Συμβολική απεικόνιση της Αγίας Τριάδος, αλλιώς γνωστή ως Σύνθρονο. Δυστυχώς η απεικόνιση αυτή η οποία μαρτυρείται στην ορθόδοξη παράδοση της εκκλησίας μας ήδη από τον 6ο αι. μετά Χριστόν, συκοφαντείται ως αιρετική, πως δήθεν: διδάσκει το φιλιόκβε, υποβιβάζει το Άγιο Πνεύμα, εισάγει ανθρωπομορφισμό στον Θεό, εισάγει χρονικότητα, και άλλα δαιμονικά και βλάσφημα, τα οποία αναπαράγονται και από ελάχιστους αποτειχισμένους. Αν κάποιος αποτειχιστεί για να σωθεί από τον οικουμενισμό άλλα πέσει στην εικονομαχία, ποιo το όφελος για την ψυχή του; Αντιθέτως μεγάλη ζημιά παθαίνει και τα αναθέματα της αγίας Ζ' οικουμενικής συνόδου, για όσους δεν τιμούν τις εικόνες, είναι πάνω του. Ευχόμαστε καλή μετάνοια.
Τους τελευταίους μήνες πραγματοποιήθηκαν αρκετές συζητήσεις με πολλούς αδελφούς, οι οποίοι είναι εγκλωβισμένοι σε σχισματικές ομάδες και άλλοι, ευρισκόμενοι εντός της ορθοδόξου εκκλησίας, οι οποίοι θέλησαν να προχωρήσουν στην πατερική αντίσταση κατά της αιρέσεως του οικουμενισμού, δηλαδή την μόνη αγιοπατερική οδό κατά των αιρέσεων, οι οποίες κηρύττονται από πατριάρχες, μητροπολίτες και αρχιεπισκόπους, την ιερή αποτείχιση.
Αδελφός από ΗΠΑ, όντας μόνος, βρήκε το θάρρος και αποτειχίστηκε λόγω όσων έπεσαν στην αντίληψη του, και διαπίστωσε κατόπιν μελέτης και προσωπικής εμπειρίας. Ήρθε σε επαφή με τον πάτερ Χ. και έκτοτε προχωρούν μαζί στο δύσκολο αλλά ευλογημένο δρόμο της ορθοδόξου μαρτυρίας και ομολογίας.
Μερικοί αδελφοί ευρισκόμενοι σε σχισματική ομάδα κατόπιν επαφής και συζήτησης με τον πάτερ Χ. αποχώρησαν από το σχίσμα και επανήλθαν στους κόλπους της ορθοδόξου εκκλησίας.
Η πνευματική εργασία συνεχίζεται με επαφές και συζητήσεις για την προστασία των αποτειχισμένων από κάποιους αδαείς περί τα θεολογικά, οι οποίοι έχουν εισάγει εντός της αποτείχισης θέσεις αιρετικές και πλανημένες. Είτε ως προς την εικόνα της Αγίας Τριάδος, του Συνθρόνου, είτε ως προς τα μυστήρια των αιρετικών παπικών, είτε ως προς τα εμβόλια σαν δήθεν σφράγισμα, είτε προς άλλα θέματα.
Είθε ο Πανάγαθος Τριαδικός Θεός να μας φωτίζει, να μας ευλογεί, να μας δίδει ταπείνωση, για να συνεχίζουμε ως πρέπει τον ορθόδοξο αγώνα μας.
Αυτοί οι πλανημένοι συνάνθρωποι μας, οι παπικοί ως αιρετικοί και εκτός εκκλησίας και ο μητροπολίτης Κώου και Νισύρου Ναθαναήλ ο οποίος με αυτά που λέει πως δεν χωρίζει τίποτα ορθοδόξους και παπικούς καθίσταται οικουμενιστής και όχι ορθόδοξος στο φρόνημα του, προχωρούν ομού, την ένωση των αιρετικών ομολογιών με την ορθόδοξη εκκλησία.
Οι πιστοί καλό και σωτήριο είναι να προσευχηθούν και να ετοιμαστούν με ταπείνωση, χωρίς φανατισμό και μίσος, να αποτειχισθούν απ' τον επίσκοπο Ναθαναήλ, αφού με την δήλωση του αυτή και την φράση του, πως οι παπικοί ιερείς ακολουθούν τα βήματα των πατέρων της εκκλησίας και πορεύονται, δηλώνει πως οι παπικοί είναι στον δρόμο των πατέρων της εκκλησίας ενώ οι πατέρες της εκκλησίας μας δεν ήταν αιρετικοί, αλλά και αναθεμάτισαν τις αιρέσεις του παπισμού και απέκοψαν απ' το σώμα του Χριστού, δηλ. την εκκλησία, τον επίσκοπο Ρώμης, τον πάπα.
Πριν από το σχίσμα του πάπα το 1054, ήδη οι ορθόδοξοι είχαν διακόψει το μνημόσυνο του λόγω της αιρέσεως του φιλιόκβε, από το 1009 περίπου. Διακοπή μνημοσύνου του επισκόπου σημαίνει ότι ο πιστός αποτειχίζεται απ' τον επίσκοπο που κηρύσσει αιρέσεις ή αίρεση. Ο πρεσβύτερος δεν μνημονεύει το όνομα του όταν τελεί την θεία λειτουργία, οι μοναχοί και οι λοιποί πιστοί δεν έχουν πνευματική κοινωνία με τον επίσκοπο ή με εκείνους τους πρεσβυτέρους που μνημονεύουν το όνομα του, αυτό ονομάζεται αποτείχιση.
