εντολές και οδηγίες, ο Κύριος Ιησούς Χριστός θέσπισε την προσευχή στο όνομα Του. Έδωσε αυτό τον τρόπο προσευχής σαν μια νέα, εξαίρετη και ανεκτίμητη δωρεά. Οι Απόστολοι γνώριζαν ήδη μερικώς τη δύναμη του ονόματος του Ιησού, μ’ αυτό θεράπευσαν ανίατες αρρώστιες και υπέταξαν δαίμονες, και μ’ αυτό τους κατανίκησαν, τους έδεσαν και τους εξέβαλαν. Αυτό το πανίσχυρο και θαυμαστό όνομα ό Κύριος μας αφήνει εντολή να το χρησιμοποιούμε στην προσευχή. Υποσχέθηκε ότι τέτοια προσευχή θα είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική. «Ό,τι αν αιτήσητε τον πατέρα», είπε στους αγίους Αποστόλους, «εν τω ονόματι μου, τούτο ποιήσω, ίνα δοξασθή ο πατήρ εν τω υίω. Εάν τι αιτήσητε εν τω ονόματι μου, εγώ ποιήσω» (Ίωάν. 14,13). « Αμήν αμήν λέγω υμίν ότι όσα αν αιτήσετε τον πατέρα εν τω ονόματι μου, δώσει υμίν. Έως άρτι ουκ ητήσατε ουδέν εν τω ονόματί μου αιτείτε και λήψεσθε, ίνα η χαρά υμών η πεπληρωμένη» ( Ίωάν. 16,23-24).
 
Πόσο υπέροχη δωρεά! Είναι εγγύηση ατέλειωτων κι απέραντων ευλογιών! Δωρεά πού βγήκε από τα χείλη του άπειρου Θεού, ντυμένου την πεπερασμένη ανθρώπινη φύση και καλουμένου με το ανθρώπινο όνομα του Σωτήρα (Σωτήρας – στα εβραϊκά «Ιησούς» (Ματθ. 1,21). Το όνομα υπό την εξωτερική του μορφή είναι περιορισμένο, άλλα αντιπροσωπεύει κάτι το άπειρο, τον Θεό, από τον Οποίο αντλεί απέραντη, θεία αξία, τη δύναμη και τις ιδιότητες του Θεού. Ω, εσύ Χορηγέ ανεκτίμητης, αδιάφθορης δωρεάς! Πώς μπορούμε εμείς οι αμαρτωλοί θνητοί να δεχτούμε τη δωρεά; Ούτε τα χέρια μας, ούτε ο νους μας, μα ούτε η καρδιά μας μπορούν να τη λάβουν. Δίδαξε μας για να γνωρίσουμε, όσο μπορούμε, το μεγαλείο της δωρεάς, τη σημασία της και τους τρόπους να τη λαβαίνουμε και να τη χρησιμοποιούμε έτσι πού να μη την πλησιάζουμε με τρόπο αμαρτωλό, για να μη τιμωρηθούμε για αδιακρισία και θρασύτητα, άλλα έτσι πού, για να την καταλαβαίνουμε και να τη χρησιμοποιούμε ορθά, να λάβουμε από Σένα άλλες δωρεές πού Σύ μας υποσχέθηκες και Σύ μοναχά γνωρίζεις.
 
Στα Ευαγγέλια, στις Πράξεις και τις Επιστολές των Αποστόλων βλέπουμε την απέραντη πίστη των αγίων Αποστόλων στο όνομα του Κυρίου Ιησού, όπως και τον απέραντο σεβασμό τους γι’ αυτό. Στο όνομα του Κυρίου Ιησού έκαναν τα πιο εκπληκτικά θαύματα. Δεν υπάρχει περίπτωση, από την οποία να μπορούμε να μάθουμε πώς προσεύχονταν στο όνομα του Κυρίου. Όμως, σίγουρα, έτσι προσεύχονταν. Πώς μπορούσαν να πράξουν αλλιώς, όταν η προσευχή εκείνη τους δόθηκε από τον ίδιο τον Κύριο κι έτσι τους παρήγγειλε να προσεύχονται και όταν η εντολή γι’ αυτό επιβεβαιώθηκε με το να επαναληφθεί δυο φορές; Αν η Γραφή σιωπά πάνω σ’ αυτό το σημείο, είναι μόνο και μόνο γιατί η προσευχή αυτή ήταν σε κοινή χρήση και ήταν τόσο καλά γνωστή πού δε χρειαζόταν ειδική μνεία σ’ αυτή. Ακόμη και στα γραπτά κείμενα των πρώτων αιώνων του Χριστιανισμού, πού έχουν φτάσει μέχρι την εποχή μας, η προσευχή του Κυρίου δεν αποτελεί αντικείμενο ξεχωριστής πραγματείας, άλλα μνημονεύεται μοναχά σε συνάρτηση με άλλα θέματα.

