Oxford Mathematician DESTROYS Atheism (15 Minute Brilliancy!)

Πριν έντεκα χρόνια της απαγόρευσαν να φοράει τον Σταυρό της. Στη χώρα που όλα επιτρέπονται, ο Σταυρός απαγορεύεται.

ΗΠΑ: Απαγόρευσαν σε δωδεκάχρονη μαθήτρια να φοράει Σταυρό.

 

Άλλο ένα παράδειγμα για το πώς οι γραφειοκράτες της κυβέρνησης προσπαθούν να επιβάλουν την «πολιτικά ορθή» ατζέντα τους στα παιδιά του σχολείου.

Ένα σχολείο στην Ομάχα της Νεμπράσκα, λοιπόν, υποστηρίζει ότι ο χριστιανικός σταυρός και το ροσάριο έχουν υιοθετηθεί ως σύμβολα από συμμορίες και για αυτό αποφάσισαν να «προστατεύσουν» ένα δωδεκάχρονο κορίτσι.

Η πόλη της Ομάχα, έχει ένα μεγάλο και αυξανόμενο πληθυσμό Μεξικάνων και είναι πιθανό ότι από εκεί προέρχεται το "σύμβολο της συμμορίας", αν και η είδηση ​​δεν σχολιάζει αυτή τη πιθανότητα. Ακόμα κι αν οι Μεξικάνικες συμμορίες χρησιμοποιούν Καθολικά χριστιανικά σύμβολα, αυτό σημαίνει ότι οι Χριστιανοί θα πρέπει να εγκαταλείψουν τα θρησκευτικά τους σύμβολα; Δεν είναι λοιπόν, το βασικό πρόβλημα οι μαζικές δημογραφικές αλλαγές και η μετατόπιση του ιστορικού τοπικού πληθυσμού παρά η απαγόρευση των χριστιανικών συμβόλων; Όλοι γνωρίζουμε την απάντηση στο ερώτημα αυτό - τις δυνάμεις που θέλουν περισσότερους μετανάστες και δεν έχουν κανένα πρόβλημα με την κατάργηση του σταυρού. Το KETV 7 έχει την ιστορία:

Omaha, Neb. – Αυτό που θα πρέπει να είναι ένα σύμβολο αγάπης έχει υιοθετηθεί και κακοποιηθεί από τις συμμορίες λέει η καθολική εκκλησία.

Μία μαθήτρια της έκτης είπε ότι της είπαν ότι δεν μπορεί να φορέσει ένα κολιέ που μοιάζει με ροζάριο, διότι παραβιάζει τον κώδικα ενδυμασίας στα δημόσια σχολεία του Fremont.

 

Η Elizabeth Carey, 12 ετών, είπε ότι το σχολείο της εξέδωσε πέρυσι την πολιτική που απαγορεύει τα κολιέ.

«Ο διευθυντής είπε ότι δεν θα μπορούσα να φοράω το κολιέ μου καθόλου γιατί το φοράνε και οι γκάνγκστερ», είπε.

Είπε ότι το κολιέ είναι μέρος της εμφάνισης της που εκφράζει την πίστη της.

"Φοράω ένα κολιέ με ένα σταυρό, ένα T-shirt με σταυρό και ένα βραχιόλι με σταυρό», είπε. "Σκέφτομαι πως ο Ιησούς πέθανε στο σταυρό και το πώς ήταν αναμάρτητος για μας."

Ο έφορος Steve Sexton είπε ότι η πολιτική αυτή είναι για την ασφάλεια των μαθητών.

«Είχαμε πληροφορίες από την αστυνομία ότι έχουν υπάρξει καταγεγραμμένες περιπτώσεις δραστηριότητας συμμοριών στην περιοχή και είχαμε πληροφορίες που αναφέρουν ότι το ροζάριο το χρησιμοποιούσαν σαν σύμβολο της ένταξης στη συμμορία," δήλωσε ο Σέξτον.

Είπε ότι τα ροζάρια έχουν χρησιμοποιηθεί ως αναγνωριστικά σύμβολα συμμοριών στο Όρεγκον, την Αριζόνα και το Τέξας.

Από την καθολική αρχιεπισκοπή της Omaha ο ιερέας Joseph Taphorn δήλωσε ότι αυτό είναι απογοητευτικό.

"Δεν νομίζω ότι οι Χριστιανοί θα πρέπει να χάσουν αυτό που είναι σύμβολο της αγάπης του Χριστού, επειδή μερικοί άνθρωποι θέλουν να καταχραστούν το σύμβολο», είπε.

Είπε ότι η διαφθορά κάτι τόσο αγαπημένου όσο το ροδάριο αηδιάζει την εκκλησία.

«Πρέπει να είμαστε σε θέση να καταλάβουμε αν η μαθήτρια προσπαθεί να προωθήσει μια συμμορία", δήλωσε ο Taphorn. "Αν δεν είναι, γιατί θα πρέπει να τιμωρηθεί για το δικαίωμα της θρησκευτικής ελευθερίας και της θρησκευτικής έκφρασης;"

Η Carey είπε ότι δεν ξέρει καν τι είναι μια συμμορία. Είπε ότι την αναστατώνει το ότι τιμωρήθηκε επειδή φορούσε ένα περιδέραιο.

«Με κάνει να θέλω να ουρλιάξω», είπε.

Οι γονείς της δήλωσαν επίσης ότι ήταν αναστατωμένοι που στην κόρη τους απαγορεύτηκε η έκφραση των θρησκευτικών της πεποιθήσεων.

Η Carey είπε ότι θα συνεχίσει να εκφράζει αυτό που πιστεύει με τον σταυρό και τα ρούχα της.

"Είμαι αποφασισμένη να μην υποχωρήσω για τον Ιησού και θα κάνω ό, τι μπορώ για να σταματήσει αυτό», είπε.

Τα δημόσια σχολεία του Fremont λένε ότι η περιοχή δεν έχει κανένα πρόβλημα με τους μαθητές που φορούν κοσμήματα ή ρούχα για να εκφράσουν την πίστη τους, αλλά τα ροζάρια αποτελούν εξαίρεση.

Πηγή: redskywarning.blogspot.com

Matt Dillahunty Vs David Wood (Acts17Apologetics) | God or Secular Humanism? | DEBATE

The Anti-LGBTQ Children's Book That's Causing Mass Suicides: An Amazon Original

"Does God Exist?" David Wood vs. Michael Shermer (Christian vs. Atheist Debate)

Frankfurt School Habermas, Papal Dialectics & Reflection on the Debate - Jay Dyer (Half)

Jay Dyer Debunks Atheistic Skepticism (Debate)

Ο αγώνας των κομμουνιστών ενάντια στην αλληλεγγύη των κρατουμένων στις ρουμανικές φυλακές.

Ο άγιος μάρτυς του Χριστού, Κωνσταντίν Οπρισάν

Από το «Το Πνεύμα των Αγίων Πατέρων στις φυλακές της Ρουμανίας 1941-1989» του π. Γρηγόριου (Vlad) Benea (Θεσσαλονίκη 2013)

«Η Ασφάλεια σ' αυτό υπολόγιζε: στον εκφοβισμό, στο να μην ανθίσει καμία φιλία μεταξύ μας. Κι αν τυχόν αυτό συνέβαινε, φρόντιζε να τη διαλύσει γρήγορα». Πρεσβ. Νicolae Grebenea, «Αναμνήσεις στο Σκοτάδι» (Βουκουρέστι 2000).

Η αγάπη εκδηλώθηκε στις κομμουνιστικές φυλακές κατ’ αρχάς μέσω του φυσικού ανθρώπινου συναισθήματος της αλληλεγγύης. Ανεξάρτητα από το πολιτικό τους προσανατολισμό, από την θρησκεία τους, από την κοινωνική τους κατάσταση, από το διανοητικό επίπεδο, από την ηλικία, από το παρελθόν τους, οι κρατούμενοι ήταν στην πλειοψηφία τους συνδεδεμένοι με ένα κοινό ιδανικό: την αντίσταση στον κομμουνισμό ως μια κατακτητική, καταστροφική, ολοκληρωτική και αντιχριστιανική ιδεολογία. Αυτό το κοινό ιδανικό σε συνδυασμό με τον γεμάτο μίσος διωγμό από την πλευρά των βασανιστών και με τις άγριες ωμότητες που βίωναν συντέλεσε έτσι ώστε πολλές οι διαφορές μεταξύ των κρατουμένων να αμβλυνθούν σε μεγάλο βαθμό.

 

 Ο άγιος μάρτυς του Χριστού Βαλέριος Γκαφένκου

Εξαιτίας της εξαιρετικής σημασίας της αγάπης και της κοινωνίας στην επιβίωση, oι κομμουνιστές προσπάθησαν με όλους τους δυνατούς τρόπους να απομονώσουν τους κρατουμένους - όχι μόνο σωματικά, αλλά κυρίως ψυχικά. Έτσι, μεταξύ των κρατουμένων και των δεσμοφυλάκων έλαβε χώρα ένας φοβερός πόλεμος για τη διατήρηση και την καταστροφή της αγάπης, αντίστοιχα. Κάθε μορφή αλληλεγγύης, κάθε μορφή ενθάρρυνσης, κάθε μορφή αμοιβαίας βοήθειας ή υποστήριξης θεωρούνταν από τους κομμουνιστές ως ανατρεπτική πράξη και τιμωρούνταν πολύ αυστηρά. Μπορεί κανείς να διαπιστώσει κι εδώ τον δαιμονικό χαρακτήρα του κομμουνιστικού ζυγού, που επεδίωκε να ξεριζώσει κάθε μορφή αγάπης και κοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων.

«Αυτός είναι όλος ο αγώνας των δαιμόνων», λέει ένας Γέροντας, «να μας χωρίσουν τον έναν από τον άλλον».

 

 Ο διάσημος για τα βασανιστήρια που υπέβαλλε τους κρατουμένους στις ρουμανικές κομμουνιστικές φυλακές, Ευγένιος Τσουρκάνου. Ιδιαίτερο μίσος έδειξε, όπως όλοι σχεδόν οι κομμουνιστές, στους Χριστιανούς. Άγνωστος ο αριθμός εκείνων που άφησαν την τελευταία τους πνοή στα αιματοβαμμένα χέρια του. Τελικώς οι ίδιοι οι κομμουνιστές ''σύντροφοι'' του, με εντολή ανωτέρων τους τον εκτέλεσαν με μία σφαίρα στο κεφάλι. Πολλοί κομμουνιστές βασανιστές εκτελέστηκαν απ' τους κομμουνιστές ανωτέρους τους για να δείξουν προς τις δυτικές χώρες οι κομμουνιστές ηγέτες πως δήθεν δεν γνώριζαν τί γινόταν στα κολαστήρια των κομμουνιστικών καθεστώτων τους. Τους κατηγόρησαν μάλιστα πως όσα έκαναν οι βασανιστές τα έκακαν για να αμαυρώσουν την εικόνα των κομμουνιστικών χωρών στην δύση.

Ο αγώνας των ασφαλιτών για να χωρίσουν και να σπείρουν τη διχόνοια μεταξύ των κρατουμένων ήταν πραγματικά εντυπωσιακός. Η σωματική απομόνωση και η αυστηρή απαγόρευση κάθε μορφής επικοινωνίας ήταν μόνο το πρώτο βήμα για την επίτευξη αυτού του σκοπού. Πολύ πιο ύπουλες και καταστροφικές ήταν οι προσπάθειες ψυχικής απομόνωσης, με τη σπορά με κάθε τρόπο της δυσπιστίας, της καχυποψίας, του μίσους ή της εχθρότητας μεταξύ των κρατουμένων. Αυτά τα μέσα φαίνονται εμφανέστατα στη μελέτη των μυστικών αρχείων της Ασφάλειας, όπου ο κομμουνιστικός δαιμονισμός φαίνεται σε όλη τη φρίκη του.

 

 Ο άγιος μάρτυς του Χριστού, ιερομόναχος Δανιήλ Alexandru Τεοντορέσκου

Μια μέθοδος διχασμού ήταν και η τοποθέτηση στο ίδιο κελί ανθρώπων με διαφορετικές θρησκευτικές, πολιτικές ή εθνικές συγγένειες, ούτως ώστε να διευκολύνουν την εμφάνιση διαμαχών ή συγκρούσεων, ιδιαιτέρως όταν οι άνθρωποι έμεναν μαζί για μεγάλο διάστημα. Από την άλλη, δεν άφηναν για πολύ καιρό τους κρατουμένους στην ίδια ομάδα στο κελί, για να μην μπορούν να κάνουν μακροχρόνιους και στενούς δεσμούς Ή, αντίθετα, τους άφηναν μαζί για πάρα πολύ καιρό, κλεισμένους, χωρίς διέξοδο, μέσα σε τέσσερις τοίχους, για να καταλήξουν να μην υποφέρει c ένας τον άλλον εξαιτίας της αναπόφευκτης νευρικής έντασης που εμφανίζεται σε τέτοιες συνθήκες. Το μεγαλύτερο ίσως κακό για την αγάπη και την κοινωνία μεταξύ των κρατουμένων ήταν η τοποθέτηση των πληροφοριοδοτών ανάμεσά τους. Για διάφορους λόγους (συνήθως μετά από τρομερές πιέσεις, ξυλοδαρμούς, βασανιστήρια, εκβιασμούς κ.λπ.), αυτοί είχαν γίνει όργανα της Ασφάλειας, προδίδοντας τους συγκρατούμενούς τους ή διαδίδοντας καχυποψίες και παραπλανητικές πληροφορίες ανάλογα με τα συμφέροντα των κομμουνιστών. Επίσης, τους χρησιμοποιούσαν και για να δημιουργήσουν τεχνητές εντάσεις ή συγκρούσεις στο κελί. Τους μοίραζαν έτσι ώστε σχεδόν σε κάθε κελί να υπάρχει πληροφοριοδότης.

Ο άγιος μάρτυς του Χριστού Γεώργιος Ζιμπόϊου

Η δυσπιστία που δημιουργούνταν από την παρουσία των πληροφοριοδοτών, ο φόβος, η αδιάκοπη καχυποψία που είχε σχεδόν κάθε κρατούμενος για τον συγκρατούμενό του, έκανε εξαιρετικά δύσκολη τη διατήρηση της αγάπης σ' αυτές τις συνθήκες. Παρόλα αυτά, οι κρατούμενοι είχαν συνήθως πολύ ευαίσθητες κεραίες και εντόπιζαν αρκετά εύκολα τους πληροφοριοδότες, αποφεύγοντάς τους. Μερικές φορές προσπαθούσαν ακόμη και να τους βοηθήσουν να γλυτώσουν από τα νύχια των ασφαλιτών.

Κι έτσι, αν και ο πόλεμος που έκαναν οι κομμουνιστές εναντίον της αγάπης ήταν αμείλικτος, τις περισσότερες φορές αυτή όχι μόνο δεν μειώθηκε, αλλά αυξήθηκε κι ενισχύθηκε με το διωγμό. Έτσι συμβαίνει συνήθως: όσο μεγαλύτερος είναι ο διωγμός, όσο εντονότερος είναι ο πόνος, όσο περισσότεροι και αδυσώπητοι είναι οι εχθροί, τόσο ο άνθρωπος έχει την έμφυτη τάση να στέκεται αλληλέγγυα και να ενώνεται ακόμη περισσότερο με τον συμπάσχοντα. Τα δαιμονικά σχέδια των ανθρώπων της Ασφάλειας όχι μόνο δεν κατάφεραν να διχάσουν τους κρατουμένους, αλλά συχνά είχαν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Ο πόνος ένωσε τους φυλακισμένους μεταξύ τους δυνατότερα από κάθε τι άλλο. Τόσο μεγάλη ήταν η αγάπη και η κοινωνία μεταξύ τους, που οι περισσότεροι μαρτυρούν ότι την αδελφοσύνη της φυλακής δεν την συνάντησαν πουθενά άλλου. Μετά την έξοδο στην «ελευθερία», αυτή αναπόφευκτα χάθηκε η εξασθένησε, και πολλοί το ένοιωθαν αυτό ως μια μεγάλη πτώση.

 

 Ο άγιος μάρτυς του Χριστού Κορνήλιος Νίτσα

«Αυτοί οι άνθρωποι θα βγουν στη μεγάλη αρένα της ζωής», γράφει ο πατήρ Λίβυο Μπρίνζας, «όπου σίγουρα θα αισθάνονται πολύ ξένοι και απομονωμένοι. Από την μεγάλη αλληλεγγύη της φυλακής θα βρεθούν μόνοι τους, σαν αετοί που πέφτουν από τις κορυφές σε μια εχθρική περιοχή. Και μερικές φορές δεν θα είναι σίγουροι αν δεν ήταν καλύτερο να μείνουν στη φυλακή, σ' εκείνον τον χώρο του πόνου, όπου όμως ζούσαν εκείνη την αδελφοσύνη που δεν συναντιέται πουθενά αλλού. [...] Που θα ξανασυναντήσουμε εμείς ανθρώπους έτοιμους να πεθάνουν για τη ζωή των άλλων;». 

Πηγή: ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Πηγή φωτογραφιών: o-nekros.blogspot.com

Πορίσματα ημερίδας με θέμα: «Yoga; Ευχαριστώ δεν θα πάρω!»

Πορίσματα ἡμερίδας μὲ θέμα: «Yoga; Εὐχαριστῶ δὲν θὰ πάρω!» πού διοργανώθηκε ἀπὸ τὴν ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς Ἱ. Μ. Κηφισίας Ἀμαρουσίου καὶ Ὠρωποῦ μετὰ τοῦ ἀντιαιρετικοῦ της Γραφείου στὶς 14 Νοεμβρίου 2015 στὸ Δημοτικὸ Θέατρο Πεύκης.

1. Ἡ Γιόγκα δέν εἶναι ἁπλή γυμναστική, ἤ μέθοδος χαλαρώσεως, δέν εἶναι ἐπιστήμη, δέν εἶναι ἡ φωτεινή πλευρά τῆς ζωῆς, δὲν εἶναι τρόπος ἀποβολῆς τοῦ ἄγχους, δὲν εἶναι μέθοδος σωματικῆς εὐεξίας. Ἡ γιόγκα εἶναι ἕνα ὑπαρξιακὸ σύστημα, ποὺ βασίζεται στὴ φιλοσοφία τῆς Ἀνατολικῆς πνευματικότητας, συμπλέκεται μὲ τὸν Δυτικὸ ἀποκρυφισμὸ, τήν μαγεία, τήν ἀστρολογία, καὶ σήμερα μὲ τὸ σύνδρομο τῆς Νέας Ἐποχῆς τοῦ Ὑδροχόου. Ὁ διαλογισμός, εἶναι μία διαδικασία σταδιακῆς αὐτο-ύπνωσης μέσῳ τῆς φαντασίας. Θεμελιώνεται στόν ἀπόλυτο μονισμό καί στήν ὁλιστική θεώρηση τοῦ κόσμου.Ὑπάρχει τεράστια διαφορά ἀπό τήν χριστιανική προσευχή. Ἐκεῖνο πού σέ φέρνει στά κέντρα τῆς γιόγκα εἶναι ἡ ἀνάπτυξη της συνειδητότητάς σου, δηλ. ἡ προσπάθεια αὐτοεξελίξεως μέ ἀπώτερο στόχο τήν ἀπορρόφηση στήν ἀπρόσωπη «ἀνεκδήλωτη θεότητα». Πρόκειται γιά ἐκμηδένιση τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. Ὁ διαλογιζόμενος ἐπιδιώκει ταύτιση μέ τόν θεό τῆς ἰνδουϊστικῆς πίστεως. Ὁ προσευχόμενος ἀποζητᾶ τήν ἐν Χριστῷ κοινωνία μέ τόν Θεό πού δέν εἶναι ἀπορρόφηση τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, ἀλλά ἀνύψωσή του στήν δόξα τοῦ Θεοῦ, χωρίς καμμία σύγχυση.

Ἡ γιόγκα εἶναι ἐπίσης λατρευτικὴ πρακτικὴ – μὲ σκοπὸ τὴν ἕνωση τοῦ ἀσκούμενου μὲ τοὺς ἰνδικοὺς θεούς. Ἡ λέξη Yoga προέρχεται ἀπὸ τὴ λέξη “yug”, ὅπου στὰ σανσκριτικὰ σημαίνει ” ζεύξη – ἕνωση” τοῦ ἄτμαν – ψυχῆς μὲ τὴν θεϊκὴ ἄμορφη ὕπαρξη Βράχμαν. Ἑπομένως, ὁ κύριος σκοπὸς τῆς Γιόγκα εἶναι καθαρὰ θρησκευτικός, νὰ ὁδηγήσει τὸν γιόγκι στή λύτρωση ἀπό τήν σαμσάρα (διαδικασία μετενσαρκώσεων) πού εἶναι ἀπολύτως μή χριστιανική. Ἡ γιόγκα δέν εἶναι τέχνη ζωῆς ἀλλά εἶναι τέχνη θανάτου. Ἀναπτύχθηκε, ὅπως ἀποκαλύπτουν γιόγκι ἀπό τήν Ἰνδία, ὡς μία τεχνική, γιά νά πεθαίνουν ἀνώδυνα οἱ ἡλικιωμένοι.

2. Γιά τήν γιόγκα ὁ Θεός δέν εἶναι πρόσωπο, ἀλλά εἶναι μία ἀπρόσωπη συμπαντική ὑπερσυνειδητότητα, εἶναι μία ἐνέργεια. Ἡ ψυχή, τό ἄτμαν, θά πρέπει νά σβήσει ὅπως μία σταγόνα στόν ὠκεανό τοῦ Μπράχμαν, τῆς παγκόσμιας ὑπερσυνειδητότητας, αὐτῆς τῆς ἐνέργειας πού, μιλώντας τή γλῶσσα, ἄς ποῦμε, τήν Δυτική, θά τήν ὀνομάζαμε «θεό». Στή Γιόγκα ταυτίζουν τὸν Χριστὸ μὲ τὸν Ράμα καὶ τὸν Κρίσνα ἢ μὲ τὴν «παγκόσμια συνειδητότητα», ποὺ σύμφωνα μὲ τὸν Ἰνδουϊσμὸ ὑπάρχει μέσα στὰ ζῶα καὶ τὰ φυτά. Ταυτίζουν τὸν διαλογισμὸ μὲ τὴν Ὀρθόδοξη προσευχή, τὴ χορτοφαγικὴ διατροφὴ μὲ τὴν Ὀρθόδοξη νηστεία, τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν Θεό, τὴ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ στὴν Καινὴ Διαθήκη μὲ τὶς δοξασίες τῆς Γκιτᾶ κ.ἄ. βιβλίων, ὥστε νά προκαλοῦν σύγχυση μέχρι καί ἄρνηση τῆς μοναδικότητας τοῦ Θεανθρώπου καὶ Σωτήρα τοῦ κόσμου Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ ὁποίου ὁ Σταυρός καί ἡ Ἀνάσταση εἶναι ἀκατανόητα. Ὁπότε ὁ ἀσκούμενος στὴ γιόγκα μένει ἀθωράκιστος ἔναντι τῆς δαιμονικῆς δράσεως.