Ακόμη η αναφορά του Κώου Ναθαναήλ, σε μία εκκλησία είναι, σαν να μας λέει ο επίσκοπος, ότι παπική και ορθόδοξη εκκλησία είναι μία, έτσι ακούγεται όπως το εκφράζει, και με το να λέει πως, ''ξέρουμε ότι δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα γιατί μας ενώνει ο Κύριος μας ο Ιησούς Χριστός'', τοποθετεί εντός της εκκλησίας του Χριστού και τους παπικούς οι οποίοι έχουν καταδικασθεί απ' τις τοπικές εκκλησίες, τα ορθόδοξα πατριαρχεία, ως αιρετικοί μετά το σχίσμα που προκάλεσαν το 1054. Και λέει ο επίσκοπος Ναθαναήλ πως ''πορευόμαστε εμείς με τις ευχές του παναγιωτάτου οικουμενικού πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου...''
Γνωστή η πορεία του επισκόπου Κων/πόλεως Βαρθολομαίου. Έχει κάνει δηλώσεις οι οποίες δεν έχουν μηδεμία σχέση με την διδασκαλία του Κυρίου Ιησού και των αγίων μας που ακολούθησαν κατά γράμμα και πνεύμα το ευαγγέλιο του. ''Εγώ είμαι η οδός, η αλήθεια και η ζωή'', μας είπε με απλότητα και σαφήνεια ο Κύριος, άλλα λένε όμως οι οικουμενιστές.
Εξαιτίας όλων αυτών που διαδραματίζονται τα τελευταία 100 χρόνια, τόσα ακριβώς πέρασαν από τότε που ο πατριάρχης Κων/πόλεως Μελέτιος ο Δ', ο Μεταξάκης, αναγνώρισε τις χειροτονίες των αιρετικών Αγγλικανών το 1922, πρέπει οι πιστοί να γίνουν ζωντανοί ναοί του Αγίου Πνεύματος, με καθαρή αμόλυντη ζωή από την κοσμικότητα, την σαρκολατρεία και τις πλάνες που απλώνονται ως πνευματική γάγγραινα στο σώμα του Χριστού, την εκκλησία την οποία αποτελούμε όλοι μαζί, ίσοι ενώπιον Θεού, πατριάρχες, αρχιεπίσκοποι, μητροπολίτες, πρεσβύτεροι, διάκονοι, μοναχοί και λοιποί πιστοί, βαπτισμένοι στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Όλοι πρέπει να αγιάσουμε εαυτούς και με ταπείνωση να αποτειχισθούμε από όποιον κηρύττει δημοσίως αιρέσεις.
Ο παπισμός είναι αίρεση κατεγνωσμένη και έχουμε χρέος να αντισταθούμε, να ελέγχουμε με αγάπη τους κηρύττοντες αίρεση όπως ο Κων/πόλεως Βαρθολομαίος, ο Αμερικής Ελπιδοφόρος, ο Νέας Ιωνίας Γαβριήλ, δείτε εδώ, ο Αθηνών Ιερώνυμος ο οποίος συλλειτουργεί με τον Κων/πόλεως Βαρθολομαίο και άλλοι οι οποίοι συμμετέχουν στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, δηλ. συμβούλιο αιρέσεων και βλασφημιών. Ο Σέρβος άγιος, Ιουστίνος της Τσέλιε, ο Πόποβιτς, καταδίκαζε το συμβούλιο αυτό ως παναιρετικό, τον οικουμενισμό δε, τον ονόμαζε ορθότατα παναίρεση, διότι συγκεντρώνει όλες τις αιρέσεις και βλασφημίες. Ο αείμνηστος ομολογητής θεολόγος, Νικόλαος Σωτηρόπουλος ορθώς ονόμασε τον επίσκοπο Κων/πόλεως Βαρθολομαίο ως παναιρετικό πατριάρχη.
Η αποτείχιση είναι η μόνη πατερική οδός για να διαμαρτυρηθούν οι ορθόδοξοι πιστοί έναντι της εξαπλώσεως της παναιρέσεως του οικουμενισμού. Αρκεί να γίνει ορθώς, άνευ φανατισμού, υπερηφανείας, φιλαρχίας και μίσους εναντίον των αιρετικών, διότι αυτά τα φαινόμενα δεν είναι τα χαρακτηριστικά ενός αληθινού μαθητού του ευαγγελίου του Χριστού, και είδαμε μέχρι τώρα πόσα δεινά επέφεραν στην ως τώρα αποτείχιση όπου διχάστηκε σε τόσα κομμάτια. Αποτέλεσμα είναι να μην υπάρχει ενιαίο ομολογιακό μέτωπο κατά του δαιμονικού οικουμενισμού εν Ελλάδι. Οι λόγοι είναι πολλοί και πολύπλοκοι. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, αρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως, δίδασκε ευαγγελικώς πως οι πιστοί δεν πρέπει να μισούμε τον αιρετικό αλλά να αποστρεφόμεθα την αίρεση, δεν πρέπει να μισούμε τον αμαρτωλό αλλά να αποστρεφόμεθα την αμαρτία. Δυστυχώς πολλοί, ίσως μισούν τον άνθρωπο αιρετικό, τον άνθρωπο αμαρτωλό. Αυτό κάθε άλλο είναι, παρά μαθητεία στο ευαγγέλιο του Χριστού, ο οποίος έκανε προσευχή επάνω στον σταυρό για τους σταυρωτές του.
