Συμβολική απεικόνιση της Αγίας Τριάδος, αλλιώς γνωστή ως Σύνθρονο. Δυστυχώς η απεικόνιση αυτή η οποία μαρτυρείται στην ορθόδοξη παράδοση της εκκλησίας μας ήδη από τον 6ο αι. μετά Χριστόν, συκοφαντείται ως αιρετική, πως δήθεν: διδάσκει το φιλιόκβε, υποβιβάζει το Άγιο Πνεύμα, εισάγει ανθρωπομορφισμό στον Θεό, εισάγει χρονικότητα, και άλλα δαιμονικά και βλάσφημα, τα οποία αναπαράγονται και από ελάχιστους αποτειχισμένους. Αν κάποιος αποτειχιστεί για να σωθεί από τον οικουμενισμό άλλα πέσει στην εικονομαχία, ποιo το όφελος για την ψυχή του; Αντιθέτως μεγάλη ζημιά παθαίνει και τα αναθέματα της αγίας Ζ' οικουμενικής συνόδου, για όσους δεν τιμούν τις εικόνες, είναι πάνω του. Ευχόμαστε καλή μετάνοια.
Τους τελευταίους μήνες πραγματοποιήθηκαν αρκετές συζητήσεις με πολλούς αδελφούς, οι οποίοι είναι εγκλωβισμένοι σε σχισματικές ομάδες και άλλοι, ευρισκόμενοι εντός της ορθοδόξου εκκλησίας, οι οποίοι θέλησαν να προχωρήσουν στην πατερική αντίσταση κατά της αιρέσεως του οικουμενισμού, δηλαδή την μόνη αγιοπατερική οδό κατά των αιρέσεων, οι οποίες κηρύττονται από πατριάρχες, μητροπολίτες και αρχιεπισκόπους, την ιερή αποτείχιση.
Αδελφός από ΗΠΑ, όντας μόνος, βρήκε το θάρρος και αποτειχίστηκε λόγω όσων έπεσαν στην αντίληψη του, και διαπίστωσε κατόπιν μελέτης και προσωπικής εμπειρίας. Ήρθε σε επαφή με τον πάτερ Χ. και έκτοτε προχωρούν μαζί στο δύσκολο αλλά ευλογημένο δρόμο της ορθοδόξου μαρτυρίας και ομολογίας.
Μερικοί αδελφοί ευρισκόμενοι σε σχισματική ομάδα κατόπιν επαφής και συζήτησης με τον πάτερ Χ. αποχώρησαν από το σχίσμα και επανήλθαν στους κόλπους της ορθοδόξου εκκλησίας.
Η πνευματική εργασία συνεχίζεται με επαφές και συζητήσεις για την προστασία των αποτειχισμένων από κάποιους αδαείς περί τα θεολογικά, οι οποίοι έχουν εισάγει εντός της αποτείχισης θέσεις αιρετικές και πλανημένες. Είτε ως προς την εικόνα της Αγίας Τριάδος, του Συνθρόνου, είτε ως προς τα μυστήρια των αιρετικών παπικών, είτε ως προς τα εμβόλια σαν δήθεν σφράγισμα, είτε προς άλλα θέματα.
Είθε ο Πανάγαθος Τριαδικός Θεός να μας φωτίζει, να μας ευλογεί, να μας δίδει ταπείνωση, για να συνεχίζουμε ως πρέπει τον ορθόδοξο αγώνα μας.
Αυτοί οι πλανημένοι συνάνθρωποι μας, οι παπικοί ως αιρετικοί και εκτός εκκλησίας και ο μητροπολίτης Κώου και Νισύρου Ναθαναήλ ο οποίος με αυτά που λέει πως δεν χωρίζει τίποτα ορθοδόξους και παπικούς καθίσταται οικουμενιστής και όχι ορθόδοξος στο φρόνημα του, προχωρούν ομού, την ένωση των αιρετικών ομολογιών με την ορθόδοξη εκκλησία.
Οι πιστοί καλό και σωτήριο είναι να προσευχηθούν και να ετοιμαστούν με ταπείνωση, χωρίς φανατισμό και μίσος, να αποτειχισθούν απ' τον επίσκοπο Ναθαναήλ, αφού με την δήλωση του αυτή και την φράση του, πως οι παπικοί ιερείς ακολουθούν τα βήματα των πατέρων της εκκλησίας και πορεύονται, δηλώνει πως οι παπικοί είναι στον δρόμο των πατέρων της εκκλησίας ενώ οι πατέρες της εκκλησίας μας δεν ήταν αιρετικοί, αλλά και αναθεμάτισαν τις αιρέσεις του παπισμού και απέκοψαν απ' το σώμα του Χριστού, δηλ. την εκκλησία, τον επίσκοπο Ρώμης, τον πάπα.
Πριν από το σχίσμα του πάπα το 1054, ήδη οι ορθόδοξοι είχαν διακόψει το μνημόσυνο του λόγω της αιρέσεως του φιλιόκβε, από το 1009 περίπου. Διακοπή μνημοσύνου του επισκόπου σημαίνει ότι ο πιστός αποτειχίζεται απ' τον επίσκοπο που κηρύσσει αιρέσεις ή αίρεση. Ο πρεσβύτερος δεν μνημονεύει το όνομα του όταν τελεί την θεία λειτουργία, οι μοναχοί και οι λοιποί πιστοί δεν έχουν πνευματική κοινωνία με τον επίσκοπο ή με εκείνους τους πρεσβυτέρους που μνημονεύουν το όνομα του, αυτό ονομάζεται αποτείχιση.
Ακόμη η αναφορά του Κώου Ναθαναήλ, σε μία εκκλησία είναι, σαν να μας λέει ο επίσκοπος, ότι παπική και ορθόδοξη εκκλησία είναι μία, έτσι ακούγεται όπως το εκφράζει, και με το να λέει πως, ''ξέρουμε ότι δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα γιατί μας ενώνει ο Κύριος μας ο Ιησούς Χριστός'', τοποθετεί εντός της εκκλησίας του Χριστού και τους παπικούς οι οποίοι έχουν καταδικασθεί απ' τις τοπικές εκκλησίες, τα ορθόδοξα πατριαρχεία, ως αιρετικοί μετά το σχίσμα που προκάλεσαν το 1054. Και λέει ο επίσκοπος Ναθαναήλ πως ''πορευόμαστε εμείς με τις ευχές του παναγιωτάτου οικουμενικού πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου...''
Γνωστή η πορεία του επισκόπου Κων/πόλεως Βαρθολομαίου. Έχει κάνει δηλώσεις οι οποίες δεν έχουν μηδεμία σχέση με την διδασκαλία του Κυρίου Ιησού και των αγίων μας που ακολούθησαν κατά γράμμα και πνεύμα το ευαγγέλιο του. ''Εγώ είμαι η οδός, η αλήθεια και η ζωή'', μας είπε με απλότητα και σαφήνεια ο Κύριος, άλλα λένε όμως οι οικουμενιστές.
Εξαιτίας όλων αυτών που διαδραματίζονται τα τελευταία 100 χρόνια, τόσα ακριβώς πέρασαν από τότε που ο πατριάρχης Κων/πόλεως Μελέτιος ο Δ', ο Μεταξάκης, αναγνώρισε τις χειροτονίες των αιρετικών Αγγλικανών το 1922, πρέπει οι πιστοί να γίνουν ζωντανοί ναοί του Αγίου Πνεύματος, με καθαρή αμόλυντη ζωή από την κοσμικότητα, την σαρκολατρεία και τις πλάνες που απλώνονται ως πνευματική γάγγραινα στο σώμα του Χριστού, την εκκλησία την οποία αποτελούμε όλοι μαζί, ίσοι ενώπιον Θεού, πατριάρχες, αρχιεπίσκοποι, μητροπολίτες, πρεσβύτεροι, διάκονοι, μοναχοί και λοιποί πιστοί, βαπτισμένοι στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Όλοι πρέπει να αγιάσουμε εαυτούς και με ταπείνωση να αποτειχισθούμε από όποιον κηρύττει δημοσίως αιρέσεις.
Ο παπισμός είναι αίρεση κατεγνωσμένη και έχουμε χρέος να αντισταθούμε, να ελέγχουμε με αγάπη τους κηρύττοντες αίρεση όπως ο Κων/πόλεως Βαρθολομαίος, ο Αμερικής Ελπιδοφόρος, ο Νέας Ιωνίας Γαβριήλ, δείτε εδώ, ο Αθηνών Ιερώνυμος ο οποίος συλλειτουργεί με τον Κων/πόλεως Βαρθολομαίο και άλλοι οι οποίοι συμμετέχουν στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, δηλ. συμβούλιο αιρέσεων και βλασφημιών. Ο Σέρβος άγιος, Ιουστίνος της Τσέλιε, ο Πόποβιτς, καταδίκαζε το συμβούλιο αυτό ως παναιρετικό, τον οικουμενισμό δε, τον ονόμαζε ορθότατα παναίρεση, διότι συγκεντρώνει όλες τις αιρέσεις και βλασφημίες. Ο αείμνηστος ομολογητής θεολόγος, Νικόλαος Σωτηρόπουλος ορθώς ονόμασε τον επίσκοπο Κων/πόλεως Βαρθολομαίο ως παναιρετικό πατριάρχη.
Η αποτείχιση είναι η μόνη πατερική οδός για να διαμαρτυρηθούν οι ορθόδοξοι πιστοί έναντι της εξαπλώσεως της παναιρέσεως του οικουμενισμού. Αρκεί να γίνει ορθώς, άνευ φανατισμού, υπερηφανείας, φιλαρχίας και μίσους εναντίον των αιρετικών, διότι αυτά τα φαινόμενα δεν είναι τα χαρακτηριστικά ενός αληθινού μαθητού του ευαγγελίου του Χριστού, και είδαμε μέχρι τώρα πόσα δεινά επέφεραν στην ως τώρα αποτείχιση όπου διχάστηκε σε τόσα κομμάτια. Αποτέλεσμα είναι να μην υπάρχει ενιαίο ομολογιακό μέτωπο κατά του δαιμονικού οικουμενισμού εν Ελλάδι. Οι λόγοι είναι πολλοί και πολύπλοκοι. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, αρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως, δίδασκε ευαγγελικώς πως οι πιστοί δεν πρέπει να μισούμε τον αιρετικό αλλά να αποστρεφόμεθα την αίρεση, δεν πρέπει να μισούμε τον αμαρτωλό αλλά να αποστρεφόμεθα την αμαρτία. Δυστυχώς πολλοί, ίσως μισούν τον άνθρωπο αιρετικό, τον άνθρωπο αμαρτωλό. Αυτό κάθε άλλο είναι, παρά μαθητεία στο ευαγγέλιο του Χριστού, ο οποίος έκανε προσευχή επάνω στον σταυρό για τους σταυρωτές του.
Εμείς διακατεχόμεθα από εν Χριστώ ενωτικό πνεύμα ειρήνης και δεχόμεθα διάλογο με όλους, χωρίς τάσεις φιλαρχίας, εκδηλώσεως εκ μέρους μας του δήθεν αλαθήτου γέροντος, και επιζητήσεως πρωτείων. Πιστεύουμε σε όσα δίδαξε ο Κύριος περί ισότητος όλων των πιστών ενώπιον του, και απορρίπτουμε όποια συμπεριφορά οιουδήποτε θέλει να εμφανισθεί μέγας ομολογητής και αρχηγός των αποτειχισμένων, παντογνώστης γέροντας και φωτισμένος καθοδηγητής ψυχών. Ό,τι κάνουμε όλοι για την ορθόδοξη πίστη μας είναι χρέος μας ενώπιον του Κυρίου, όχι αιτία ή αφορμή για υπερηφάνεια και εγωϊστική συμπεριφορά απέναντι σε οποιονδήποτε διαφωνεί ή είναι μαζί μας στον κοινό αγώνα της αποτειχίσεως.
Δεν επιδιώκουμε να έχουμε οπαδούς και θαυμαστές, ούτε να εμπνέουμε το μίσος εναντίον των αιρετικών ώστε να φανατίζουμε ανθρώπους και να τους κάνουμε το κοπάδι μας. Ένας είναι ο ποιμένας, ο Χριστός, και οι πιστοί σε εκείνον πρέπει να μάθουν ότι ανήκουν. Ο Χριστός είναι ο αρχηγός και η κεφαλή της εκκλησίας, γράφει ο απόστολος Παύλος. Ο πάπας έκανε τον εαυτό του αρχηγό και κεφαλή της εκκλησίας του. Πόσοι ορθόδοξοι ρασοφόροι ακούσια έκαναν τον εαυτό τους αλάθητο γέροντα, αντιπρόσωπο του Χριστού, αρχηγό των συνανθρώπων τους;
Ας προσέχουμε πολύ την γεροντολατρεία, την προσωπολατρεία, η οποία έχει διαστρέψει την σχέση πιστού και Ιησού Χριστού. Μεσάζοντες δεν υπάρχουν γράφει στην 4η κατήχηση του ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων στο κεφάλαιο 17ο. Συγκεκριμένως γράφει πως εκείνοι που ακούν τις κατηχήσεις του πρέπει να ελέγχουν μέσα απ' την Αγία Γραφή αν είναι έτσι όπως τους τα λέει, γιατί οι ποιμένες και διδάσκαλοι δεν επιτρέπεται να διδάσκουν με δικές τους επινοήσεις αλλά μόνο με βάση την Γραφή.