Στο βίο του αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου, επισκόπου Αντιοχείας, πού στεφανώθηκε με το φωτοστέφανο του μαρτυρικού θανάτου στη Ρώμη, στα χρόνια του αυτοκράτορα Τραϊανού, διαβάζουμε αυτά τα λόγια: «Όταν τον έπαιρναν για να τον καταβροχθίσουν τα άγρια θηρία και εκείνος είχεν ασταμάτητα το όνομα του Ιησού στα χείλη του, οι ειδωλολάτρες τον ρώτησαν γιατί θυμόταν το όνομα εκείνο αδιάλειπτα. Ο Άγιος απάντησε ότι είχε το όνομα του Ιησού Χριστού γραμμένο μέσα στην καρδιά του κι ότι ομολογούσε με τα χείλη Εκείνον πού πάντα έφερε μέσα στην καρδιά του. Όταν τα άγρια θηρία είχαν καταβροχθίσει τον Άγιο, η καρδιά του, με το θέλημα του Θεού, διατηρήθηκε ανέπαφη ανάμεσα στα κόκαλα του. Οι άπιστοι τη βρήκαν και τότε θυμήθηκαν όσα είχε πει ο Άγιος. Έτσι, έκοψαν την καρδιά εκείνη στα δύο, θέλοντας να μάθουν αν ήταν αληθινό ο,τι τους είχε λεχθεί. Στο εσωτερικό των δυο κομματιών της καρδίας βρήκαν μιαν επιγραφή γραμμένη με χρυσά γράμματα: ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ. Έτσι ο άγιος Ιγνάτιος ήταν θεοφόρος και στο όνομα και στην πράξη, έχοντας πάντα και φέροντας μέσα στην καρδιά του το Θεό μας Χριστό, με το όνομά Του γραμμένο με το λογισμό του νου σαν με κάλαμο».
 
Ο άγιος Ιγνάτιος ήταν μαθητής του αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου και είχε το προνόμιο, οντάς παιδί, να δει τον Κύριο Ιησού Χριστό προσωπικά. Ήταν το ευλογημένο εκείνο παιδί, για το όποιο λέγεται στο Ευαγγέλιο ότι ο Κύριος το έβαλε στο μέσο των Αποστόλων, πού συζητούσαν για πρωτεία, το πήρε στην αγκαλιά του και είπε: «Αμήν λέγω υμίν, εάν μη στραφήτε και γένησθε ως τα παιδία, ου μη εισέλθητε εις την βασιλείαν των ουρανών. Όστις ουν ταπεινώσει εαυτόν ως το παιδίον τούτο, ούτος εστίν ο μείζων εν τη βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 18,3-4. Πρβλ. Μάρκ. 9,36 και Μηναίο, 20 Δεκεμβρίου).
 
Σίγουρα ο άγιος Ιγνάτιος διδάχτηκε την προσευχή του Ιησού από τον άγιο Ευαγγελιστή και την εφάρμοζε κατά την περίοδο εκείνη της ακμής του Χριστιανισμού, όπως όλοι οι άλλοι Χριστιανοί. Την εποχή εκείνη όλοι οι Χριστιανοί μάθαιναν την προσευχή του Ιησού, πρώτα για τη μεγάλη σημασία της ίδιας της προσευχής, όπως και για το ότι σπάνιζαν τότε και ήταν πανάκριβα τα χειρόγραφα ιερά βιβλία, γιατί λίγοι ήταν οι γραμματισμένοι (οι πιο πολλοί από τους Αποστόλους ήταν αγράμματοι και γιατί η προσευχή του Ιησού ήταν εύκολη, πρόσφερε ικανοποίηση και επενεργούσε με μια πολύ ειδική ενέργεια και δύναμη.
 