3. Ὁ ἀσκούμενος μέ συνέπεια γιά μεγάλο διάστημα στή γιόγκα φθάνει σέ βαθμό νά μήν ἀντιλαμβάνεται χρῶμα, ὀσμή, ἦχο, ἁφή, οὔτε τὸν ἑαυτό του, οὔτε κανέναν ἄλλο. Τὸ πνεῦμα του «ἐλευθερώνεται» -σύμφωνα μὲ τὴν ἔκφραση τῶν μυημένων – ἀπὸ τὴ μνήμη καὶ τὴ λήθη. Αὐτή ἡ ἀπώλεια συνειδήσεως θεωρεῖται ἐπίγνωση, φωτισμός! Δημοσιεύματα ἀναφέρουν σοβαρὰ ὀρθοπεδικὰ καὶ ψυχιατρικὰ προβλήματα. Ὀρθοπεδικά, λόγῳ τῶν ἐντελῶς ἀφύσικων γιὰ τὸ ἀνθρώπινο σῶμα στάσεων τῆς Γιόγκα. Ψυχιατρικά, ἐξαιτίας τῆς ἀσυναρτησίας τῶν ἐπικλήσεων διαλογισμοῦ, κυρίως δὲ ἀπό τίς δαιμονικές ἐπιρροές. Στὴν Ψυχιατρική, μάλιστα, συναντᾶμε πλέον τὸν νέο ὅρο «σύνδρομο κουνταλίνι». Τὶς καταστροφικὲς ἐπιπτώσεις στὴν ψυχικὴ ὑγεία παραδέχονται ἀναγνωρισμένοι δάσκαλοι τῆς γιόγκα, ὁπότε θὰ ἦταν ἀφροσύνη ἐκ μέρους μας νὰ τὶς ἀγνοήσουμε. Οἱ διάφορες τεχνικὲς τῆς Γιόγκα δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὴν ἐπιστήμη, ἀντίθετα ἔχουν τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς μαγείας (''μάντρας'', δηλ. μαγικές συλλαβές καί ''σίντις'', δηλ. παραφυσικές καταστάσεις καί ἀσυνήθιστα φαινόμενα, πού πραγματοποιοῦνται σέ προχωρημένο στάδιο, ὅπως διόραση, τηλεπάθεια, αἰώρηση, ὑλοποιήσεις, ἐξωσωματική προβολή κ.ἄ) τῆς ὁποίας οἱ ἐπιδράσεις ποικίλλουν.

4. Ἡ «Νέα Ἐποχὴ τοῦ Ὑδροχόου», ποὺ πολεμᾶ τὴν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν, τὴν Ὀρθοδοξία μας, κατακλύζει τὴν χώρα μας μὲ τὴν προβολὴ τῆς Γιόγκα γιὰ νὰ παραπλανήσει μὲ τὸ δαιμονικὸ δόγμα πὼς οἱ θρησκεῖες εἶναι διαφορετικοί δρόμοι ποὺ ὁδηγοῦν στὸν ἴδιο σκοπό. Ἐμεῖς ὅμως ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ δέν ξεχνᾶμε τοὺς λόγους τοῦ εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη: «Ἀγαπητοὶ, μὴ παντὶ πνεύματι πιστεύετε, ἀλλὰ δοκιμάζετε τὰ πνεύματα εἰ ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστιν, ὅτι πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἐξεληλύθασιν εἰς τὸν κόσμον» (Α΄ Ιω 4, 1), «οἴδαμεν δὲ ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἥκει καὶ δέδωκεν ἡμῖν διάνοιαν ἵνα γινώσκωμεν τὸν ἀληθινόν· καί ἐσμεν ἐν τῷ ἀληθινῷ, ἐν τῷ υἱῷ αὐτοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστῷ. οὗτός ἐστιν ὁ ἀληθινὸς Θεὸς καὶ ζωὴ αἰώνιος. 21 Τεκνία, φυλάξατε ἑαυτοὺς ἀπὸ τῶν εἰδώλων· ἀμήν» (Α΄ Ιω 5, 20-21). Εἶναι πεποίθηση τῶν Ἁγίων Γραφῶν, τῶν Ἀποστόλων, τῶν Μαρτύρων, τῶν Ὁσίων, τῶν Ἁγίων Πατέρων, καί συνόλου τῆς Ἐκκλησίας ὅτι οἱ θεοί τῶν ἄλλων θρησκειῶν εἶναι Δαίμονες. Ὅπως λέει κι᾿ ὁ προφήτης Δαβίδ, πίσω ἀπό τούς θεούς τῶν ἐθνῶν κρύβονται δαιμόνια. Στὸ Δευτερονόμιο διαβάζουμε «παρώξυνάν με ἐπ’ ἀλλοτρίοις, ἐν βδελύγμασιν αὐτῶν ἐξεπίκρανάν με˙ ἔθυσαν δαιμονίοις καὶ οὐ Θεῷ» Δηλαδή: «Μὲ θύμωσαν καὶ μὲ πίκραναν (οἱ Ἑβραῖοι) μὲ τοὺς ξένους καὶ συχαμεροὺς θεούς τους. Στὰ δ α ι μ ό ν ι α θυσίασαν κι ὄχι στὸν Θεό». Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀποτρέποντας τούς χριστιανούς νά συμμετέχουν στήν βρώση εἰδωλοθύτων θά μᾶς πεῖ «Οὐ θέλω δὲ ὑμᾶς κοινωνοὺς τῶν δαιμονίων γίνεσθαι. οὐ δύνασθε ποτήριον Κυρίου πίνειν καὶ ποτήριον δαιμονίων, οὐ δύνασθε τραπέζης Κυρίου μετέχειν καὶ τραπέζης δαιμονίων» (Α’ Κορ. 10, 20-21).

Ὁ ὅσιος Παΐσιος λέει χαρακτηριστικά γιά τήν Γιόγκα: «ὅσοι ἀσχολοῦνται μ᾿ αὐτά, δίνουν δικαιώματα στόν διάβολο, δέχονται δαιμονικές ἐπιδράσεις καί καταστρέφονται»…

Ὁ γέρων Σωφρόνιος παρατηρεῖ: «Μετά τήν ἐκ νέου εἰς Χριστόν στροφήν μου, ἡ ¨ἀνατολική¨ ἐμπειρία μου, – ἐννοεῖ τήν ἄσκηση Γιόγκα καί διαλογισμοῦ – …ἐφάνη εἰς τό πνεῦμα μου ὡς τό πλέον φοβερόν ἔγκλημα κατά τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ».

Ἡ ἐνασχόληση ἑπομένως μὲ τὴν Γιόγκα εἶναι ἄρνηση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

5. Εἶναι ἀπαράδεκτο νά παραπλανῶνται ἀνύποπτοι ἄνθρωποι, καί κυρίως νέοι, στούς ὁποίους παρουσιάζεται ἡ Γιόγκα ὡς μία δῆθεν γυμναστική ἤ ὡς μία ἐπιστήμη. Τὸ νὰ ἀποσυνδέει κανεὶς τὴ Γιόγκα ὡς τεχνικὴ χαλαρώσεως ἀπὸ τὴν ἰνδουϊστικὴ πίστη, εἶναι σὰ νὰ πιστεύει ὅτι διαχωρίζεται τὸ μυϊκὸ ἀπὸ τὸ νευρικὸ σύστημα τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ καθένας βεβαίως εἶναι ἐλεύθερος νὰ ἀσπασθεῖ τὸν Ἰνδουισμό, τὸν Βουδισμὸ καὶ τὶς ὅποιες θρησκευτικὲς πρακτικὲς θέλει, ἀλλὰ ἐν γνώσει του καὶ ὄχι πλανώμενος. Καὶ ὁπωσδήποτε γνωρίζοντας ὅτι ὅλοι οἱ δρόμοι δὲν ὁδηγοῦν στὸ Θεό. Ἡ παρουσίαση τῆς Γιόγκα ὡς μορφῆς γυμναστικῆς καὶ ὡς ἐναλλακτικῆς θεραπείας καὶ ἡ ἀπόκρυψη τῆς θρησκευτικῆς σημασίας της, ἀποτελεῖ ἀπατηλὸ, μέσο μὲ τὸ ὁποῖο ἐπιχειρεῖται ἡ μεταβολὴ τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως τῶν χριστιανῶν καὶ στοιχειοθετεῖ τὸ ἀδίκημα τοῦ ἀθέμιτου προσηλυτισμοῦ, ὅπως αὐτὸ ὁρίζεται στὸ νόμο 1363/1938 καὶ στὸ ἄρθρο 13 τοῦ Συντάγματος. Ἡ εἰσβολή της στὰ σχολεῖα, ὅπως συμβαίνει μέ τήν Yogakids International, εἶναι ἀντίθετη μὲ τὰ ἰσχύοντα κατὰ τὸ Ἑλληνικὸ Σύνταγμα, ἀντιπαιδαγωγικὴ καί ἀκατάλληλη γιά παιδιά. Ὡς ἐκ τούτου ἡ ποινικὴ Δικαιοσύνη μπορεῖ καί πρέπει νά κινηθεῖ ἐναντίον ὅσων χρησιμοποιοῦν τὴ μέθοδο τῆς Γιόγκα γιά νά μυήσουν μαθητές στὰ ἀποκρυφιστικὰ δόγματα τοῦ ἰνδουϊσμοῦ καὶ τοῦ βουδισμοῦ. Οἱ γονεῖς ἔχουν κάθε λόγο γιά καταγγελίες κατά διευθυντῶν καί διευθύνσεων ἤ τουλάχιστον ἔχουν ἠθικό χρέος νά παρεμβαίνουν ἐνημερωτικά στούς συλλόγους γονέων.

6. Ἡ ἑλληνορθόδοξη κληρονομιά μας ἔχει ὡς κέντρο τὴν ἐν Χριστῷ ἐμπειρία, τὴν ἔνταξη τοῦ ἀνθρώπου στὸ μυστικὸ σῶμα τοῦ Κυρίου μας, διὰ τῶν μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἔτσι συγκροτεῖται καὶ ὁλοκληρώνεται ἡ προσωπικότητα τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτά μᾶς δίδαξαν οἱ ἅγιοί μας. Ἡ Ἐκκλησία δέν ὑποχρεώνει κανέναν νά ἀκολουθήσει τόν δικό της δρόμο, ἀλλά ἔχει χρέος νά ἐνημερώνει, νά ποιμαίνει, νά προειδοποιεῖ, νά ἐπισημαίνει, νά προστατεύει, νά ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός θέλει πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι. (Α΄Τιμ. β΄, 4).

Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκ­κλη­σίας τῆς Ἑλλάδος ἐπισημαίνει ξεκάθαρα στὸ χριστεπώνυμο πλήρωμα ὅτι: «ἡ “Γιόγκα” ἀποτελεῖ θεμελιῶδες κεφάλαιο τῆς θρησκείας τοῦ Ἰνδουισμοῦ, ἔχει ποικιλομορφία σχολῶν, κλάδων, ἐφαρμογῶν καὶ τάσεων καὶ δὲν ἀποτελεῖ εἶδος γυ­μνα­στι­κῆς». Ὡς ἐκ τούτου ἡ “Γιόγκα” τυγχάνει ἀπολύτως ἀσυμ­βί­βα­στη μὲ τὴν ὀρθόδοξη χριστιανικὴ πίστη μας καὶ δὲν ἔχει καμία θέση στὴ ζωὴ τῶν χριστιανῶν».

7. Ὕστατο πόρισμά μας: Ἔστω καί ἄν ὁ Ἕλληνας πολίτης δέν ἔχει ἀπολύτως ὀρθόδοξη συνείδηση, συνιστοῦμε νά μήν μπλέξει στά δίχτυα τῆς Γιόγκα γιατί δέν ξέρει ποῦ θά τόν ὁδηγήσει.

 

Πηγή: alopsis.gr

Η απιστία δεν είναι επανάσταση! (Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος)

Στὰ δύσκολα χρόνια τὰ ἐφηβικά, καλοί μου φίλοι, τότε ποὺ ὁ ἄνθρωπος «ψάχνεται» γιὰ ὅλα, τότε εἰδικά, ἔρχονται στὸ νοῦ μας διάφορες σκέψεις. Καὶ μάλιστα ἐπαναστατικές! Μία ἀπ’ αὐτὲς εἶναι καὶ τὸ ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ὑπάρχει, καὶ πὼς εἶναι παραμύθια γιὰ μικρὰ παιδιὰ ὅλα ὅσα ὥς τότε ἄκουγε! Κι ἐπειδὴ μεγάλωσε πιά, θεωρεῖ πλέον πὼς ἡ ἀπιστία εἶναι πράξη ἐπαναστατική, ὅπως καὶ πολλὲς ἄλλες. Ἂν εἶναι δυνατόν! Μάλιστα ἀπ’ τὰ πρῶτα πράγματα ποὺ ἀπορρίπτει κανεὶς μέσα ἀπ’ τὴν (ἐπαναστατικὴ) αὐτὴ κατάσταση καὶ λογική, εἶναι αὐτὸ τῆς πίστης του στὸν Θεό, στὸν ἀληθινὸ Θεό.

Στ’ ἀλήθεια τί ἔχει νὰ πεῖ κανεὶς ἐπ’ αὐτοῦ; Ἂς δοῦμε μερικὰ… Τὸ πρῶτο ποὺ ἔχει νὰ πεῖ εἶναι ὅτι, ἡ πίστη μας στὸν Θεὸ ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸ θρησκευτικό μας συναίσθημα, τὸ ὁποῖο ὑπάρχει βεβαίως σὲ ὅλους ἀνεξαιρέτως τοὺς ἀνθρώπους, εἴτε πιστοὶ εἶναι αὐτοὶ εἴτε ἄπιστοι, εἴτε τὸ παραδέχονται αὐτὸ εἴτε ὄχι! Ὅπως ἔχουμε τὸ συναίσθημα τῆς ἀγάπης, τῆς χαρᾶς, τῆς λύπης κ.λπ., ἔτσι ἔχουμε καὶ τὸ θρησκευτικὸ συναίσθημα. Δὲν ὑπάρχει περίπτωση νὰ γεννήθηκε ἄνθρωπος χωρὶς αὐτὸ ἢ καὶ νὰ κατόρθωσε νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπ’ αὐτό, ὅ,τι καὶ νὰ ἔκανε!

Δὲν εἶναι τυχαῖο αὐτὸ ποὺ ἔλεγε ὁ Πλούταρχος: «Θὰ μποροῦσες νὰ βρεῖς ἂν ἔψαχνες πόλεις χωρὶς τείχη, χωρὶς γράμματα, χωρὶς ἄρχοντες, χωρὶς σπίτια, χωρὶς χρήματα, χωρὶς νὰ ἔχουν τὴν ἀνάγκη τῶν χρημάτων. Ἀλλὰ πόλη χωρὶς ἱερὰ καὶ ἄθεη, χωρὶς νὰ χρησιμοποιεῖ εὐχές, οὔτε ὅρκους, οὔτε θυσίες γιὰ τὰ καλὰ καὶ ἀπομάκρυνση τῶν κακῶν, κανένας δὲν εἶδε, οὔτε πρόκειται νὰ δεῖ ποτέ».

Ἄρα ὅ,τι καὶ νὰ κάνουμε ἐπ’ αὐτοῦ, ὅσο καὶ νὰ ἐπαναστατήσουμε, δὲν πρόκειται νὰ ἀλλάξει κάτι, γιατί ἀσφαλῶς εἶναι συνυφασμένο μὲ τὴ φύση μας καὶ τὴν ἴδια τὴν ὕπαρξή μας. Συμβαίνει ὅ,τι καὶ μὲ τὴν τροφὴ ἢ τὴν δίψα. Μποροῦμε νὰ τὶς περιορίσουμε, ὄχι ὅμως καὶ νὰ τὶς καταργήσουμε. Γιατί ἂν τὸ κάνουμε αὐτό, ἁπλὰ δὲν θὰ ὑπάρχουμε!

Τὸ δεύτερο ποὺ ἔχει νὰ πεῖ κανεὶς εἶναι ὅτι ὁ Θεὸς οὕτως ἢ ἄλλως ὑπάρχει καὶ εἶναι ὁ Δημιουργὸς τῶν πάντων καὶ ὅτι ἀπὸ τὴ δική μας πίστη ἢ τὴν ἀπιστία τίποτα Ἐκεῖνος δὲν ἔχει νὰ κερδίσει (ὡς μὴ ἔχων καμμία ἀνάγκη) ἢ νὰ χάσει. Ἐμεῖς εἴμαστε ἐκεῖνοι ποὺ κερδίζουμε ἢ χάνουμε ἀνάλογα μὲ τὸ τί κάνουμε ἐπ’ αὐτοῦ.

Εἶπαν πολὺ σωστά: «Ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ ἐλαττώσει τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ, ἀρνούμενος νὰ Τὸν λατρεύσει, ὅπως δὲν μπορεῖ ὁ τρελὸς νὰ μειώσει τὸν ἥλιο, χαράζοντας στὸν τοῖχο τοῦ κελλιοῦ του, τὴ λέξη ”σκοτάδι”…».

Ἄρα ἡ «ἐπανάσταση τῆς ἀπιστίας», ὅπως θὰ τὴν λέγαμε, εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς στρέφεται ἐναντίον μας!

Τὸ τρίτο ποὺ ἔχει νὰ πεῖ κανεὶς εἶναι ὅτι, ἐπιχειροῦμε μία ἐπανάσταση καταδικασμένη νὰ ἀποτύχει, καὶ μάλιστα παταγωδῶς, γιατί ἐπιπλέον στρέφεται ἀκόμη καὶ κατὰ αὐτῆς τῆς ἴδιας τῆς λογικῆς μας. Πρόκειται, δηλαδή, γιά… παράλογη ἐπανάσταση!

Καὶ τοῦτο γιατί, ὅπως κάθε δημιούργημα, κάθε ἔργο, κάθε ἀντικείμενο, προϋποθέτει τὸν δημιουργό του, ἀσφαλῶς τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴν ἀπέραντη, τὴν τέλεια, τὴν μοναδικὴ καὶ τὴν ἀνυπέρβλητη δημιουργία τοῦ Θεοῦ. Ἀλλιῶς θὰ καταλήξουμε νὰ ὑποστηρίζουμε παράλογα καὶ ἀνόητα πράγματα γιὰ τὸ πῶς ὅλα αὐτὰ δημιουργήθηκαν.

Εἶναι σὰν νὰ παρευρεθεῖ κανεὶς σ’ ἕνα πλούσιο γεῦμα καὶ μετὰ νὰ ὑποστηρίζει ὅτι … δὲν ὑπάρχει μάγειρας!

Τονίζει ὑπέροχα ὁ ἱ. Χρυσόστομος: «Δὲν ὑπάρχει τὸ θεμέλιο, καὶ πῶς στέκεται ἡ οἰκοδομή; Δὲν ὑπάρχει ὁ ναυπηγὸς καὶ πῶς συναρμολογήθηκε τὸ πλοῖο; Δὲν ὑπάρχει ὁ οἰκοδόμος, καὶ πῶς ἔγινε τὸ σπίτι; Δὲν ὑπάρχει ὁ μουσικός, καὶ πῶς στὸν κόσμο ποὺ εἶναι μία λύρα, φαίνεται ὁ μουσικὸς ρυθμός; Δὲν ὑπάρχει ὁ Δημιουργός, καὶ πῶς ἡ καλλονὴ τῶν κτισμάτων μαρτυρεῖ τὸν κτίστη; Ἂν δὲν ὑπάρχει Θεός, τί δουλειὰ ἔχεις μέσα στὰ δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ; Στὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ μένεις, καὶ ἀρνεῖσαι τὸν Νοικοκύρη τοῦ σπιτιοῦ; Ἢ δῶσε τὸ ἐνοίκιο, δηλαδὴ τὴν εὐχαριστία σου, ἢ βγὲς ἀπὸ τὸ σπίτι· γιατί νὰ καπνίζεις καὶ τὸ σπίτι μὲ τὸ χνῶτο τῆς βλασφημίας σου;».

Ἔλεγε ὁ Γάλλος Φιλόσοφος Ντενὶ Ντιντερό: «Τὸ μάτι καὶ ἡ φτερούγα μίας πεταλούδας, ποὺ εἶναι φτιαγμένα μὲ καταπληκτικὴ σοφία καὶ τέχνη, ἀρκοῦν, γιὰ νὰ συντρίψουν ἕνα ἄθεο». Πόσο μᾶλλον ἡ ἀπέραντη καὶ τόσο μεγαλειώδης δημιουργία τοῦ Θεοῦ.

Ὥς καὶ αὐτὸς ὁ Βολταῖρος ἔφθασε νὰ ὑποστηρίζει: «Οἱ ἄθεοι εἶναι οἱ ἠλίθιοι, γιατί κι ἂν ἀκόμη οἱ ἄνθρωποι ἀρνοῦνταν τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ, ὁλόκληρη ἡ φύση θὰ τοὺς διέψευδε, ἀφοῦ ὁλόκληρη ἡ φύση διακηρύττει τὴν ὕπαρξή του».

Δηλαδὴ συμβαίνει αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Ψαλμῳδός: «Εἶπεν ἄφρων ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ. Οὐκ ἔστι θεὸς» (Ψάλμ. 52, 2)

Τὸ τέταρτο ποὺ ἔχει νὰ πεῖ κανεὶς εἶναι ὅτι, ἂν ἐπιμείνει κάποιος σ’ αὐτὴ τὴν ἀνοησία, δὲν ὑπάρχει περίπτωση νὰ μὴ ἐκτεθεῖ καὶ μάλιστα ἀνεπανόρθωτα. Καὶ τοῦτο γιατί πρέπει νὰ δικαιολογήσει τὰ τελείως ἀδικαιολόγητα. Ὅπως τὸ ὅτι δὲν ὑπάρχει μάγειρας ποὺ νὰ παρέθεσε ὅλα αὐτὰ τὰ φαγητὰ τοῦ δείπνου, στὸ ὁποῖο συμμετεῖχε, γιὰ νὰ μείνουμε στὸ προηγούμενο παράδειγμα.

Ἔλεγε ὁ Πασκάλ: «Γιὰ νὰ εἶναι κανεὶς ἄθεος, χρειάζεται πάρα πολλὴ πίστη σὲ ἀπίθανα πράγματα». Ἔτσι εἶναι!

Εἶπαν πολὺ σωστά: «Ἄπιστοι, δὲν εἶσθε δύσ­πιστοι. Εἶσθε οἱ πλέον εὔπιστοι. Δέχεσθε τὰ πιὸ ἀπίθανα, τὰ πιὸ παράλογα, τὰ πιὸ ἀντιφατικὰ πράγματα, γιὰ νὰ ἀρνηθεῖτε τὸ θαῦμα!».