Σήμερον σχεδόν όλοι έχουν υποταχθεί στο παπικό δόγμα, ''αφού το είπε ο δεσπότης έτσι είναι'', ''αφού το είπε ο πάτερ έτσι είναι''... Αν αυτά που λέει ο όποιος ρασοφόρος δεν εναρμονίζονται με όσα λέει η Γραφή και ερμηνεύουν οι άγιοι πατέρες, δεν πρέπει να τους ακολολουθούμε, ούτε να τους ακούμε.
Όχι αδελφοί μας, αυτό το παπικό δόγμα της επισκοποκεντρικής εκκλησίας το εισήγαγαν οι επίσκοποι στην ορθοδοξία μας για να πάρουν μαζί τους τον πιστό λαό στην ένωση που ετοιμάζουν εδώ και πάνω από εκατό χρόνια με όλους τους αιρετικούς. Η εκκλησία είναι Χριστοκεντρική, όχι με κέντρο τον εκάστοτε επίσκοπο, αλλά με κέντρο μόνο τον Χριστό. Η θεία λειτουργία δεν γίνεται στο όνομα του επισκόπου, αλλά στο όνομα του Χριστού, αφού ο κληρικός είναι διάκονος του μυστηρίου που μας παρέδωσε ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Ο Χριστός τελεσιουργεί το μυστήριο, ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει ότι οι κληρικοί δανείζουν απλώς τα χέρια τους.
Αν ο όποιος κληρικός, πρεσβύτερος ή επίσκοπος δεν ακολουθεί όλα όσα διδάσκει η ορθόδοξη εκκλησία στα θέματα πίστεως, έχουμε χρέος για να τον βοηθήσουμε, να αποτειχισθούμε απ' αυτόν ώστε να του δώσουμε ευκαιρία να μετανοήσει, διότι όσο οι πρεσβύτεροι, οι μοναχοί, ο λοιπός λαός, συμπορεύονται με εκείνους οι οποίοι προωθούν τον οικουμενισμό ή σιωπούν ενώ γνωρίζουν τί είναι οικουμενισμός, τότε θα κυριαρχήσει ο παναιρετικός οικουμενισμός και θα έρθει στιγμή, ήδη ήρθε, όπου οι ορθόδοξοι, είτε φορούν ράσο είτε όχι, δεν θα γνωρίζουν τί είναι ορθοδοξία και τί είναι αίρεση και πλάνη... Η σιωπή είναι ο καλύτερος σύμμαχος του διαβόλου. Αλλά και η υπερηφάνεια -επειδή είμαστε αποτειχισμένοι- είναι θανάσιμη αμαρτία και θα μας κολάσει. Δεν είμαστε υπερήφανοι λόγω αποτειχίσεως, είμαστε ταπεινοί διότι απλώς κάνουμε το χρέος μας. Ο Κύριος μας λέει στο κατά Λουκάν ευαγγέλιον, κ. 17 στ. 10, πως όταν κάνουμε όλα όσα μας διέταξε ο Θεός, να λέμε δούλοι ανάξιοι είμαστε, διότι κάναμε αυτό που είμασταν υποχρεωμένοι να κάνουμε, δηλαδή αυτό που χρωστούσαμε στον Θεό να κάνουμε, αυτό κάναμε. Άρα καμία έπαρση δεν πρέπει να διακατέχει τον οιοδήποτε επειδή έκανε το αυτονόητο, επειδή δεν πηγαίνει στον ναό που μνημονεύεται το όνομα του επισκόπου που κηρύσσει αίρεση.
Δυστυχώς όμως η προσωπολατρεία έχει εισχωρήσει και στον αντιοικουμενιστικό αγώνα. Γι' αυτό όλοι μας πρέπει να εργαστούμε πνευματικώς με προσευχή, νηστεία, μελέτη της Γραφής, των κειμένων των αγίων πατέρων και θα διαπιστώσουμε πως πολλοί, μα πάρα πολλοί ρασοφόροι, απέχουν μακράν της διδασκαλίας του Χριστού και των αγίων.
Γι' αυτό όσοι παρακολουθείτε το ιστολόγιο μας θα έχετε διαπιστώσει πως κάνουμε λίγες δημοσιεύσεις διότι δίνουμε βάση στην καθημερινή μας πνευματική πορεία, προσευχή, μελέτη Γραφών και αγίων πατέρων, στην συνάντηση και συνομιλία με αδελφούς και αδελφές που αγωνίζονται να μείνουν στην ορθοδοξία και την ορθοπραξία. Και όταν έχουμε χρόνο, τότε μόνο ασχολούμεθα με το διαδίκτυο, διότι έχουμε αντιληφθεί πως το κινητό τηλέφωνο και το διαδίκτυο είναι άλλη μία παγίδα ώστε να είμαστε αποκομμένοι μεταξύ μας, αυτό ακριβώς θέλουν.
Πολλοί νομίζουν πως η καθημερινή, πολλών ωρών, ενασχόληση με το διαδίκτυο είναι ομολογία πίστεως, είναι αγώνας, είναι κάτι ακίνδυνο. Λάθος μεγάλο. Αγωνιστής Χριστιανός δεν έχει τηλεόραση, έχει κινητό για να κάνει τις εργασίες του και να συνομιλεί με την οικογένεια του, να κανονίζει τις συναντήσεις του με αδελφούς εν Χριστώ, όχι να κάθεται ώρες επί ωρών παρακολουθώντας ό,τι βρεθεί εμπρός του. Το διαδίκτυο το χρησιμοποιεί εφόσον έχει εκτελέσει όλα τα καθήκοντα του έναντι της οικογενείας του, τα της εργασίας του, τις καθημερινές προσευχές του και την ψυχωφελή απαραίτητη μελέτη της Γραφής και των πατέρων, και μόνο τότε να ακούσει κάποια ομιλία των μακαριστών: αγίου γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου, του ομολογητού θεολόγου Νικολάου Σωτηροπούλου, ο οποίος αφορίσθηκε απ' τον Κων/πόλεως Βαρθολομαίο διότι είπε την αλήθεια πως ο τότε αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός Χαρκιανάκης κηρύσσει βλασφήμιες. Όχι πως οι αναφερόμενοι ήταν αλάθητοι αλλά ήταν φάροι ορθοδοξίας και αγωνιστές εναντίον των οικουμενιστών και του τεκτονισμού, ασχέτως αν σε κάποια άλλα σημεία μπορεί να έσφαλαν μερικώς.
Τους συνιστούμε διότι δεν νόθευσαν τον αντιαιρετικό τους αγώνα κατά του οικουμενισμού, με ανούσια θέματα όπως το ημερολόγιο. Δεν ήταν διχαστικοί ως προς την συμπεριφορά τους, ούτε ως προς εκείνα τα οποία κήρυσσαν. Σήμερον παρακολουθούμε με λύπη, αντιοικουμενιστές να μιλούν εναντίον άλλων αντιοικουμενιστών με θέμα τον 15ο κανόνα της ΑΒ' τοπικής συνόδου επί αγίου Φωτίου του Μέγα. Άλλοι αποτειχισμένοι να συγχέουν την διόρθωση του ημερολογίου το έτος 1924 με τον οικουμενισμό. Να υποστηρίζουν πως δήθεν η διόρθωση του ημερολογίου, την οποίαν ονομάζουν λόγω αμαθείας, αλλαγή ημερολογίου, ήταν η αρχή του οικουμενισμού! Αν λοιπόν το νέο ημερολόγιο είναι η αρχή του οικουμενισμού τότε και το παλαιό ημερολόγιο είναι η αρχή του οικουμενισμού αφού και τα πατριαρχεία που δεν έκαναν διόρθωση του ημερολογίου και δεν υιοθέτησαν το νέο, εισήλθαν στον οικουμενισμό και μάλιστα με πολύ ζήλο. Ακόμα και εγκύκλιο είχε εκδόσει το ''παλαιοημερολογιτικό'' πατριαρχείο Μόσχας την δεκαετία του 1960 με την οποία αναγνώριζε τα μυστήρια των παπικών, λίγο μετά την ανακάλεσε.
Θλιβερό η αμάθεια για έναν πιστό, και μάλιστα πρεσβύτερο ή μοναχό. Αντί να διαμαρτυρηθούν οι ορθόδοξοι το 1922 για την μεγάλη πλάνη του πατριάρχου Μελετίου του Δ', του Μεταξάκη, να αναγνωρίσει τις χειροτονίες των αιρετικών Αγγλικανών, έκαναν σχίσμα λόγω διορθώσεως του ημερολογίου το 1924, το γνωστό σε όλους παλαιοημερολογιτικό σχίσμα το οποίο ομολογεί ακόμη κι ο ηγέτης των ΓΟΧ παλαιοημερολογιτών, πρ. μητροπολίτης Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης σε συνέντευξη το 1952. Και σήμερα κάποιοι αντί να θίγουν το ζήτημα της εγκυκλίου του 1902, τις οικουμενιστικές κινήσεις του Μελετίου του Δ', την αναγνώριση των χειροτονιών των Αγγλικανών, ασχολούνται με ημέρες και ημερολόγια. Αν σήμερα είναι 1η του μηνός ή 14η...
Άλλωστε για όποιον έχει μελετήσει τα ημερολόγια, βλέπετε το βιβλίο ''Η οδύσσεια των ημερολογίων'', των Δανέζη και Θεοδοσίου, αστροφυσικών, είναι γνωστό πως άλλο είναι το παπικό γρηγοριανό ημερολόγιο που έφτιαξε ο πάπας Γρηγόριος ο 13ος, άλλο το διορθωμένο ιουλιανό ημερολόγιο, το οποίο είναι χρονικώς εκεί που ήταν πριν 1700 έτη, και άλλο το παλιό ιουλιανό ημερολόγιο το οποίο είναι 13 ημέρες εκτός χρονικής πραγματικότητος. Αλλά επειδή ακριβώς κανείς συνειδητός ορθόδοξος δεν θεωρεί δόγμα το όποιο ημερολόγιο, δεν ασχολούμεθα με ημέρες και ημερολατρείες.
Ο απόστολος Παύλος έχει λύσει το θέμα σχεδόν πριν 2.000 χρόνια, στην επιστολή που έγραψε προς τους Χριστιανούς της περιοχής της Μ. Ασίας, ονόματι Γαλατία. Διαβάζουμε στην προς Γαλάτας επιστολή του, κεφ. 4, στίχοι 10-11, σελ. 853, ''Προσέχετε και αποδίδετε σωτηριώδη σημασία σε ημέρες και μήνες και εποχές και έτη. Φοβούμαι μήπως ματαίως κοπίασα για εσάς.'' Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ, με απόδοσι-ερμηνεία στη δημοτική Νικολάου Ι. Σωτηροπούλου θεολόγου-φιλολόγου, ΑΘΗΝΑ 2021. Ο απόστολος Παύλος περιγράφει ακριβώς ό,τι κάνουν σήμερον οι παλαιοημερολογίτες οι οποίοι ανάγουν σε θέμα σωτηριώδες το ημερολόγιο και δυστυχώς πολλοί αποτειχισμένοι το θεωρούν σημαντικό θέμα και κηρύττουν πως πρέπει οι ορθόδοξοι να ακολουθούν το παλαιό ημερολόγιο. Ο Παύλος λέει κάτι τρομερό για όποιον μελετά την Γραφή και έχει εξοικειωθεί με τα νοήματα της. Λέει στους Γαλάτες πως φοβάται μήπως μάταια κοπίασε γι' αυτούς που έλαβαν το άγιο βάπτισμα και το Άγιο Πνεύμα, αλλά επιστρέφουν στην ενασχόληση με ημέρες και μήνες, (δηλ. πότε είναι πρωτομηνιά), εποχές και έτη. Τόσο περιττά τα θεωρεί ο άγιος απόστολος αυτά, που τα ονομάζει ''ανίσχυρα και πτωχά στοιχεία'' στίχος 9ος. Μαλώνει ο Παύλος τους Χριστιανούς Γαλάτες που ασχολούνται με τέτοια ανίσχυρα και ασθενικά πράγματα. Αλλά επειδή πάντοτε οι άνθρωποι δυστυχώς παρεσύροντο και έδιναν σημασία σε ανούσια θέματα, ο Παύλος αναφέρεται για το ίδιο θέμα και στην επιστολή του προς τους Κολοσσαείς, κεφ. 2, στιχοι 1-2, ''Κανείς λοιπόν να μην σας κυβερνά σε φαγητά ή σε ποτά ή σε ζητήματα εορτής ή πρωτομηνιάς ή Σαββάτου. Αυτά είναι σκιά των πραγμάτων που έμελλαν να έλθουν, ενώ η πραγματικότης βρίσκεται στο Χριστό.'' Βλέπε Η ΚΑΙΝΗ ΔΑΘΗΚΗ, Ν. Σωτηροπούλου, σελ. 907.
Πόσο ξεκάθαρα λύνει το ανούσιο θέμα των ημερών και της τυπολατρείας ο θεόπνευστος Παύλος. Αυτά είναι σκιά λέει ο Παύλος, και οι εορτές, κι οι πρωτομηνιές και η τήρηση ημερών όπως του Σαββάτου. Σκιά αυτά, αλλά πραγματικότητα μόνο ο Χριστός! Κι όμως ακόμη και τώρα υπάρχει αποτειχισμένος πρεσβύτερος ο οποίος θεωρεί τους αποτειχισμένους που δεν ακολουθούν το παλαιό ημερολόγιο, 9% οικουμενιστές, μόνο λόγω του ότι ακολουθούν το διορθωμένο ημερολόγιο, γνωστό σε όλους ''το νέο''. Που από άγνοια πολλοί νομίζουν ότι είναι το παπικό ημερολόγιο που έφτιαξε ο πάπας Γρηγόριος ο 13ος, λίγο μετά το 1575. Οικουμενιστές 9% κατ' αυτόν, οι αποτειχισμένοι που δεν ακολουθούν το παλαιό. Ενώ για τον απόστολο Παύλο αυτά τα ζητήματα είναι σκιά, ανίσχυρα και πτωχά στοιχεία.