Στην εκκλησιαστική ιστορία διαβάζουμε το πιο κάτω επεισόδιο: Κάποιος στρατιώτης, γέννημα της Καρχηδόνας, πού ονομαζόταν Νεωκόρος, υπηρετούσε στη φρουρά της Ιερουσαλήμ στα χρόνια πού ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός υπέστη θεληματικά τα πάθη και θανατώθηκε για ν’ απολυτρώσει το ανθρώπινο γένος. Σαν είδε ο Νεωκόρος τα θαύματα πού τελέσθηκαν στο θάνατο και την ανάσταση του Κυρίου, πίστεψε σ’ Αυτόν και βαφτίστηκε από τους Αποστόλους. Όταν τέλειωσε τη θητεία του, ο Νεωκόρος πήγε πίσω στην Καρχηδόνα και μοιράστηκε το θησαυρό της πίστης με ολόκληρη την οικογένεια του. Ανάμεσα σ’ εκείνους πού δέχτηκαν το Χριστιανισμό ήταν και ο Καλλίστρατος, ο εγγονός του Νεωκόρου. Σαν έφτασε στην κατάλληλη ηλικία ο Καλλίστρατος πήγε στο στρατό. Το στρατιωτικό απόσπασμα στο όποιο τοποθετήθηκε το αποτελούσαν ειδωλολάτρες. Παρακολούθησαν τον Καλλίστρατο και πρόσεξαν πώς αυτός δε λάτρευε τα είδωλα, αλλά αφιέρωνε πολλήν ώρα στην προσευχή τη νύκτα μέσα σε μοναξιά. Κάποτε κρυφάκουσαν, ενώ εκείνος προσευχόταν, και τον άκουσαν να επαναλαμβάνει αδιάκοπα το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού. Γι’ αυτό τον κατήγγειλαν στο διοικητή τους. Ο άγιος Καλλίστρατος, πού ομολογούσε το Χριστό οντάς μόνος στο σκοτάδι της νύχτας, Τον ομολόγησε δημοσίως στο φως της ημέρας και επισφράγισε την ομολογία του με το αίμα του» (Μηναίο, 27 Σεπτεμβρίου).
 
Διδαχή για την προσευχή του Ιησού εμφανίζεται στους εκκλησιαστικούς συγγραφείς του τέταρτου αιώνα, όπως είναι ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο αββάς Ησαΐας ο Ασκητής. Κάποιος συγγραφέας του πέμπτου αιώνα, ο άγιος Ησύχιος ο Ιεροσολύμων, παραπονιέται από τότε κιόλας ότι η άσκηση σ’ αυτή την προσευχή έχει πολύ παρακμάσει ανάμεσα στους μοναχούς. Με το πέρασμα του χρόνου η παρακμή αυτή όλο και μεγάλωνε. Γι’ αυτό και οι άγιοι Πατέρες προσπάθησαν με τα γραφτά τους να ενθαρρύνουν την άσκηση στην προσευχή αύτη. Ο τελευταίος συγγραφέας, πού έγραψε γι’ αυτή την προσευχή, ήταν ο μακάριος γέροντας ιερομόναχος Σεραφείμ του Σαρώφ (Ο Μπριαντσιανίνωφ έγραψε τα πιο πάνω μισόν αιώνα πριν την ανακήρυξη του αγίου Σεραφείμ σε Άγιο). Δεν έγραψε τις οδηγίες ο γέροντας ο ίδιος με το όνομα, του, αυτές καταγράφτηκαν από τα λόγια του από έναν από τους μοναχούς πού καθοδηγούσε είναι, όμως, γραμμένες με αξιοσημείωτα κατανυκτικό ύφος. Τώρα η άσκηση στην προσευχή του Ιησού έχει σχεδόν εγκαταλειφθεί από τους μοναχούς και τις μοναχές. Ο άγιος Ησύχιος αποδίδει την αμέλεια αυτή στην ακηδία. Πρέπει να παραδεχτεί κανείς πώς η κρίση αυτή είναι δίκαιη.
 