Τονίζει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος: «Ἐκεῖνοι ποὺ ἀρνοῦνται τὸν πραγματικὰ ὑπάρχοντα Θεό, τὸν ποιητὴ οὐρανοῦ καὶ γῆς καὶ ὅλων τῶν ἀοράτων, εἶναι παντελῶς μυθολόγοι»!

Ἄρα μιλᾶμε γιὰ μία ἐπανάσταση, μέσα ἀπ’ τὴν ὁποία γίνεται κανεὶς καταγέλαστος!

Τὸ πέμπτο ποὺ ἔχει νὰ πεῖ κανεὶς εἶναι ὅτι, ἡ πίστη στὸν ἀληθινὸ Θεό, ἐπειδὴ δὲν μπορεῖ νὰ καταργηθεῖ ὅπως εἴπαμε, ἐν τέλει ἀντικαθίσταται ἢ καὶ ὑποκαθίσταται μὲ σαφῶς κατώτερα καὶ εὐτελῆ πράγματα!

Αὐτὸ εἶναι καὶ ἡ κατάντια τοῦ ἐν λόγῳ ἐπαναστάτη, ξέρετε. Ξεπέφτει πλέον στὰ εἴδωλα. Τὰ ὁποῖα ἦταν ἀνέκαθεν πολλῶν εἰδῶν! Δὲν λατρεύει τὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ καταλήγει νὰ λατρεύει τὰ δημιουργήματά Του!

Τονίζει ὁ Ἅγιος Νεκτάριος: «Ἡ ἀπιστία εἶναι ἕνα εἶδος φρενοπάθειας. Πρόκειται γιὰ βασανιστικὸ πάθος τῆς ψυχῆς ποὺ δύσκολα θεραπεύεται. Διδάσκει στοὺς ὀπαδούς της τὸ ψέμα καὶ ἀναπτύσσει ψεύτικες θεωρίες σχετικὰ μὲ τὴν ἀρχὴ καὶ τὴ δημιουργία τοῦ κόσμου. Σὰν ἄλλη Πυθία ἀποφαίνεται ἀπὸ τρίποδα, ὅτι ἡ δημιουργία εἶναι ἔργο τῆς τύχης, ἕνα ἀναίτιο ἀποτέλεσμα, ἕνα ἔργο τυχαίων συνδυασμῶν»!

Τονίζει ὁ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: «Αὐτὸς ποὺ δὲν πιστεύει στὸν Θεὸ ἢ δὲν γνωρίζει τὸν Θεό, εἶναι ἀναγκασμένος νὰ λατρεύει τὰ πράγματα»!

Τονίζει ὁ Ἅγιος Πορφύριος: «Ἀκόμη καὶ οἱ ἄθεοι πιστεύουνε στὸν θεό, ὄχι στὸν Θεό, ἀλλὰ στὴν σάρκα, στὰ πάθη, στὴν ὕλη, ὅλοι κάτι λατρεύουνε…». Ναί!

Κατηγοροῦσαν κάποτε στὸν Ράσσελ, τὸν γνωστὸ Ἄγγλο φιλόσοφο, κάποιον ὀρθολογιστὴ ὡς ἄθεο. Καὶ ὁ Ράσσελ ἀπάντησε ὡς ἑξῆς: «Αὐτὸ εἶναι ψέμα. Δὲν πρόκειται καθόλου γιὰ ἄθεο. Κανεὶς στὸν κόσμο δὲν εἶναι πραγματικὰ ἄθεος. Ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὸν ὁποῖο μοῦ μιλᾶτε, πιστεύει ἀπόλυτα στὴν ὕπαρξη ἀνωτέρου Ὄντος, μὲ τὴ διαφορὰ ὅτι τὸ Ὂν αὐτὸ εἶναι ὁ ἴδιος του ὁ ἑαυτός. Ἐκεῖ ποὺ ξεριζώνεται ὁ Θεός, λατρεύεται ὡς ”θεὸς” τὸ Ἐγώ»!

Ἄρα ἡ «ἐπανάσταση τῆς ἀπιστίας», καταλήγει μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια σ’ αὐτὸ ποὺ πολὺ ὀρθὰ εἶπαν: «Ὅταν κάποιος παύσει νὰ πιστεύει στὸν Θεό, δὲν σημαίνει ὅτι δὲν πιστεύει πιὰ σὲ τίποτε, ἀλλὰ ὅτι πιστεύει σὲ ὅ,τιδήποτε»!!!

Τὸ ἕκτο ποὺ ἔχει νὰ πεῖ κανεὶς εἶναι ὅτι ὁ ἄπιστος, ὅσο ὑπερβολικὸ κι ἂν φαίνεται αὐτό, κάνει ἕνα βῆμα πιὸ πέρα καὶ ἀπὸ τὸν διάβολο ἀκόμη!

Ἐκεῖνος κάποτε ἐπαναστάτησε κατὰ τοῦ Θεοῦ, κατὰ κάποιο τρόπο, γιὰ νὰ πάρει τὴ θέση Του, ὅμως δὲν ἀμφισβήτησε ποτὲ τὴν ὕπαρξή Του. Μάλιστα συμβαίνει νὰ τρέμει τὴν παρουσία Του!

Ἄρα τί εἴδους ἐπανάσταση μπορεῖ νὰ εἶναι αὐτὴ ποὺ φθάνει νὰ μᾶς ὠθεῖ σὲ τέτοια κατάντια;

Τὸ ἕβδομο ποὺ ἔχει νὰ πεῖ εἶναι ὅτι, οἱ ἐπιπτώσεις ἀπ’ αὐτὴν τὴν ἐπανάσταση εἶναι σαφῶς πάρα πολὺ μεγάλες. Κι ἀπὸ ποῦ νὰ ἀρχίσει κανείς;

Ἀπ’ τὸ ὅτι ἀπὸ μόνοι τους ὅσοι κάνουν αὐτὴ τὴν ἐπανάσταση ἀποκόπτονται ἀπ’ τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὅπως τονίζει ὁ ἱ. Χρυσόστομος; Ἀναφέρει συγκεκριμένα: «Κλᾶψε τοὺς ἀπίστους, κλᾶψε αὐτοὺς ποὺ δὲν διαφέρουν καθόλου ἀπὸ ἐκείνους ποὺ πεθαίνουν χωρὶς βάπτισμα, χωρὶς τὴ σφραγῖδα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Αὐτοὶ πράγματι εἶναι ἄξιοι θρήνων, ἄξιοι ὀδυρμῶν. Βρίσκονται ἔξω ἀπ’ τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ μαζὶ μὲ τοὺς καταδίκους, μαζὶ μὲ τοὺς καταδικασμένους».

Ἀπ’ τὸ ὅτι ζοῦν χωρὶς ἐλπίδα; Νὰ τί λέγει ἐπ’ αὐτοῦ ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας: «Εἶναι ἄθεοι καὶ ζοῦν στὸν κόσμο χωρὶς ἐλπίδα, σύμφωνα μὲ τὶς Γραφὲς (Ἐφ. 2, 12. Ρωμ. 1, 25), αὐτοὶ ποὺ ἔχουν πιστέψει τὴν κτίση καὶ ὄχι τὸν Κτίστη καὶ Δημιουργό». Ἀλλὰ καὶ ὁ ἱ. Χρυσόστομος ἀναφέρει τοῦτο: «Ὅπως ἐμεῖς κερδίζουμε κι ἀπ’ τὰ δύο μέρη, ἔτσι ὁ ἄπιστος βλάπτεται κι ἀπ’ τὰ δύο, καὶ μὲ τὸ ὅτι τιμωρεῖται γιὰ τὴν ἀπιστία του, καὶ μὲ τὸ ὅτι καταβάλλεται ἀπὸ τὰ παρόντα πράγματα, γιατί τίποτα τὸ καλὸ δὲν περιμένει μετὰ ἀπὸ αὐτά». Μάλιστα συμβαίνει αὐτὸ ποὺ ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος: «Ὅποιος δὲν πιστεύει στὸν Θεό, φοβᾶται ἀκόμη καὶ τὴ σκιά του»!

Ἂς προσέξουμε καὶ τοῦτα τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου Παϊσίου: «Ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν πιστεύει στὴν ἀληθινὴ ζωή, ποὺ δὲν πιστεύει στὸν Θεό, γιὰ νὰ Τοῦ ζητήσει τὸ ἔλεός Του στὶς δοκιμασίες ποὺ περνάει, εἶναι ὅλο ἀπελπισία καὶ δὲν ἔχει νόημα ἡ ζωή του. Πάντα μένει ἀβοήθητος, ἀπαρηγόρητος καὶ βασανισμένος σ’ αὐτὴν τὴν ζωή, ἀλλὰ καταδικάζει καὶ αἰώνια τὴν ψυχή του».

Ἀπ’ τὸ ὅτι ζοῦν ἔχοντας ἄγνοια τοῦ Θεοῦ, μὲ ὅ,τι αὐτὸ σημαίνει; Τονίζει ἐπ’ αὐτοῦ ὁ Μ. Βασίλειος: «Ἡ ἄγνοια τοῦ Θεοῦ εἶναι θάνατος τῆς ψυχῆς».

Ἀπ’ τὸ ὅτι δὲν ἐφαρμόζουν τὶς ζωογόνες ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, μὲ ὅλες τὶς ἐπ’ αὐτοῦ ἐπιπτώσεις; Τονίζει ὁ Ἅγιος Παΐσιος: «Οἱ ἄνθρωποι δὲν πιστεύουν, γι’ αὐτὸ ὁρμοῦν στὴν ἁμαρτία. Ὅλο τὸ κακὸ ἀπὸ ἐκεῖ ξεκινάει, ἀπὸ τὴν ἀπιστία».

Ἀξίζει νὰ ἀναφερθεῖ καὶ αὐτὸ ποὺ γράφει ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς: «Λένε: ὑπάρχουν καὶ ἄθεοι καλοὶ ἄνθρωποι. Ναί, οἱ ἄθεοι μποροῦν νὰ εἶναι προσωρινὰ καλοί, ἐπιφανειακὰ καλοί, φαρισαϊκὰ καλοί. Ἀλλὰ ὁ ἄθεος, δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἀληθινὰ καλός, διαρκῶς καλός, βαθειὰ καλός, ἀθάνατα καλός, ἐπειδὴ γι’ αὐτὸ χρειάζεται νὰ εἶσαι σὲ πνευματικὴ σχέση, σὲ πνευματικὴ συγγένεια μὲ τὸν πραγματικὰ Μοναδικὸ Ἀγαθὸ καὶ Αἰώνια Ἀγαθό: μὲ τὸν Θεὸ καὶ Κύριο Χριστό. Εἶναι ἀληθινὸς δι’ ὅλων τῶν αἰώνων ὁ Θεῖος λόγος τοῦ Σωτῆρος: “χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδὲν” (Ἰωάν. 15,5)».

Δὲν εἶναι τυχαῖο αὐτὸ ποὺ εἶπαν: «Ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ δὲν ἔχουν μέσα τους Θεό, δὲν πρέπει νὰ περιμένει κανεὶς ἀγάπη, ὅπως ἀπὸ τὴν ἄμμο τῆς Σαχάρας, δὲν ἀναμένει κανεὶς νὰ φυτρώσουν λουλούδια. Ἡ ἀπιστία καὶ ἀθεΐα εἶναι ἡ ἄγονη ἐρημιὰ τῆς ἀνθρώπινης κοινωνίας».

Ἀπ’ τὸ ὅτι εἶναι βυθισμένοι στὴ δυστυχία; Δὲν τὸ λέμε ἐμεῖς, τὸ λένε οἱ Ἅγιοι κι αὐτό.

Γιὰ παράδειγμα γράφει ὁ Ἅγιος Νεκτάριος: «Ὁ ἄπιστος εἶναι ὁ πιὸ δυστυχισμένος τῶν ἀνθρώπων, γιατί στερήθηκε τὸ μοναδικὸ ἀγαθὸ πάνω στὴ γῆ, τὴν πίστη, ποὺ εἶναι ὁ μόνος ἀληθινὸς ὁδηγὸς πρὸς τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν εὐτυχία. Ὁ ἄπιστος εἶναι τόσο δυστυχής, ἀφοῦ ἔχει στερηθεῖ πιὰ τὴν ἐλπίδα, τὸ μοναδικὸ στήριγμα στὸν μακρὺ δρόμο τῆς ζωῆς. Αὐτὸς ποὺ ἀρνεῖται τὸν Θεό, εἶναι σὰν νὰ ἀρνεῖται τὴν εὐτυχία του καὶ τὴν ἀτέλειωτη μακαριότητα»

Ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος: «Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ζοῦν δίχως πίστη, φτάνουν στὴν κατάθλιψη, τὴν ψυχικὴ διάλυση, τὴν ἀπελπισία, καμμιὰ φορά καὶ τὴν αὐτοκτονία… Τὸ μεγάλο λάθος τους εἶναι ἡ πεποίθηση, πὼς ὁ προορισμὸς τοῦ ἀνθρώπου περιορίζεται στὴν ἐπίγεια ζωή»

Τονίζει ὁ Ἅγιος Παΐσιος: «Δὲν πιστεύουν οἱ ἄνθρωποι καὶ γι’ αὐτὸ δὲν ἀγαποῦν, δὲν θυσιάζονται καὶ δὲν χαίρονται. Ἂν πίστευαν, θὰ ἀγαποῦσαν, θὰ θυσιάζονταν καὶ θὰ χαίρονταν. Γιατί ἀπὸ τὴν θυσία βγαίνει ἡ μεγαλύτερη χαρὰ»

Ἀλλὰ πῶς μπορεῖ κανεὶς νὰ μὴ ζεῖ στὴ δυστυχία, ὅταν μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια εἶναι βυθισμένος μέσα στὴν ἁμαρτία; Γράφει ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς: «Ὅταν ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι μὲ τὸν Θεό, τότε πάντοτε γίνεται παιχνίδι τοῦ διαβόλου καὶ ὁ διάβολος παίζει μαζί του. Τὴν μία τοῦ γεμίζει τὴν ψυχὴ μὲ ἀκάθαρτους λογισμούς, τὴν ἄλλη τοῦ βομβαρδίζει τὴν καρδιὰ μὲ κακὲς ἐπιθυμίες, ἄλλοτε πάλι πυρώνει τὴν γλώσσα του μὲ ὕβρεις καὶ ἄλλοτε τὸν παρακινεῖ σὲ συκοφαντία, σὲ καταλαλιά, σὲ κλοπή, σὲ ἀσωτία καὶ σὲ κάθε ἄλλη κακὴ πράξη».

Εἶναι πολὺ σοφὸ αὐτὸ ποὺ εἶπαν: «Γιὰ ἐκείνους ποὺ δὲν πιστεύουν, ὁ πανταχοῦ παρὼν Θεός, εἶναι πανταχοῦ ἀπών»! Καὶ γιὰ τοῦτο συμβαίνει αὐτὸ ποὺ ἔλεγε ὁ Ντοστογιέφσκι: «Χωρὶς Θεό, ὅλα ἐπιτρέπονται»!

Δὲν εἶναι τυχαῖο, ἐν κατακλεῖδι, αὐτὸ ποὺ ἐλέχθη: «Τὸ ἀντίθετο τῆς χαρᾶς δὲν εἶναι ἡ λύπη, ἀλλὰ ἡ ἀπιστία». Ναί!

Ἀσφαλῶς ἡ δυστυχὴς αὐτὴ κατάστασή τους δὲν ἔχει νὰ κάνει μόνο μὲ τὴν παροῦσα ζωή, ἀλλὰ εἶναι καὶ μὲ τὴν ἄλλη, εἶναι δηλαδὴ αἰώνια. Ἂς προσέξουμε καὶ αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας: «Αὐτοὶ ποὺ πεθαίνουν χωρὶς νὰ καθαρθοῦν καὶ χωρὶς ν’ ἀξιωθοῦν νὰ λάβουν τὴν λύτρωση ἀπ’ τὸν Χριστό, θὰ ἀποβιώσουν χωρὶς τὴν ἐλπίδα βραβείων καὶ χαρὰ πνευματική, ἀλλὰ μέσα στὸν φόβο τῶν τιμωριῶν καὶ μὲ τὴν λύπη ποὺ αὐτὲς προκαλοῦν».

Ἀπ’ τὸ ὅτι βλάπτουν σαφῶς καὶ τοὺς ἄλλους; Νὰ τί ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Νεκτάριος: «Ἡ ἀπιστία ὡς πάθος, καταπιέζει φρικτὰ αὐτόν, τὸν ὁποῖο ἔχει κυριεύσει καὶ γίνεται σ’ αὐτὸν αἰτία πολλῶν παθημάτων, ὥστε νὰ καθίσταται ἐπιβλαβὴς τόσο γιὰ τὸν ἑαυτόν του, ὅσο καὶ γιὰ τοὺς γύρω του. Φοβερὸ πρᾶγμα ἡ ἀπιστία! Εἶναι τὸ χειρότερο ἀπὸ ὅλα τὰ πάθη τῆς ψυχῆς!».

Ἂς προσέξουμε κι αὐτὸ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τῆς Κροστάνδης: «Ὅσο γρηγορότερα κατακτᾶ τοὺς ἀνθρώπους ἡ ἀθεΐα καὶ ἡ ἀνηθικότητα, τόσο ἀναπόφευκτα πέφτουν τὰ βασίλεια καὶ ἐξολοθρεύονται οἱ λαοί».

Ἄρα ἡ «ἐπανάσταση τῆς ἀπιστίας» εἶναι ὅ,τι χειρότερο μποροῦμε νὰ κάνουμε γιὰ τον ἑαυτό μας, τοὺς ἄλλους καὶ τὴν κοινωνία. Εἶπαν πολὺ σωστὰ ὅτι: «Πολλοὶ ἀκολουθοῦν κατ’ ἀνάγκη τὴν ἀπιστία, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ μὴ ὑποχρεωθοῦν ν’ ἀλλάξουν ζωή»! Συμβαίνει, δηλαδή, αὐτὸ ποὺ τονίζει ὁ ἱ. Χρυσόστομος: «Τὸ ἕνα προκαλεῖ τὸ ἄλλο, ἡ ἀπιστία τὴν κακία καὶ ἡ κακία τὴν ἀπιστία». Κατὰ τὸν Ἅγιο Αὐγουστῖνο δέ, «ἀρνοῦνται τὸν Θεό, ὅσοι ἔχουν συμφέρον νὰ μὴ ὑπάρχει». Ναί!

Γι’ αὐτὸ καὶ ἔλεγε ὁ Πασκάλ: «Πίστεψε ὄχι μὲ τὴν αὔξηση τῶν ἐπιχειρημάτων σου, ἀλλὰ μὲ τὴ μείωση τῶν παθῶν σου». Βλέπετε «ἡ ἀπιστία εἶναι περισσότερο στὴ ζωή, παρὰ στὴν καρδιὰ τῶν ἀνθρώπων».

Μὲ ἄλλα λόγια πολλοὶ ἀκολουθοῦν κατ’ ἀνάγκη τὴν ἀπιστία, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ μὴ ἀλλάξουν ζωή!

Εἶναι πολὺ χαρακτηριστικὸ καὶ συνάμα τόσο ἀποκαλυπτικό, αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Τζούλιαν Μπάρνς, ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους βρετανοὺς συγγραφεῖς μὲ διεθνῆ ἀναγνώριση: «Δὲν πιστεύω στὸν Θεό, ἀλλά μοῦ λείπει…» !!! Καί, ναί, μᾶς λείπει πολύ, ὅταν Τὸν ἀρνούμαστε καὶ Τὸν διώχνουμε ἀπ’ τὴ ζωή μας καὶ μάλιστα μὲ τέτοιες ἀνόητες ἐπαναστάσεις…

Πηγή: alopsis.gr

Συνάθροιση: Το ιστολόγιο μας δεν συμφωνεί με την λέξη ''ηλίθιοι'' που αναφέρεται στο κείμενο. 

Τὰ ‘’ἐμβόλια’’ ἔναντι τοῦ Covid-Sars 2.

 Τὰ ‘’ἐμβόλια’’ ἔναντι τοῦ Covid-Sars 2 ὑπὸ τὸ φῶς τῆς διδασκαλίας τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

5 Δεκεμβρίου, 2021

 

‘’ἔλαιον δὲ ἁμαρτωλοῦ
μὴ λιπανάτω τὴν κεφαλήν μου’’
Ψαλμ. 140,5

π. Στυλιανὸς Ἐμμ. Καρπαθίου MD-PhD

Εἰσαγωγικά

Ἡ κατάσταση, ποὺ προέκυψε κατὰ τὴν τελευταία διετία ἀπὸ τὴν ἐπέλαση τῆς διαβόητης ‘’πανδημίας’’ τοῦ Sars-CoV-2, δημιούργησε πολλὰ ἐρωτηματικά, ἀνέδειξε μεγάλα προβλήματα καὶ ἔβαλε σὲ πολλαπλὰ διλήμματα τοὺς πιστοὺς τῆς Ἐκκλησίας.

Ἐν συνεχείᾳ, ἡ ἀσκηθεῖσα πολιτική, γιὰ τὴν ἀνάσχεση τoῦ ‘’πανδημικοῦ κύματος’’, μέχρι σήμερα, σχεδιάσθηκε ‘’δίχα Θεοῦ καὶ πρὸ Θεοῦ καὶ οὐ κατὰ Θεόνi’’, ἀνέδειξε δὲ τὴν πρόθεση τῶν ἐπιτηδείων νὰ ὑλοποιήσουν ἄθεσμες σκοπιμότητες, μὲ στόχο νὰ χειραγωγήσουν τὸν ἄνθρωπο, ὡς ἄβουλο ὄν, στοὺς σκοτεινοὺς ἀτραπούς μιᾶς ἀντίθεης καὶ ἀδιέξοδης πορείας, ξένης πρὸς τὴν οὐσιώδη προοπτικὴ τῆς ἀληθοῦς θεογνωσίας.

Ἡ ἰατρικὴ ἐπιστήμη ἀλλοιώθηκε σὲ τέρας ἀλλόκοτον, μετὰ τὴν ἄμικτη καὶ παρά φύση μείξη τηςii μὲ τὸν ὑλισμό καὶ τὸν θετικισμό, τὶς ἰδεολογίες ἐκεῖνες, ποὺ πριμοδοτοῦν τὰ πάσης φύσεως πολιτικο-οικονομικὰ συστήματα, καὶ ἐξασφαλίζουν στοὺς ‘’ειδικούς’’ λιπαρὸ χρηματισμό, λαμπρὴ καριέρα, κοσμικὴ λάμψη, μέχρις ὅτου ‘’σβήσουν τὰ φῶτα τῆς γιορτῆς’’, λάμψει τὸ φῶς τῆς ἡμέρας καὶ ἀποκαλυφθοῦν τὰ ἐρείπια.