Εμείς δεν ασχολούμεθα με ημερολόγια για να έλξουμε κοντά μας τους απογοητευμένους παλαιοημερολογίτες ή επειδή νομίζουν κάποιοι πως είναι θέμα σοβαρό να τους γίνουμε ευχάριστοι. Προτιμούμε να είμεθα λίγοι στη συνάθροιση μας αλλά να σχολούμεθα με την ουσία που είναι μόνο ο Χριστός παρά να συναθροιζόμεθα πολλοί με ό,τι ιδέες έχει ο καθείς για την παράδοση και τα ζητήματα πίστεως και να καταλήξουμε -για να είμεθα ευχάριστοι σε όλους- να λέμε στον καθ' ένα αυτό που θέλει να ακούσει.
Μετά την Α' οικουμενική σύνοδο όπου καθορίστηκε ο πασχάλιος κανών, ενώ η αντιπροσωπεία του πάπα Ρώμης Σιλβέστρου συμφώνησε με τους όρους εορτασμού του πάσχα, οι πάπες αργότερα εόρταζαν το πάσχα όποτε ήθελαν, σύμφωνα με τον πασχάλιο κανόνα του αγίου Ιππολύτου Ρώμης ή σύμφωνα με τον πασχάλιο κανόνα της Α' οικουμενικής. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η Ρώμη να μην εορτάζει το πάσχα και άρα να μην νηστεύουν οι Χριστιανοί της δυτικής Ευρώπης, της νότιας και της Ελλάδος η οποία τότε υπαγόταν στην Ρώμη και όχι στην Κων/πολη, ταυτογχρόνως με τους υπολοίπους Χριστιανούς των άλλων τεσσάρων τοπικών εκκλησιών, δηλ. Κων/πόλεως, Ιεροσολύμων, Αντιοχείας και Αλεξανδρείας. Ποτέ κανείς άγιος ή σύνοδος δεν υποστήριξε πως αυτό αποτελεί σοβαρό θέμα ή ακόμη χειρότερα πως η Ρώμη έχει άκυρα μυστήρια όπως υποστηρίζουν οι παλαιοημερολογίτες για τις εκκλησίες οι οποίες διόρθωσαν απλώς το ημερολόγιο και δεν άλλαξαν τον πασχάλιο κανόνα όπως έκανε η Ρώμη. Όλοι οι άγιοι δυτικής και ανατολικής αυτοκρατορίας είχαν ενότητα εν Χριστώ διότι ήξεραν ότι δεν υπάρχει ενότητα σωτηριώδης παρά μόνο εν Χριστώ και όχι ενότητα σε εορτές και νηστείες. Μόνο οι ΓΟΧ παλαιοημερολογίτες διέκοψαν κάθε κοινωνία με όλους επειδή άλλαξε η ημερομηνία. Οι αρχαίοι Χριστιανοί δεν κατηγορούν πουθενά σε κάποιο γραπτό κείμενο τους πως η Ρώμη δημιουργεί δήθεν εορτολογικό σχίσμα γιατί νηστεύει και εορτάζει άλλη ημέρα το πάσχα από τις υπόλοιπες τοπικές εκκλησίες.
Από την μία πλευρά λοιπόν έχουμε τον οικουμενισμό που ισοπεδώνει το παν, και από την άλλη τους παλαιοημερολογίτες που μιλούν για άκυρα μυστήρια της εκκλησίας επειδή σήμερα εμείς έχουμε 14 του μηνός πχ, και εκείνοι 1 του μηνός. Απίστευτα πράγματα. Επιπλέον έχουμε και κάποιους αποτειχισμένους οι οποίοι δεν έχουν διάθεση κοινωνίαςμε άλλους ή ακολουθούν το παλαιό ημερολόγιο και το έχουν ανάγει σε σοβαρό δήθεν θέμα, άλλοι θεωρούν τους πάντες μολυσμένους και ότι αυτοί είναι η εκκλησία, άλλοι δεν αναγνωρίζουν την αποτείχιση άλλων αποτειχισμένων και πολλά άλλα θλιβερά.
Εμείς ως συνάθροιση λειτουργούμε ως κατακόμβη, προσέχουμε πολύ ποιους δεχόμεθα σε κοινωνία ώστε να μην βρεθούμε να χάνουμε τον χρόνο μας να εξηγούμε για την αίρεση του παλαιοημερολογιτισμού, να μην έχουμε διχόνοιες και προσωπολατρείες αφού ο ιδρυτής και εμπνευστής της συναθροίσεως μας, συνεχώς διδάσκει πως πρέπει να πηγαίνουμε στον Κύριο Ιησού Χριστό και όχι να νομίζουμε πως θα μας σώσουν οι ιερείς, ή οι διάφορες παρατάξεις, ή οι επίσκοποι, ή οι ''αλάθητοι'' γέροντες. Ο πατήρ Χ. είναι απλώς εκείνος ο οποίος θα μας δείξει πως να προσπέσουμε στον Χριστό τον μόνο αιώνιο αρχιερέα κατά την τάξη Μελχισεδέκ, τον μόνο σωτήρα των ψυχών μας.
Τις περισσότερες αιρέσεις τις επινόησαν οι ρασοφόροι, συνήθως επίσκοποι και ιερείς, κι όμως οι άνθρωποι δεν μελετούν εκκλησιαστική ιστορία και σχεδόν όλοι ξεχνούν. Έτσι σήμερα βλέπουμε μία απάθεια και σιωπή, μία εμπιστοσύνη από πολλούς που λένε πως, ''οι επίσκοποι ό,τι πουν, ό,τι πει η εκκλησία, υπακοή στην εκκλησία, στη σύνοδο''... Μα εκείνοι είναι που προωθούν τον οικουμενισμό, με συμπροσευχές και συμμετοχή σε λειτουργική προσευχή, δηλαδή όχι συλλείτουργο ακόμη, αλλά παρίστανται στην λειτουργία του πάπα και συμπροσεύχονται. Ομολογούν τους αιρετικούς πως είναι εκκλησίες, βλέπετε σύνοδο του Κολυμβαρίου στη Κρήτη, ενώ οι άγιοι όχι μόνο δεν ονομάζουν εκκλησίες τις αιρετικές ομολογίες αλλά ονομάζουν και άθεους όσους είναι αιρετικοί, διότι πιστεύουν με λάθος τρόπο στον Θεό της Γραφής.
Είναι δυνατόν να λένε πολλοί, υπακοή στην εκκλησία, ταυτίζοντας την σύνοδο επισκόπων με την εκκλησία; Οι επίσκοποι είναι διάκονοι του σώματος του Χριστού, στο οποίο είναι και εκείνοι και εμείς όλοι μαζί, ίσοι ενώπιον Θεού. Όταν κάποιοι είναι αιρετικοί, εφόσον κηρύττουν δημοσίως τις αιρέσεις τους, έχουμε υποχρέωση να διακόπτουμε την πνευματική κοινωνία μαζί τους για να μην εξαπλωθεί η αιρετική διδαχή ως γάγγραινα μέσα στο σώμα του Χριστού, την εκκλησία.
Εμείς με βάση την Γραφή και τις οικουμενικές συνόδους, την διδασκαλία των αγίων πατέρων και την διαχείριση των αιρετικών προσώπων εντός εκκλησίας, όπως εκείνοι μας την παρέδωσαν, προχωρούμε έξω από διχόνοιες και φανατισμούς, οπαδισμούς και ελπίδες σε ρασοφόρους ''σωτήρες''. Προσευχόμεθα για τους αιρετικούς συνανθρώπους μας να μετανοήσουν, για τους παλαιοημερολογίτες, για τους αποτειχισμένους να ενωθούμε εν Χριστώ.
Ακολουθούμε απολύτως τον σωτήρα μας Χριστό, τον μόνο άμωμο, άγιο, αιώνιο αρχιερέα κατά την τάξη Μελχισεδέκ, τον ενανθρωπήσαντα Θεό Λόγο!
Και ενώ υπάρχει μια σταθερή πολεμική εναντίον των ανδρών που οφείλεται σε φουσκωμένα στατιστικά στοιχεία βιασμών και ενδοοικογενειακής βίας, μια εκκωφαντική σιωπή επικρατεί για μια σοκαριστική, αλλά σαφώς "άβολη" είδηση. Η μία μελέτη μετά την άλλη έρχονται να υποστηρίξουν ότι οι λεσβίες είναι εξίσου ή και περισσότερο βίαιες από τους άντρες συντρόφους στις ετεροφυλόφιλες σχέσεις.
Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αποφεύγουν τέτοιες ειδήσεις, γιατί δημιουργούν πρόβλημα στην κοινωνική μηχανική και στην δημιουργία στερεοτύπων. Για αυτό και δεν αισθάνονται "άνετα" τα media με τέτοιες ειδήσεις και γενικώς τις "θάβουν". Βλέπετε, εάν γίνει δεκτό ότι οι λεσβίες, όθεν ένα υποσύνολο των γυναικών, διαπράττουν ενδοοικογενειακή βία το ίδιο ή και περισσότερο από ό,τι οι άνδρες, υπονομεύονται κατάφωρα οι φεμινιστικές εμμονές με τον φανταστικό "πατριαρχικό" έλεγχο και τα ανδρικά προνόμια.
Πολλές από αυτές τις ίδιες μελέτες υποστηρίζουν ότι στις ομοφυλοφιλικές ανδρικές σχέσεις υπάρχει τόση ενδοοικογενειακή βία όση και στις ετεροφυλοφιλικές σχέσεις. Αλλά τα δείγματα της ενδοοικογενειακής βίας σε ζευγάρια ομοφυλόφιλων γυναικών παρέχουν μια καλύτερη αναλογία, καθώς εδώ θύματα είναι γυναίκες, όπως και στις περισσότερες αναφερόμενες κατηγορίες που περιλαμβάνουν ετεροφυλοφιλικές σχέσεις.
Στην ατζέντα των φεμινιστριών η ενδοοικογενειακή βία είναι μια «μάστιγα». Και η ατζέντα είναι εκεί για να επιτεθεί στους άνδρες, περιγράφοντας την ενδοοικογενειακή βία ως ένα «σπορ» που παίζεται μόνο από «στρέιτ» αρσενικά.
Τα στατιστικά ενδοοικογενειακής βίας χρησιμοποιούνται για να επιτεθούν, να δυσφημήσουν και να καταδικάσουν με συνοπτικές διαδικασίες τους άνδρες.
Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του φεμινιστικού Newspeak είναι να δίνουν έμφαση πάντα στο ποσοστό των απλών γυναικών που ποτέ δεν αναφέρουν ενδοοικογενειακή βία ή σεξουαλική επίθεση από άνδρες. Στη συνέχεια υποθέτουν, χωρίς κανένα αποδεικτικό στοιχείο, ότι αυτές οι "περιπτώσεις" αποδεικνύουν ενδοοικογενειακή βία ή σεξουαλικά εγκλήματα και ως εκ τούτου μπορούν να χρησιμοποιηθούν για επίθεση κατά των ανδρών και έκκληση για αποδυνάμωση των δικαιωμάτων τους.
Όμως, μελέτες όπως αυτές που αναφέρονται στις παραπάνω συνδέσεις, συνεχώς αναφέρουν ότι υπάρχει ένα αδήλωτο ποσοστό ενδοοικογενειακής βίας μεταξύ των ατόμων του ιδίου φύλου. Έτσι, το πρόβλημα είναι στην πραγματικότητα πολύ μεγαλύτερο.
Σε πρόσφατη έρευνά μου έγραψα επίσης, για το φαινόμενο οι γυναίκες να χρησιμοποιούν τις (υβριστικές) λέξεις “slut” και “whore” για να προσβάλλουν γυναίκες ή να κάνουν bullying σε γυναίκες το ίδιο όσο και οι άνδρες, καθώς και να αναφέρουν τον «βιασμό» για τον ίδιο λόγο.
Όλα αυτά, όπως και η αποκάλυψη της ύπαρξης της ενδοοικογενειακής βίας στα ζευγάρια του ιδίου φύλου, αφαιρούν από τις φεμινίστριες τα ατού τους: την πλασματική θεσμοθετημένη καταπίεση των γυναικών από τους άνδρες. Η άγνοια της κακοποίησης, ιδιαίτερα στα ζευγάρια ομοφυλόφιλων γυναικών, κατά συνέπεια κρατάει την ατζέντα τους ισχυρή.
Στο μέτρο που η σύγχρονη κοινωνία αποδίδει πλέον υπερβολικά «ειδικό καθεστώς» σε γκέι, λεσβίες και διαφυλικά άτομα, οι μελέτες αυτές ίσως κάνουν τις φεμινίστριες να «πετάξουν» την κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ κάτω από το λεωφορείο, προκειμένου να διατηρηθεί η αντι-αρσενική «αλήθεια» τους.
Και αν τα πράγματα σφίξουν περισσότερο, οι φεμινίστριες μπορεί απλά να κατηγορήσουν πάλι την «πατριαρχία», επειδή στιγματίζει τις λεσβίες που χτυπάνε τις συντρόφους τους. Και έτσι ο κύκλος θα συνεχιστεί.
ΚΟ: Το 2007 κυκλοφόρησε το αμερικάνικο ντοκιμαντέρ των Justine Chang και Armand Kaye, με τον τίτλο “She Stole My Voice: A Documentary About Lesbian Rape” («Έκλεψε την Φωνή Μου: Ένα Ντοκιμαντέρ για τον Λεσβιακό Βιασμό»).