Εμείς διακατεχόμεθα από εν Χριστώ ενωτικό πνεύμα ειρήνης και δεχόμεθα διάλογο με όλους, χωρίς τάσεις φιλαρχίας, εκδηλώσεως εκ μέρους μας του δήθεν αλαθήτου γέροντος, και επιζητήσεως πρωτείων. Πιστεύουμε σε όσα δίδαξε ο Κύριος περί ισότητος όλων των πιστών ενώπιον του, και απορρίπτουμε όποια συμπεριφορά οιουδήποτε θέλει να εμφανισθεί μέγας ομολογητής και αρχηγός των αποτειχισμένων, παντογνώστης γέροντας και φωτισμένος καθοδηγητής ψυχών. Ό,τι κάνουμε όλοι για την ορθόδοξη πίστη μας είναι χρέος μας ενώπιον του Κυρίου, όχι αιτία ή αφορμή για υπερηφάνεια και εγωϊστική συμπεριφορά απέναντι σε οποιονδήποτε διαφωνεί ή είναι μαζί μας στον κοινό αγώνα της αποτειχίσεως.
Δεν επιδιώκουμε να έχουμε οπαδούς και θαυμαστές, ούτε να εμπνέουμε το μίσος εναντίον των αιρετικών ώστε να φανατίζουμε ανθρώπους και να τους κάνουμε το κοπάδι μας. Ένας είναι ο ποιμένας, ο Χριστός, και οι πιστοί σε εκείνον πρέπει να μάθουν ότι ανήκουν. Ο Χριστός είναι ο αρχηγός και η κεφαλή της εκκλησίας, γράφει ο απόστολος Παύλος. Ο πάπας έκανε τον εαυτό του αρχηγό και κεφαλή της εκκλησίας του. Πόσοι ορθόδοξοι ρασοφόροι ακούσια έκαναν τον εαυτό τους αλάθητο γέροντα, αντιπρόσωπο του Χριστού, αρχηγό των συνανθρώπων τους;
Ας προσέχουμε πολύ την γεροντολατρεία, την προσωπολατρεία, η οποία έχει διαστρέψει την σχέση πιστού και Ιησού Χριστού. Μεσάζοντες δεν υπάρχουν γράφει στην 4η κατήχηση του ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων στο κεφάλαιο 17ο. Συγκεκριμένως γράφει πως εκείνοι που ακούν τις κατηχήσεις του πρέπει να ελέγχουν μέσα απ' την Αγία Γραφή αν είναι έτσι όπως τους τα λέει, γιατί οι ποιμένες και διδάσκαλοι δεν επιτρέπεται να διδάσκουν με δικές τους επινοήσεις αλλά μόνο με βάση την Γραφή.
Σήμερον σχεδόν όλοι έχουν υποταχθεί στο παπικό δόγμα, ''αφού το είπε ο δεσπότης έτσι είναι'', ''αφού το είπε ο πάτερ έτσι είναι''... Αν αυτά που λέει ο όποιος ρασοφόρος δεν εναρμονίζονται με όσα λέει η Γραφή και ερμηνεύουν οι άγιοι πατέρες, δεν πρέπει να τους ακολολουθούμε, ούτε να τους ακούμε.
Όχι αδελφοί μας, αυτό το παπικό δόγμα της επισκοποκεντρικής εκκλησίας το εισήγαγαν οι επίσκοποι στην ορθοδοξία μας για να πάρουν μαζί τους τον πιστό λαό στην ένωση που ετοιμάζουν εδώ και πάνω από εκατό χρόνια με όλους τους αιρετικούς. Η εκκλησία είναι Χριστοκεντρική, όχι με κέντρο τον εκάστοτε επίσκοπο, αλλά με κέντρο μόνο τον Χριστό. Η θεία λειτουργία δεν γίνεται στο όνομα του επισκόπου, αλλά στο όνομα του Χριστού, αφού ο κληρικός είναι διάκονος του μυστηρίου που μας παρέδωσε ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Ο Χριστός τελεσιουργεί το μυστήριο, ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει ότι οι κληρικοί δανείζουν απλώς τα χέρια τους.
Αν ο όποιος κληρικός, πρεσβύτερος ή επίσκοπος δεν ακολουθεί όλα όσα διδάσκει η ορθόδοξη εκκλησία στα θέματα πίστεως, έχουμε χρέος για να τον βοηθήσουμε, να αποτειχισθούμε απ' αυτόν ώστε να του δώσουμε ευκαιρία να μετανοήσει, διότι όσο οι πρεσβύτεροι, οι μοναχοί, ο λοιπός λαός, συμπορεύονται με εκείνους οι οποίοι προωθούν τον οικουμενισμό ή σιωπούν ενώ γνωρίζουν τί είναι οικουμενισμός, τότε θα κυριαρχήσει ο παναιρετικός οικουμενισμός και θα έρθει στιγμή, ήδη ήρθε, όπου οι ορθόδοξοι, είτε φορούν ράσο είτε όχι, δεν θα γνωρίζουν τί είναι ορθοδοξία και τί είναι αίρεση και πλάνη... Η σιωπή είναι ο καλύτερος σύμμαχος του διαβόλου. Αλλά και η υπερηφάνεια -επειδή είμαστε αποτειχισμένοι- είναι θανάσιμη αμαρτία και θα μας κολάσει. Δεν είμαστε υπερήφανοι λόγω αποτειχίσεως, είμαστε ταπεινοί διότι απλώς κάνουμε το χρέος μας. Ο Κύριος μας λέει στο κατά Λουκάν ευαγγέλιον, κ. 17 στ. 10, πως όταν κάνουμε όλα όσα μας διέταξε ο Θεός, να λέμε δούλοι ανάξιοι είμαστε, διότι κάναμε αυτό που είμασταν υποχρεωμένοι να κάνουμε, δηλαδή αυτό που χρωστούσαμε στον Θεό να κάνουμε, αυτό κάναμε. Άρα καμία έπαρση δεν πρέπει να διακατέχει τον οιοδήποτε επειδή έκανε το αυτονόητο, επειδή δεν πηγαίνει στον ναό που μνημονεύεται το όνομα του επισκόπου που κηρύσσει αίρεση.