Ὁ κάθε άνθρωπος, ξεχωριστά, ἀπό ἀπόλυτη ἀξία, κατάντησε στατιστικὸ μέγεθος, ποὺ ἀξιολογεῖται ἀπό τὰ χρηματοπιστωτικὰ πρότυπα ὠφέλους-ζημίας. Ἡ δαρβινικὴ θεωρία τὸν εἶδε ὡς σύμβαμα (τυχαῖο γεγονός). Ὁ φροϋδισμὸς τὸν ἐξώθησε στὴν ἄρνηση τοῦ Θεοῦ καὶ τήν ἔλλειψη νοήματος στὴ ζωή, διότι βλέπει τὴν ζωή νὰ ἐξαντλεῖται στὸ φρικτό ὅριο τοῦ θανάτου. Καὶ, τέλος, ὁ μαρξισμός τὸν κατέστησε κοινωνικὸ ἐξάρτημα, ἐφ’ὅσον, κατὰ τὴν θεωρία του, ὁ ἄνθρωπος δὲν καθορίζεται ἀπὸ τὴ συνείδησή του, ἀλλ᾿ ἀντιθέτως, ἡ κοινωνική του ὑπόσταση καθορίζει καὶ τὴ συνείδησή του.

Ἡ ὑγεία ὡς ἀγαθό παραδόθηκε στοὺς κροίσους τῆς μεγάλης πόρνης, τῆς ὑπεραντλαντικῆς νέας Βαβυλῶνοςiii, καὶ ἔγινε τὸ ἐργαλεῖο μιᾶς μανιώδους καὶ δαιμονικῆς ἐπέλασης κατὰ τῆς ἀνθρωπότητας. Οἱ κυβερνήσεις ἔγιναν ὑπεργολάβοι τῶν πολυεθνικῶν φαρμακευτικῶν ἑταιρειῶν ἢ ἄλλων σκοτεινῶν ὑπερκρατικῶν δυνάμεων, ποὺ διέστρεψαν τὸν φιλάνθρωπο στόχο τῶν βιο-ιατρικῶν ἐπιστημῶν, ὅπως αὐτὸς θεόθεν ὁρίζεταιiv, σὲ ἀπάνθρωπη καὶ δαιμονικὴ ἀστυνόμευση τοῦ ἀγαθοῦ τῆς ζωῆς.

Ἑκατομμυριοῦχος, ἄφρων ‘’τεχνολόγος’’, χρηματοδοτεῖ σήμερα κατὰ 30% ἐτησίως τὸν Παγκόσμιο Ὀργανισμὸ Ὑγείας, ὁ ὁποῖος προωθεῖ δι’ αὐθαιρέτων ἰδεολογικῶν κριτηρίων τὴν μείωση τοῦ πληθυσμοῦ τῆς γῆς μὲ παντοειδεῖς τρόπους, τόσο σὲ θεωρητικό ὅσο καὶ σὲ πρακτικὸ ἐπίπεδο.

Ὅμως, ἡ φυσικὴ νομοτέλεια, ἡ ὁποία τάχθηκε νὰ βάζει ὅρια στὴν ὕβρη τοῦ ἀνθρώπου κατὰ τοῦ ἱεροῦ, εἶναι ἀπαραβίαστη. Τὸ μεγαλούργημα τῆς Βαβέλ, ποὺ θὰ ἄφηνε μνῆμες θαυμασμοῦ στοὺς ἀπογόνους τῶν ἐπιστημόνων τῆς ἐποχῆς, κατήντησε νὰ γίνει ἡ αἰτία σύγχυσης καὶ διχασμοῦv, καὶ ὁ προσωκρατικὸς φιλόσοφος Ἡράκλειτος, μέσα ἀπὸ τίς ἁμυδρὲς ἐλλάμψεις τοῦ σπερματικοῦ λόγουvi, προειδοποιοῦσε : «Ἥλιος οὐχ ὑπερβήσει μέτρα, εἰ δέ μή Ἐρινύες μιν Δίκης ἐπίκουροι ἐξευρήσουσιν^vii».

Μὲ τὶς σκέψεις αὐτές στὴν ἀκολουθοῦσα σύντομη μελέτη ἐξετάζουμε στὸ πρῶτο μέρος τὴν προέλευση καὶ τὴ φύση τῶν ἐμβολίων ἔναντι τοῦ Covid-Sars 2 καὶ στὸ δεύτερο ἀξιολογοῦμε τὰ δεδομένα, ποὺ ἀναδύθηκαν στὴν ἐπιφάνεια ἀπὸ τὴ παρασκευὴ καὶ κλινικὴ χρήση τους, σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία τῆς Ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἔχει ὡς Κεφαλήν, τὸν μόνον ἀγαθὸν καὶ φιλάνθρωπον Θεόν, τὸν παντεχνήμονα Λόγον τοῦ Πατρός, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, δι’ Οὗ ‘’τὰ πάντα ἐν αὐτῷ συνέστηκε^viii’’.

Α’

Τὰ ἐμβόλια ἔναντι τοῦ Sars-CoV-2

1.Τὶ εἶναι ἐμβόλο;

Ἐμβόλιο εἶναι ἕνα βιολογικὸ προϊόν ἀπὸ νεκρὸ ἢ ἀδρανοποιημένο νοσογόνο παράγοντα (ἰό, βακτήριο, μύκητα, παράσιτο), ὁ ὁποῖος εὐθύνεται γιὰ μιὰ λοιμικὴ νόσο. (Παρενθετικά, ἄς σημειωθεῖ, ὅτι ὁ Sars-CoV-2 εἶναι χιμαιρικὸς ἰός καὶ ὄχι ἀπολύτως φυσικὸ προϊόν^ix.)

Σκοπὸς τοῦ ἐμβολίου εἶναι νὰ εὐαισθητοποιήσει τὸ ἀνοσοποιητικὸ σύστημα τοῦ ἀνθρώπου, τὸ ὁποῖο ἀναγνωρίζοντας τὸν ξένο αὐτὸ παράγοντα ὡς εἰσβολέα, παράγει ἀντισώματα (IgM, IgG, IgA) γιὰ νὰ τὸν καταστρέψουν καὶ, παραλλήλως, διεγείρει τὰ λεγόμενα κύτταρα μνήμης (Β- καὶ Τ-λεμφοκύτταρα), ὥστε σὲ ἐνδεχόμενη ἐπαναμόλυνση νὰ τὸν ἀναγνωρίσει καὶ νὰ τὸν ἐξουδετερώσει ἐκ νέου.

Εἰσηγητὲς τῶν ἐμβολίων ὑπῆρξαν ‘’τὰ πτωχὰ καὶ τὰ μωρὰ τοῦ κόσμου’’, ποὺ ὁ Θεός ἐξέλεξε, ‘’ἵνα τοὺς σοφοὺς καταισχύνει^x.’’ Συγκεκριμένα, οἱ ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ ἰατροί, Ἐμμανουὴλ Τιμόνης καὶ Ἰάκωβος Πυλαρινός, συνέλαβαν τὴν ἔννοια τῆς ἀνοσοποίησης ἀπὸ τὴν λαϊκὴ ἰατρική, στὴν τουρκοκρατούμενη Ἑλλάδα καὶ τὴν Κωνσταντινούπολη.

Διαπίστωσαν, ὅτι ὁ ἐνοφθαλμισμὸς παθολογικοῦ ἱστοῦ ἀπὸ προσβεβλημένο πρόβατο, μὲ εὐλογιά, στὸ χέρι τῶν παιδιῶν ἀπέφερε θαυμαστὰ θεραπευτικὰ ἀποτελέσματα, προφανῶς ἀπὸ τὴν ἀπόκτηση φυσικῆς ἀνοσίας. Ἐκ τῶν παρατηρήσεων αὐτῶν προέκυψε, στὴ συνέχεια, ἡ πρώτη ἐπίσημη ἐπιστημονικὴ δημοσίευση στὸ ἀγγλικὸ περιοδικό, “Philosophical Transactions” τῆς Royal Society, τὸ ἔτος 1714^xi. Παρόμοιες πληροφορίες μετέφερε τὸν ἴδιο καιρὸ στὴν πατρίδα της καὶ ἡ ἀγγλίδα ποιήτρια λαίδη Mary Wortttley Montagu, σύζυγος τοῦ ἄγγλου πρεσβευτῆ στὴν Κωνσταντινούπολη, τὴν ἐποχὴ ἐκείνηxii. Φαίνεται, ὅμως, ὅτι ἡ θεραπευτική-προληπτικὴ αὐτὴ πρακτική, σύμφωνα μὲ ἰατροεθνολογικὲς μελέτες, ἦτο γνωστὴ καὶ στὴν Ἀσία καὶ τὴν Ἀφρική, ὅπου θαυμάζει κανείς τὴν ἀδάμαστη καὶ δυναμικὴ ἐφευρετικότητα τοῦ ἀνθρώπινου νοῦ, ὡς θείου δωρήματος^xiii.

Τὰ ἐμβόλια, τὰ ὁποῖα ἀναπτύχθηκαν στὴν συνέχεια, περιεῖχαν ἕνα ἐξασθενημένο ἢ ἀπενεργοποιημένο ἰό, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν εἴσοδό του στὸν ἀνθρώπινο ὀργανισμό, δημιουργοῦσε τὰ παραπάνω εὐνοϊκὰ ἀποτελέσματα γιὰ τοὺς νοσοῦντες, δηλαδή δημιουργία ἀντισωμάτων καὶ κυτταρικῆς μνήμης.

Ἀπὸ τὸ ἔτος 1972 ἄρχισε, ὀλίγον κατ’ ὀλίγον, νὰ διαφοροποιεῖται ὁ τρόπος παραγωγῆς ἐμβολίων, μὲ τὴν χρήση ἀνθρωπίνων ἐμβρυϊκῶν κυτταρικῶν σειρῶν, ποὺ προκύπτουν ἀπό, ἐπί τούτου, ἐκτρώσεις ἐμβρύων ἀνθρώπων, μέ ‘’ἀνωνύμους γονεῖς’’(!), καὶ μέσῳ γενετικῆς μηχανικῆς.

Σήμερα κυκλοφοροῦν οἱ ἑξῆς τύποι ἐμβολίων, συμφώνως πρὸς τὴν πλέον ἔγκυρη καταγραφή τους ἀπὸ τὸ Institute Charlotte Losier^xiv.

α. Ἐμβόλια, ποὺ περιέχουν ὁλόκληρο ἰό, ἐξασθενημένο ἢ ἀδρανοποιημένο. (Whole Virus vaccine-Live attenuated or inactivated)

β. Ἐμβόλια, βασισμένα σὲ ἰικὸ φορέα (vector-Based vaccine) (Κατ’ οὐσίαν πρόκειται γιὰ ἐμβόλιο DNA)

γ. Ἐμβόλια RNA (RNA Vaccine)

δ. Ἐμβόλια DNA (DNA Vaccine)

Ἀπὸ τοὺς παραπάνω τύπους ἐμβολίων, ὁ πρῶτος ἀποτελεῖ τὴν γνωστὴ καὶ παραδοσιακὴ μορφή. Ὁ ἐξασθενημένος ἢ ἀδρανοποιημένος ἰὸς, εἰσάγεται στὸ μεσοκυττάριο ὑγρὸ τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος, μὲ σκοπὸ τὴν δημιουργία ἀντισωμάτων.

Οἱ ἄλλοι τύποι λειτουργοῦν ὡς ‘’γενετικοί τροποποιητές’’, κατὰ τὸν ἀνοσολόγο καὶ ἰολόγο Robert W. Malone. Τὸ ἐνιέμενο ὑλικὸ χειραγωγεῖται καταλλήλως, μὲ τὴ χρήση βιοτεχνολογίας, ὥστε νὰ εἰσέλθει στὸ πρωτόπλασμα ἢ τὸν πυρῆνα τοῦ ἀνθρωπίνου κυττάρου καὶ νὰ προκαλέσει ἀνοσοδιέγερση, μέσα ἀπὸ πολυσύνθετους βιολογικοὺς ἀτραπούς. Συνεπῶς, δὲν πρόκειται γιὰ κατ’ ἀκρίβεια ἐμβόλια, ἀλλὰ γιὰ γενετικὲς παρεμβάσεις, στὸ ἀνθρώπινο σῶμα.

Τὸ CDC, ἔκαμε δεκτὴ τὴν παραδοχὴ αὐτὴ καὶ ἀναγκάσθηκε νὰ ἀλλάξει τὸν ὁρισμὸ τοῦ ἐμβολίου ἀπὸ 01ης Σεπτεμβρίου 2021, ὑπὸ τὴν πίεση δικηγόρων στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες, ποὺ προσέφυγαν κατὰ τῆς ὑποχρεωτικότητας τοῦ νεοτεύκτου ‘’ἐμβολίου’’ ἔναντι τοῦ Cov-Sars-2.

Ὡς ἐμβόλιο, μέχρι τὴν 31ην Αὐγούστου 2021, ἀνεγνωρίζετο «ἕνα προϊόν, ποὺ διεγείρει τὸ ἀνοσολογικὸ σύστημα τοῦ ἀτόμου γιὰ νὰ παράξει ἀνοσία ἔναντι συγκεκριμένης νόσου, προστατεύοντας τὸ ἄτομο ἀπὸ τὴν συγκεκριμένη νόσο.» («A product that stimulates a person’s immune system to produce immunity to a specific disease, protecting the person from that disease»). Μὲ τὸν νέο ὁρισμό, ὡς ἐμβόλιο θεωρεῖται ‘’ἕνα παρασκεύασμα, ποὺ χρησιμοποιεῖται γιὰ νὰ διεγείρει τὴν ἀνοσολογικὴ ἄμυνα τοῦ ὀργανισμοῦ ἐναντίον νοσημάτων’’ (“A preparation that is used to stimulate the body’s immune response against diseases”).

Οἱ διαφορὲς μεταξὺ τῶν δύο ὁρισμῶν εἶναι σαφῶς διακριτές. Τὸ ἐμβόλιο, σύμφωνα μὲ τὸν παλαιὸ ὁρισμό, χαρακτηρίζεται ὡς ‘’προϊόν’’ (product), ἐνῶ στὸν νέον ὁρισμό ὡς ‘’παρασκεύασμα’’ (preparation), μὲ σκοπό νὰ περιλάβει κάθε ἐργαστηριακὴ παρέμβαση, ἀπὸ τὴν ὁποία θὰ προκύψει τὸ τελικὰ ἐνιέμενο ὑλικό στὸν ἐμβολιαζόμενο. Ἐπίσης, στὸν νέο ὁρισμό, ἀντὶ νὰ διασφαλίζεται ἡ πρόκληση ἀνοσίας ἔναντι συγκεκριμένης νόσου, ὅπως εἶχε ὁ παλαιὸς ὁρισμός, ἁπλῶς γίνεται ἀποδεκτὴ ἡ ἀνοσοδιέγερση (stimulate immune response) ἔναντι νοσημάτων!!!

Ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἔννοια τοῦ ἐμβολιασμοῦ, σύμφωνα μὲ τὸν νέο ὁρισμό, ὁ ἐμβολιασμὸς παράγει προστασία, ἐνῶ μὲ τὸν παλαιότερο παράγει ἀνοσία.

Κατὰ συνέπεια τὰ χρησιμοποιούμενα ‘’ἐμβόλια’’ ἔναντι τοῦ sars-cov-2 δὲν αντιστοιχοῦν πλήρως στὸν κλασσικὸ ὁρισμὸ τοῦ ἐμβολίου.

Ἐξ αὐτῶν καταφαίνεται ἡ προσαρμογὴ τοῦ ἐπιστημονικοῦ κόσμου στὴν ‘’πολιτικὴ ὀρθότητα’’ καὶ ἡ ἀποξένωσή του ἀπό τὴν τεκμηριωμένη γνώση. Πλέον, «ὅ,τι ἀρέσει στὸν ἡγεμόνα (γιὰ τὸ σήμερα, γράφε στὴν πολιτικὴ ὀρθότητα) ἔχει ἰσχὺν νόμου» («Quod primcipi plaquit legis habet vigorem^xv»), κατὰ τὴν διαπίστωση τοῦ ῥωμαίου νομικοῦ Δομιτίου Οὐλπιανοῦ, στὶς ἐποχὲς τοῦ αὐτοκρατορικοῦ ῥωμαϊκοῦ ἀπολυταρχισμοῦ. Ὅπως ἐπίσης στήν ‘’προεπαναστατική’’ Γαλλία ἡ θέληση τοῦ βασιληᾶ ἦταν νόμος («qui veut le roi si veut la loi»).

Τέλος, ἡ προκλινικὴ παραγωγὴ ὅλων τῶν συγκεκριμένων ἐμβολίων γίνεται μέσα σὲ μιὰ ‘’ἐργοταξιακὴ μονάδα’’, ποὺ προέρχεται ἀπὸ κυτταροσειρὲς ζωικῶν ἢ ἀνθρώπινων ἐμβρυϊκῶν κυττάρων. Στὴν πλειοψηφία τους, τὰ παραδοσιακὰ ἐμβόλια δὲν χρησιμοποιοῦν ἀνθρώπινες ἐμβρυϊκὲς σειρές, σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ ἐμβόλια RNA-DNA, στὰ ὁποῖα συντριπτικὰ ἐπιλέγεται ἡ τεχνικὴ αὐτή^xvi.

2.Τὶ εἶναι οἱ κυτταροσειρές;

Οἱ κυτταροσειρὲς προκύπτουν ἀπὸ τεχνικὲς καλλιέργειες ζωικῶν ἢ ἀνθρωπίνων κυττάρων καὶ χρησιμοποιοῦνται ἐκτενῶς, τόσο σὲ βιοχημικές ὅσο καὶ σὲ φαρμακολογικὲς μελέτες.

Γιὰ τὴν προκλινικὴ παραγωγὴ τῶν ἐμβολίων ἔναντι τοῦ Sars-CoV-2, ποὺ κυρίως κυκλοφοροῦν σήμερα (PfizerBioΝtech, Moderna, Johnson & Johnson, Astra Zeneca καὶ Sputnik), χρησιμοποιήθηκαν ἀνθρώπινες ἐμβρυϊκὲς κυτταροσειρές.

Τὰ ἐμβόλια Sputnik καὶ Astra Zeneca, παράγονται μέσῳ τεχνολογίας ἀνασυνδυασμένου DNA στὴν κυτταρικὴ σειρὰ HEK 293, ποὺ προέρχεται ἀπό γενετικῶς τροποποιημένα ἐμβρυϊκά νεφρικὰ κύτταρα ὑγιοῦς θήλεως ἀνθρώπου, ἐκτρωθέντος τὸ 1972xvii.

Τὸ ἐμβόλιο τῆς Johnson & Johnson παράγεται μέσῳ τεχνολογίας ἀνασυνδυασμένου DNA, στὴν κυτταρικὴ σειρὰ PER.C6 TetR, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ τὸν ἀμφιβληστροειδὴ ἱστὸ ἑνὸς ἐμβρύου ἡλικίας 18 ἑβδομάδων, ποὺ ἐκτρώθηκε τὸ 1985 ^xviii.

Τὰ ἐμβόλια τῆς PfizerBioΝtech, καὶ Moderna χρησιμοποιοῦν, ἐπίσης, τὴν ἐμβρυϊκὴ ἀνθρώπινη κυτταρικὴ σειρὰ HEK 293, ὅπως προκύπτει ἀπὸ πλῆθος πηγῶν, στὴν 3η προκλινικὴ φάσηxix. Οἱ φαρμακευτικὲς αὐτὲς ἐταιρεῖες ἐπιμελῶς προσπαθοῦν νὰ ἀποκρύψουν τέτοιου εἴδους πληροφορίες ἀπὸ τὸ εὐρὺ κοινό, γι’ αὐτό καὶ οἱ δημοσιοποιημένες πληροφορίες τους εἶναι ἐξαιρετικῶς ἐπισφαλεῖς.

Ἡ κ. Melissa Strickler, ὑπεύθυνη διασφάλισης τοῦ ἐλέγχου τῆς ποιότητας τῶν προϊόντων τῆς Pfizer/BioΝtec, δημοσιοποίησε ἑταιρικὰ e-mail, μὲ τὰ ὁποῖα ἐπιβεβαιώνεται ἡ χρήση ἀνθρωπίνου ἐμβρυϊκοῦ ἰστοῦ σὲ ἐργαστηριακὲς δοκιμὲς τοῦ συγκεκριμένου ἐμβολίου. Σ’ αὐτὰ τὰ e-mail διαπιστώνεται, ὅτι ὁ Philip Dormitzer, ἐπικεφαλῆς ἐπιστημονικὸς διευθυντὴς τῆς Pfizer, παραδέχτηκε τὴν χρησιμοποίηση ἀνθρωπίνου ἐμβρυϊκοῦ ἱστοῦ στὸ πρόγραμμα τῶν ἐμβολίων τῆς ἐταιρείας.

Ἡ κ. Melissa Strickler, ἡ ὁποία ἀπολύθηκε, ἀπὸ τὴν Pfizer, μετὰ τὶς ἀποκαλύψεις της, ἀφήνει αἰχμές, ὅτι πιθανὸν τὰ ἐμβόλια τῆς πρῴην ἐταιρείας της νὰ περιέχουν πρωτογενῆ ἰστὸ τῶν ἐμβρύων^xx. Τὴν θέση αὐτή ἔχει ἤδη ὑποστηρίξει ὁ παιδίατρος Δρ Paul A. Offit τοῦ Νοσοκομείου Παίδων τῆς Φιλαδέλφειας τῶν ΗΠΑ, ὁ ὁποῖος, ἐρωτηθεὶς, σὲ συνέντευξή του, ἄν ὑπάρχουν ἴχνη DNA ἀπὸ τὶς ἀρχικὲς ἐκτρώσεις τῆς δεκαετίας 1960, ἀπάντησε καταφατικὰ καὶ μονολεκτικά -Ναὶ-^xxi. Τοῦτο βεβαιώνεται καὶ ἀπὸ ἄλλες ἔρευνες, σύμφωνα μὲ τὶς ὁποῖες τὰ ἐμβόλια γενικῶς δὲν εἶναι καθαρά, ὅσο ὑψηλὲς κι’ ἄν εἶναι οἱ προδιαγραφὲς τῆς ἔκπλυσής τους^xxii .

3.Ὑπάρχουν ἐμβόλια παραδοσιακῆς τεχνικῆς στὴν φαρμακευτικὴ ἀγορά;

Στὴν φαρμακευτικὴ ἀγορά, παγκoσμίως, κυκλοφοροῦν ἐμβόλια γιὰ τὰ ὁποῖα, στὴν προκλινικὴ παρασκευή τους, ὅπως προελέχθη, δὲν χρησιμοποιήθηκαν ἀνθρώπινες κυτταροσειρές καὶ δὲν κατευθύνονται στὸ ἀνθρώπινο κύτταρο, ἀλλὰ παραμένουν στὸ μεσοκυττάριο ὑγρό, γιὰ νὰ δημιουργήσουν ἀνοσιακὴ ἀπόκριση τοῦ ὀργανισμοῦ, μὲ τὴν ἀντιγονική τους δράση.