Οι δύο επικρατέστερες συμβολικές απεικονίσεις του μόνου υπαρκτού αληθινού Τριαδικού Θεού. Η ιερά παράδοση και οι άγιοι εδέχοντο και τιμούσαν και τις δύο. Σύγχρονοι ''εικονολόγοι'' και ''θεολόγοι'' απορρίπτουν την μία με τον Πατέρα με λευκά γένια, τον Υιό ως ενηνθρώπησε και το Άγιο Πνεύμα εν είδει περιστεράς το γνωστό ως σύνθρονο. Η εικονομαχία είναι μία ακόμη παγίδα του διαβόλου να παρασύρει στην κόλαση ορθοδόξους μέσω δυστυχώς από χείλη ρασοφόρων ως συνήθως. Μακρυά απ' όποιον επίσκοπο ή πρεσβύτερο δεν δέχεται την ορθόδοξη εικόνα του συνθρόνου. Η εικονομαχία υπάρχει και στην κανονική εκκλησία, όχι πανού και πάντα, αλλά και στους παλαιοημερολογίτες, σε κάποιες παρατάξεις, όχι όλες. Ο μεγάλος θεολόγος και φιλόλογος, μακαριστός αγωνιστής και αντιοικουμενιστής Νικόλαος Σωτηρόπουλος είχε πει σε ομιλία του πως και οι δύο εικόνες είναι ορθόδοξες.
Τις τελευταίες ημέρες πραγματοποιήθηκαν συζήτησεις με πολλούς διαφορετικούς πιστούς και για ποικίλα θέματα. Μία πολύ σοβαρή συζήτηση έλαβε χώρα ανάμεσα στον πάτερ Χ. και αδελφό ο οποίος επισήμανε στον πάτερ πως πολλές φορές είναι τόσο αγανακτισμένος για τα κακώς κείμενα στο χώρο της εκκλησίας, ώστε δεν αφήνει περιθώριο να εκφραστεί ο συνομιλητής του όπως θα ήθελε. Με άλλον που συνομίλησε ο πάτερ Χ. του είπε ότι δεν έχει πρόβλημα με τον τρόπο που εκφράζει την αγανάκτηση του. Ο πάτερ Χ. ζήτησε συγγνώμη απ' τον αδελφό που του προκαλούσε κόπωση η συζήτηση λόγω του χειμαρρώδους λόγου του και λόγω του ότι πολλές φορές επαναλάμβανε τα ίδια. Ο πάτερ Χ. στενοχωρήθηκε που χωρίς να το καταλάβει πολλές φορές, γινόταν φορτικός στην συζήτηση απέναντι στον αδελφό του. Αποφάσισε να μην τον επιβαρύνει ξανά με τέτοιου είδους συζητήσεις, να είναι προσεκτικός και μαζεμένος.
Πολύ σοβαρή συζήτηση πραγματοποιήθηκε μεταξύ του πατρός Χ. και αδελφής, αγωνίστριας εν τώ κόσμω, η οποία έχει δεκτεί ισχυρό πόλεμο από τον διάβολο, λόγω της αγνότητος της και της ταπείνωσης που την διακρίνει. Η πνευματική σύγχυση που προσπαθεί να ενσπείρει ο διάβολος στην ψυχή της εν Χριστώ αδελφής και οι ποικίλες παγίδες μέσω λογισμών λύπης, έχουν φέρει σε δύσκολη θέση της εν τώ κόσμω αγωνίστριας και θέλησε να μιλήσει με τον αμαρτωλό πάτερ Χ.
Η πολύωρη συζήτηση είχε κάποια θετικά αποτελέσματα στην πνευματική ανάταση της αδελφής αν και χρειάζεται συνεχής νήψη και προσευχή όπως η ίδια γνωρίζει και ο πάτερ της είπε. Επίσης της επισήμανε την ασφαλή οδό για την καταπολέμηση των εφάμαρτων λογισμών, την καρδιακή ταπείνωση με την οποία ο διάβολος καίγεται και απομακρύνεται και την απόλυτη πίστη στην πρόνοια του Κυρίου. Η αδελφή έχει ευαίσθητη καρδιά και αυτό το χρησιμοποιεί ο διάβολος για να την πολεμήσει. Αλλά κανείς δεν είναι μόνος στον πνευματικό πόλεμο κατά των ακαθάρτων πνευμάτων. Όλοι μας έχουμε πρώτο και καλύτερο συμπαραστάτη στον αγώνα μας, τον Κύριο Ιησού Χριστό. Καλύτερη βοήθεια από εκείνον δεν θα βρούμε όπως γράφει ο άγιος πατήρ Ησύχιος ο Πρεσβύτερος.
Ο πάτερ της είπε πως πρέπει άμεσα χωρίς καμία καθυστέρηση να επικαλείται την βοήθεια του Χριστού μας και να ζητά την παρέμβαση του για να απομακρυνθεί ο πειρασμός από κοντά της, με το που εμφανίζονται οι αμαρτωλοί λογισμοί. Να μην τους αφήνει ούτε δευτερόλεπτο να γυρνούν μες στο μυαλό και την καρδιά της. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση ο Κύριος, όποιος του ζητά την βοήθεια του προς ωφέλεια της ψυχής του, να μην του απαντήσει αμέσως. Η αδελφή ενώ στην έναρξη της συζήτησης ήταν σε άσχημη κατάσταση στο τέλος ήταν καλύτερα.
Πραγματοποιήθηκε συζήτηση με αδελφό ρασοφόρο περί πολλών θεμάτων ένα εκ των οποίων ήταν η απορία του πατρός Χ. γιατί δεν έχουν γίνει γνωστοί ευρέως τόσοι πολλοί έγγαμοι πρεσβύτεροι με παιδιά και εγγόνια, πρεσβυτέρες και άλλες αγωνίστριες και αγωνιστές, άλλοι έγγαμοι, άλλοι ''αγράμματοι'', άλλοι πτωχοί κι άλλοι πλούσιοι, οι οποίοι έκαναν αγία ζωή και θαύματα ζώντας μέσα στον κόσμο και όχι κλεισμένοι σε κάποια σπηλιά ή μονή. Εξέφρασε την άποψη του ο αδελφός ρασοφόρος και ο πάτερ Χ. ήδη αποφάσισε να γράψει γι' αυτούς τους αγίους αδελφούς και αδελφές μας οι οποίοι, έφτασαν σε μεγάλα ύψη αγιότητος ενασκούμενοι εν τώ κόσμω, μελετώντας καθημερινώς την Γραφή, τους πατέρες, προσευχόμενοι συνεχώς, ζώντας μέσα σε μία ζωντανή σχέση με τον Χριστό και σωτήρα μας. Ταπεινά, στη σιωπή, χωρίς να φορούν ακριβά άμφια και μίτρες, χωρίς να οδηγούν ακριβά αμάξια και χωρίς να εμφανίζονται μεσάζοντες μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Εργάστηκαν αυτοί οι ''απλοί'' άνθρωποι για τον Χριστό διαδίδοντας το ευαγγέλιο του στις ψυχές που πήγαιναν κοντά τους για να ξεδιψάσουν με το ζωντανό νερό, που είναι το Άγιο Πνεύμα. Αυτό τους μετέδιδαν ''αγράμματες'' ασκήτριες και ασκητές, μέσα στις πόλεις και στα χωριά, εκεί γινόταν πραγματική διδασκαλία ευαγγελίου χωρίς νοθείες από ανθρώπινες ματαιοδοξίες και κληρικαλιστικές ιδεοληψίες. Οι βίοι όλων αυτών των αγίων αδελφών μας, εμπεριέχονται σε ένα θαυμάσιο τρίτομο έργο με τίτλο, ''Ασκητές μέσα στον κόσμο'', Άγιον Όρος, Ιερόν Ησυχαστήριον ''Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος'', Μεταμόρφωση Χαλκιδικής, τηλέφωνα: 23750 61592, 23750 61103. Είναι ένας ανεκτίμητος θησαυρός που πρέπει όλοι όσοι θέλουν να ζήσουν μία συνειδητή ευαγγελική ζωή όπως μας διδάσκει ο Κύριος μας, να τον έχουν και να τον μελετούν ώστε να δουν ζωντανά σύγχρονα παραδείγματα ανθρώπων που βίωσαν οράματα θεία, πολλοί έκαναν θαύματα όπως εκείνα που έκαναν οι απόστολοι, οι αρχαίοι Χριστιανοί και οι αρχαίοι πατέρες της ερήμου.
Δεν αγιάζουν μόνο όσοι είναι διάσημοι κεκοιμημένοι ρασοφόροι μοναχοί και ιερομόναχοι, αγιάζουν και πολλοί, πολλοί άλλοι αφανείς και άγνωστοι στους πολλούς, αλλά γνωστότατοι στους συμπολίτες τους και συγχωριανούς τους. Άγιοι απ' τον Κύριο και όχι επειδή το πατριαρχείο έκανε επίσημη διακήρυξη της αγιότητος τους. Άλλωστε οι άγιοι πατέρες μας, Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, Ιάκωβος ο εν Ευβοία, Αμφιλόχιος ο εν Πάτμω, Παΐσιοςο Αγιορείτης, οι αγίες μητέρες μας Μυρτιδιώτισσα της Κλεισούρας, που κακώς ονομάζεται Σοφία της Κλεισούρας, Ταρσώ η δια Χριστόν Σαλή, ήταν άγιοι ήδη απ' την ημέρα της κοιμήσεως τους. Δεν είχαν ούτε έχουν ανάγκη οι άγιοι από επίσημες εκδηλώσεις και ανακοινώσεις πατριαρχείων για την αγιότητα τους, την οποία ήδη την βλέπουν οι πιστοί ακόμη κι όταν οι άγιοι είναι εν ζωή σωματική.
Αυτό το παπικό σύστημα να περιμένουν δυστυχώς κάποιοι, να κάνει επίσημη διακήρυξη αγιότητος κάποιο πατριαρχείο για να γράψουν ακολουθία για τον τάδε άγιο, ή να αγιογραφήσουν εικόνα του με φωτοστέφανο και να επικαλούνται τις πρεσβείες του, πρέπει να σταματήσει και να καταλάβουν οι πιστοί πως οι λέξεις ''αγιοκατατάξη'', ''αγιοποίηση'', ''ανακήρυξη αγιότητος'' είναι θεολογικώς άτοπες και αδόκιμες εκφράσεις. Αυτή η παπική παράδοση εισχώρησε στην ορθόδοξη εκκλησία απ' τα μέσα του 19ου αιώνος. Πριν δεν υπάρχει ποτέ και πουθενά καμία τέτοια πρακτική παρά μόνο στην παπική αίρεση. Έφτασαν κάποιοι υμνογράφοι να μην γράφουν ακολουθία για τους νεομάρτυρες που δολοφονήθηκαν απ' τους ναζί κατακτητές και κατόπιν απ' τους κομμουνιστές αθέους, μιλούμε για την περίοδο 1941-1949.
Ενώ ο άγιος Νικόλαος αρχιεπίσκοπος Αχρίδος (1880-17 Μαρτίου 1956) έγραψε ακολουθία για τους 800.000 νεομάρτυρες Σέρβους που μαζικώς εξοντώθηκαν απ' τους συνεργάτες των ναζί, τους Κροάτες Ουστάσι. Δεν περίμενε κάποια επίσημη ανακοίνωση του πατριαρχείου Σερβίας για τους γράψει ακολουθία ο άγιος. Οι σημερινοί, εγκλωβισμένοι ως φαίνεται στο δεσποτοκρατικό σύστημα διοίκησης, περιμένουν πότε και ποιοί θα προωθήσουν την επίσημη διακήρυξη αγιότητος των εκατοντάδων νεομαρτύρων της φρικτής για την ορθοδοξία μας περιόδου, 1941-1949.