Η αγαθοεργός δύναμη της προσευχής του Ιησού εμπεριέχεται στο ίδιο το θείο όνομα του Θεανθρώπου, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Μολονότι στην Αγία Γραφή υπάρχει πλούσια μαρτυρία, πού αποδείχνει το μεγαλείο του ονόματος του Θεού, εν τούτοις η σπουδαιότητα του ονόματος αυτού εξηγήθηκε με ιδιαίτερη ακρίβεια από τον άγιο Απόστολο Πέτρο μπροστά στο εβραϊκό συνέδριο, όταν ερωτήθηκε «εν ποία δυνάμει ή εν ποίω ονόματι» είχε θεραπεύσει κάποιον άνθρωπο χωλό εκ γενετής. «Τότε Πέτρος, πλησθείς Πνεύματος Αγίου, είπε προς αυτούς, άρχοντες του λαού και πρεσβύτεροι του Ισραήλ, ει ημείς σήμερον ανακρινόμεθα επί ευεργεσία ανθρώπου ασθενούς, εν τίνι ούτος σέσωσται, γνωστόν έστω πάσιν υμίν και παντί τω λαώ Ισραήλ ότι εν τω ονόματι Ιησού Χριστού του Ναζωραίου, ον υμείς εσταυρώσατε, ον ο Θεός ήγειρεν εκ νεκρών, εν τούτω ούτος παρέστηκεν ενώπιον υμών υγιής. Ούτος εστίν ο λίθος ο εξουθενηθείς υφ’ υμών των οικοδομούντων, ο γενόμενος εις κεφαλήν γωνίας. Και ουκ εστίν εν άλλω ουδενί η σωτηρία, ουδέ γαρ όνομα εστίν έτερον υπό τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις εν ω δει σωθήναι ημάς» (Πράξ. 4,8-12). Η μαρτυρία αυτή είναι του Αγίου Πνεύματος. Του Αποστόλου το στόμα, η γλώσσα και η φωνή ήταν απλώς του Πνεύματος τα όργανα.
 
Ένα άλλο σκεύος του Αγίου Πνεύματος, ο Απόστολος των εθνών, δίνει μια παρόμοια μαρτυρία. «Πάς γαρ», λέγει, «ος αν επικαλέσηται το όνομα Κυρίου σωθήσεται» (Ρωμ. 10,13). «Χριστός Ιησούς… έταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού. Διό και ό Θεός αυτόν υπερύψωσε και εχαρίσατο αυτώ όνομα το υπέρ πάν όνομα, ίνα εν τω ονόματι Ιησού, πάν γόνυ κάμψη επουρανίων και επιγείων και καταχθόνιων» (Φιλ. 2, 5-10).
 
Βλέποντας μακριά στο μέλλον, ο Δαυίδ, ένας πρόγονος του Ιησού κατά σάρκα, έψαλλε τη μεγαλωσύνη του ονόματος του Ιησού και ζωηρά περιέγραψε την επενέργεια και το αποτέλεσμα αυτού του ονόματος, τον αγώνα πού γίνεται με το όνομα αυτό σαν μέσο ενάντια στις πηγές της αμαρτίας, τη δύναμη του να σώζει εκείνους πού προσεύχονται με αυτό το όνομα από την αιχμαλωσία στα πάθη και τους δαίμονες και το θρίαμβο εκείνων πού κερδίζουν πνευματική νίκη με το όνομα του Ιησού. Ας ακούσουμε τί λέει ο θεόπνευστος Δαυίδ: «Κύριε ο Κύριος ημών, ως θαυμαστόν το όνομα σου εν πάση τη γη! Ότι επήρθη η μεγαλοπρέπεια σου υπεράνω των ουρανών. Εκ στόματος νηπίων και θηλαζόντων κατηρτίσω αίνον ένεκα των έχθρων σου του καταλυσαι εχθρόν και εκδικητήν» (Ψαλμ. 8,2-3).
 
Ακριβώς! Η μεγαλοπρέπεια του ονόματος του Ιησού ξεπερνά την αντίληψη των λογικών πλασμάτων της γης και του ουρανού. Τη μεγαλοπρέπεια του τη συλλαμβάνει μ’ ένα τρόπο ακατανόητο η παιδιάστικη απλότητα και πίστη. Μ’ αυτό το ανιδιοτελές πνεύμα πρέπει να προσεγγίσουμε την προσευχή στο όνομα του Ιησού και μ’ αύτη να συνεχίσουμε. Η έμμονη μας και η προσοχή μας στην προσευχή πρέπει να μοιάζει με την αδιάκοπη προσπάθεια του παιδιού όταν αναζήτα τα στήθη της μάνας του. Τότε η προσευχή στο όνομα του Ιησού θα στεφθεί με πλήρη επιτυχία, οι αόρατοι εχθροί θα νικηθούν και «ο εχθρός και εκδικητής» τελικά θα συντριβεί. Ο «εχθρός» ονομάζεται «εκδικητής», γιατί προσπαθεί από εκείνους πού προσεύχονται (ιδιαίτερα απ’ όσους προσεύχονται κάπου-κάπου κι όχι αδιάλειπτα) να τους πάρει, ύστερα από την προσευχή, ό,τι απόχτησαν στη διάρκεια της προσευχής. Για να κερδηθεί μια αποφασιστική νίκη, είναι απαραίτητη η αδιάλειπτη προσευχή και η συνεχής εγρήγορση.