Ἐπισημαίνουμε, ὅμως, ὅτι κυκλοφοροῦν παραδοσιακὰ ἐμβόλια, δηλαδή χωρὶς τὴν παρέμβαση γενετικῆς μηχανῆς, ἀλλὰ μὲ τὴν χρήση ἀνθρωπίνων ἐμβρυϊκῶν κυτταροσειρῶν. Ὅπως, ἐπίσης, ὑπάρχουν ἐμβόλια χωρὶς τὴν χρήση ἀνθρωπίνων ἐμβρυϊκῶν κυτταροσειρῶν, ἀλλά μὲ γενετικὴ παρέμβαση.

4.Τὰ ἐρωτήματα ποὺ προκύπτουν

Μὲ βάση τὶς παραπάνω σύντομες ἐπισημάνσεις, τίθενται αὐτονοήτως ἠθικὰ διλήμματα γιὰ τοὺς ἀποδέκτες τῶν ἐμβολίων.

– Eἶναι δυνατὸν νὰ γίνει ἀποδεκτὴ ἡ χρήση προϊόντων φόνου, μὲ σκοπὸ καὶ στόχο τὴν προστασία τῆς ὑγείας;

-Εἶναι θεμιτὴ ἡ χρήση γενετικῆς μηχανῆς στὸ θεόπλαστο σῶμα μας, μὲ κίνδυνο ἀλλοίωσης τῆς βιολογικῆς μας ὑποστάσεως, ὅπως τὴν ἐξυφαίνει ὁ Δημιουργός, μέσα ἀπὸ τὴν ἄπειρη σοφία καὶ ἀγάπη Του γιὰ τὸν ἄνθρωπο;

– Θεωρεῖται ἢ ὄχι δυνητικὴ αὐτοκτονία ἡ παράδοση σὲ ἐμβόλια, ποὺ προκαλοῦν ἀνεξέλεγκτο ἀριθμὸ θανάτων καὶ ἀσύλληπτες μετρήσεις σοβαρῶν παρενεργειῶν, μὲ τραγικές ἐπιπτώσεις στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων, γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία τῆς Ἰατρικῆς;

-Κανονίζεται ὁ κληρικὸς ἢ ὁ λαϊκός, ὁ ὁποῖος ἐκθύμως καὶ αὐτεξουσίως ἐμβολιάζεται ἢ καὶ προωθεῖ τὴ συγκεκριμένη ἐμβολιαστικὴ δράση, μὲ ἀνθρώπινες κυτταροσειρές;

Β’

Ἡ διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, περὶ τοῦ ἐμβρύου ἀνθρώπου

1.Ἁγία Γραφή

Ὁ ἐκ τῶν μεγάλων Ἱεραρχῶν Βασίλειος τονίζει στοὺς κατ’ἐπιτομὴν ὅρους, μὲ τεκμηρίωση στὴν Ἰωάννεια θεολογία^xxiii, ὅτι δὲν ὑπάρχει κενὸ στὴν Ἁγία Γραφή. Κάθε σκέψη ἢ λόγος ἢ πράξη (‘’κατὰ νοῦν καὶ λόγον καὶ πρᾶξιν’’) πρέπει νὰ ἐξαρτᾶται ἀπ’αὐτήν, τόσον ὅσον ἀφορᾶ τά ‘’διεσταλμένα’’, δηλ. τὰ σαφῶς διατυπωμένα, ὅσον καὶ τὰ ‘’σεσιωπημένα’’, δηλ. αὐτά, ποὺ ἐννοοῦνται. Ὡς εκ τούτου, λυδία λίθος λόγων καὶ ἐνεργειῶν τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ Ἁγία Γραφή, γι’αὐτό καὶ κάθε ἐνέργειά του ἔχει πρωτίστως θεολογικὸ χαρακτῆρα^xxiv.

Ἀκόμη καὶ οἱ φυσικές – βιολογικὲς ἀνάγκες, τὰ ἀδιάβλητα πάθη, στὰ ὁποῖα καταδέχθηκε νὰ ὑποταγεῖ καὶ ὁ Κύριος, ἔχουν θεολογικὸ ὑπόβαθρο, διότι μᾶς θυμίζουν τὴν ἀνελευθερία στὴν ὁποία τὸ ἀνθρώπινο γένος διολίσθησε μετὰ τὴν ἀδαμικὴ παρακοή, ἀλλὰ καὶ τὴν βασικὴ δογματικὴ ἀρχή, ὅτι ὁ Κύριος ἔγινεν ὁμοούσιος μὲ τὴν φύση μας, παρεκτὸς ἁμαρτίας, διὰ τῆς ἐν χρόνῳ ἐνανθρωπήσεώς Του, ὅπως ἀειδίως εἶναι ὁμοούσιος μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα.

Ἀποτελεῖ αἱρετίζουσα διδασκαλία ἡ ἄποψη, ὅτι ‘’ὁ ἐμβολιασμὸς δὲν εἶναι θεολογικό, ἀλλὰ ἰατρικὸ θέμα’’. Πρόκειται γιὰ συνθηματικὴ ἀποστροφὴ καμπάνιας (slogan), ποὺ χρησιμοποιεῖται ὡς ψυχολογικὸς προπαγανδιστικὸς μηχανισμός ὑπέρ τοῦ ὑποχρεωτικοῦ ἐμβολιασμοῦ, χωρὶς τὴν παραμικρὴ θεολογικὴ τεκμηρίωση, τόσον, ὅσον ἀφορᾷ τὴν λογικὴ καὶ αὐτεξούσια φύση τοῦ ἀνθρώπου^xxv, ὅσο καὶ τὸν δαιμονικὸ τρόπο παραγωγῆς τῶν ‘’ἐμβολίων’’ αὐτῶν.

Μὲ τὴν ἀντίληψη αὐτή θίγεται ἡ οὐσία τῆς Ἐκκλησίας, διότι ἀγνοεῖται ἡ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι συνείδηση τοῦ πληρώματός Της καὶ στανικῶς ἐπιβάλλονται μέτρα σατανικῆς ἐμπνεύσεως, μακρὰν τῆς ἁγιοπατερικῆς παραδόσεως. Πρόκειται γιὰ ἐκτροπὴ ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξο ἐκκλησιολογία, ὅπως ‘’ὀρθὰ κοφτά’’ ἀποφαίνεται ὁ ὅσιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης: «Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι καράβι τοῦ κάθε Ἐπισκόπου, γιὰ νὰ κάνει ὅ,τι θέλει^xxvi.»

Ἐπίσης, διακινοῦνται καὶ οἱ δῆθεν συμβιβαστικὲς τοποθετήσεις, ὅτι ‘’ἐπιστήμη καὶ πίστη ἀλληλοσυμπληρώνονται’’. Ὦ, τῆς ὕβρεως! Ὁ βεβηλάνθρωπος ἀπαιτεῖ ἰσοθεΐα. Γιατὶ ἆρά γε ἀγνοοῦν, ὅτι ‘’πρὸ συντριβῆς ἡγεῖται ὕβρις, πρὸ δὲ πτώματος κακοφροσύνη^xxvii’’ καὶ γιατὶ παρακάμπτουν τὴν πνευματικὴ νομοτέλεια, ποὺ διατρέχει τὴν ἱστορία, ὅτι ‘’ἀπὸ συντριβῆς πνεύματος ὑμῶν ὀλολύξατε; ^xxviii’’

α.Παλαιὰ Διαθήκη

Στὸ βιβλίον τῆς Ἐξόδου καταγράφεται ἀπὸ τὸν Προφήτη Μωϋσῆ διάταξη, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴν βάση τῆς παλαιοδιαθηκικῆς διδασκαλίας, περὶ τῆς ἀπολύτου ἀνθρωπίνης ἀξίας τοῦ ἐμβρύου.

Σύμφωνα μὲ τὴν ἐξίσωση τῆς ἀνταποδοτικῆς κυρώσεως- lex talionis, (ὅπως «ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ», «ὀδόντα ἀντὶ ὀδόντος» κ.ἄ.), ἐὰν ὑπάρξει διαπληκτισμὸς μεταξὺ δύο ἀνδρῶν, πληγεῖ κάποια γυναίκα στὴν κοιλιακὴ χώρα καὶ ἀποβληθεῖ τὸ ἔμβρυο, σὲ περίπτωση ἐγκυμοσύνης της, τότε, ἐὰν τὸ ἔμβρυον εἶναι μὴ ἐξεικονισμένον ἐπιβάλλεται στὸ δράστη χρηματικὴ ποινή, ἐὰν ὅμως εἶναι ἐξεικονισμένον ἐπιβάλλεται θάνατος^xxix.

Ὑπῆρξε λοιπὸν ἡ ἐκτίμηση ἐκ μέρους μικρᾶς μερίδος ἑρμηνευτῶν, ὅτι τὸ μὴ ἐξεικονισμένον ἔμβρυον δὲν εἶναι ἀκόμη ἐμψυχωμένο, ἐνῶ ἀντιθέτως τὸ ἐξεικονισμένον εἶναι πλήρης ἄνθρωπος μὲ λογικὴ ψυχή. Τὸ συμπέρασμα τοῦ ἑρμηνευτικοῦ αὐτοῦ συλλογισμοῦ εἶναι ἰδιαίτερα ἀσθενές. Καὶ ἐπειδὴ ἡ Ἁγία Γραφὴ ἑρμηνεύεται διὰ τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἐπικαλούμαστε ὡς ἑρμηνευτικὸ ἐπίκουρο δύο ἄλλες μωσαϊκὲς διατάξεις, ποὺ καταγράφονται στὸ ἴδιο κεφάλαιο τῆς Ἐξόδου.

Σύμφωνα μὲ τὴν πρώτη διάταξη, ἐάν κάποιος προκαλέσει σκοπίμως θανάσιμο κτύπημα σὲ ἄλλον, θὰ πρέπει νὰ τοῦ ἐπιβληθεῖ θανατικὴ ποινή. Ἐὰν, ὅμως, τὸ θανάσιμο κτύπημα εἶναι ἀκούσιο, τότε ἁπλῶς ὁ δράστης ἐξορίζεται^xxx.

Σύμφωνα μὲ τὴν δευτέρα διάταξη, ἐὰν ταῦρος χτυπήσει κάποιον θανάσιμα, λιθοβολεῖται ὁ ταῦρος, ἀλλὰ ὁ ἰδιοκτήτης του κηρύσσεται ἀθῷος. Ἐὰν, ὅμως, εἶχαν προηγηθεῖ στὸν ἰδιοκτήτη παρατηρήσεις γιὰ τὴν ἐπικινδυνότητα τοῦ ταύρου καὶ παρὰ τὶς διαμαρτυρίες δὲν εἶχε ἀφανίσει τὸν ταῦρον, τὸτε καὶ ὁ ταῦρος λιθοβολεῖται καὶ ὁ ἰδιοκτήτης καταδικάζεται σὲ θάνατο^xxxi.

Κατὰ συνέπεια, ἐπειδὴ μέχρι τὸν τρίτο μήνα δὲν εἶναι ἐξωτερικὰ ὁρατὴ ἡ ἐγκυμοσύνη, ἡ ἀποβολὴ τοῦ ἐμβρύου δὲν ἐμπίπτει ἀπολύτως στὸν νόμο τῆς ἀνταποδόσεως, διότι δὲν ἀποδεικνύεται ἡ πρόθεση τοῦ δράστη. Μετὰ, ὅμως, τὸν τρίτο μήνα ἡ μήτρα ἀρχίζει νὰ προβάλλει πάνω ἀπὸ τὰ ὀστᾶ τῆς λεκάνης καὶ γίνεται ἐμφανὴς κάτω ἀπὸ τὸ κοιλιακὸ τοίχωμα, ἰδιαιτέρως στὶς πολύτοκες.

Ἡ ἀποβολή, λοιπόν, τοῦ ἐμβρύου ἀνθρώπου, ποὺ προκαλεῖται μετὰ ἀπὸ κτύπημα στὴ γυναίκα, ἐν ἀγνοίᾳ τῆς ἐγκυμοσύνης της, τιμωρεῖται μὲ συμβατικὲς κυρώσεις, διότι ἔχει γίνει ἐξ ἀγνοίας καὶ ὄχι ἐκ προθέσεως τοῦ δράστη. Ἡ ἀποβολὴ, ὅμως, μὲ ἐμφανῆ τὰ σημεῖα τῆς ἐγκυμοσύνης, λογίζεται ὀρθῶς ὡς θανατηφόρο πλῆγμα ἐκ προθέσεως, γιὰ τὸ ἔμβρυο, καὶ, σύμφωνα μὲ τὴν ἀρχὴ τῆς ἀνταποδοτικῆς κυρώσεως, τιμωρεῖται μὲ θάνατον˙ ὁ δράστης πρέπει νὰ ἀποδώσει ‘’ζωὴν ἀντὶ ζωῆς.’’

Συνεπῶς, ὁ Μωϋσῆς δὲν ἀποφαίνεται περί τοῦ χρόνου κατά τόν ὁποῖον ἐμψυχώνεται τό ἔμβρυον, ἀλλά συναρτᾶ τὴν δικαστική του κρίση σύμφωνα μὲ τὴν πρόθεση τοῦ δράστη^xxxii.

Ὡσαύτως, ἡ Παλαιὰ Διαθήκη γέμει πλῆθος χωρίων, μὲ τὰ ὁποῖα ἐμφαντικὰ ἐπισημαίνεται, ὅτι ἡ πανσθενουργὸς δύναμη τοῦ Θεοῦ ὑφαίνει καὶ καλλιτεχνεῖ ‘’ἐν κρυφῇ^xxxiii’’, μέσα στὰ μητρικὰ ἄδυτα, ξεχωριστά, τὸν κάθε ἄνθρωπο, ὡς δική Του εἰκόνα. Δὲν ὑπάρχει βιολογικὴ διαδικασία ἀνεξάρτητη ἀπὸ τὴ βούληση τοῦ Πλαστουργοῦ καί ἄσχετη μέσα στὸ εὐρύτερο σχέδιο ποὺ οἰκονομεῖ γιὰ τὴν πορεία καὶ τὸ τέλος (σκοπό) τῆς Δημιουργίας. Γι’ αὐτό καὶ ὁ Μωϋσῆς ἐπιπλήττει τὸν ἀγνώμονα λαό μὲ τὴν ἀκόλουθη ῥητορικὴ ἀποστροφή, τὴν διαχρονικά σύγχρονη καὶ ἀφυπνιστική: «Ταῦτα Κυρίῳ ἀνταποδίδετε; οὕτω λαὸς μωρὸς καὶ οὐχί σοφός; οὐκ αὐτὸς οὗτος σου πατὴρ ἐκτήσατό σε καὶ ἐποίησέ σε καὶ ἔπλασέ σε^;xxxiv».

β.Καινὴ Διαθήκη

Μετὰ τὸν Εὐαγγελισμό ἡ Θεοτόκος μετέβη «μετὰ σπουδῆς» (ταχύτατα) στὴν συγγενῆ της Ἐλισάβετ, ἡ ὁποία ζοῦσε στὴν ὀρεινὴ Ἰουδαία. Κατέφθασε ἐκεῖ, ὅταν ὁ Κύριος, κατὰ τὸ ἀνθρώπινον, εἶχε ἐνδομήτρια ἡλικία μόλις ὀλίγων ἡμερῶν. Τὸ ἔμβρυον Ἰωάννης, ‘’πλησθεὶς Πνεύματος ἁγίου’’, ἀναγνωρίζει τὸν Χριστόν ὡς Κύριον καὶ Θεόν, μὲ τὸ ἐνδομήτριον σκίρτημά του καὶ τὸν θεόπνευστο λόγο του, διά τοῦ στόματος τῆς μητέρας του Ἐλισάβετ^xxxv.

Μὲ τὸν Εὐαγγελισμὸ καὶ τὴν συνάντηση τῆς Θεοτόκου μὲ τὴν Ἐλισάβετ, τίθενται μὲ ἀπόλυτη σαφήνεια οἱ βάσεις του χριστολογικοῦ δόγματος καὶ τοιουτοτρόπως ‘’πληροῦται’’ ἡ ἀτελέστερη καὶ σκιώδης Παλαιὰ Διαθήκη. Ἡ εὑρεῖα ἀνάπτυξη τοῦ Χριστολογικοῦ δόγματος διατυπώνεται μὲ τοὺς Ὅρους τεσσάρων Οἰκουμενικῶν Συνόδων.

2.Οικουμενικὲς Σύνοδοι

Σύμφωνα μὲ τὸν συνταχθέντα «Ὅρον πίστεως» τῆς Δ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου^xxxvi, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός εἶναι τέλειος Θεός καὶ τέλειος ἄνθρωπος μὲ λογικὴ ψυχή καὶ σῶμα. Ὅπως εἶναι ἀειδίως ὁμοούσιος μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα κατὰ τὴν Θεότητα, εἶναι ὁμοούσιος καὶ μὲ ἡμᾶς κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα, «χωρὶς ἁμαρτίας», καθ’ ὅσον ἡ σύλληψη τοῦ Χριστοῦ ἔγινε «οὐ σπερματικῶς ἀλλά δημιουργικῶς ἐκ Ἁγίου Πνεύματος και Μαρίας τῆς Παρθένου^xxxvii». ‘’Σωματώθηκε’’ ὁ ἀσώματος ἐν χρόνῳ, προσλαμβάνοντας ἀκεραία τὴν ἀνθρώπινη φύση, σάρκα καὶ ψυχὴ λογική, ‘’ἐξ αὐτῆς ἄκρας τῆς ἐν Παρθένῳ τῇ παναγίᾳ συλλήψεως^xxxviii’’.

Πάνω στὴ χριστολογική αὐτὴ βάση, κάθε ἄνθρωπος, ὡς εἰκόνα τοῦ Ἀρχετύπου Χριστοῦ, εἶναι τέλειος ἄνθρωπος ἐξ ἄκρας συλλήψεως. Οἱ δογματικοὶ αὐτοὶ Ὅροι διατυπώνονται καὶ ἀπὸ τίς Γ’, Ε’, καὶ Στ’ Οἰκουμενικὲς Συνόδους.

3.Συμφωνία ἁγίων Πατέρων (consensus Patrum)

Ἡ συμφωνία τῶν ἁγίων πατέρων εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τῆς αὐτοκελεύστου παρουσίας τοῦ Παρακλήτου στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Παράκλητος ἐμπνέει τοὺς ἁγίους Του, σὲ μία κοινωνία λόγων καὶ ἐμπειρίας, ἡ ὁποία στηρίζεται πάνω στὴν ἑδραία καὶ ἀδιάπτωτο στοὺς αἰῶνες διδασκαλίαν ’’ἥν ὁ μὲν Κύριος ἔδωκεν, οἱ δὲ Ἀπόστολοι ἐκήρυξαν.’’ Σᾶς παρέδωκα, γράφει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, τὴν «παραδοθεῖσαν ἡμῖν παρὰ τῶν πατέρων ἀποστολικὴν πίστιν […] συμφώνως ταῖς Ἁγίαις Γραφαῖς^xxxix’’. Διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ παρατείνεται στοὺς αἰῶνες καὶ προβάλλεται ‘’ἐν ἑκάστῳ χρόνῳ’’ τὸ μυστήριο τῆς σωτηρίας μας.

Ἀναφορικὰ, λοιπόν, πρὸς τὴν ἀνθρωπίνη ἀξία τοῦ ἐμβρύου ἀνθρώπου, διαπιστώνεται πλήρης ταὐτότητα στὴν διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων, παγκόσμια καὶ διαχρονικά.

Ἐνδεικτικῶς καὶ μόνον, ὁ Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρεύς γράφει, ὅτι «κατὰ τοῦτο εἰκὼν ἄνθρωπος γίνεται τοῦ Θεοῦ, καθότι εἰς γένεσιν ἀνθρώπου ἄνθρωπος συνεργεῖ». Καὶ ὁ πρῶτος συστηματικὸς θεολόγος, Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, ὁρίζει πώς, «οὔτε σῶμα πρὸ τῆς ψυχῆς ὑφίστατο, οὔτε ψυχὴ πρὸ τοῦ σώματος. Ὁ ἄνθρωπος σπείρει ἐν μήτρᾳ οὐκ ἄψυχον ἢ ἡμιάνθρωπον, ἀλλὰ τέλειον ἐρχόμενον ἔμψυχον ἄνθρωπον».

Ἰδιαιτέρως, γιὰ τά ἐκτρωθέντα ἤ τὰ ἀποβληθέντα ἔμβρυα, σύμφωνα μὲ τὸν θεοφώτιστο νοῦ τοῦ ἁγίου Ἀναστασίου τοῦ Σιναΐτου, οἱ ψυχές τους «ἀθανατοῦνται» καὶ ἀναμένουν τὴν κοινή ἀνάσταση στὸ τέλος τῆς ἱστορίας, μὲ τὴν παντοδύναμη καὶ ἄρρητη ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, διότι εἶναι τέλειοι ἄνθρωποι, ὅπως καὶ ἡμεῖς, ἀνεξαρτήτως τῆς φαινοτυπικῆς διαπλάσεώς τους.

4.Ἡ λειτουργικὴ πράξη τῆς Ἐκκλησίας

Σύμφωνα μὲ τὴ θεολογία τῆς Ἐκκλησίας μας, ὡς ἡμέρα τιμῆς τῶν ἁγίων, ὁρίζεται ἡ ἡμέρα τῆς ἐκδημίας τους στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία καὶ χαρακτηρίζεται ὡς ἡ γενέθλιος ἡμέρα τους στὴ καινὴ γῆ τῆς ἀναστάσεως.

Ἐξαιρετικὰ, ὅμως, γιὰ τὰ πρόσωπα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ τοῦ Τιμίου Προδρόμου, ἡ Ἐκκλησία τιμᾷ, ἐπὶ πλέον, καὶ τὰ χαροποιὰ γεγονότα, ὄχι μόνο τῆς γεννήσεώς τους, ἀλλὰ καὶ αὐτῆς τῆς συλλήψεώς Τους. Ἡ σύναξη τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ νὰ τιμήσει τὴν σύλληψή Τους, ἀποτελεῖ καὶ τὴν πλέον ἐπίσημη κατακύρωση τοῦ γεγονότος, ὅτι τὸ ἔμβρυον ἐξ ἀρχῆς ἔχει ἀπόλυτη ἀξία καὶ δικαιοῦται πλήρους τιμῆς ὡς τέλειος ἄνθρωπος.

5.Ἡ Εἰκονογραφία

Στὴν οἰκουμενικὴ ὀρθοδοξία διασῴζονται οἱ ἀκόλουθες τέσσερις περίπυστες (широко известный) Ἱερὲς Εἰκόνες, διὰ τῶν ὁποίων ἀποτυπώνεται εἰκαστικά τὸ πλήρωμα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ἀπὸ τὴν ὥρα τῆς συλλήψεως.