Αυτά συζητήσαμε με τον αδελφό ρασοφόρο και ο πάτερ Χ. θα ξεκινήσει σιγά σιγά να γράφει για τους αγίους αυτούς, της περιόδου 1941-1949 αλλά και για εκείνους που εγράφη ο βίος τους στο προαναφερόμενο τρίτομο έργο, χωρίς να περιμένει πότε το πατριαρχείο θα κάνει την περιττή ανακοίνωση, αν την κάνει ποτέ. Δεν μας αφορά άλλωστε αφού από αρχαιοτάτων ετών στην εκκλησία, η τιμή στην αγιότητα ενός μάρτυρος ξεκινούσε σε τοπικό επίπεδο, εκεί στην περιοχή που μαρτυρούσε. Αν κατάφερναν οι αδελφοί μας έπαιρναν τα ιερά λείψανα του, τα ενταφίαζαν με τιμές, κατόπιν εόρταζαν την ημέρα του μαρτυρίου του κάθε χρόνο, ως ημέρα γεννήσεως του μάρτυρος στην μετά τον σωματικό θάνατο ζωή, την αληθινή ζωή όπως την ονομάζει ο ίδιος ο Χριστός μας και με το πέρασμα του καιρού η φήμη του αγίου εξαπλωνόταν στην υπόλοιπη αυτοκρατορία, αγιογραφούντο εικόνες του αγίου, εγράφοντο ακολουθίες κλπ. Το ίδιο συνέβη και με τον άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη, πρώτα έγινε γνωστή η αγιότητα του στην Αθήνα όπου λειτουργούσε στο εκκλησάκι του και κατόπιν τον γνώρισαν και τον άκουσαν, στην Κρήτη, τον Έβρο, την Κέρκυρα και αλλού. Εικόνες του υπήρχαν και χαιρετισμοί προς τον άγιο εγράφησαν, πολύ πριν το πατριαρχείο αποφασίσει να προβεί στην επίσημη διακήρυξη της αγιότητος του. Δηλαδή όσοι ζητούσαν την βοήθεια του και έζησαν θαύματα απ' τον άγιο προ της επισήμου διακηρύξεως κακώς δεν περίμεναν την επίσημη διακήρυξη; Οι υμνογράφοι γιατί περιμένουν επισημότητες και πατριαρχεία για να γράψουν μία ακολουθία; Τόσο η δεσποκρατία τους κωλύει; Πριν μάθουν για το μαρτύριο του αγίου νεομάρτυρος Νικολάου του εν Βουνένοις, στην Ήπειρο, στην Πάτρα, στην Κρήτη, στην Κάρπαθο ήδη οι συντοπίτες του τον τιμούσαν ως μάρτυρα και του είχαν αγιογραφήσει εικόνα. Περίμεναν το πατριαρχείο να ''επιτρέψει'' να του γράψουν ακολουθία, να του αγιογραφήσουν εικόνα και να ζητούν την βοήθεια του;
Αυτές οι πλανημένες ιδέες επικράτησαν τα τελευταία χρόνια, εισαγώμενες απ' την Ρωσία που επηρεάστηκε απ' το παπικό σύστημα και το υιοθέτησαν και στο πατριαρχείο Κων/πόλεως. Κάποιοι νομίζουν ότι οι επίσημες διακηρύξεις αγιότητος ξεκίνησαν απ' τον άγιο Φιλόθεο τον Κόκκινο τον 14ο αι. ο οποίος αναφέρεται σε επιστολές του στην αγιότητα του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. Ο άγιος Φιλόθεος δεν προέβη σε καμία επίσημη συνοδική διακήρυξη αγιότητος όπως γίνεται σήμερα. Απλώς στις επιστολές του αναφέρεται στην δεδομένη κι απ' όλους αποδεκτή αγιότητα του αγίου Γρηγορίου για να αναιρέσει όσα έλεγαν εκείνοι που δεν εδέχοντο πως ο αρχιεπίσκοπος Θεσ/κης ήταν άγιος. Ο άγιος Αλέξανδρος του Σβίρ λίγα χρόνια μετά την κοίμηση του είχε ήδη εκκλησάκι αφιερωμένο στο όνομα του και εικόνες και ακολουθία. Δεν περίμεναν οι τότε ορθόδοξοι Ρώσοι αδελφοί μας κάποια επίσημη συνοδική απόφαση του πατριαρχείου Μόσχας για την αγιότητα του Αλεξάνδρου του Σβίρ. Μετά τον τσάρο Πέτρο τον Α', τον αποκαλούμενο Μέγα που προσπάθησε να δυτικοποιήσει την Ρωσία εισήχθησαν οι δυτικές και οι παπικές συνήθειες περί επισήμων ανακοινώσεων αγιότητος μελών της εκκλησίας. Επιτέλους ας επιστρέψουμε στις πατερικές παραδόσεις κι ας αφήσουμε τις δεσποτοκρατικές...
Πραγματοποιήθηκε λίαν σοβαρή συζήτηση με αδελφή εν τώ κόσμω η οποία βιώνει μία μεγάλη δοκιμασία εντός της οικογενείας της και πρέπει να αντέξει επιπλέον τις επαγγελματικές υποχρεώσεις της, να στηρίξει την μικρότερη αδελφή της και την μητέρα της. Η συζήτηση περιελάμβανε την πνευματική στήριξη του πατρός Χ. και το πως πρέπει η αδελφή να πολεμήσει πνευματικώς τον διάβολο που προσπαθεί να την κτυπήσει στις δύσκολες ώρες που περνά. Βρέθηκε λύση η οποία θα βοηθήσει τα μέλη της οικογενείας που βρίσκονται σε πειρασμό.
Πραγματοποίηθηκε συζήτηση με αδελφό που εργάζεται σε νησί το οποίο δυστυχώς έχει πληγεί εδώ και δεκαετίες από τον λεγόμενο τουρισμό και την σαρκολατρεία. Το χρήμα και η ακολασία έχει καταστρέψει το νησί και πολλές ψυχές έχουν βουλιάξει στις κοσμικές μέριμνες, τα έργα της σαρκός και υπηρετούν τον διάβολο. Ο αδελφός περιέγραψε την κατάσταση του και το πως βρέθηκε στο νησί προκειμένου να εργαστεί για να στηρίξει την οικογένεια του. Ο πάτερ Χ. του είπε μερικές βασικές αρχές για το πώς πρέπει να κινείται κάποιος που είναι αναγκασμένος να εργάζεται σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Κάποια πράγματα ο αδελφός δεν τα γνώριζε όπως ότι πρέπει και μπορεί να εξομολογείται κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί, στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό τις αμαρτίες του και να κλαίει προκειμένου να του δώσει ο Χριστός μας την άφεση των αμαρτιών του. Του έφερε ο πάτερ αποδείξεις απ' τα κείμενα του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, και κάποιους βίους αγίων. Ο αδελφός ανακουφίστηκε και η συζήτηση τελείωσε με πνευματική χαρά και ελπίδα απ' τον αδελφό!
Είθε ο Τριαδικός Θεός να μας φωτίζει να διαδίδουμε τα σωτήρια λόγια της Γραφής του και να οδεύουμε εν Χριστώ το υπόλοιπο της επιγείου ζωής μας, με μετάνοια και δάκρυα για τις αμαρτίες μας, ελπίδα σωτηρίας και ταπείνωση. Αμήν!
Ο μητροπολίτης Ν. Ιωνίας Γαβριήλ έχει καθιερώσει διαδικτυακές εκπομπές με τον τίτλο «Τί είναι η Εκκλησία;» Σε αυτές συζητεί με νέους και απαντά σε ερωτήματα τους. Στην 115η εκπομπή της 16ης Δεκεμβρίου 2021 με τον τίτλο «Πίστη και ομοφυλοφιλία», λέει τα εξής: ''Εκ των πραγμάτων ο Θεός έχει δώσει σε μερικούς ανθρώπους να αισθάνονται την έλξη προς το ίδιο φύλο, δεν μπορώ να το ξέρω γιατί, δεν θα κατηγορήσω εγώ τον Θεό. Δεν είμαι άξιος καν να το σκεφτώ αυτό το πράγμα. Ο Θεός για να ξέρει, κάτι ξέρει περισσότερο από όλους εμάς τους ανθρώπους».''
Το να κηρύσσει μέλος της ορθοδόξου εκκλησίας και μάλιστα επίσκοπος τέτοιες απόψεις είναι βλασφημία και αίρεση. Δεν γράφει στην Αγία Γραφή κάτι τέτοιο ο λόγος του Θεού. Ο εν λόγω επίσκοπος δεν κηρύσσει μόνο βλασφημία και αίρεση αλλά με όσα υποστηρίζει γίνεται εχθρός του Χριστού και του ευαγγελίου του.
Ο Χριστός δέχεται όλους μας. Με έναν όρο όπως ο ίδιος τον φανερώνει στην Γραφή, να μετανοήσουμε για τις αμαρτίες μας. Όποια σαρκική ένωση γίνεται εκτός γάμου μεταξύ ανδρός και γυναικός, είτε είναι κατά φύσιν είτε παρά φύσιν, συμφώνος με την διδασκαλία της Αγίας Γραφή είναι αμαρτία. Δηλαδή σκοτώνει την ψυχή αιωνίως, εφόσον δεν υπάρξει μετάνοια πρό του σωματικού θανάτου.
Οι ορθόδοξοι Χριστιανοί, όσοι θέλουμε να είμαστε συνειδητοί, αγαπούμε τον συνάνθρωπο όποιος κι αν είναι αυτός, αλλά δεν συμφωνούμε με ό,τι κάνει, όταν αυτό είναι εναντίον του θελήματος του τριαδικού Θεού. Αυτό μας διδάσκει καθαρώς και απολύτως ο Κύριος μας Ιησούς. Στο ευαγγέλιο του Ιωάννου κεφ. 8 στ. 3-11, δέκτηκε την μοιχαλίδα, την προστάτευσε από τον λιθοβολισμό, αλλά της είπε ''πήγαινε, κι από εδώ και πέρα μην αμαρτάνεις πια''. Η αγάπη του Χριστού δεν είναι αποδοχή της αμαρτίας, αλλά αγάπη προς το πλάσμα του και νουθεσία για μετάνοια, για διακοπή της όποιας αμαρτίας. Έτσι σκεπτόμαστε κι εμείς οι αμαρτωλοί που γράφουμε τούτες τις γραμμές.
Αγαπούμε τον άνθρωπο, δεν συναινούμε στην αμαρτία και γι' αυτό θεωρούμε τους εαυτούς μας πιο αμαρτωλούς όλων και συν Θεώ παλεύουμε να νικήσουμε τα πάθη μας και μετανοούμε κάθε μέρα για όσα σκεπτόμαστε, λέμε ή κάνουμε όταν αυτά δεν είναι σύμφωνα με το θέλημα του Θεού μας. Eίμαστε φορείς του ευαγγελίου του Χριστού μας και αυτό πρέπει να το κηρύσσουμε ανόθευτο από καινοφανείς διδασκαλίες ως οι ενωτέρω απόψεις του επισκόπου, στον οποίον ευχόμαστε καλή μετάνοια.
Μέχρι τότε μακρυά από τέτοιους επισκόπους διότι μπορεί κάποιος να πλανηθεί απ' τις αντιβιβλικές απόψεις τους. Όχι μακρυά λόγω μίσους αλλά από αγάπη μήπως κι έτσι διορθωθεί ο επίσκοπος ή όποιος άλλος κηρύσσει άλλο ευαγγέλιο απ' το ευαγγέλιο του Χριστού μας. Μην λησμονούμε πως το μίσος είναι θανάσιμη αμαρτία και οι ορθόδοξοι πιστοί πρέπει να είμαστε γεμάτοι με την εν Χριστώ αγάπη προς όλους αναιξεραίτως.
Ας δούμε τι διδάσκει ο Θεός μας, μέσα απ' τις Γραφές για το συγκεκριμένο πάθος και πόσο αντίθετα είναι όσα κηρύσσει ο επίσκοπος Γαβριήλ ώστε να ελέγχουμε όσους αναμασούν τις αιρετικές θέσεις του και όσους ανέχονται τέτοιες διδασκαλίες. Ο έλεγχος πρέπει να γίνεται με πραότητα και ειρήνη για να σπείρεται ο λόγος του Θεού και να καρποφορεί.
Στη Γένεση, κεφ. 2 στ. 18, λέει ο Θεός πως, ''Δεν είναι καλό να είναι ο άνθρωπος μόνος. Θα του φτιάξω έναν σύντροφο όμοιον με αυτόν''. Δεν λέει ο Θεός ίδιον με αυτόν, αλλά όμοιον με αυτόν, γι' αυτό του έφτιαξε για σύντροφο γυναίκα κι όχι άνδρα. Στο στίχο 20 λέει ο Θεός ότι όταν ο Αδάμ έδωσε ονόματα σ' όλα τα ζωντανά πλάσματα, για τον άνθρωπο δεν βρέθηκε σύντροφος όμοιος του. Εδώ βλέπουμε ότι ο λόγος του Θεού ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τα άλλα ζωντανά πλάσματα και ότι θεωρεί ο Θεός ως σύντροφο για τον Αδάμ κάτι όμοιο του, κάτι που του μοιάζει όχι κάτι ίδιο μ' αυτόν, δηλ. έναν δεύτερο Αδάμ, έναν άλλον άνδρα. Στους στίχους 21-24 λέει ο Θεός πως δημιούργησε την γυναίκα από την πλευρά του Αδάμ και την οδήγησε σ' αυτόν, και στο στίχο 24 λέει ο Θεός, ''Γι' αυτόν τον λόγο θα εγκαταλείπει ο άντρας τον πατέρα του και την μητέρα του και θα ενώνεται με την γυναίκα του, θα γίνονται ένα σώμα''. Ο Θεός μιλά καθαρά για ένωση σε ένα σώμα μόνο μεταξύ ανδρός και γυναικός, δεν γράφει ως ένωση ο Θεός κάτι άλλο εκτός αυτού στην Αγία Γραφή.
Παρακάτω στη Γένεση, κεφ. 13 στ. 13 λέει ο Θεός, ''Οι άνθρωποι όμως των Σοδόμων ήταν κακοί και πάρα πολύ αμαρτωλοί ενώπιον του Κυρίου''. Και στο κεφ. 18 στ. 20 λέει, ''Είπε ο Κύριος: Η κακή φήμη των Σοδόμων και των Γομόρρων διαδόθηκε πολύ και η αμαρτία τους είναι πολύ βαριά''. Ποιά είναι αυτή η αμαρτία στην οποία αναφέρεται ο Θεός; Μας γίνεται φανερό παρακάτω. Στο κεφ. 18 παρουσιάστηκε ο Θεός στον Αβραάμ, με μορφή τριών ανδρών στάθηκε απέναντι του και ο Αβραάμ τους φιλοξένησε, οι δύο εξ αυτών στο κεφ. 19 πηγαίνουν στα Σόδομα να συναντήσουν τον Λώτ και φιλοξενούνται απ' αυτόν, τους καλοσωρίζει σπίτι του αλλά πριν κοιμηθούν λένε οι στίχοι 4 και 5, ''Πριν όμως κοιμηθούν, οι άνδρες των Σοδόμων περικύκλωσαν από παντού το σπίτι. Ήταν εκεί όλος ο ανδρικός πληθυσμός της πόλης, νέοι και γέροι. Φώναζαν στον Λώτ και του έλεγαν, <<Πού είναι εκείνοι οι άνθρωποι που ήρθαν σπίτι σου απόψε; Φερ' τους μας έξω, να συνευρεθούμε μαζί τους>>. Η επιθυμία των ανδρών των Σοδόμων να συνευρεθούν με τους άνδρες που πήγαν στο σπίτι του Λώτ ήταν η πολύ βαριά αμαρτία που λέει στο στίχο 20.