Δυστυχώς όμως η προσωπολατρεία έχει εισχωρήσει και στον αντιοικουμενιστικό αγώνα. Γι' αυτό όλοι μας πρέπει να εργαστούμε πνευματικώς με προσευχή, νηστεία, μελέτη της Γραφής, των κειμένων των αγίων πατέρων και θα διαπιστώσουμε πως πολλοί, μα πάρα πολλοί ρασοφόροι, απέχουν μακράν της διδασκαλίας του Χριστού και των αγίων.
Γι' αυτό όσοι παρακολουθείτε το ιστολόγιο μας θα έχετε διαπιστώσει πως κάνουμε λίγες δημοσιεύσεις διότι δίνουμε βάση στην καθημερινή μας πνευματική πορεία, προσευχή, μελέτη Γραφών και αγίων πατέρων, στην συνάντηση και συνομιλία με αδελφούς και αδελφές που αγωνίζονται να μείνουν στην ορθοδοξία και την ορθοπραξία. Και όταν έχουμε χρόνο, τότε μόνο ασχολούμεθα με το διαδίκτυο, διότι έχουμε αντιληφθεί πως το κινητό τηλέφωνο και το διαδίκτυο είναι άλλη μία παγίδα ώστε να είμαστε αποκομμένοι μεταξύ μας, αυτό ακριβώς θέλουν.
Πολλοί νομίζουν πως η καθημερινή, πολλών ωρών, ενασχόληση με το διαδίκτυο είναι ομολογία πίστεως, είναι αγώνας, είναι κάτι ακίνδυνο. Λάθος μεγάλο. Αγωνιστής Χριστιανός δεν έχει τηλεόραση, έχει κινητό για να κάνει τις εργασίες του και να συνομιλεί με την οικογένεια του, να κανονίζει τις συναντήσεις του με αδελφούς εν Χριστώ, όχι να κάθεται ώρες επί ωρών παρακολουθώντας ό,τι βρεθεί εμπρός του. Το διαδίκτυο το χρησιμοποιεί εφόσον έχει εκτελέσει όλα τα καθήκοντα του έναντι της οικογενείας του, τα της εργασίας του, τις καθημερινές προσευχές του και την ψυχωφελή απαραίτητη μελέτη της Γραφής και των πατέρων, και μόνο τότε να ακούσει κάποια ομιλία των μακαριστών: αγίου γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου, του ομολογητού θεολόγου Νικολάου Σωτηροπούλου, ο οποίος αφορίσθηκε απ' τον Κων/πόλεως Βαρθολομαίο διότι είπε την αλήθεια πως ο τότε αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός Χαρκιανάκης κηρύσσει βλασφήμιες. Όχι πως οι αναφερόμενοι ήταν αλάθητοι αλλά ήταν φάροι ορθοδοξίας και αγωνιστές εναντίον των οικουμενιστών και του τεκτονισμού, ασχέτως αν σε κάποια άλλα σημεία μπορεί να έσφαλαν μερικώς.
Τους συνιστούμε διότι δεν νόθευσαν τον αντιαιρετικό τους αγώνα κατά του οικουμενισμού, με ανούσια θέματα όπως το ημερολόγιο. Δεν ήταν διχαστικοί ως προς την συμπεριφορά τους, ούτε ως προς εκείνα τα οποία κήρυσσαν. Σήμερον παρακολουθούμε με λύπη, αντιοικουμενιστές να μιλούν εναντίον άλλων αντιοικουμενιστών με θέμα τον 15ο κανόνα της ΑΒ' τοπικής συνόδου επί αγίου Φωτίου του Μέγα. Άλλοι αποτειχισμένοι να συγχέουν την διόρθωση του ημερολογίου το έτος 1924 με τον οικουμενισμό. Να υποστηρίζουν πως δήθεν η διόρθωση του ημερολογίου, την οποίαν ονομάζουν λόγω αμαθείας, αλλαγή ημερολογίου, ήταν η αρχή του οικουμενισμού! Αν λοιπόν το νέο ημερολόγιο είναι η αρχή του οικουμενισμού τότε και το παλαιό ημερολόγιο είναι η αρχή του οικουμενισμού αφού και τα πατριαρχεία που δεν έκαναν διόρθωση του ημερολογίου και δεν υιοθέτησαν το νέο, εισήλθαν στον οικουμενισμό και μάλιστα με πολύ ζήλο. Ακόμα και εγκύκλιο είχε εκδόσει το ''παλαιοημερολογιτικό'' πατριαρχείο Μόσχας την δεκαετία του 1960 με την οποία αναγνώριζε τα μυστήρια των παπικών, λίγο μετά την ανακάλεσε.