Πηγή: ostratiotistisagapis.blogspot.com

Πηγή εικόνας Ιησού Χριστού: fb Ιησούς Χριστός

Περί συνεχούς προσευχής.

Άγιος Ιωάννης o Χρυσόστομος

Πόσο μεγάλο καλό είναι η συνεχής προσευχή, το μαθαίνουμε από τη Χαναναία εκείνη του Ευαγγελίου, που δεν σταματούσε να κραυγάζει: «Ελέησέ με, Κύριε!» (Ματθ. 15:22).

Κι έτσι, αυτό που αρνήθηκε ο Χριστός στους αποστόλους, τους μαθητές Του, το πέτυχε εκείνη με την υπομονή της. Ο Θεός, βλέπετε, προτιμά για τα δικά μας ζητήματα να Τον παρακαλάμε εμείς οι ίδιοι, που είμαστε και υπεύθυνοι, παρά να Τον παρακαλούν άλλοι για λογαριασμό μας. Όταν έχουμε την ανάγκη ανθρώπων, χρειάζεται και χρήματα να δαπανήσουμε και δουλόπρεπα να κολακέψουμε και πολύ να τρέξουμε. Γιατί οι άρχοντες του κόσμου τούτου όχι μόνο δεν μας δίνουν εύκολα ό,τι τους ζητάμε, αλλά συνήθως ούτε καν να μας μιλήσουν δεν καταδέχονται.

Πρέπει πρώτα να πλησιάσουμε τους ανθρώπους που είναι κοντά τους -υπηρέτες, γραμματείς, υπαλλήλους κ.ά- και να τους καλοπιάσουμε, να τους εκλιπαρήσουμε, να τους προσφέρουμε δώρα. Έτσι θα εξασφαλίσουμε τη μεσολάβησή τους στους αρμόδιους αξιωματούχους, για το διακανονισμό της όποιας υποθέσεώς μας.

Ο Θεός, απεναντίας, δεν θέλει μεσολαβητές. Δεν χρειάζεται να Τον παρακαλούν άλλοι για μας. Προτιμά να Τον παρακαλάμε εμείς οι ίδιοι. Μας χρωστάει χάρη, μάλιστα, όταν του ζητάμε ό,τι έχουμε ανάγκη. Μόνο Αυτός χρωστάει χάρη όταν Του ζητάμε, μόνο Αυτός δίνει εκείνα που δεν Του δανείσαμε. Κι αν δει ότι επιμένουμε στην προσευχή με πίστη και καρτερία, πληρώνει δίχως να απαιτεί ανταλλάγματα. Αν, όμως, δει ότι προσευχόμαστε με νωθρότητα, αναβάλλει την πληρωμή· όχι γιατί μας περιφρονεί ή μας αποστρέφεται, αλλά γιατί, όπως είπα, με την αναβολή αυτή μας κρατάει κοντά Του. Αν, λοιπόν, εισακούστηκες, ευχαρίστησε το Θεό. Αν δεν εισακούστηκες, μείνε κοντά Του, για να εισακουστείς. Αν, πάλι, Τον έχεις πικράνει με τις αμαρτίες σου, μην απελπίζεσαι.

Όταν πικράνεις έναν άνθρωπο, αλλά στη συνέχεια παρουσιάζεσαι μπροστά του και το πρωί και το μεσημέρι και το βράδυ, ζητώντας ταπεινά συγχώρηση, δεν θα κερδίσεις τη συμπάθειά του; Πολύ περισσότερο θα κερδίσεις τη συμπάθεια του ανεξίκακου Θεού, αν και το πρωί και το μεσημέρι και το βράδυ και κάθε ώρα επικαλείσαι την ευσπλαχνία Του με την προσευχή.

Ας τ’ ακούσουν όλα αυτά όσοι προσεύχονται με ραθυμία και βαρυγγωμούν, όταν ο Κύριος αργεί να ικανοποιήσει το αίτημά τους. Τους λέω: “Παρακάλεσε το Θεό!”. Και μου απαντούν: “Τον παρακάλεσα μια, δυο, τρεις, δέκα, είκοσι φορές, μα δεν έλαβα τίποτα”. Μη σταματήσεις, ώσπου να λάβεις. Σταμάτησε, όταν λάβεις. Ή μάλλον, ούτε και τότε να σταματήσεις την προσευχή. Πριν λάβεις, να ζητάς. Και αφού λάβεις, να ευχαριστείς!

Πηγή: pemptousia.gr