Στο Λευϊτικόν, κεφ. 18 στ. 22, γράφει, ''Δεν πρέπει να πλαγιάσεις με άνδρα όπως πλαγιάζεις με γυναίκα είναι βδελυρό''. Στο κεφ. 20 στ. 13, γράφει , ''Αν κάποιος συνευρεθεί με άνδρα όπως συνευρίσκεται με γυναίκα, διαπράττουν και οι δύο πράξη βδελυρή''. Για τον Θεό λοιπόν, η συνεύρεση μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου είναι βδελυρή και βαριά αμαρτία. Πώς κηρύσσει ο επίσκοπος Ν. Ιωνίας πως ο Θεός δίνει σε κάποιους ανθρώπους την έλξη προς το ίδιο φύλο, αφού ο Θεός λέει καθαρά στην Γραφή την συνεύρεση αυτή, βαριά αμαρτία και βδελυρή;
Στο Δευτερονόμιον κεφ. 23 στ. 18-19, γράφει, ''Κανείς Ισραηλίτης, άνδρας ή γυναίκα δεν πρέπει να επιδοθεί στην ιερή πορνεία. Δεν θα φέρετε στο ναό του Κυρίου, του Θεού σας την αμοιβή πόρνης ή το χρήμα κίναιδου, για να εκπληρώσετε οποιοδήποτε τάμα, είναι και τα δύο βδελυρές πράξεις για τον Κύριο, τον Θεό σας''. Εδώ βδελυρή πράξη ονομάζει ο Θεός τόσο την ιερή πορνεία που ασκούσαν οι ειδωλολάτρες μεταξύ γυναικών πορνών και ανδρών προσκυνητών όσο και την ιερή πορνεία των ανδρών πόρνων με άνδρες προσκυνητές. Δεν υπάρχει λοιπόν κάποια διάκριση σαρκικής αμαρτίας μεταξύ ανδρός και γυναικός ή μεταξύ δύο ανδρών για την Γραφή. Οποιαδήποτε σαρκική ένωση εκτός γάμου μεταξύ ανδρός και γυναικός είναι αμαρτία. Όπως και οποιαδήποτε σαρκική πράξη εντός γάμου, εκτός της κατά φύσιν ενώσεως με σκοπό την τεκνογονία.
Και τα γράφει αυτά στο Δευτερονόμιον ώστε να μην κάνουν τα ίδια και οι Ισραηλίτες. Διότι πολλοί Ισραηλίτες επηρεασμένοι απ' τα θρησκευτικά έθιμα των γειτονικών λαών που ασκούσαν την ιερή πορνεία, δηλ. να συνευρίσκονται γυναίκες και άνδρες του ναού με προσκυνητές οι οποίοι τους έδιναν και αμοιβή για την συνεύρεση, έκαναν και εκείνοι το ίδιο.
Στο ευαγγέλιο του Ματθαίου κεφ. 19 στ. 1-12, ο Χριστός απαντώντας στους φαρισαίους για το αν επιτρέπεται να δίνει διαζύγιο ο άνδρας στη σύζυγο του, τους λέει πως ο Δημιουργός εξ αρχής έφτιαξε άνδρα και γυναίκα για να ενωθούν και να γίνουν ένας άνθρωπος. Συνεπώς λέει ο Κύριος, δεν είναι δύο άνθρωποι πια, αλλά ένας και ό,τι συνένωσε ο Θεός δεν πρέπει να το χωρίζει άνθρωπος. Δεν νοείται λοιπόν ένωση δύο ανθρώπων παρά μόνο μεταξύ ανδρός και γυναικός, και μόνο κατά φύσιν νοείται ένωση για τον Κύριο Ιησού Χριστό.
Στην Α' προς Τιμόθεον επιστολή κεφ. 1 στ. 9-10, γράφει ο λόγος του Θεού, ότι ο νόμος δόθηκε για τους αμαρτωλούς, και αναφέρει κάποιες κατηγορίες αμαρτωλών, τους πατροκτόνους και μητροκτόνους, τους φονείς, τους πόρνους, τους αρσενοκοίτες, τους δουλέμπορους, τους ψεύτες, τους επίορκους και γενικώς αυτούς που κάνουν ο,τιδήποτε αντίθετο στη διδασκαλία την σωστή. Δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ γυναικών και ανδρών που έχουν προ γάμου σαρκικές σχέσεις μεταξύ τους και των αρσενοκοιτών, ώστε να πει κάποιος πως η Αγία Γραφή δήθεν είναι ομοφοβική. Αμαρτία είναι και η κλοπή, και η σαρκικές σχέσεις προ γάμου και η αρσενοκοιτία. Ο επίσκοπος όμως ενώ αποδείξαμε μέσα από την Γραφή, πως δεν δέχεται ο Θεός αυτές τις επιλογές των ανθρώπων, διδάσκει αντίθετα από την διδασκαλία την σωστή, αυτήν που μας παρέδωσε ο ίδιος ο τριαδικός Θεός μέσα στην Αγία Γραφή του.
Ο απόστολος των εθνών Παύλος γράφει στους Γαλάτες κεφ. 1 στ. 6-10, ''Απορώ πως τόσο γρήγορα απομακρύνεστε από το Θεό, που σας κάλεσε με τη χάρη του Χριστού, κι ακολουθείτε ένα άλλο ευαγγέλιο. Δεν υπάρχει όμως άλλο ευαγγέλιο. Υπάρχουν μόνο μερικοί που σας αναστατώνουν και θέλουν να διαστρεβλώσουν το ευαγγέλιο του Χριστού. Αλλά κι αν εμείς ή ακόμη κι ένας άγγελος από τον ουρανό σάς κηρύξει ένα ευαγγέλιο διαφορετικό από το ευαγγέλιο που σας κηρύξαμε, να είναι ανάθεμα. Σας το είπα κιόλας και το ξαναλέω, όποιος σας κηρύττει ως ευαγγέλιο άλλη διδασκαλία, διαφορετική απ' αυτήν που παραλάβατε, να είναι ανάθεμα. Τί νομίζετε; Των ανθρώπων την εύνοια επιδιώκω τώρα ή του Θεού; Ή μήπως ζητώ να αρέσω στους ανθρώπους; Όχι, γιατί αν πράγματι ζητούσα να αρέσω στους ανθρώπους, δεν θα ήμουν υπηρέτης του Χριστού''.
Είναι υπό ανάθεμα όποιος κηρύσσει ως διδασκαλία διαφορετικό ευαγγέλιο απ' την διδασκαλία του Χριστού. Όσα γράψαμε είναι καρδιακή αγάπη για όλους τους ανθρώπους που διδάσκουν αντίθετα απ' όσα διδάσκει η Γραφή, και όσους ζουν όχι σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Αν επιδιώκαμε κι εμείς να αρέσουμε στους ανθρώπους θα συμβιβαζόμασταν με το πνεύμα της εποχής, αλλά όπως ο απόστολος Παύλος θεωρεί εαυτόν υπηρέτη του Χριστού, και δεν επιδιώκει να αρέσει στους ανθρώπους, κι εμείς μιμούμενοι τον Παύλο κηρύσσουμε όσα γράφει ο λόγος του Θεού, ώστε να είμαστε υπηρέτες του Χριστού κι όχι αρεστοί σε ανθρώπους.
Ο καθένας είναι ελεύθερος να επιλέξει πως θα ασκήσει το αυτεξούσιο του, την ελευθερία του. Δεν τα γράψαμε γιατί ίσως κάποιοι σκεφτούν πως μισούμε συνανθρώπους μας, αντιθέτως αγαπούμε όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως τί κάνουν. Αλλά η χριστιανική οντολογία διαχωρίζει το πρόσωπο απ' τις πράξεις του, μας διδάσκει ο Χριστός να αγαπούμε αλλήλους, αλλά όχι να συναινούμε σε ο,τι κάνουν. Ο Θεός θα μας κρίνει όλους στην τελική κρίση στην δευτέρα παρουσία του Χριστού μας. Όμως γεμάτοι από ευαγγελική αγάπη θέλουμε να προστατεύσουμε τους ορθοδόξους πιστούς από αιρετικά κηρύγματα και διδασκαλίες επισκόπων και γενικώς ρασοφόρων, καθώς στους αιώνες, εξ αυτών προέκυψαν οι πιο πολλές αιρέσεις. Επειδή οι πιστοί δυστυχώς δεν μελετούν την Γραφή ακούν ο,τι λέει ο όποιος επίσκοπος ή πρεσβύτερος και πολλοί ίσως υιοθετήσουν αυτές τις αιρετικές και βλάσφημες θέσεις του εν λόγω επισκόπου. Θέλουμε να είμαστε στην βασιλεία του Θεού όλοι, και γι' αυτό ενώ είμαστε οι πιο αμαρτωλοί όλων, γράψαμε για να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας να πολεμήσουν την αμαρτία όπως κάνουμε κι εμείς καθημερινώς για να μην λυπούμε τον Κύριο. Διότι ο Παύλος στην Α' Κορινθίους επιστολή του κεφ. 6 στ. 9-11 μας προειδοποιεί ποιοί δεν θα έχουμε θέση στη βασιλεία του Θεού εφόσον δεν μετανοήσουμε πρό του σωματικού θανάτου μας. Ούτε πόρνοι, ούτε ειδωλολάτρες, ούτε μοιχοί, ούτε μαλακοί, ούτε αρσενοκοίτες, ούτε πλεονέκτες, ούτε κλέπτες, ούτε μέθυσοι, ούτε λοίδοροι, ούτε άρπαγες, βασιλεία Θεού δεν θα κληρονομήσουν.
Ευαγγελική αγάπη είναι να κηρύττεις το θέλημα του Θεού όπως μας το αποκαλύπτει ο Θεός μέσα στην Γραφή του, στο ευαγγέλιο του, δεν είναι αγάπη να συμβιβάζεσαι με το ρεύμα της κάθε εποχής, γιατί ο Χριστός δεν αλλάζει αναλόγως των εποχών, δεν αλλάζει ο Χριστός το ευαγγέλιο του. Λέει ο Θεός στην προς Εβραίους επιστολή του Παύλου, κεφ. 13 στ. 8-9, ''Ο Ιησούς Χριστός είναι ο ίδιος χθες, σήμερα και για πάντα. Μην παρασύρεστε από διάφορες ξένες διδασκαλίες'' (...)
Ως αληθεύοντες εν αγάπη μεταφέραμε την γνήσια διδασκαλία της Βίβλου γράφωντας εδάφια μέσα από αυτήν κι όχι δικά μας λόγια και ερμηνείες. Ευχόμεθα ο επίσκοπος να μετανοήσει και να ανακαλέσει όσα αιρετικά κήρυξε. Η σύνοδος των επισκόπων της αυτοκέφαλης εκκλησίας της Ελλάδος να βοηθήσει τον επίσκοπο να ξεφύγει απ' την πλάνη του και όχι να σιωπά απέναντι σε αιρετικά κηρύγματα. Οι πιστοί να απομακρυνθούν και να μην έχουν εκκλησιαστική σχέση μαζί του για να του δώσουν να καταλάβει την πλάνη του κι όσοι ακολουθούν ζωή αντίθετη στο θέλημα του Χριστού μας, να αλλάξουν με την μετάνοια τρόπο ζωής. Όποιος το ζητήσει με πίστη κι εμπιστοσύνη απ' τον Χριστό, ο Κύριος θα τον ακούσει και θα του αλλάξει την ζωή. Έχουμε πολλά παραδείγματα από συνεντεύξεις που έδωσαν πρώην ομοφυλόφιλοι και ιερόδουλες στο youtube, οι οποίοι μελετώντας την Αγία Γραφή και προσευχόμενοι στον Κύριο άλλαξαν ζωή. Πολλά παραδείγματα υπάρχουν αν κάνετε μία απλή αναζήτηση, μερικά, μικρότατο δείγμα από πάρα πολλές περιπτώσεις, δείτε εδώεδώεδώεδώ
Ο ίδιος ο Χριστός το λέει στο ευαγγέλιο του Ματθαίου, κεφ. 7 στ. 7-8 και 11, ''Ζητάτε και θα σας δοθεί, ψάχνετε και θα βρείτε, χτυπάτε την πόρτα και θα σας ανοιχτεί. Γιατί όποιος ζητάει λαμβάνει κι όποιος ψάχνει βρίσκει κι όποιος χτυπά του ανοίγεται. (...) Αφού, λοιπόν, εσείς, παρ' όλο που είστε αμαρτωλοί, ξέρετε να δίνετε στα παιδιά σας καλά πράγματα, πολύ περισσότερο ο ουράνιος Πατέρας σας θα δώσει αγαθά σ' όσους του τα ζητούν''. Αμήν γένοιτο!
Συνάθροιση: Ο αγών των συνειδητών πιστών, ορθοδόξων Χριστιανών, είναι πνευματικός. Δεν χρησιμοποιούμε όπλα κοσμικά, ούτε μισούμε ανθρώπους. Η Αγία Γραφή όμως μας καθοδηγεί σε μία ζωή αγιασμού και απομακρύνσεως από ό,τι μολύνει την χριστιανική συνείδηση μας. Απέχουμε απ' τα έργα της σαρκός, στα οποία ο απόστολος Παύλος συγκαταλέγει και τα σχίσματα. Ο επίσκοπος Κων/πόλεως Βαρθολομαίος είναι συμφώνως με τον αείμνηστο μακαριστό Νικόλαο Σωτηρόπουλο, παναιρετικός.