Θλιβερό η αμάθεια για έναν πιστό, και μάλιστα πρεσβύτερο ή μοναχό. Αντί να διαμαρτυρηθούν οι ορθόδοξοι το 1922 για την μεγάλη πλάνη του πατριάρχου Μελετίου του Δ', του Μεταξάκη, να αναγνωρίσει τις χειροτονίες των αιρετικών Αγγλικανών, έκαναν σχίσμα λόγω διορθώσεως του ημερολογίου το 1924, το γνωστό σε όλους παλαιοημερολογιτικό σχίσμα το οποίο ομολογεί ακόμη κι ο ηγέτης των ΓΟΧ παλαιοημερολογιτών, πρ. μητροπολίτης Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης σε συνέντευξη το 1952. Και σήμερα κάποιοι αντί να θίγουν το ζήτημα της εγκυκλίου του 1902, τις οικουμενιστικές κινήσεις του Μελετίου του Δ', την αναγνώριση των χειροτονιών των Αγγλικανών, ασχολούνται με ημέρες και ημερολόγια. Αν σήμερα είναι 1η του μηνός ή 14η...
Άλλωστε για όποιον έχει μελετήσει τα ημερολόγια, βλέπετε το βιβλίο ''Η οδύσσεια των ημερολογίων'', των Δανέζη και Θεοδοσίου, αστροφυσικών, είναι γνωστό πως άλλο είναι το παπικό γρηγοριανό ημερολόγιο που έφτιαξε ο πάπας Γρηγόριος ο 13ος, άλλο το διορθωμένο ιουλιανό ημερολόγιο, το οποίο είναι χρονικώς εκεί που ήταν πριν 1700 έτη, και άλλο το παλιό ιουλιανό ημερολόγιο το οποίο είναι 13 ημέρες εκτός χρονικής πραγματικότητος. Αλλά επειδή ακριβώς κανείς συνειδητός ορθόδοξος δεν θεωρεί δόγμα το όποιο ημερολόγιο, δεν ασχολούμεθα με ημέρες και ημερολατρείες.
Ο απόστολος Παύλος έχει λύσει το θέμα σχεδόν πριν 2.000 χρόνια, στην επιστολή που έγραψε προς τους Χριστιανούς της περιοχής της Μ. Ασίας, ονόματι Γαλατία. Διαβάζουμε στην προς Γαλάτας επιστολή του, κεφ. 4, στίχοι 10-11, σελ. 853, ''Προσέχετε και αποδίδετε σωτηριώδη σημασία σε ημέρες και μήνες και εποχές και έτη. Φοβούμαι μήπως ματαίως κοπίασα για εσάς.'' Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ, με απόδοσι-ερμηνεία στη δημοτική Νικολάου Ι. Σωτηροπούλου θεολόγου-φιλολόγου, ΑΘΗΝΑ 2021. Ο απόστολος Παύλος περιγράφει ακριβώς ό,τι κάνουν σήμερον οι παλαιοημερολογίτες οι οποίοι ανάγουν σε θέμα σωτηριώδες το ημερολόγιο και δυστυχώς πολλοί αποτειχισμένοι το θεωρούν σημαντικό θέμα και κηρύττουν πως πρέπει οι ορθόδοξοι να ακολουθούν το παλαιό ημερολόγιο. Ο Παύλος λέει κάτι τρομερό για όποιον μελετά την Γραφή και έχει εξοικειωθεί με τα νοήματα της. Λέει στους Γαλάτες πως φοβάται μήπως μάταια κοπίασε γι' αυτούς που έλαβαν το άγιο βάπτισμα και το Άγιο Πνεύμα, αλλά επιστρέφουν στην ενασχόληση με ημέρες και μήνες, (δηλ. πότε είναι πρωτομηνιά), εποχές και έτη. Τόσο περιττά τα θεωρεί ο άγιος απόστολος αυτά, που τα ονομάζει ''ανίσχυρα και πτωχά στοιχεία'' στίχος 9ος. Μαλώνει ο Παύλος τους Χριστιανούς Γαλάτες που ασχολούνται με τέτοια ανίσχυρα και ασθενικά πράγματα. Αλλά επειδή πάντοτε οι άνθρωποι δυστυχώς παρεσύροντο και έδιναν σημασία σε ανούσια θέματα, ο Παύλος αναφέρεται για το ίδιο θέμα και στην επιστολή του προς τους Κολοσσαείς, κεφ. 2, στιχοι 1-2, ''Κανείς λοιπόν να μην σας κυβερνά σε φαγητά ή σε ποτά ή σε ζητήματα εορτής ή πρωτομηνιάς ή Σαββάτου. Αυτά είναι σκιά των πραγμάτων που έμελλαν να έλθουν, ενώ η πραγματικότης βρίσκεται στο Χριστό.'' Βλέπε Η ΚΑΙΝΗ ΔΑΘΗΚΗ, Ν. Σωτηροπούλου, σελ. 907.
Πόσο ξεκάθαρα λύνει το ανούσιο θέμα των ημερών και της τυπολατρείας ο θεόπνευστος Παύλος. Αυτά είναι σκιά λέει ο Παύλος, και οι εορτές, κι οι πρωτομηνιές και η τήρηση ημερών όπως του Σαββάτου. Σκιά αυτά, αλλά πραγματικότητα μόνο ο Χριστός! Κι όμως ακόμη και τώρα υπάρχει αποτειχισμένος πρεσβύτερος ο οποίος θεωρεί τους αποτειχισμένους που δεν ακολουθούν το παλαιό ημερολόγιο, 9% οικουμενιστές, μόνο λόγω του ότι ακολουθούν το διορθωμένο ημερολόγιο, γνωστό σε όλους ''το νέο''. Που από άγνοια πολλοί νομίζουν ότι είναι το παπικό ημερολόγιο που έφτιαξε ο πάπας Γρηγόριος ο 13ος, λίγο μετά το 1575. Οικουμενιστές 9% κατ' αυτόν, οι αποτειχισμένοι που δεν ακολουθούν το παλαιό. Ενώ για τον απόστολο Παύλο αυτά τα ζητήματα είναι σκιά, ανίσχυρα και πτωχά στοιχεία.