α. Φορητὴ εἰκόνα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, τοῦ 12ου αἰ., τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Γεωργίου Νόβγοροντ (Но́вгород). Ἡ εἰκόνα αὐτὴ βρίσκεται σήμερα στὴ Κρατικὴ πινακοθήκη Τρετυακόφ (Госуда́рственная Третьяко́вская галере́я) τῆς Μόσχας καὶ εἰκονίζει τὸν Κύριο ὡς βρέφος-ἔμβρυο νὰ βαστάζεται στὴ κοιλιακὴ χώρα τῆς Θεοτόκου, εὐθὺς μέ τὸν ἀρχαγγελικὸ ἀσπασμὸ πρὸς Αὐτήν. Χρονολογικά, πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἀρχαιοτέρα ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες τρεῖς.

β. Εἰκόνα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ στὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Σινᾶ (τέλος 12ου αἰ.), καὶ φέρει ἀπεικονισμένο τὸν ἔμβρυον Ἰησοῦν στὴ κοιλία τῆς Θεοτόκου ἀπὸ τὴν ὥρα τῆς συλλήψεως.

γ. Τοιχογραφία τοῦ ἀσπασμοῦ τῆς Θεοτόκου μὲ τὴν Ἐλισάβετ, τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Πελενδρίου Κύπρου (1560), στὴν ἐπαρχία Λεμεσοῦ. Εἰκονογραφοῦνται ἡ Θεοτόκος καὶ ἡ Ἐλισάβετ, ποὺ φέρουν ἐνδομητρίως τὰ ἔμβρυα Ἰησοῦν καὶ Ἰωάννην ὡς παιδία, πλήρως ἀπαρτισμένα, ἀνεξαρτήτως τῆς μεταξύ τους ἡλικιακῆς διαφορᾶς τῶν ἕξι μηνῶν. Ὁ Ἰωάννης, μάλιστα, εἰκονίζεται σὲ στάση προσκυνητική, ἐνώπιον τοῦ εὐλογοῦντος Κυρίου Ἰησοῦ ὡς ἐμβρύου.

δ. Εἰκόνα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ στὸν ὁμώνυμο Ἱερό Ναό τῆς Ναζαρέτ, ἔργον ἀνώνυμου ἁγιογράφου, ἡ ὁποία χρονολογεῖται στὸ τέλος τοῦ 19ου αἰ. μὲ ἀρχές τοῦ 20ου αἰ. μ.Χ. Παριστᾶ τὴν Θεοτόκο νὰ δέχεται τὸν ἀσπασμὸ τοῦ Γαβριήλ καὶ ταὐτόχρονα ἀπεικονίζει τὸν ἔμβρυον Ἰησοῦν στὴ Θεοδόχο γαστέρα Της.

6.Τὸ Κανονικὸ Δίκαιο

Οἱ Ἱεροὶ Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας ἔχουν ὡς πηγή τὶς δύο Διαθῆκες, τὴν Παλαιὰ καὶ τὴν Καινή. Συνεπῶς, πηγὴ τοῦ Kανονικοῦ Δικαίου “δὲν εἶναι τὸ περιεχόμενο τῆς πεπτωκυίας ἀνθρωπίνης φύσεως καὶ βουλήσεως ἢ τῆς πεπερασμένης ἀνθρωπίνης γνώσεως, ἀλλὰ τὸ περιέχομενο τῆς ἐν Χριστῷ ἀποκαλυφθείσης θείας ἀληθείας, ἡ ὁποία φανερώνεται αὐθεντικῶς στὴν Ἐκκλησία ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι^xl.’’

Ὑποχρεωτικὸν χαρακτῆρα ἔχουν οἱ Ἱεροὶ Κανόνες τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ οἱ Κανόνες τῶν τοπικῶν Συνόδων καὶ τῶν ἁγίων Πατέρων, οἱ ὁποῖοι ἀναγνωρίζονται ἀπὸ τὸν 2ον Κανόνα τῆς Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, διὰ τοῦ ὁποίου καὶ προσλαμβάνουν ἰσόκυρο πρὸς τοὺς πρώτους χαρακτῆρα.

Ἐπειδὴ οἱ Ἱεροὶ Κανόνες ἀντλοῦν τὶς διατάξεις τους ἀπό τὴν θεοπνευστία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τὸ κῦρος τους εἶναι διαχρονικὸ καὶ ‘’μὴ ἐκπῖπτον’’^xli. Τὰ βιοηθικὰ προβλήματα, ποὺ ἀναδεικνύει ἡ ἔξαλλος πορεία τῆς ἐρευνητικῆς ἀσυδοσίας, δὲν ἀποτελοῦν τίποτε ἄλλο, παρὰ συμβατικὰ ἐναλλασσόμενα σχήματα στὴ διαδρομή τοῦ χρόνου, ποὺ ἔχουν ὡς οὐσιώδη πηγή τὴν αὐτονόμηση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεόν.

Συνεπῶς, ἡ προέλευση, ἡ σύνθεση τῶν ἐμβολίων, οἱ τεχνικές, ποὺ χρησιμοποιοῦνται, καὶ τὰ ἀποτελέσματα ποὺ παράγονται εἶναι τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα θὰ ἀνατάμουμε ὑπὸ τὸ φῶς καὶ τὴν πληρότητα τῶν ἱεροκανονικῶν διατάξεων.

α.Ἔκτρωση -φόνος

Γιὰ τὴν παραγωγὴ ἐμβολίων χρησιμοποιεῖται ἀνθρώπινο ἐμβρυϊκὸ ὑλικὸ ἀπὸ ἀμβλώσεις, δηλ. ἀπὸ προμελετημένους φόνους τελείων καὶ ἀνυπεράσπιστων ἀνθρώπων. Ἡ ἄμβλωση ὄχι μόνον ἐμπίπτει στὶς περὶ φόνου διατάξεις τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, ἀλλὰ μνημονεύεται καὶ ὡς ἰδιαιτέρως ἀπεχθὴς πράξη, ὥστε νὰ μὴν ὑπάρχει καμμιὰ ἠθελημένη παρεξήγηση γιὰ τὴν πλήρη καὶ ἀπόλυτη ἀξία τοῦ ἐμβρύου ὡς τελείου ἀνθρώπου, σύμφωνα μὲ τὸν 91ον Κανόνα τῆς Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου καὶ τοὺς 2ον καὶ 8ον Κανόνες τοῦ Μεγάλου Βασιλείου. Ἐπιτιμοῦνται τόσον ὁ ἠθικὸς ὅσον καὶ ὁ φυσικὸς αὐτουργὸς τοῦ ἐγκλήματος. Ὁ Μέγας Βασίλειος μάλιστα διευρύνει τὸ σκεπτικό του καὶ ὀρίζει ὀρθῶς, ὅτι ἡ γυναῖκα ἡ ὁποία προβαίνει σὲ μία τέτοια ἐνέργεια, ἐπιβουλεύεται, πλὴν τοῦ ἐμβρύου, καὶ τὸν ἑαυτὸν της, καθ’ὅσον εἶναι πιθανὸν νὰ συναποθάνει μὲ αὐτό, καὶ τότε ὁ φόνος λογίζεται ὡς διπλός.

Στὶς πηγὲς τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δὲν ὑπάρχει διάταξη, ποὺ νὰ ἐπιτρέπει ἢ νὰ ἀθωώνει τὴν ἄμβλωση οὔτε ἕνεκα ἰατρικῶν λόγων, (τὴν λεγομένη ‘’θεραπευτικὴ ἄμβλωση’’) οὔτε λόγῳ ‘’παλαιότητάς’’ της, ὅπως διδάσκει τὸ Βατικανὸ καὶ οἱ ἀντιγραφεῖς του, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἡ Ἐπιτροπὴ Βιοηθικῆς τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας^xlii.

Ὁ Μ. Βασίλειος ἐπιμένει, ἐπίσης, περὶ τῆς βαρύτητας τοῦ φόνου ἐν γένει. Μὲ τὸν ἐπ’ ὀνόματί του 13ον Κανόνα ἀνατρέπει, μὲ πολὺ σεβασμό, τὴν παράδοση τῶν πρὸ αὐτοῦ ἁγίων Πατέρων, οἱ ὁποῖοι δὲν κατελόγιζαν ὡς φόνον τὴν ἄμυνα γιὰ τὴν πίστη, τὴν σωφροσύνη καὶ τὴν εὐσέβεια^xliii. Συνιστᾶ, ὅμως, γιὰ τοὺς καλῶς καὶ ἐν ἀμύνῃ εὑρισκομένους ἀγωνιστὲς, νὰ δέχωνται καὶ αὐτοὶ, χωρὶς πικρία, ἕνα μικρὸ ἐπιτίμιον, ‘’ὡς τὰς χεῖρας μὴ καθαρούς’’, δηλαδή, γιὰ τὸν λόγο, ὅτι τὰ χέρια τους δὲν εἶναι καθαρά, μετὰ ἀπὸ μία τέτοια πολεμικὴ ἀμυντικὴ σύρραξη. Τὸ ἐπιβαλλόμενο ἐπιτίμιον εἶναι ὑποπολλαπλάσιο αὐτοῦ, μὲ τὸ ὁποῖο κανονίζεται ἀκόμη καὶ ὁ ἀκουσίως φονεύσας, σύμφωνα μὲ τὸν 57ον Κανόνα τοῦ ἰδίου.

Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ ἁγιορείτης στηρίζει τὴν θέση τοῦ Μ. Βασιλείου στὴν ἁγιογραφικὴ διάταξη τοῦ βιβλίου τῶν Ἀριθμῶν, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ἀπαιτεῖται ‘’καθαρμός’’ καὶ γιὰ τοὺς ἄνδρες ἀλλὰ καὶ γιὰ τὰ ἄψυχα (ἀντικείμενα) μετὰ ἀπὸ πολεμικὴ σύρραξη, ὅπου ὑπῆρξαν νεκροί^xliv, παρὰ τὸ γεγονός ὅτι αὐτὴ ἀποτελοῦσε ad hoc μωσαϊκὴ ἐντολή.

Ὁ κληρικὸς ἢ ὁ λαϊκὸς, ὁ ὁποῖος προτρέπει ἢ ἐπιβάλλει τὸ ‘’ἐμβόλιο’’ ἐν γνώσει του, ὅτι ἀποτελεῖ προϊὸν ἀμβλώσεως, δηλ. προσβολὴ τῆς εἰκόνας τοῦ Χριστοῦ, ἐξισώνεται μὲ ‘’τὰς ἀμβλωθρίδια διδούσας φάρμακα’’ (ΣΤ’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, Κανών 91ος), συναινεῖ στὴν ἀποδοχὴ προϊόντων ἐγκλήματος, ἔχει ἰσοδύναμη εὐθύνη μὲ τὸν ἠθικὸ αὐτουργὸ τοῦ ἐγκλήματος, συμβάλλει στὴν ἄμβλυνση τῆς συνειδήσεως τῶν ἀνθρώπων ἀπέναντι στὴν ἔκτρωση καὶ γίνεται αἴτιος θανάτου ἢ βαρειᾶς ἀναπηρίας, ποὺ συνακολουθεῖ τὸν συγκεκριμένο ἐμβολιασμό.

β. Εἰκονομαχία

Διὰ τῶν ἁγίων εἰκόνων τοῦ Κυρίου, τῆς ἀχράντου Θεοτόκου τῶν τιμίων Ἀγγέλων, ὡς περιγραπτῶν ὄντων, καὶ πάντων τῶν ἁγίων, προσκυνοῦμεν τοῦ ἐγγραφομένου τὴν ὑπόστασιν καὶ ἀναγόμαστε δι’ αὐτῶν πρὸς τὴν μνήμην καὶ τὴν ἐπιπόθησιν τῶν πρωτοτύπων. Ἐπειδὴ, μάλιστα, εἶναι μία ἡ ὑπόσταση, πρωτοτύπου καὶ εἰκόνος, διότι τὸ πρωτότυπον ὁρᾶται ἐν εἰκόνι, ἡ δὲ εἰκὼν ὑφίσταται στὸ πρωτότυπο, ἡ θαυματουργὸς χάρις τοῦ πρωτοτύπου φανερώνεται διὰ τῆς εἰκόνος Του. Παρόμοια σχέση ὑφίσταται, ἐπίσης, μεταξὺ σώματος καὶ σκιᾶς, γι’ αὐτό, ὅπως οἱ ἅγιες εἰκόνες εἶναι χαριτόβρυτες, ὁμοίως ἦτο θαυματουργός καὶ ἡ σκιὰ τοῦ Πέτρου, ὑπὸ τὴν ὁποία κατέφευγαν οἱ ἀσθενεῖς γιὰ νὰ τοὺς ἐπισκιάσει ἡ χάρη της^xlv.

Ἡ ἄρνηση τῆς τιμητικῆς προσκυνήσεως τῆς εἰκόνος τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἄρνηση τῆς ἐνανθρωπήσεώς Του, διότι διὰ τῆς εικόνος, εἰκονίζομεν Θεοῦ τὸ ὁρώμενον, ἀφ’ὅτου ὁ Θεὸς ὤφθη ἐν σαρκὶ καὶ συνανεστράφη μὲ τοὺς ἀνθρώπους.

Ὁ ἄνθρωπος, στὴν Ἁγία Γραφή ὁμολογεῖται ὡς ἔμψυχος εἰκὼν τοῦ Θεοῦ, ὄχι μὲ ἔννοια στατική, ἀλλὰ δυναμική, ἐφ’ ὅσον ἡ κλήση του εἶναι νὰ ἀναχθεῖ στὸ Πρωτότυπον, ‘’τό καθ’ ὁμοίωσιν’’, μέσα ἀπό μιὰ διαρκῆ πορεία ‘’ἀτέλεστης τελειότητας’’. Ὁ ὁποιοσδήποτε, λοιπὸν, προσβάλλει τὸν ἄνθρωπον, προσβάλλει τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καὶ, συνεπῶς, ἡ προσβλητικὴ καὶ βέβηλη αὐτὴ ἐνέργεια μεταβαίνει στὸ θεῖο Ἀρχέτυπον-Πρωτότυπον, τὸν Χριστόν.

Ὁ Κυριακὸς λόγος, ‘’ἐφ’ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων ἐμοὶ ἐποιήσατε‘’ καὶ ‘’ἐφ’ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε^xlvi’’ βεβαιώνει ὅτι στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καθορᾶται κάθε ἄνθρωπος ἐξ ἄκρας συλλήψεως καὶ στὸ πρόσωπο τοῦ κάθε ἀνθρώπου ὁ Χριστός. Ὁ φόνος-ἔκτρωση, λοιπόν, ἀποτελεῖ πλὴν τῶν ἄλλων καὶ εἰκονομαχικὴ ἐκτροπή.

Μεταξὺ θρησκευτικῶν κύκλων διακινεῖται ἕνα παρελκυστικὸ ἰδεολόγημα, ποὺ ἔχει ὡς στόχο νὰ ἀποσυνδεθοῦν τὰ ἀνθρώπινα ἐμβρυϊκά κύτταρα, τὰ ὁποῖα χρησιμοποιοῦνται σήμερα, μὲ τὸ πρὸ ἐτῶν ἀμβλωθὲν ἔμβρυον. Χρησιμοποιοῦνται ἐπ’αὐτοῦ δύο ἕωλα ἐπιχειρήματα.

Μὲ τὸ πρῶτο, ἐπιχειροῦν νὰ στηρίξουν τὴν ἀποσύνδεση τῶν σημερινῶν κυττάρων καὶ τοῦ ἐμβρύου, λόγῳ παλαιότητας τῆς ἐκτρώσεως. Μὲ τὸ δεύτερο, ὑποστηρίζεται, ὅτι ὑπῆρξε μόνον ἕνα ἔμβρυο τὸ ὁποῖο ἐκτρώθηκε γιὰ τὴν παραγωγὴ μιᾶς ὁποιασδήποτε κυτταροσειρᾶς.

Ὅσον ἀφορᾶ τὸ πρῶτο ἐπιχείρημα, ἡ ἀποσύνδεση κυττάρων καὶ ἐμβρύου εἶναι πρακτικῶς ἀνέφικτη, ἄρα ἐξωπραγματική, διότι πρωτογενὴς πηγὴ τῶν κυττάρων εἶναι τὸ ἔμβρυο, κυτταρικὰ στοιχεῖα τοῦ ὁποίου εἶναι ὑπαρκτά καὶ σὲ κάθε μετεγενέστερο κύτταρο. Χωρὶς τὴ θανάτωση τοῦ ἐμβρύου, δὲν θὰ ὑπῆρχε ἡ συγκεκριμένη κυτταροσειρά. Ὡσαύτως, τὸ DNA τοῦ κυττάρου εἶναι ταυτόσημο μὲ τὸ DNA ὅλων τῶν κυττάρων τοῦ ἐκτρωθέντος ἐμβρύου, τὰ ὁποῖα ἀναπτύσσονται ἐπὶ μακρόν. Ἑπομένως ὑπάρχει πλήρης ταὐτότητα τῶν χρησιμοποιουμένων κυτταροσειρῶν, μὲ αὐτὸ τὸ ἔμβρυον.

Τὸ δεύτερο ἐπιχείρημα, κονιορτοποιοῦν ἡ Pamela Acker^xlvii, ὁ Stanley Plotkin^xlviii καὶ, προσφάτως, ἡ Melissa Strickerxlix. Ἡ Pamela Acker ὑπολογίζει, ὅτι γιὰ τὴν σειρὰ ΗΕΚ 293 χρειάσθηκε ἡ θυσία τοὐλάχιστον διακοσίων (200) ἐμβρύων. Τὸ πείραμα ἐπέτυχε στὸ τελευταῖο ἔμβρυο, ἀπὸ τὸ ὁποῖο καὶ δημιούργησαν τὴν ἐν λόγῳ κυτταροσειρά. Ὁ Stanley Plotkin ὁμολογεῖ σέ ἐνεάωρη κατάθεσή του, ὅτι γιὰ τὸ ἐμβόλιο τῆς ἐρυθρᾶς χρησιμοποίησε τὴν 75η καὶ 76η ἔκτρωση, διότι οἱ προηγούμενες εἶχαν ἀποτύχει. Εἶναι ὁ ἴδιος ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἀποδέχεται στὸ τέλος τῆς κατάθεσής του, ὅτι χρησιμοποίησε 1.000.000 Ἀφρικανούς, ὡς πειραματόζωα. Γι’ αὐτό καὶ ἀποκαλεῖται ‘’νονός’’ τῶν ἐμβολίων, δηλαδή ἄνθρωπος τοῦ ὀργανωμένου ἐγκλήματος, μὲ ὅπλο τὰ ‘’ἐμβόλια.’’

Συνεπῶς, στὰ παραπάνω διαβολικὰ μηχανεύματα μία εἶναι ἡ ἀπάντηση ‘’ἐμοὶ ἐκδίκησις, ἐγὼ ἀνταποδώσω λέγει Κύριοςl.’’

γ. Στείρωση-‘’εὐνουχισμός’’

Ἡ ἐκτρωτικὴ ἐπέμβαση γιὰ τὴν ἐξαγωγὴ τοῦ ἐμβρύου ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν κυοφοροῦσα γίνεται μὲ κοιλιακὴ ὑστερεκτομή καὶ ὄχι μὲ ἁπλὴ ὑστερεκτομή. Στὴν ὑστερεκτομὴ αὐτή περιλαμβάνεται, πλὴν τῆς ἐκρίζωσης τοῦ ζῶντος ἐμβρύου, ἡ χειρουργικὴ ἀφαίρεση τῆς μήτρας καὶ τῶν ἐξαρτημάτων (ὠοθῆκες, σάλπιγγες κλπ.). Αὐτή πραγματοποιεῖται μόνο σὲ εἰδικὲς περιστάσεις, ὅπως ὅταν ἀπαιτεῖται καὶ στείρωση, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν τερματισμὸ τῆς ἐγκυμοσύνης. Μὲ τὴν ἄμβλωση διὰ κοιλιακῆς ὑστερεκτομῆς, ποὺ ἔχει ὡς σκοπό τὴν λήψη κυττάρων καὶ δημιουργία κυτταροσειρᾶς, συντελεῖται καὶ ἀκρωτηριασμὸς τῆς γυναίκας.

Ἐπ’ αὐτοῦ οἱ Ι. Κανόνες ἀποφαίνονται διὰ τοῦ 22οῦ Ἀποστολικοῦ Κανόνα, σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖον, ‘’ὁ ἀκρωτηριάσας ἑαυτόν, μὴ γινέσθω κληρικός. Φονεὺς γὰρ ἐστιν ἑαυτοῦ.’’

Αὐτὸς ὁ Ἱερὸς Κανόνας ἔχει διασταλτικὴ ἰσχὺ ἐφαρμοζόμενος ἐπὶ γυναικός, ἡ ὁποία μὲ ἑκούσια ἀπόφασή της συγκατατίθεται σὲ στείρωση-εὐνουχισμό, καὶ ἔτσι καθίσταται ‘’τῆς τοῦ Θεοῦ δημιουργίας ἐχθρός’’. Ἀκυρώνει –‘’αὐτοφονεύει’’ τὴν φύση της καὶ ἀθετεῖ τὴν θεία ἐντολή, ‘’αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθεli’’. Μείζονα, βέβαια, εὐθύνη ὑπέχει ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ‘’εὐνουχίζει’’ τὴν μητέρα τοῦ ἐμβρύου καὶ μάλιστα ἐν ἀγνοίᾳ της.

δ.Τυμβωρυχία – ἱεροσυλία καὶ εἰδωλολατρεία

i. Τυμβωρυχία – ἱεροσυλία

Σύμφωνα μὲ τὸν 7ον Κανόνα τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης ἐπιτιμᾶται ἡ ‘’ἀσύγγνωστος’’ (ἀσυγχώρητος καὶ ἀδικαιολόγητος) τυμβωρυχία, δηλ. ἡ διάνοιξη τάφου καὶ βέβηλη σύλλησή του, ἀπό ἐνδεχόμενα πολύτιμα ἀντικείμενα, τὰ ὁποῖα συνετάφησαν μὲ τὸν θανόνταlii. Συμφωνοῦν ἐπίσης ὁ Μ. Βασίλειος μὲ τὸν 66ον Κανόνα καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Νηστευτής^liii μὲ τὸν 29ον Κανόνα. Οἱ παραπάνω Κανόνες ἐπιτιμοῦν τὴν προσβολὴ στὸν νεκρὸ καὶ τὰ λείψανά του, τὰ ὁποῖα ἡ Ἐκκλησία περιβάλλει μὲ ἱερότητα.