Οι ορθόδοξοι πιστοί, αν θέλουν να είναι απόντες από τα αιρετικά έργα και τις αιρετικές θεωρίες των επισκόπων, όταν και όποιοι εξ αυτών γίνονται φορείς αυτών, πρέπει να κρατούν τον λόγο του Θεού ζωντανό μέσα τους. Αυτό βασίζεται στην καθημερινή μελέτη των Γραφών με ταπείνωση και προσευχή πρίν απ' την μελέτη. Δυστυχώς οι Έλληνες δεν διαβάζουμε την Γραφή, πόσο μάλλον να την μελετάμε... Αυτό οδηγεί σ' έναν στείρο αντιαιρετικό αγώνα, αφού δεν υπάρχουν οι βιβλικές βάσεις για πνευματικό πόλεμο εναντίον των αιρέσεων, και μάλιστα του οικουμενισμού, με αποτέλεσμα να φανατίζονται κάποιοι ενιστάμενοι ορθόδοξοι, να μένουν σε παπικής προελεύσεως νοοτροπίες ακόμη κι αν έχουν καλή πρόθεση για ορθόδοξο αγώνα.
Παράδειγμα, οι πιστοί νομίζουν πως πρέπει να ακολουθούν τους επισκόπους και πρεσβυτέρους, όσο κι αν βλέπουν όλοι πως τα τελευταία 60 έτη ο οικουμενισμός καλπάζει, αλλά το ~95% των ρασοφόρων σιωπά. Πρέπει να κηρύττουμε την βιβλική αλήθεια για να μην εξαπλώνεται η αίρεση στο σώμα του Χριστού, την εκκλησία. Αυτό διδάσκει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Σώμα του Χριστού, εκκλησία, είμαστε όλοι, είτε φορούμε το ράσο είτε όχι. Η παπική δυναστική νοοτροπία, που έχει περάσει αιώνες ήδη στην ορθοδοξία, πως οι πιστοί πρέπει να ακολουθούν τους ρασοφόρους, μας έχει οδηγήσει σήμερα να μην υπάρχει ουσιαστική αντίδραση σε όσα αντιβιβλικά κηρύττουν κάποιοι επίσκοποι και πρεσβύτεροι.
Εκτός από χαρτιά διαμαρτυρίας πρέπει οι πιστοί να καταλάβουν πως αν δεν εργαστούν μόνοι τους, σπίτι τους, με την Γραφή στα χέρια κάθε μέρα και το κομβοσχοίνι να γυρνά ασταμάτητα με την προσευχή στην καρδιά, ''Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με.'',δεν θα τους σώσει η αδιάκριτη υπακοή σε ρασοφόρους που όταν τίθεται το μείζων θέμα του οικουμενισμού, απαντούν, ''εσύ μην ασχολείσαι με αυτά, εμείς θα κάνουμε υπακοή στη σύνοδο των επισκόπων και εκείνοι έχουν την ευθύνη''. Δεν υπάρχουν τέτοιες αιρετικές ιδέες στην διδασκαλία των αγίων πατέρων μας. Αντιθέτως ακόμη κι ο απόστολος Παύλος γράφει πως και ο ίδιος να τους διδάξει άλλο ευαγγέλιο από το ευαγγέλιο του Χριστού να είναι ανάθεμα. Ακόμη και άγγελος εξ ουρανού να τους διδάξει άλλο ευαγγέλιο να είναι ανάθεμα. Κι εμείς θα κάνουμε υπακοή ή θα έχουμε πνευματικές σχέσεις με επισκόπους ή πρεσβυτέρους που διδάσκουν άλλο ευαγγέλιο απ' το ευαγγέλιο του Χριστού μας;
Πρέπει να ωριμάσουμε πνευματικώς και πολύ σύντομα, διότι έρχονται καιροί όπου η αίρεση θα έχει γίνει συνήθεια κι αυτό θα είναι το χείριστο. Μόνο η μελέτη της Γραφής και η προσευχή της καρδιάς, με ταπείνωση συνοδευόμενα, θα μας βοηθήσουν να διακρίνουμε τί πρέπει να κάνουμε ο κάθε ένας εξ ημών. Ωστόσο έχουμε το δικαίωμα και την υποχρέωση, απ' τον Κύριο και από τους κανόνες οι οποίοι στηρίζονται στην Γραφή, να μην έχουμε καμία πνευματική σχέση με αιρετικούς ρασοφόρους, αλλά και με εκείνους που σκανδαλίζουν τους πιστούς με την οδό που ακολουθούν.
Ταπεινώς ας ανοίξουμε επιτέλους την Αγία Γραφή και ας την κάνουμε καθημερινή μας πνευματική τροφή. Ας καθορίσουμε ποιες ώρες της ημέρας θα μελετούμε την Γραφή και θα προσευχόμεθα καρδιακώς. Η τυπολατρική, μηχανική, δήθεν πνευματική ζωή, με τον καθιερωμένο εκκλησιασμό, την επιδερμική εκδήλωση λατρείας, δεν αρκούν για να σωθούμε. Αντιθέτως όσοι αισθάνονται σίγουροι μέσα από μία τέτοια δήθεν πνευματική ζωή ίσως υποστούν εκείνο που δεν προσδοκούν.
Αν δεν έχουμε καρδιακή ζωντανή σχέση με την Αλήθεια, δηλ. τον Χριστό, αν δεν καθαρίσουμε τον έσω άνθρωπο, αν δεν συγχωρούμε τον οποιονδήποτε για ο,τι αμαρτία έκανε εναντίον μας, είμαστε πολύ μακρυά απ' το ευαγγέλιο. Ανυποχώρητοι είμεθα σε θέματα πίστεως. Με πράο και ήρεμο τρόπο, όπως γράφει ο απόστολος Παύλος, μιλούμε σε όποιον δεν γνωρίζει και ρωτάει να μάθει, σε όποιον είναι αντίθετος και υποστηρίζει την επισκοπολατρεία η γεροντολατρεία, μήπως και κάποια στιγμή καταλάβει ότι μόνο ο Χριστός σώζει, όχι οι ρασοφόροι κι ειδικώς εκείνοι οι οποίοι είναι εχθροί του Χριστού. Αμήν!
Ο αφελώς και ασεβώς αποκαλούμενος υπό αλιβάνιστων δημοσιογράφων, και όχι μόνον, "αρχηγός της Ορθοδοξίας", δηλαδή κάτι σαν Πάπας της Ανατολής, Πατριάρχης Κων/λεως κ. Βαρθολομαίος "έκοψε" έναν ακόμη εκκλησιαστικό Γόρδιο δεσμό. Αποκατέστησε πριν λίγες ημέρες (9.5.2022), δι' Αποφάσεώς του, στην "κανονικότητα" (και) τους Σχισματικούς των Σκοπίων (μετά από εκείνους της Ουκρανίας) αναγνωρίζοντάς τους ως "Αρχιεπισκοπή Αχρίδος", με δικαιοδοσία εντός των ορίων της "Βορείου Μακεδονίας", όπως σχετικώς αναφέρεται.
Και τώρα πλέον ρίχνει το "γάντι" στο Πατριαρχείο της Σερβίας για τα περαιτέρω. Εύλογα, λοιπόν, απορεί κανείς, για την τόλμη του Φαναρίου, το οποίο, στις πλέον κρίσιμες συγκυρίες από εκκλησιαστικής και πολιτικής απόψεως, δεν διστάζει με συνοπτικές τελικές διαδικασίες και άνευ συνεννοήσεως με όλους τους εμπλεκομένους (εν προκειμένω το Πατριαρχείο Σερβίας, στη δικαιοδοσία του οποίου ανήκει η εν λόγω Επαρχία και το οποίο ουσιαστικώς φέρει "προ τετελεσμένων" ) να "επιλύει" χρονίζοντα προβλήματα. Επιτέλους, τόσο "αναποτελεσματικοί" είναι όλοι οι άλλοι, οι οποίοι μάλιστα διαθέτουν τα δικά τους μάλλον μεγαλύτερα επιτελεία, ή τόσο ικανό, ή τολμηρό, ή κάτι άλλο είναι το Φανάρι;
Αν προς στιγμήν λησμονήσει και παραθεωρήσει κανείς τους εκκλησιολογικούς ακροβατισμούς του Φαναρίου, όπως εκφράζονται από τους αίολους ισχυρισμούς του περί του Κωνσταντινουπόλεως ως δήθεν "πρώτου άνευ ίσων" (primus sine paribus), θα μπορούσε να εγκλωβιστεί στο ανωτέρω δίλημμα. Όμως, για όλους τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, είναι πλέον ή σαφές ότι τίποτε στις Φαναριώτικες πρωτοβουλίες, καθώς και στον χρόνο που αυτές εκδηλώνονται δεν είναι τυχαίο. Προβληματίζει δε, το λιγότερο που μπορεί να πει κανείς, η συσχέτιση και σημασιολογική, τουλάχιστον, διασύνδεση των επιλογών και πρωτοβουλιών του Φαναρίου με τις ευρύτερες πολιτικές και δη γεωστρατηγικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολής και των Βαλκανίων. Όλοι άλλωστε γνωρίζουμε ότι, μετά την περίπτωση των Σχισματικών των Σκοπίων, μάλλον θα έχει σειρά η περίπτωση του Μαυροβουνίου, με ό, τι μπορεί αυτό να σημαίνει. Τελειώνοντας αυτή τη σύντομη αναφορά σε μία, ούτως ή άλλως, όπως κι αν την αποτιμήσει κανείς, σημαντική εξέλιξη, θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρουμε και παραθέσουμε τις έντονες επιφυλάξεις πολλών, οι οποίοι, από ειλικρινές ενδιαφέρον για την ενότητα των ορθοδόξων Εκκλησιών γίνονται μάρτυρες μιας αυξανόμενης "τόλμης" του Φαναρίου εν μέσω ταραχής διχασμών και όχι ειρήνης. Και ναί μεν, ο "τολμών" φαίνεται να γνωρίζει καλώς την τέχνη να καλύπτει τις όποιες βαθύτερες προθέσεις του, μιας και δεν υπάρχουν περιθώρια αφελούς αποδόσεώς της (τόλμης) σε φιλειρηνικές και αγαπητικές διαθέσεις αποκαταστάσεως της κανονικότητας και της ενότητος στον εκκλησιαστικό χώρο, όμως δυσκόλως αποκρούει και διασκεδάζει κανείς τους λογισμούς που θεωρούν την τελευταία κίνηση του Φαναρίου, κατά τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, ως συνέχεια της εκδικητικής στρατηγικής του έναντι του Πατριαρχείου Μόσχας για την αποχή αυτού από την διαβόητη "Σύνοδο της Κρήτης" και την εκ μέρους του αμφισβήτηση του διεκδικούμενου "πρωτείου" του (παπικού τύπου). Διότι, είναι προφανές ότι το εμμέσως πλην σαφώς "θιγόμενο" καί αιφνιδιαζόμενο εκ των τελευταίων εξελίξεων Πατριαρχείο Σερβίας είναι, "συμπτωματικώς", ένας βασικός συμπαραστάτης του Πατριαρχείου της Μόσχας και επιπλέον ανυποχώρητος αρνητής των τετελεσμένων του Φαναρίου εν Ουκρανία (δεν αναγνωρίζει το εκκλησιαστικό μόρφωμά του υπό τον κ. Επιφάνιο).
Άλλωστε, προβληματίζει και "προκαλεί" η φοβερή σύμπτωση των γεωγραφικών διαδρομών στις πρωτοβουλίες των δύο ηγετικών "οργανισμών", του Φαναρίου και του... ΝΑΤΟ (διάβαζε ΗΠΑ). Είτε, άλλοτε, προηγείται, είτε, άλλοτε, έπεται, ο ένας ή ο άλλος! Μη θεωρήσει, ωστόσο, κάποιος, εξ υπερβάλλοντος ζήλου, τολμηρή ή ασεβή την αναφορά μας στο Φανάρι ως....."οργανισμού". Μη συγχέουμε το Φανάρι με τον σεβαστό θεσμό του πάλαι ποτέ διαλάμψαντος εν Ορθοδοξία Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.
Πηγή: aktines.blogspot.com
Συνάθροιση: Ως συνάθροιση ορθοδόξων, που παλεύουμε να επανέλθει η ορθοδοξία στην αρχαία χρυσή εποχή της, δεν μας δημιουργούν έκπληξη τα διαδραματιζόμενα στο σώμα του Χριστού, την εκκλησία. Βιώσαμε τόσες πίκρες που ναι μεν δεν αντέχουμε κι άλλες, αλλά και δεν μας φαίνεται και τίποτα πια απίθανο.
Από τα πρώτα ήδη χρόνια της ιδρύσεως της εκκλησίας, εμφανίσθησαν αιρετικοί που μάχονταν την βιβλική αλήθεια εντός και εκτός αυτής. Στο διάβα των αιώνων οι χριστιανοί απομακρυνόμενοι από την βιβλική διδασκαλία, άρχισαν να ασχολούνται με το πότε θα εορτάσουν το πάσχα, με τυπικά θέματα και όχι ουσίας, με άμφια. Οι επίσκοποι από παλαιοί στην χειροτονία πρεσβύτεροι και προεστώτες για λόγους ευταξίας, κατήντησαν εξουσιαστές και ξεχωριστός βαθμός κλήρου από τους πρεσβυτέρους. Ο απόστολος Παύλος ονομάζει τους επισκόπους, ταυτοχρόνως και πρεσβυτέρους, Πράξεις: κ. 20 στ. 17 έως 38.