Εμείς δεν ασχολούμεθα με ημερολόγια για να έλξουμε κοντά μας τους απογοητευμένους παλαιοημερολογίτες ή επειδή νομίζουν κάποιοι πως είναι θέμα σοβαρό να τους γίνουμε ευχάριστοι. Προτιμούμε να είμεθα λίγοι στη συνάθροιση μας αλλά να σχολούμεθα με την ουσία που είναι μόνο ο Χριστός παρά να συναθροιζόμεθα πολλοί με ό,τι ιδέες έχει ο καθείς για την παράδοση και τα ζητήματα πίστεως και να καταλήξουμε -για να είμεθα ευχάριστοι σε όλους- να λέμε στον καθ' ένα αυτό που θέλει να ακούσει.
Μετά την Α' οικουμενική σύνοδο όπου καθορίστηκε ο πασχάλιος κανών, ενώ η αντιπροσωπεία του πάπα Ρώμης Σιλβέστρου συμφώνησε με τους όρους εορτασμού του πάσχα, οι πάπες αργότερα εόρταζαν το πάσχα όποτε ήθελαν, σύμφωνα με τον πασχάλιο κανόνα του αγίου Ιππολύτου Ρώμης ή σύμφωνα με τον πασχάλιο κανόνα της Α' οικουμενικής. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η Ρώμη να μην εορτάζει το πάσχα και άρα να μην νηστεύουν οι Χριστιανοί της δυτικής Ευρώπης, της νότιας και της Ελλάδος η οποία τότε υπαγόταν στην Ρώμη και όχι στην Κων/πολη, ταυτογχρόνως με τους υπολοίπους Χριστιανούς των άλλων τεσσάρων τοπικών εκκλησιών, δηλ. Κων/πόλεως, Ιεροσολύμων, Αντιοχείας και Αλεξανδρείας. Ποτέ κανείς άγιος ή σύνοδος δεν υποστήριξε πως αυτό αποτελεί σοβαρό θέμα ή ακόμη χειρότερα πως η Ρώμη έχει άκυρα μυστήρια όπως υποστηρίζουν οι παλαιοημερολογίτες για τις εκκλησίες οι οποίες διόρθωσαν απλώς το ημερολόγιο και δεν άλλαξαν τον πασχάλιο κανόνα όπως έκανε η Ρώμη. Όλοι οι άγιοι δυτικής και ανατολικής αυτοκρατορίας είχαν ενότητα εν Χριστώ διότι ήξεραν ότι δεν υπάρχει ενότητα σωτηριώδης παρά μόνο εν Χριστώ και όχι ενότητα σε εορτές και νηστείες. Μόνο οι ΓΟΧ παλαιοημερολογίτες διέκοψαν κάθε κοινωνία με όλους επειδή άλλαξε η ημερομηνία. Οι αρχαίοι Χριστιανοί δεν κατηγορούν πουθενά σε κάποιο γραπτό κείμενο τους πως η Ρώμη δημιουργεί δήθεν εορτολογικό σχίσμα γιατί νηστεύει και εορτάζει άλλη ημέρα το πάσχα από τις υπόλοιπες τοπικές εκκλησίες.
Από την μία πλευρά λοιπόν έχουμε τον οικουμενισμό που ισοπεδώνει το παν, και από την άλλη τους παλαιοημερολογίτες που μιλούν για άκυρα μυστήρια της εκκλησίας επειδή σήμερα εμείς έχουμε 14 του μηνός πχ, και εκείνοι 1 του μηνός. Απίστευτα πράγματα. Επιπλέον έχουμε και κάποιους αποτειχισμένους οι οποίοι δεν έχουν διάθεση κοινωνίαςμε άλλους ή ακολουθούν το παλαιό ημερολόγιο και το έχουν ανάγει σε σοβαρό δήθεν θέμα, άλλοι θεωρούν τους πάντες μολυσμένους και ότι αυτοί είναι η εκκλησία, άλλοι δεν αναγνωρίζουν την αποτείχιση άλλων αποτειχισμένων και πολλά άλλα θλιβερά.
Εμείς ως συνάθροιση λειτουργούμε ως κατακόμβη, προσέχουμε πολύ ποιους δεχόμεθα σε κοινωνία ώστε να μην βρεθούμε να χάνουμε τον χρόνο μας να εξηγούμε για την αίρεση του παλαιοημερολογιτισμού, να μην έχουμε διχόνοιες και προσωπολατρείες αφού ο ιδρυτής και εμπνευστής της συναθροίσεως μας, συνεχώς διδάσκει πως πρέπει να πηγαίνουμε στον Κύριο Ιησού Χριστό και όχι να νομίζουμε πως θα μας σώσουν οι ιερείς, ή οι διάφορες παρατάξεις, ή οι επίσκοποι, ή οι ''αλάθητοι'' γέροντες. Ο πατήρ Χ. είναι απλώς εκείνος ο οποίος θα μας δείξει πως να προσπέσουμε στον Χριστό τον μόνο αιώνιο αρχιερέα κατά την τάξη Μελχισεδέκ, τον μόνο σωτήρα των ψυχών μας.