Στὴν περίπτωση τῆς ἔκτρωσης μεγιστοποιεῖται ἡ ἁμαρτία τῆς τυμβωρυχίας, διότι τὸ ἔμβρυον δὲν ἀξιοῦται τῆς νομίμου ταφῆς καὶ τῆς ‘’ φίλης κατασκαφῆς’’, δηλαδή τοῦ τάφου, ἀλλὰ, ἀμέσως μετὰ τὴν βίαιη ἐξαγωγή του ἐκ τῆς μήτρας, παραδίδεται εἰς χεῖρας ἀνόμων καὶ γίνεται δεινὸ ἄθυρμα στὰ χέρια σαρκοβόρων ἐρευνητῶν. Ἐν συνεχείᾳ τεμαχίζεται (μελίζεται) ἀπ’ αὐτούς, ‘’τὰς χεῖρας καὶ μηρούς, καὶ βραχίονας καὶ κνήμας καὶ τοὺς δακτύλους καὶ τὴν κάραν^liv’’, ὡς μάρτυρας Χριστοῦ.

Αὐτὴ ἡ βεβήλωση συνεχίζεται ἐπὶ μακρὸν μέσα στὸν χρόνο, μὲ τὴν δημιουργία τῶν κυτταρικῶν σειρῶν, ἡ συγκεκριμένη δὲ μεταθανάτια διαχείρηση τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος χαρακτηρίζεται ὡς ‘’ἄτιμη ταφή’’ στὸν Αἰσχύλο^lv. Τὰ ὑπολείμματα τοῦ ἐμβρύου δὲν ἀξιώνονται οὔτε μιᾶς συμβολικοῦ τύπου ταφῆς, μὲ τὴν ρίψη χώματος ἐπὶ τοῦ νεκροῦ^lvi, ἀλλὰ ἐκβάλλονται εἴτε στὴν χοάνη τῶν βιολογικῶν ὑλικῶν, εἴτε παραδίδονται σὲ ἀκραῖες βέβηλες χρήσεις, μὲ «ἄκλαυτο, ἄφιλο, ταλαίφρωνα^lvii» τὸν ἔμβρυο ἄνθρωπο, ποὺ θυσιάζεται βιαίως κατὰ παράβαση τῶν ‘’ἀγράφων καὶ ἀσαλεύτων νόμων τῶν θεῶν’’.

Εἶναι ὄχι μόνον διαχρονικὴ, ἀλλὰ καὶ ἰδιαιτέρως σύγχρονη ἡ ῥητορικὴ ἐρώτηση τῆς Ἀντιγόνης πρὸς τὸν βασιλιὰ Κρέοντα, ὅταν αὐτὸς διέταξε τὴν ἀταφία τοῦ Πολυνείκη: ‘’οὔτε φανταζόμουν πὼς ἔχουν τόση δύναμη οἱ δικές σου διαταγὲς, ὥστε τοὺς ἀγράφους καὶ ἀσαλεύτους νόμους τῶν θεῶν νὰ μπορεῖς, θνητὸς ἐσύ, νὰ παραβαίνεις^lviii!!!’’

Τοιουτοτρόπως, δὲν γίνεται σύλληση μόνον τῶν κτερισμάτων, ἀλλὰ καταλήστευση τοῦ ἴδιου τοῦ νεκροῦ, τῶν ἰδιοτήτων τῆς βιολογικῆς του ὑπάρξεως καὶ ὄχι μόνον. Τὸ ἔμβρυο χρησιμοποιεῖται ἐπὶ πλέον γιὰ κερδοσκοπία ἀπὸ τὶς πολυεθνικὲς φαρμακευτικὲς ἐταιρεῖες καὶ μέσῳ τῶν ‘’ἐμβολίων’’, γιὰ τὴν δολοφονία ἀνθρώπων. Τριπλὸ τὸ ἔγκλημα˙ καὶ δολοφονία ἐμβρύων, καὶ κερδοσκοπία, καὶ δολοφονία διὰ τῶν ‘’ἐμβολίων’’.

Γενικῶς, ἡ τυμβωρυχία θεωρεῖται ἱεροσυλία κατὰ τὸ Βυζαντινὸ Δίκαιο. Ὁ βυζαντινὸς νομικὸς Κωνσταντῖνος Ἀρμενόπουλος (1320 –1380 μὲ 1385) στὴν ‘‘Ἑξάβιβλον’’ συμπεριλαμβάνει σὲ μία ἐνότητα ποινικῶν ἀδικημάτων τοὺς τυμβωρύχους μὲ τοὺς ἱεροσύλους καὶ τοὺς φονεῖς^lix.

ii. Εἰδωλολατρεία καὶ ἀνθρωποθυσίες, γιὰ λόγους δημοσίας ὑγείας.

Ἡ ὅλη διαδικασία γιὰ τὴν παραγωγὴ ἀνθρωπίνων ἐμβρυϊκῶν κυτταροσειρῶν, ἱστορικὰ, εἶναι ἰσοδύναμη μὲ τὶς ἀνθρωποθυσίες στὰ εἰδωλολατρικὰ δρώμενα.

Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη μνημονεύονται οἱ εἰδωλολατρικὲς θυσίες μικρῶν παιδιῶν στὸν Μολώχ, οἱ ὁποῖες καταδικάζονται μὲ βδελυγμία στὸ βιβλίο τοῦ Λευϊτικοῦ^lx.

Οἱ ἀρχαῖοι Ἀθηναῖοι, τῆς προκλασσικῆς περιόδου, κατὰ τὴν ἐτήσια ἑορτὴ τῶν Θαργηλίων, ὁδηγοῦσαν στὸν θάνατο δύο ἀθῴους ἀνθρώπους, τούς ὁποίους ἀποκαλοῦσαν καθάρματα, μετὰ ἀπὸ σκληρὲς βιαιότητες ἐναντίον τους, μὲ σκοπὸ τὸν ἐξαγνισμὸ τῆς πόλεως^lxi.

Χαρακτηριστικὴ εἶναι ἡ περίπτωση τοῦ Ἀπολλωνίου Τυανέα, ἕλληνος εἰδωλολάτρου φιλοσόφου (2ος μ. Χ. αἰ.), τὴν ὁποία διασώζει ὁ Φλάβιος Φιλόστρατος, σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖο ὁ Ἀπολλώνιος, γιὰ νὰ βάλει τέλος σὲ μιὰ ἐπιδημία στὴν Ἔφεσο, ὑπέδειξε ὡς ὑπεύθυνο στὸ ἔξαλλο πλῆθος ἕναν ζητιάνο, ἀποκρουστικὸ στὴν ὄψη, ὅμως ἀθῷο, τὸν ὁποῖον καὶ λιθοβόλησαν, ἀφοῦ προηγουμένως κατέκαυσαν τὰ μάτια του^lxii.

Οἱ Ἀζτέκοι, οἱ Μάγια καὶ ἄλλοι λαοὶ τῆς Νοτίου καὶ Κεντρικῆς Ἀμερικῆς τελοῦσαν ἀνθρωποθυσίες, ὡς σημαίνουσες θρησκευτικὲς τελετές, ὁ δὲ θάνατος τῶν θυσιαζομένων, ἐκαλεῖτο ‘’ἀνθισμένος θάνατος’’. Οἱ Ἀζτέκοι μάλιστα ξερρίζωναν τὴν καρδιὰ του πρὸς θυσίαν θύματος, ὅπως κατ’ἀναλογία γίνεται καὶ μὲ τὶς συγκεκριμένες ἐκτρώσεις, στὸν βωμὸ τῆς νεότευκτης ψευδοθεότητος, ποὺ ὀνομάζουν ἐπιστήμη.

Ὁ προσδοκώμενος στόχος τῶν ἀνθρωποθυσιῶν ἦσαν τὰ ἱκετήρια τάματα ἢ οἱ λατρευτικὲς τελετουργίες, πρὸς ἐξευμενισμὸ τῆς εἰδωλολατρικῆς θεότητας. Οἱ ἀνθρωποθυσίες θεωροῦντο ἀπαραίτητες γιὰ τὴν ὕπαρξη τοῦ κόσμου καὶ τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους, τὴν ἀναζωογόνηση τῆς γῆς, τὴν ἀποτροπὴ τοῦ κακοῦ, τὴν τροφὴ τῆς θεότητας γιὰ τὴν ἐνδυνάμωσή της μὲ τὸ αἷμα τῶν θυμάτων κλπ. Ἔτσι, καὶ ἡ θεότητα ‘’ἐπιστήμη’’ γιὰ νὰ τραφεῖ, χρειάζεται αἷμα ΑΘΩΩΝ!!!

Διὰ τῶν ‘’ἐμβολίων’’, ποὺ προωθοῦνται σήμερα μὲ τὶς ἀνθρωποθυσίες ἐμβρύων ἀνθρώπων, ἐπαναλαμβάνεται τόσο ἡ ἀγριότητα, ὅσο καὶ ὁ σκοπὸς τῶν ἀνθρωποθυσιῶν. Πρόκειται γιὰ προσφορὰ τοῦ ἀνθρώπου στὴν λαγνεία τῆς ἐπιστήμης, ἡ ὁποία λατρεύεται ὡς καινοφανὴς θεότητα καὶ ἀπὸ τὴν ὁποία ἐξαρτᾶται ἡ ὑγεία τῶν ἀνθρώπων. Λησμονοῦν ὅτι, ‘’ἐὰν μὴ Κύριος οἰκοδομήσῃ οἶκον, εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντες· ἐὰν μὴ Κύριος φυλάξῃ πόλιν, εἰς μάτην ἠγρύπνησεν ὁ φυλάσσων^lxiii.’’

Ἡ, κατὰ πολλὰ ἄλλα, πάσχουσα διορθόδοξος Σύνοδος τὸ 2016 στὸ Κολυμπάρι Κρήτης διεκήρυξε ὀρθῶς, ὅτι ‘’Διὰ τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ἡ ἱκανότης πρὸς ἐπιστημονικὴν ἔρευναν τοῦ κόσμου ἀποτελεῖ θεόσδοτον δῶρον εἰς τὸν ἄνθρωπον…. Θεωρεῖ ὅτι ὁ ἐπιστήμων…ὀφείλει νὰ διακόπτῃ τὴν ἔρευνάν του, ὅταν παραβιάζωνται βασικαὶ χριστιανικαὶ καὶ ἀνθρωπιστικαὶ ἀρχαί… Ἐν ταὐτῷ, ὑπογραμμίζομεν τὴν ἀναμφισβήτητον ἱερότητα τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς ἀπὸ αὐτῆς ταύτης ἀρχῆς τῆς συλλήψεως^lxiv.’’ (σημείωση δική μας: τό ‘’ἀνθρωπιστικαὶ ἀρχαί’’ εἶναι ἀσύμβατο μὲ τό ‘’χριστιανικαὶ ἀρχαί’’, καθ’ ὅσον, ὁ ἀνθρωπισμὸς εἶναι φιλοσοφικὸ ἀνθρωποκενρικό σύστημα καὶ ἔρχεται σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὴν ἀποκαλυφθεῖσα ἀλήθεια διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ)

Ἡ εἰδωλολατρεία ἐπιτιμᾶται καὶ ὡς πορνεία, διότι, σύμφωνα μὲ τὸν Προφήτη Ὠσηέ καὶ τὸν Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη στὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως, ἡ πορνεία σημαίνει καὶ εἰδωλολατρεία, δηλ. ἀπόδοση λατρευτικῆς τιμῆς σὲ ψευδοθεούςlxv.

ε.Προπέτεια

Ὁ 66ος Ἀποστολικὸς Κανόνας ἐπιτιμᾶ τὸν κληρικό, ἢ τὸν λαϊκό, ὁ ὁποῖος ἐνεργεῖ ὡς προπέτης, καὶ κατὰ τὸν ἅγιον Νικόδημον τὸν ἁγιορείτην, καὶ ὡς αὐθάδης^lxvi.

Σύμφωνα μὲ τὴν σύγχρονη ψυχιατρική, τὰ κλινικὰ χαρακτηριστικὰ τῶν παραπάνω δυσκοινωνικῶν τύπων, εἶναι ἡ συναισθηματικὴ σκληρότητα, ὁ χαμηλὸς οὐδὸς στὴν ἐκτόνωση τῆς βιαιότητας καὶ ἀληθοφανεῖς ἐκλογικεύσεις γιὰ τὴν συμπεριφορὰ αὐτή^lxvii .

Τὰ συμπτώματα αὐτά φανερώνουν ἀξιοσημείωτη παθολογικὴ ἀσυμβατότητα συναισθηματικῶν ἀντιδράσεων ἀπέναντι στὴ πραγματικότητα, ἕνεκα τῆς ὁποίας ὁ πάσχων προβαίνει, ἄκριτα, σὲ ἀκραῖες παραβατικὲς ἐνέργειες, τὶς ὁποῖες ἑρμηνεύει μὲ αὐτοπαραπλάνηση. Δολοφονεῖ μὲ αἰτιολογικὸ τὸ ’’καλό’’ τῶν ἄλλων. ’’Νὰ σὲ κάψω Γιάννη νὰ σ’ ἀλείψω λάδι’’.

Κατὰ συνέπεια, ὅσοι ἐνεργοῦν, ἢ συνευδοκοῦν στὶς ἐγκληματικὲς πράξεις κατὰ τῶν ἐμβρύων ἀνθρώπων καὶ ὄχι μόνον, χωρὶς νὰ συνυπολογίζουν καὶ τὸν πόνο, ποὺ προκαλοῦν στὶς ἀνώνυμες γυναῖκες, ἐπώνυμες, ὅμως, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, τὶς ὁποῖες ἐργαλειοποίησαν, εἴτε εἶναι ψυχικὰ ἀσθενεῖς, μὲ ἐπιπεδωμένο συναίσθημα, εἴτε ἔχουν περιπέσει σὲ ἀκραία πώρωση, χωρὶς ἐνεργὸ ἠθικὴ συνείδηση, κυριολεκτικά, ‘’τυφλοὶ τὰ τ’ ὦτα, τὸν τε νοῦν, τὰ τ’ὄμματαl^xviii’’, δηλαδή τυφλοὶ στ’ αὐτιά, στὰ μάτια καὶ στὸ νοῦ.

στ.Οἱ θανάσιμες παρενέργειες τῶν ἐμβολίων

Σύμφωνα μὲ τὰ στοιχεῖα τῆς EudraVigilance, στὶς 27 χῶρες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης, ἀπό τὴν 20ή Δεκεμβρίου 2020 μέχρι τὴν τελευταία ἐπικαιροποίησή τους, στὶς 31-10-2021, ἔχουν ἀποβιώσει 28.103 ἐμβολιασθέντες καὶ ἔχουν προκληθεῖ 2.637.525 παρενέργειες, ἐκ τῶν ὁποίων τὸ 50% περίπου εἶναι σοβαρές. Σημειωτέον, ὅτι θάνατοι καὶ παρενέργειες πρέπει νὰ πολλαπλασιασθοῦν ἀπὸ μία ἕως δέκα τοὐλάχιστον φορές, ὥστε νὰ φθάσουμε στὸν πραγματικὸ ἀριθμό τους, διότι ὑπάρχει σημαντική ὑποκαταγραφὴ αὐτῶν ἐκ μέρους τῶν τοπικῶν Κυβερνήσεων.

Τὸ ἀσύλληπτο μέγεθος τοῦ προβλήματος αὐτοῦ ἐπισημαίνεται ἐνδεικτικά ἀπὸ τὸν καθηγητὴ κ. Παναγιώτη Βλαχογιαννόπουλο, ὁ ὁποῖος παρῃτήθη ἀπὸ μέλος τῆς Ἑλληνικῆς ἐπιτροπῆς φαρμακοεπαγρύπνησης, κατηγορῶντας τὴν Ἐπιτροπή, ὅτι λειτουργεῖ ‘’ἐθελόδουλα’’ καὶ ‘’χωρὶς ἐλεύθερη ἐπιστημονικὴ σκέψη’’, ἀρνούμενη νὰ καταγράψει χρονικὴ συσχέτιση ‘’ἐμβολίου’’ καὶ θανάτου^lxix.

Σὲ ἀνάρτησή του στὸ Τwitter στὶς 30 Νοεμβρίου 2021, ὁ κ. Πάνος Παπανικολάου, νευροχειρουργὸς στὸ Γενικὸ Κρατικὸ Νοσοκομεῖο Νικαίας, καὶ γραμματέας τῆς Ὁμοσπονδίας Ἑνώσεων Νοσοκομειακῶν Γιατρῶν Ἑλλάδος (ΟΕΝΓΕ), ἐξοργισμένος καταγγέλει τὰ ἀκόλουθα: ‘’Ἀπὸ τοὺς θανάτους ποὺ διαβάζετε κάθε μέρα στὸ δελτίο τοῦ ΕΟΔΥ οἱ μισοὶ τοὐλάχιστον εἶναι κρατικὲς δολοφονίες μὲ κυβερνητικὴ εὐθύνη. Τὸ λέω δημόσια κι’ ἐπώνυμα γιατὶ ἡ σχετικὴ ἀναφορὰ τῆς ΟΕΝΓΕ πρὸς εἰσαγγελία τοῦ Ἀρείου Πάγου ἀπὸ τὸν Ἀπρίλιο ἔχει ἀραχνιάσει στὰ συρτάρια τους. Αὐτά.’’!!!

Ἑπομένως, ὅσοι παρωθοῦν τοὺς ἀνθρώπους, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, στὸν συγκεκριμένο ἐμβολιασμό, εἶναι δυνάμει ἠθικοὶ αὐτουργοὶ σὲ ἀνθρωποκτονία, ὑπέχουν πνευματικῶς τεράστια εὐθύνη καὶ ἡ ἐπιτίμησή τους προβλέπεται ἀπὸ τὸν 66ον Κανόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τοὺς 2ον καὶ 8ον Κανόνας τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καὶ τὸν 21ον τῆς ἐν Ἀγκύρᾳ.

7.Ἡ ποιμαντικὴ τῆς Ἐκκλησίας

α. Τὸ ἐμβόλιο καὶ ἡ ‘’σανίδα τοῦ Καρνεάδη’’ (τὸ ἠθικὸ δίλημμα)

Ὁ φιλόσοφος καὶ ρήτορας Καρνεάδης, (μέσα β’ αἰ. π.Χ.) ἐμπνεύσθηκε τὴν περίπτωση ἑνὸς ὑποθετικοῦ ναυαγοῦ, ὁ ὁποῖος ἀπώθησε καὶ ἔριξε στὴν θάλασσα ἕναν ἄλλο ναυαγὸ γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ ἴδιος, ἐπειδὴ ἡ σανίδα χωροῦσε μόνον ἕναν. Ἡ ὑπόθεση αὐτὴ εἶναι τὸ τραγικὸ παράδειγμα τῆς λεγομένης σύγκρουσης καθηκόντων.

Γιὰ τὴν Ἐκκλησία δύο ἐνδεικτικά, ἀλλὰ ῥωμαλέα ἱστορικὰ παραδείγματα, ἀπαντοῦν στὸ ἠθικὸ αὐτὸ δίλημμα.

i. Κατὰ τὸν λοιμὸ τοῦ Κυπριανοῦ, τὸ 250 μ. Χ., οἱ Χριστιανοὶ, μὲ πνεῦμα αὐτοθυσίας καὶ σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς εἰδωλολάτρες, περιποιοῦντο τοὺς προσβεβλημένους συνανθρώπους τους ἀπὸ τὴν θανατηφόρο λοιμικὴ νόσο, ἀνεξαρτήτως θρησκεύματος, τιμῶντας αὐτοὺς, ὡς εἰκόνας τοῦ Χριστοῦ. Στὴν συνέχεια, τελοῦσαν τὰ ὅσια μὲ τὴν ἐκδημία τους καὶ ἐν γνώσει τους, ὅτι ἡ μεταδοτικότητα τῆς νόσου καὶ ἡ ἐπαφὴ μὲ τοὺς νοσοῦντες θὰ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα καὶ τὸν δικό τους θάνατο. Γι’αὐτὸ καὶ ὁ Διονύσιος Ἀλεξανδρείας τοὺς συγκαταλέγει στὸν χορὸ τῶν ἁγίων.

ii. Στὴν Γεωργία, ὅταν ὁ αἱμοσταγὴς Τζαλαλεντίν, ἡγέτης τῶν Χβαράσμων διέταξε τοὺς Χριστιανοὺς κατοίκους τῆς Τυφλίδας νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πίστη τους, καταπατῶντας τὶς ἱερὲς εἰκόνες, σύσσωμοι ἀρνήθηκαν νὰ ἐκτελέσουν τὴν διαταγὴ τοῦ κατακτητοῦ, μὲ ἀποτέλεσμα οἱ πάσης ἡλικίας χριστιανοί, ἀπὸ τῆς νηπιακῆς, μέχρι καὶ τοῦ πολιοῦ γήρατος νὰ μαρτυρήσουν βιαίως, μένοντες πιστοὶ στὸν Χριστόν^lxx.

Κατὰ συνέπεια, ἡ διδασκαλία καὶ τὸ βίωμα τῆς Ἐκκλησίας στὴν ἐπιλογή μεταξὺ μαρτυρίου καὶ ‘’πολιτισμένης ἀνθρωποφαγίας’’, κατὰ τὸν ἅγιον Ἰουστῖνο (Πόποβιτς^)lxxi, προκρίνει τὸ μαρτύριο. ‘’Ὅς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν˙ ὅς δ’ ἂν ἀπολέσει τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ, εὑρήσει αὐτήν^lxxii.’’

β. Οἱ εμβολιαζόμενοι καὶ οἱ lapsi

Ὡς lapsi ὀνομάζονται στὴν ἐκκλησιαστικὴ γλώσσα οἱ διολισθήσαντες καὶ συνεπῶς πεπτωκότες χριστιανοί, οἱ ἀρνούμενοι ἀπὸ τὸν φόβο τοῦ μαρτυρίου τὴν μαρτυρία τῆς πίστεως ἐνώπιον τῶν εἰδωλολατρῶν ἀρχόντων^lxxiii. Ὑπάρχουν οἱ ἀκόλουθες διακριτὲς βαθμίδες τῶν lapsi στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, στὶς ὁποῖες μπορεῖ κανεὶς νὰ διακρίνει ἱκανὲς ἀναλογίες μὲ τοὺς σημερινοὺς ἀποδέκτες τῶν ‘’ἐμβολίων’’ ἀπέναντι στὸν Covid-Sars 2, ποὺ ἐπίσης ἀρνοῦνται στὴ πράξη τὸ Εὐαγγέλιο:

-Sacrificati: Οἱ θύοντες στὰ εἴδωλα ὥστε νὰ ἀποφύγουν τὰ μαρτύρια καὶ τὸν θάνατον.

-Thurificati: Οἱ θυμιῶντες τὰ εἰδωλολατρικὰ ἀγάλματα, ἀλλὰ καὶ αὐτὰ τῶν ῥωμαίων αὐτοκρατόρων οἱ ὁποῖοι ἔφεραν τὸν τίτλο Αὔγουστος.

-Tradidores: Οἱ παραδίδοντες πρὸς κατάκαυση τὶς ἱερὲς βίβλους

-Acta facientes: Οἱ πείθοντες μὲ δῶρα τοὺς διῶκτες νὰ τοὺς ἐγγράψουν ψευδῶς, ὡς θύσαντας.