Δυστυχώς αργότερα άλλαξαν τα δεδομένα και σήμερα φτάσαμε να ακούμε από ορθοδόξους το αδιανόητο ''δόγμα'', ''έ, αφού το λένε οι δεσπότες, η σύνοδος, εμείς θα κάνουμε υπακοή''. Το αλάθητο το διεκδικεί ο διάβολος και ο πάπας Ρώμης, εμείς οι του σώματος του Χριστού, ορθόδοξοι χριστιανοί, έχουμε ως αλάθητο και αδιαπραγμάτευτο οδηγό μας την Αγία Γραφή, τους δογματικούς όρους των οικουμενικών συνόδων και την διδασκαλία των αγίων πατέρων μας η οποία ερμηνεύει ορθοδόξως την Γραφή. Τις ανθρώπινες παραδόσεις οι οποίες οδήγησαν επισκόπους, πρεσβυτέρους, μοναχούς, λοιπούς του λαού του Θεού να άγονται από τις διεθνείς πολιτικές αλλαγές τις απορρίπτουμε και τις θεωρούμε επιζήμιες για την ψυχική μας σωτηρία.
Ποιο πατριαρχείο θα είναι πρώτο στην τάξη, ποιο δεύτερο κλπ. Αυτά για εμάς είναι αδιανόητα. Τουλάχιστον στην εποχή μας. Οι όροι οικουμενικό πατριαρχείο, οι τίτλοι παναγιώτατος, μακαριώτατος, οι ονομασίες πατριαρχείο, αρχιεπισκοπή και τα συναφή πρέπει να καταλάβουμε όλοι πως δεν αγγίζουν κανέναν ειδικά νέο ή νέα, και επιβάλλεται να υπάρξει μια μεταρρύθμιση, μία ορθόδοξη φιλοκαλική αναγέννηση στο σώμα του Χριστού, το οποίο αποτελείται από τους ορθοδόξους χριστιανούς, είτε είναι ασθενή μέλη είτε υγειά. Τα προκλητικά πολυτελή άμφια, οι μίτρες, οι ράβδοι, οι θρόνοι, το όλο τελετουργικό -που μόνο να κάνεις εσωτερική νοερά άθληση δεν βοηθά- δεν υπάρχει λόγος να συνεχίζεται. Ο λαός πιο πολύ -έως ολοκληρωτικά- κοιτάζει τί κάνει ο μητροπολίτης, και οι διάκονοι δορυφόροι του, παρά να είναι με το κεφάλι κάτω και να κλαίει τις αμαρτίες του προσευχόμενος καρδιακώς με την προσευχή των αγίων, ''Κύριε, Ιησού, Χριστέ, ελέησον με''. Πιο πολύ παρατηρεί τί άμφια φορούν οι πρεσβύτεροι, τί κάνουν οι ψάλτες, τί κάνουν οι γύρωθεν τους, παρά καρδιακή προσευχή.
Διδάσκαλοι περί της νοεράς καρδιακής ευχής δεν βρίσκονται εύκολα πια. Σπανίζουν. Ευδόκησε ο Κύριος και μας άφησαν άγιοι εργάτες της ευχής, γραπτά κείμενα τους στα οποία μας μεταφέρουν την εμπειρία τους στον αγώνα για εσωτερική κάθαρση της καρδιάς.
Δεν υπάρχουν αλάθητοι ρασοφόροι σήμερα και ούτε υπήρχαν ποτέ. Όποιος αφήνει έρμαιο τον εαυτό του στα λόγια του κάθε ρασοφόρου διακυβεύει την σωτηρία της ψυχής του. Ο απόστολος Παύλος στην ομιλία του στους πρεσβυτέρους της Εφέσου τους λέει ότι μετά την αναχώρηση του, λύκοι άγριοι θα εισβάλλουν στο ποίμνιο και δεν θα το λυπηθούν, ακόμα κι από ανάμεσα τους θα βγούν πρόσωπα που θα διδάσκουν πλάνες για να παρασύρουν πιστούς με το μέρος τους και τους λέει να αγρυπνούν, όχι να κάνουν δουλική υπακοή σε όσα τους λέει, όποιος και να είναι. (Πράξεις: κ. 20, στ. 29-31)
Είδαμε από το 1924 ορθοδόξους να κάνουν το ημερολόγιο θέμα δογματικό. Να βλασφημούν τα μυστήρια της εκκλησίας ως δήθεν άκυρα λόγω διορθώσεως του ιουλιανού ημερολογίου. Να κάνουν σχίσματα και διάφορες παρατάξεις. Είδαμε τα τελευταία χρόνια ρασοφόρο να αρνείται την Παλαιά Διαθήκη ως κομμάτι της πίστης του, σε συνομιλία που είχε με έναν νέο σε ομιλία του η οποία ανέβηκε στο διαδίκτυο. Προσωπικώς άκουσα με τα ώτα μου και είδα με τα μάτια μου, ρασοφόρο να λέει δημοσίως στην τηλεόραση την βλάσφημη έκφραση, ότι απορεί σε τί Θεό πιστεύει. Κατέληξε να βγάλει το ράσο και να εγκαταλείψει την ιερωσύνη και το δημόσιο κήρυγμα. Έτσι σταμάτησε όμως και η βλάσφημη διδασκαλία του. Είδαμε επίσκοπο να μιλά εναντίον του ευαγελίου σε συνέντευξή του, είπε, «Πηγαίνω κάποιες φορὲς στὸ Δημοτικὸ Θέατρο ἢ σὲ κάποιες ἐκδηλώσεις. Μιλοῦν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖ, ὁ Δήμαρχος θὰ πεῖ τὰ τῆς πόλεως, οἱ πολιτευτές μας τὰ τῆς Πολιτείας τὰ δικά τους κ.λπ. καὶ κάποια στιγμὴ ἢ στὴν ἀρχὴ ἢ στὸ τέλος λένε «παρακαλοῦμε καὶ ἡ Ἐκκλησία νὰ μᾶς πεῖ τὴ γνώμη της, ὁ Μητροπολίτης». Ἐκείνη τὴν ὥρα δὲν δείχνω τὸ θυμό μου ποὺ μὲ πιάνει, ἀλλὰ σᾶς τὸ λέω ὅτι τὸν ἔχω. Ἐκκλησία δὲν εἶμαι ἐγώ. Ἀλίμονο ἂν ἡ Ἐκκλησία εἶχε ἐμένα ὡς μαντρόσκυλο. Ἐγὼ θὰ πῶ αὐτὸ ποὺ λέει ἡ Ἐκκλησία, δηλ. τὸ πλήρωμα τῶν πιστῶν. Θὰ ἀφουγκραστῶ τοὺς χριστιανοὺς τί λένε, ποιὸ θεωροῦν σωστό. Ἀκόμα καὶ ἂν αὐτὸ ποὺ οἱ χριστιανοὶ μας θεωροῦν σωστό, ἀκόμα καὶ ἂν εἶναι ἀντίθετο μὲ τὸ Εὐαγγέλιο, ἐγὼ θὰ ὑπερασπιστῶ αὐτὸ ποὺ λένε οἱ χριστιανοί μας, γιατί οἱ Χριστιανοὶ μας ἔφτιαξαν τὸ Εὐαγγέλιο, δὲν ἔφτιαξε τὸ Εὐαγγέλιο τὴν Ἐκκλησία».
Ο επίσκοπος Άνθιμος έχει δίκιο όταν λέει ότι δεν είναι αυτός η εκκλησία, όντως αυτό το παπικό δόγμα το οποίο πολλοί ορθόδοξοι το πιστεύουν χωρίς να γνωρίζουν την προέλευση του είναι μεγάλη πλάνη, δεν είναι οι ρασοφόροι η εκκλησία, όλοι μας, μαζί, ως ένα σώμα, το σώμα του Χριστού είμαστε η εκκλησία. Σε αυτό έχει δίκιο. Αλλά αμέσως πιο κάτω τα λόγια του είναι βλάσφημα και αιρετικά. Ουσιαστικώς αρνείται το ευαγγέλιο, αφού θα υπερασπιστεί λέει αυτό που του λένε οι χριστιανοί ακόμα κι αν είναι αντίθετο με το ευαγγέλιο. Γιατί δήθεν κατά τον επίσκοπο Άνθιμο, οι χριστιανοί έφτιαξαν το ευαγγέλιο. Δεν έγραψαν το ευαγγέλιο απλοί χριστιανοί της εποχής μας, με την τηλεόραση και το διαδίκτυο σε ημερήσια διάταξη να τους βομβαρδίζει με κάθε λογής αισχρότητα και δαιμονικά θεάματα. Το έγραψαν θεοφόροι άνδρες οι οποίοι έζησαν και διδάχθησαν απ' τον ίδιο τον Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού Χριστό. Το Άγιο Πνεύμα οδήγησε τους αποστόλους και τους μαθητές τους να γράψουν όσα έγραψαν. Χριστιανοί που θα υποστηρίξουν κάτι αντίθετο από όσα λέει το ευαγγέλιο δεν είναι Χριστιανοί, αλλά αιρετικοί, εχθροί του Χριστού και του ευαγγελίου που μας παρέδωσε. Αυτούς τους θεωρεί Χριστιανούς ο επίσκοπος Άνθιμος; Δείτε εδώ την βλάσφημη διδασκαλία του επισκόπου και εδώ.
Επίσκοπος Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος.
Ακούσαμε άλλον επίσκοπο να κηρύσσει άλλη αίρεση, πως δήθεν ο Θεός έχει δώσει την έλξη σε κάποιους ανθρώπους προς το ίδιο φύλο. Πουθενά στις Γραφές δεν εντοπίζουμε κάτι τέτοιο. Αντιθέτως η Γραφή μαζί με τις σαρκικές αμαρτίες μεταξύ ανδρών και γυναικών καταδικάζει και τις σαρκικές αμαρτίες μεταξύ ατόμων ιδίου φύλου, άρα πώς είναι δυνατόν να έδωσε ο Θεός την έλξη προς το ίδιο φύλο αφού ο λόγος του Θεού τις καταδικάζει; Όσο για την έλξη μεταξύ ατόμων αντιθέτου φύλου ο Θεός έθεσε τον θεσμό του γάμου δια την κατά φύσιν ένωση των συζύγων προς τεκνογονία, άλλου είδους σαρκικές επαφές μεταξύ συζύγων είναι και αυτές εκτός του θελήματος του Θεού, καταδικαστέες. Αν ο εν λόγω επίσκοπος έλεγε πως ο Θεός έχει δώσει σε κάποιους ανθρώπους την έλξη για την μοιχεία, ή την τοκογλυφία, ή τον τζόγο, θα γράφαμε τα ανάλογα που γράφει η Γραφή. Δεν ξεχωρίζουμε τις θανάσιμες αμαρτίες, δεν τις διακρίνουμε σε πιο θανάσιμες ή λίγο θανάσιμες. Οι θανάσιμες αμαρτίες οδηγούν στον κολασμό αν ο θανασίμως αμαρτάνων δεν μετανοήσει. Όλα είναι γραμμένα στην Γραφή, όποιος θέλει μπορεί να την μελετήσει και να δει ποιο είναι το θέλημα του Θεού για την σωτηρία της αθανάτου ψυχής του. Δείτε εδώ το αιρετικό και βλάσφημο κήρυγμα του επισκόπου Ν. Ιωνίας Γαβριήλ.
Επίσκοπος Ν. Ιωνίας Γαβριήλ
Αρχιεπίσκοποι και πατριάρχες είναι ενεργά μέλη του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών και συμπροσεύχονται με αιρετικούς και απίστους στο ευαγγέλιο. Κάποιοι λένε ότι ωφείλουμε υπακοή στη σύνοδο, στους επισκόπους και άλλα παρόμοια αθεολόγητα. Όταν οι ρασοφόροι, είτε επίσκοποι, είτε μοναχοί, είτε πρεσβύτεροι, κηρύσσουν αιρέσεις και αναγνωρίζουν και άλλες ανθρώπινες θρησκείες ή αιρέσεις ως δρόμους που οδηγούν στον τριαδικό Θεό της Αγίας Γραφής, ή λένε βλάσφημα λόγια ως οι ανωτέρω επίσκοποι που αναφέρουμε δεν ωφείλουμε καμία υπακοή, αντιθέτως πρέπει με αγάπη ευαγγελική να τους ελέγχουμε για τις πλάνες τους μήπως διορθωθούν και εμείς να μην συμπροσευχόμεθα μαζί τους. Να εφιστούμε την προσοχή σε αδελφούς για τους αιρετικούς επισκόπους που υπάρχουν εντός του σώματος του Χριστού και μέχρι αρμόδιο συνοδικό όργανο να τους κρίνει κανονικώς εμείς αποτειχιζόμεθα από τους πρεσβυτέρους που μνημονεύουν το όνομα τους.
Η αληθινή αγάπη είναι η στηριζομένη στην διδασκαλία του Χριστού. Αγαπούμε όλους τους ανθρώπους όπως τους αγαπά και ο Κύριος Ιησούς. Όπως όμως ο Χριστός καταδικάζει την αμαρτία σε όποια μορφή της, κι εμείς ως μαθητές του Χριστού καταδικάζουμε ό,τι καταδικάζει ο Κύριος μας. Αλλιώς τον προδίδουμε. Αγκάλιασε ο Χριστός την μοιχαλίδα, αλλά της είπε πήγαινε και μην ξαναμαρτήσεις. Άλλωστε εμείς θεωρούμε τον εαυτό μας χειρότερο αμαρτωλό όλων. Αγκαλιάζουμε όποιον έχει την πνευματική ανάγκη μας.