Τις περισσότερες αιρέσεις τις επινόησαν οι ρασοφόροι, συνήθως επίσκοποι και ιερείς, κι όμως οι άνθρωποι δεν μελετούν εκκλησιαστική ιστορία και σχεδόν όλοι ξεχνούν. Έτσι σήμερα βλέπουμε μία απάθεια και σιωπή, μία εμπιστοσύνη από πολλούς που λένε πως, ''οι επίσκοποι ό,τι πουν, ό,τι πει η εκκλησία, υπακοή στην εκκλησία, στη σύνοδο''... Μα εκείνοι είναι που προωθούν τον οικουμενισμό, με συμπροσευχές και συμμετοχή σε λειτουργική προσευχή, δηλαδή όχι συλλείτουργο ακόμη, αλλά παρίστανται στην λειτουργία του πάπα και συμπροσεύχονται. Ομολογούν τους αιρετικούς πως είναι εκκλησίες, βλέπετε σύνοδο του Κολυμβαρίου στη Κρήτη, ενώ οι άγιοι όχι μόνο δεν ονομάζουν εκκλησίες τις αιρετικές ομολογίες αλλά ονομάζουν και άθεους όσους είναι αιρετικοί, διότι πιστεύουν με λάθος τρόπο στον Θεό της Γραφής.
Είναι δυνατόν να λένε πολλοί, υπακοή στην εκκλησία, ταυτίζοντας την σύνοδο επισκόπων με την εκκλησία; Οι επίσκοποι είναι διάκονοι του σώματος του Χριστού, στο οποίο είναι και εκείνοι και εμείς όλοι μαζί, ίσοι ενώπιον Θεού. Όταν κάποιοι είναι αιρετικοί, εφόσον κηρύττουν δημοσίως τις αιρέσεις τους, έχουμε υποχρέωση να διακόπτουμε την πνευματική κοινωνία μαζί τους για να μην εξαπλωθεί η αιρετική διδαχή ως γάγγραινα μέσα στο σώμα του Χριστού, την εκκλησία.
Εμείς με βάση την Γραφή και τις οικουμενικές συνόδους, την διδασκαλία των αγίων πατέρων και την διαχείριση των αιρετικών προσώπων εντός εκκλησίας, όπως εκείνοι μας την παρέδωσαν, προχωρούμε έξω από διχόνοιες και φανατισμούς, οπαδισμούς και ελπίδες σε ρασοφόρους ''σωτήρες''. Προσευχόμεθα για τους αιρετικούς συνανθρώπους μας να μετανοήσουν, για τους παλαιοημερολογίτες, για τους αποτειχισμένους να ενωθούμε εν Χριστώ.
Ακολουθούμε απολύτως τον σωτήρα μας Χριστό, τον μόνο άμωμο, άγιο, αιώνιο αρχιερέα κατά την τάξη Μελχισεδέκ, τον ενανθρωπήσαντα Θεό Λόγο!
Συνάθροιση: Ο αγών των συνειδητών πιστών, ορθοδόξων Χριστιανών, είναι πνευματικός. Δεν χρησιμοποιούμε όπλα κοσμικά, ούτε μισούμε ανθρώπους. Η Αγία Γραφή όμως μας καθοδηγεί σε μία ζωή αγιασμού και απομακρύνσεως από ό,τι μολύνει την χριστιανική συνείδηση μας. Απέχουμε απ' τα έργα της σαρκός, στα οποία ο απόστολος Παύλος συγκαταλέγει και τα σχίσματα. Ο επίσκοπος Κων/πόλεως Βαρθολομαίος είναι συμφώνως με τον αείμνηστο μακαριστό Νικόλαο Σωτηρόπουλο, παναιρετικός.
Οι ορθόδοξοι πιστοί, αν θέλουν να είναι απόντες από τα αιρετικά έργα και τις αιρετικές θεωρίες των επισκόπων, όταν και όποιοι εξ αυτών γίνονται φορείς αυτών, πρέπει να κρατούν τον λόγο του Θεού ζωντανό μέσα τους. Αυτό βασίζεται στην καθημερινή μελέτη των Γραφών με ταπείνωση και προσευχή πρίν απ' την μελέτη. Δυστυχώς οι Έλληνες δεν διαβάζουμε την Γραφή, πόσο μάλλον να την μελετάμε... Αυτό οδηγεί σ' έναν στείρο αντιαιρετικό αγώνα, αφού δεν υπάρχουν οι βιβλικές βάσεις για πνευματικό πόλεμο εναντίον των αιρέσεων, και μάλιστα του οικουμενισμού, με αποτέλεσμα να φανατίζονται κάποιοι ενιστάμενοι ορθόδοξοι, να μένουν σε παπικής προελεύσεως νοοτροπίες ακόμη κι αν έχουν καλή πρόθεση για ορθόδοξο αγώνα.
Παράδειγμα, οι πιστοί νομίζουν πως πρέπει να ακολουθούν τους επισκόπους και πρεσβυτέρους, όσο κι αν βλέπουν όλοι πως τα τελευταία 60 έτη ο οικουμενισμός καλπάζει, αλλά το ~95% των ρασοφόρων σιωπά. Πρέπει να κηρύττουμε την βιβλική αλήθεια για να μην εξαπλώνεται η αίρεση στο σώμα του Χριστού, την εκκλησία. Αυτό διδάσκει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Σώμα του Χριστού, εκκλησία, είμαστε όλοι, είτε φορούμε το ράσο είτε όχι. Η παπική δυναστική νοοτροπία, που έχει περάσει αιώνες ήδη στην ορθοδοξία, πως οι πιστοί πρέπει να ακολουθούν τους ρασοφόρους, μας έχει οδηγήσει σήμερα να μην υπάρχει ουσιαστική αντίδραση σε όσα αντιβιβλικά κηρύττουν κάποιοι επίσκοποι και πρεσβύτεροι.