-Libellatici: Οἱ καλυπτόμενοι ἀπὸ ψευδεῖς βεβαιώσεις (libellus)^lxxiv.

Στοὺς lapsi ἡ Ἐκκλησία ἐπέβαλε ἐπιτίμια, συγκαταβαίνουσα στὴν φυσικὴ ἀνθρώπινη ἀδυναμία, μὲ παιδαγωγικὸ σκοπό, ὥστε νὰ κατανοήσουν τὸ μέγεθος τῆς πνευματικῆς ἐκτροπῆς τους καὶ νὰ ὡριμάσουν στὴν πίστη, καὶ νὰ ἐπισπάσουν ἐπάνω τους τὴν φιλάνθρωπη χάρη τοῦ Χριστοῦ.

Μὲ τὴν ἐπέλαση τοῦ ἰοῦ διαπιστώνονται οἱ παράλληλοι βίοι τῶν lapsi, μὲ τοὺς ἀποκλίνοντας σήμερα ἀπὸ τὴν πίστη, δηλαδή τοὺς ἀρνητὲς τῶν ἀκτίστων θείων ἐνεργειῶν καὶ τῆς Θείας Κοινωνίας.

Ὁ ἰός, σύμφωνα μὲ τὴν ἀπερίτμητη πνευματικὴ αἴσθηση τοῦ Γέροντος Γαβριὴλ τοῦ ἁγιορείτου (Ἱερὸν Κελλίον ὁσίου Χριστοδούλου τοῦ ἐν Πάτμῳ), εἶναι ‘’ὑποτακτικὸς τοῦ Θεοῦ.’’ Διήγειρε συνειδήσεις, ἀπεκάλυψε ἐκ πολλῶν καρδιῶν διαλογισμούς, φανέρωσε τὰ μέχρι σήμερα κρύφια φονικὰ σχέδια τῶν σχεδιαστῶν τῆς μεγάλης ἐπανεκκίνησης, ἔκρινε τὴ σχέση μας μὲ τὸν Χριστόν, τὸ πρόσωπο τοῦ Ὁποίου ἔγινε καὶ πάλιν σημεῖον ἀντιλεγόμενον. ‘’Νῦν κρίσις ἐστί τοῦ κόσμου τούτου^lxxv.’’

Ἡ ἀφελὴς καὶ ‘’κουτοπόνηρη’’ στάση ὡρισμένων κληρικῶν, οἱ ὁποῖοι συνιστοῦν τὴν χάραξη τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἐπὶ τοῦ σημείου τοῦ ‘’ἐμβολιασμοῦ’’, ἀποτελεῖ ἀπροκάλυπτο ἐμπαιγμὸ στὸν Ἴδιο τὸν Κύριον, καθ’ ὅσον, ‘’τὶς μερὶς Χριστῷ πρὸς Βελίαρ ἢ τὶς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου^lxxvi;’’

γ. Ὁ κληρικὸς ὡς παράδειγμα:

Ὁ η’ ἀποστολικὸς κανόνας ὁρίζει, ὅτι ὅλοι, καὶ μάλιστα οἱ ἱερωμένοι, πρέπει νὰ εἶναι προετοιμασμένοι καὶ ἄξιοι νὰ μεταλαμβάνουν τῶν θείων μυστηρίων, ὅταν γίνεται προσφορά, δηλαδή ἡ ἱερουργία τοῦ Σώματος τοῦ Κυρίου. Ἐὰν ὅμως κάποιος ἀπ’ αὐτοὺς δὲν μεταλάβει, ἐνῶ εἶναι παρὼν στὴν Θεία Λειτουργία, ὀφείλει νὰ ἐξηγήσει τὴν αἰτία γιὰ τὴν ὁποίαν δὲν μετέσχε τῶν ἁγίων Μυστηρίων. Ἐὰν αὐτὴ εἶναι δικαία καὶ εὔλογος, νὰ λαμβάνει συγχώρηση, ἐάν ὅμως δὲν θέλει νὰ τήν δημοσιοποιήσει, νὰ ἀφορίζεται. Καὶ τοῦτο διότι γίνεται αἴτιος βλάβης στὸν λαόν, μὲ τὸ νὰ δίδει ἀφορμὴ νὰ ὑποπτευθεῖ τὸ πλῆθος, ὅτι ὁ λειτουργὸς ἱερεὺς εἶναι ἀνάξιος.

Τὸ γενικὸ νόημα τοῦ παραπάνω Ἱεροῦ Κανόνος ἀφορᾶ τὴν πνευματικὴ εὐθύνη, ποὺ ὑπέχει, κυρίως, ὁ κληρικός, ἐφ’ ὅσον ὀφείλει νὰ αἰτιολογεῖ κάθε δημόσια πράξη του στὴν Ἐκκλησία. Μέχρι σήμερα πολλοὶ ἐπίσκοποι καὶ πνευματικοὶ πατέρες προτρέπουν τὸ ποίμνιο πρὸς ἐμβολιασμό, χωρὶς τὴν ἐλαχίστη ἁγιογραφικὴ ἢ ἱεροκανονικὴ αἰτιολόγηση. Ἔτσι συμβάλλουν στὴν ἄμβλυνση τῆς συνειδήσεως τῶν πιστῶν, πάνω στὸ ἐπίμαχο θέμα τῆς ἔκτρωσης, ἀλλὰ καὶ στὸν θάνατο ἢ τὴν βαρειὰ ἀναπηρία πολλῶν.

δ.Τὸ ἐρώτημα περὶ τῶν ἐπιτιμίων στοὺς ἐμβολιαζομένους, κληρικοὺς καὶ λαϊκούς.

Ὅπως προκύπτει ἀπό τὰ παραπάνω, οἱ ἐμβολιαζόμενοι, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, ἐμπίπτουν, κατὰ κανονικὴν ἀκρίβειαν, στὰ προβλεπόμενα ἐπιτίμια τῶν Ἱερῶν Κανόνων, τοὺς ὁποίους ἤδη ἔχουμε μνημονεύσει στὸ παραπάνω κείμενο.

Τὰ ἐπιτίμια ὅμως, σύμφωνα μὲ διαγραμματικὴ ῥήση τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος, εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐξατομικεύονται «ἐν καιρῷ καί προσώπῳ καὶ ποσότητι καί ποιότητι», δηλαδή κατὰ τὶς περιστάσεις, τὸν χαρακτῆρα, τὴν ἡλικία καὶ τὴν παιδεία τοῦ καθενός.

Ἡ ἀρχή αὐτή ἀπαντᾶ σὲ πλείστους ὅσους Ἱ.Κανόνες καὶ ἔχει ὡς ἔρεισμα τὴν φιλάνθρωπη συγκατάβαση τῆς Ἐκκλησίας μας στὴ σχετικότητα τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων^lxxvii. Ἄλλωστε, κατὰ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, ‘’ὁ γνούς… καί… μηδὲ(ν) ποιήσας… δαρήσεται πολλάς˙ ὁ δὲ μὴ γνούς…δαρήσεται ὀλίγας^lxxviii’’.

Συμπεράσματα

1. Ἡ εἰσαγωγὴ τῶν ἐμβολίων στὴν ἰατρικὴ φαρέτρα, ὡς ἐνδεχόμενη προληπτικὴ ἀντιμετώπιση τοῦ Covid-Sars 2,προϋποθέτει τὴν ἐν ψυχρῷ δολοφονίᾳ μεγάλου ἀριθμοῦ ἐμβρύων ἀνθρώπων.

2. Τὸ περιεχόμενο τοῦ ἐμβολίου καθὼς καὶ ὁ τρόπος δράσης στὸν ἀνθρώπινο ὀργανισμό ἐπιφέρει πλεῖστες ὅσες ἀναπηρίες, πολλάκις σοβαρές, ἕως καὶ θανατηφόρες.

3. Ἡ προώθηση τοῦ ἐμβολιασμοῦ μὲ ὄχημα τὴν πνευματικὴ ἐξουσία ἀποτελεῖ ἐξαναγκαστικὴ πράξη ἐλέγχου τοῦ αὐτεξουσίου καὶ ἐξισώνει τοὺς ἀνθρώπους μὲ πρόβατα ὁδηγούμενα ἐπὶ σφαγήν.

4. Ὁ ’’Κύριος ἔδωκε φάρμακα’’ καὶ γιὰ τὴν συγκεκριμένη ἀνθρωπογενῆ καὶ ἀνίερη ἐπίθεση στὴν ἀνθρωπότητα μὲ αἰχμὴ τοῦ δόρατος τὸν ‘’χιμαιρικό’’ Covid-Sars 2. Ἡ ἐπισταμένη γνώση τῆς ἰατρικῆς παθοφυσιολογίας, καθῆκον κάθε γιατροῦ, καὶ ἡ ἔντιμη κλινικὴ ἐφαρμογή της ἔχουν ἤδη ἀπομυθοποιήσει σὲ συντριπτικὸ ποσοστὸ τὴν ἀναγκαιότητα–τραγέλαφο τῶν νοσοκομειακῶν νοσηλειῶν καὶ τῶν εἰσαγωγῶν στὶς θανατηφόρες μονάδες ἐντατικῆς θεραπείας, ὅπου ἐπίορκοι γιατροὶ ζηλοῦν δόξαν Μέγκελε.

5. Τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως θὰ συγκριθοῦμε μὲ τοὺς lapsi, οἱ ὁποῖοι δὲν κατάφεραν νὰ ‘’κοινωνήσουν τῶν θείων παθημάτων’’ διὰ τοῦ μαρτυρίου, σὲ ἀντίθεση μὲ μᾶς, πού παραλογιζόμαστε μπροστὰ σὲ μιὰ γρίππη, καὶ κονιορτοποιοῦμε στὴ συνείδησή μας, ‘’γιὰ τὸ τίποτε’’, τὰ ζωηφόρα ἱερὰ εὐαγγελικὰ πιστεύματα.

6. Τὰ θανατωθέντα ἀθῷα ἔμβρυα θὰ γίνουν κριτές μας, διότι κακοποιήθηκαν γιὰ τὴν ἱκανοποίηση τῆς ἀνίερης ἐπιστήμης, τῆς νέας αὐτῆς εἰδωλολατρικῆς θεότητας.

7. Σὲ ὅλες τὶς ἀνθρωποθυσίες πρὸς ἐξαγνισμὸ τοῦ λαοῦ, τόσο στὴν ἀρχαιότητα ὅσο καὶ σήμερα, προσφέρονται θύματα ἀδύναμα καὶ ἀθῷα. Στὸν εἰδωλολατρικὸ κόσμο αὐτὸ ἀποτελοῦσε στοιχεῖο τοῦ ‘’σπερματικοῦ λόγου’’. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ, ὅμως, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ, ἐκτὸς πάσης ἁμαρτίας, κενωθεὶς Υἱός καὶ Λόγος τοῦ Πατρός μᾶς ἐξηγόρασε ἐκ τῆς κατάρας τοῦ Νόμου, τέτοιες πρακτικὲς ἀποτελοῦν ἀσύγγνωστο ὕβρι.

8. Ἡ ἐπιστήμη δὲν εἶναι αὐτόνομη. Εἶναι φυσικὴ συνέπεια τοῦ κατ’εἰκόνα, δώρημα τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπον γιὰ τὴν ἀνάψυξή του, λόγῳ τῶν συνεπειῶν, ποὺ προέκυψαν ἀπὸ τὴν παράχρηση τοῦ αὐτεξουσίου του στὸν Παράδεισον. Ὁ Κύριος ‘’ἔδωκεν ἀνθρώποις ἐπιστήμην ἐνδοξάζεσθαι ἐν τοῖς θαυμασίοις αὐτοῦ, καὶ ἰατρὸν ἔκτισε καὶ μυρεψόν καὶ φάρμακα ἐκ γῆς^lxxix’’. Ἡ αὐτόνομη ἐπιστήμη καταντᾶ σὲ ‘’αὐτονομία πλάνης^lxxx’’, δηλαδή εἰδωλολατρεία κατὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγο.

‘’Τὰ εἴδωλα τῶν ἐθνῶν, ἀργύριον καὶ χρυσίον, ἔργα χειρῶν ἀνθρώπων…, καί, ’’ὅμοιοι αὐτοῖς γένοιντο οἱ ποιοῦντες αὐτὰ καὶ πάντες οἱ πεποιθότες ἐπ᾿ αὐτοῖς^lxxxi.’’

ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ

Τάδε λέγει Κύριος˙
«Ἔχουσι Μωσέα καὶ Προφήτας˙
ἀκουσάτωσαν αὐτῶν».

Λουκᾶ 16,20

Εἶπεν ὁ Κύριος˙
«Εἰ μὴ ἦλθον, καὶ ἐλάλησα αὐτοῖς,
ἁμαρτίαν οὐκ εἶχον ˙
νῦν δὲ πρόφασιν οὐκ ἔχουσι
περί τῆς ἁμαρτίας αὐτῶν».

Ἰωάννου 15,17

Ἔγραφα στὴν Ἀθήνα τὴν 28ην Νοεμβρίου 2021, ἡμέρα μνήμης τοῦ Ἁγίου Στεφάνου, τοῦ Νέου Ὁμολογητοῦ, τοῦ ἐλέγξαντος τὸν Κωνσταντῖνον Κοπρώνυμον καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ Εἰκονομάχους καὶ ἀθλήσαντος ὑπὲρ τῶν ἁγίων Εἰκόνων.

π. Στυλιανὸς Ἐμμ. Καρπαθίου MD-PhD

Πρεσβύτερος

Ἰατρός – Ψυχίατρος

Διδάκτωρ Βιοηθικῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

i Μαξίμου Ὁμολογητοῦ, Περὶ διαφόρων ἀποριῶν, P.G.91,1156 C-1157Α

ii Ἡ ἀποστροφή ‘’μεῖξις ἄμικτος καὶ τέρας ἀλλόκοτον’’ εἶναι τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου. Πηδάλιον, Σχόλια εἰς τὸν 83ον Ἀποστολικὸν Κανόνα, διὰ τοῦ ὁποίου καταδικάζεται ὁ Παποκαισαρισμός. Πηδάλιον σελ. 109.

iii Ἀποκάλυψις Ἰωάννου, 14,8 · 16,19· 17,5 · 18,2 · 18,10-21.

iv Σοφία Σειρὰχ 38,6 κ. ἑ. «καὶ αὐτὸς ἔδωκεν ἀνθρώποις ἐπιστήμην ἐνδοξάζεσθαι ἐν τοῖς θαυμασίοις αὐτοῦ· ἐν αὐτοῖς ἐθεράπευσε καὶ ᾗρε τὸν πόνον αὐτοῦ.»

v Γένεσις, 11,1-9

vi Σπερματικὸς λόγος ἐνδεικτικά «Παρὰ πᾶσι σπέρματα ἀληθείας δοκεῖ εἶναι», Ἰουστίνου, Ἀπολογία Α’, P.G. 6, 396Β.

vii ‘’Ὁ ἥλιος δὲν θὰ ξεπεράσει τὰ μέτρα του, ἀλλιῶς, οἱ Ἐρινύες οἱ θεραπαινίδες τῆς Δίκης, θὰ τὸν ἀνακαλύψουν, γιὰ νὰ τὸν ἐπαναφέρουν στὴν φυσικὴ τάξη.’’ Ἡράκλειτος, Ἀπόσπασμα 94.

viii Κολασσαεῖς, 1,17.

ix https://humanevents.com/2021/09/21/wuhan-scientists-planned-to-release-coronaviruses-into-chinese-cave-bats-18-months-prior-to-outbreak/

x Α’ Κορινθίους, 1,27

xi Δ. Καραμπερόπουλος, Ἡ πρώτη ἐπιστημονικὴ ἐφαρμογὴ τοῦ ἐμβολιασμοῦ κατὰ τῆς εὐλογιᾶς ἀπὸ τοὺς ἕλληνες ἰατρούς Ἐμμανουὴλ Τιμόνη καὶ Ἰάκωβο Πυλαρινό, (ἀρχές 18ου αἰ.) Βλ. Δελτίον Α’ Παιδιατρικῆς Κλινικῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, 53, 2006.

xii Isaak Asimov, Τὸ χρονικὸ τῶν ἐπιστημονικῶν ἀνακαλύψεων, σελ. 198.

xiii Boylston, Arthur (2012-07). «The origins of inoculation». Journal of the Royal Society of Medicine (en inglés) 105 (7): 309-313.

xiv Institute Losier Charlotte, Update: COVID-19 Vaccine Candidates and Abortion-Derived Cell Lines, μὲ ἐπικαιροποίηση στὶς 02 Ἰουνίου 2021. Τὴν ἐγκυρότητα καὶ ἀξιοπιστία, τοῦ συγκεκριμένου Ἰνστιτούτου, ἀναγνωρίζει καὶ ὁ Εὐρωπαϊκός Ὀργανισμὸς Βιοηθικῆς.

xv Πανδέκτες, I, III, 31, IV,I.

xvi Institute Losier Charlotte, Update: COVID-19 Vaccine Candidates and Abortion-Derived Cell Lines.

xvii Μονογραφία τοῦ προϊόντος://www.ema.europa.eu/en/documents/product-information/vaxzevria-previously-covid-19-vaccine-astrazeneca-epar-product-information_el.pdf

xviii Μονογραφία τοῦ προϊόντος: https://www.ema.europa.eu/en/documents/product-information/covid-19-vaccine-janssen-epar-product-information_el.pdf

xix Institute Losier Charlotte…, ὅ.π. · Europees Instituut voor Bio-ethiek, Coronavirusvaccins en het gebruik van cellen van geaborteerde foetussen: stand van zaken. https://www.ieb-eib.org/nl/nieuws/biomedisch-onderzoek/medisch onderzoek/coronavirusvaccins-en-het-gebruik-van-cellen-van-geaborteerde-foetussen-stand-van-zaken-1926.html · Official portal for North Dakota State Government, στήν ἠλεκτρονικὴ διεύθυνση: http://www.health.nd.gov καὶ ἀναζήτηση, μέσῳ λέξεων-κλειδιῶν, ὅπως π.χ. fetal cell κλπ.

xx Οἱ καταγγελίες τῆς κ. Melissa Strickler εἶναι κυκλοφορημένες ἀπὸ τὴν Project Veritas, στὸ πέμπτο βίντεο τῆς σειρᾶς ἐρευνῶν γιὰ τὸ εμβόλιο COVID τῆς Pfizer.

xxi https://www.newsbreak.gr/ellada/157394/yparchei-ypoleimma-dna-ton-nekron-emvryon-sta-emvolia/

xxii https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC5130882/ (Vaccine. 2016 Dec 12; 34(51): 6617–6625.Published online 2016 Jun 15. doi: 10.1016/j.vaccine.2016.02.015 Bettina Klug et a. Adventitious Agents and Live Viral Vectored Vaccines: Considerations for Archiving Samples of Biological Materials for Retrospective Analysis

xxiii Ἰωάννου, 16,13 καὶ 5,19

xxiv Μ. Βασιλείου, Ὅροι κατ’ἐπιτομήν, P.G. 31, 1080-1081 καὶ P.G. 31, 744

xxv Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, Ἔκδοσις ἀκριβὴς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, 2, 12, PG 94, 320. Γρηγορίου Παλαμᾶ, Κεφάλαια φυσικά κ.λ.π. 47, PG 150, 1150Α.

xxvi Ἰσαὰκ Ἱερομονάχου, Βίος Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, Ἅγιον Ὄρος, 2004, σ. 691)

xxvii Παροιμίες 16,18.

xxviii Ἡσαΐου 65,14.

xxix Ἔξοδος, 21,22-23. Στὴν ἀρχαιοελληνικὴ γραμματεία ἡ ‘’ἀνταποδοτικὴ κύρωση’’ ὀνομάζεται ‘’ἀντιπεπονθός’’.

xxx Ἔξόδος, 21,12 κ.ἑ.

xxxi Ἔξόδος, 21,28 κ.ἑ.

xxxii Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος Ἀρχ., Προγαμιαῖαι σχέσεις, πολιτικὸς Γάμος, Ἀμβλώσεις (Ἀναδημοσιεύσεις ἄρθρων) Ἐκδ. «Ὀρθοδόξου Τύπου», Ἐν Ἀθήναις 1986 σελ. 90-97.

xxxiii Ψαλμ. 103,14α 139,15 Ἐκκλ. 11,5 καὶ Ψαλμ. 138 (139).

xxxiv Δευτ. 32,6 (ᾨδὴ Μωϋσέως) Περισσότερα βλ. Στ.Καρπαθίου, Ἱστορία τοῦ ζυγωτοῦ καὶ ἐξωσωματικὴ γονιμοποίηση, Ἐκδ. Δόμος, Ἀθήνα, 2011, σελ. 185 κ.ἑ.

xxxv Λουκᾶ 1,14 καὶ 1,41-45.

xxxvi Ἰ.Καρμίρη, Τά Δογματικά καὶ Συμβολικὰ μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, Τόμος Ι, σελ. 175.

xxxvii Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, Ἔκδοσις ἀκριβής τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως Γ’,2 P.G. 94, 985Β- Καρμίρη Ἰ., Τά Δογματικά…, σελ.180.

xxxviii Ἰ. Καρμίρη, Τά Δογματικά…, ὅ.π. σελ. 207.

xxxix Μ. Ἀθανασίου, Πρὸς Σεραπίωνα 1, 28 (PG 26, 593D-596A)].

xl Π.Μπούμη, Κανονικὸν Δίκαιον Ἀθήνα 1991 σελ. 6. · Β. Φειδᾶ, Ἱεροὶ Κανόνες Ἀθῆναι, 1998, σελ. 23.

xli Ἰ. Καρμίρη, Τὰ Δογματικὰ…,ὅ.π. Τόμ. Β’ σελ. 808/(888)

xlii Ἐπισήμως τὸ κείμενον-πηγὴ τῶν ἀπὸ 13-1-21 Συνοδικῶν ἀποφάσεων δὲν ἔχει δοθεῖ στὴν δημοσιότητα, μὲ ἀρχειακὸ ἀριθμὸ καταχώρησης 41/4-1-2021.

xliii Μ. Ἀθανασίου, Ἐπιστολὴ πρὸς Ἀμμούν. “Ἐπεὶ καὶ τῶν ἄλλων τῶν ἐν τῷ βίῳ γινομένων εὑρήσομεν τὰς διαφορὰς κατά τι γινομένας· οἷον, φονεύειν οὐκ ἔξεστιν, ἀλλ’ ἐν πολέμοις ἀναιρεῖν τοὺς ἀντιπάλους καὶ ἔννομον καὶ ἐπαίνου ἄξιον· …” P.G. 26, 1173 B.

xliv Ἀριθμῶν, λα’, 19,24.

xlv Πράξεις Ἀποστόλων, 5,15.

xlvi Ματθαίου, 25,40 κ. ἑ.

xlvii Pamela Acker, Vaccination A Catholic Perspective, 2020.

xlviii https://www.youtube.com/watch?v=XONxYzgXDDM