Εκτός από χαρτιά διαμαρτυρίας πρέπει οι πιστοί να καταλάβουν πως αν δεν εργαστούν μόνοι τους, σπίτι τους, με την Γραφή στα χέρια κάθε μέρα και το κομβοσχοίνι να γυρνά ασταμάτητα με την προσευχή στην καρδιά, ''Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με.'',δεν θα τους σώσει η αδιάκριτη υπακοή σε ρασοφόρους που όταν τίθεται το μείζων θέμα του οικουμενισμού, απαντούν, ''εσύ μην ασχολείσαι με αυτά, εμείς θα κάνουμε υπακοή στη σύνοδο των επισκόπων και εκείνοι έχουν την ευθύνη''. Δεν υπάρχουν τέτοιες αιρετικές ιδέες στην διδασκαλία των αγίων πατέρων μας. Αντιθέτως ακόμη κι ο απόστολος Παύλος γράφει πως και ο ίδιος να τους διδάξει άλλο ευαγγέλιο από το ευαγγέλιο του Χριστού να είναι ανάθεμα. Ακόμη και άγγελος εξ ουρανού να τους διδάξει άλλο ευαγγέλιο να είναι ανάθεμα. Κι εμείς θα κάνουμε υπακοή ή θα έχουμε πνευματικές σχέσεις με επισκόπους ή πρεσβυτέρους που διδάσκουν άλλο ευαγγέλιο απ' το ευαγγέλιο του Χριστού μας;
Πρέπει να ωριμάσουμε πνευματικώς και πολύ σύντομα, διότι έρχονται καιροί όπου η αίρεση θα έχει γίνει συνήθεια κι αυτό θα είναι το χείριστο. Μόνο η μελέτη της Γραφής και η προσευχή της καρδιάς, με ταπείνωση συνοδευόμενα, θα μας βοηθήσουν να διακρίνουμε τί πρέπει να κάνουμε ο κάθε ένας εξ ημών. Ωστόσο έχουμε το δικαίωμα και την υποχρέωση, απ' τον Κύριο και από τους κανόνες οι οποίοι στηρίζονται στην Γραφή, να μην έχουμε καμία πνευματική σχέση με αιρετικούς ρασοφόρους, αλλά και με εκείνους που σκανδαλίζουν τους πιστούς με την οδό που ακολουθούν.
Ταπεινώς ας ανοίξουμε επιτέλους την Αγία Γραφή και ας την κάνουμε καθημερινή μας πνευματική τροφή. Ας καθορίσουμε ποιες ώρες της ημέρας θα μελετούμε την Γραφή και θα προσευχόμεθα καρδιακώς. Η τυπολατρική, μηχανική, δήθεν πνευματική ζωή, με τον καθιερωμένο εκκλησιασμό, την επιδερμική εκδήλωση λατρείας, δεν αρκούν για να σωθούμε. Αντιθέτως όσοι αισθάνονται σίγουροι μέσα από μία τέτοια δήθεν πνευματική ζωή ίσως υποστούν εκείνο που δεν προσδοκούν.
Αν δεν έχουμε καρδιακή ζωντανή σχέση με την Αλήθεια, δηλ. τον Χριστό, αν δεν καθαρίσουμε τον έσω άνθρωπο, αν δεν συγχωρούμε τον οποιονδήποτε για ο,τι αμαρτία έκανε εναντίον μας, είμαστε πολύ μακρυά απ' το ευαγγέλιο. Ανυποχώρητοι είμεθα σε θέματα πίστεως. Με πράο και ήρεμο τρόπο, όπως γράφει ο απόστολος Παύλος, μιλούμε σε όποιον δεν γνωρίζει και ρωτάει να μάθει, σε όποιον είναι αντίθετος και υποστηρίζει την επισκοπολατρεία η γεροντολατρεία, μήπως και κάποια στιγμή καταλάβει ότι μόνο ο Χριστός σώζει, όχι οι ρασοφόροι κι ειδικώς εκείνοι οι οποίοι είναι εχθροί του Χριστού. Αμήν!
Ο αφελώς και ασεβώς αποκαλούμενος υπό αλιβάνιστων δημοσιογράφων, και όχι μόνον, "αρχηγός της Ορθοδοξίας", δηλαδή κάτι σαν Πάπας της Ανατολής, Πατριάρχης Κων/λεως κ. Βαρθολομαίος "έκοψε" έναν ακόμη εκκλησιαστικό Γόρδιο δεσμό. Αποκατέστησε πριν λίγες ημέρες (9.5.2022), δι' Αποφάσεώς του, στην "κανονικότητα" (και) τους Σχισματικούς των Σκοπίων (μετά από εκείνους της Ουκρανίας) αναγνωρίζοντάς τους ως "Αρχιεπισκοπή Αχρίδος", με δικαιοδοσία εντός των ορίων της "Βορείου Μακεδονίας", όπως σχετικώς αναφέρεται.
Και τώρα πλέον ρίχνει το "γάντι" στο Πατριαρχείο της Σερβίας για τα περαιτέρω. Εύλογα, λοιπόν, απορεί κανείς, για την τόλμη του Φαναρίου, το οποίο, στις πλέον κρίσιμες συγκυρίες από εκκλησιαστικής και πολιτικής απόψεως, δεν διστάζει με συνοπτικές τελικές διαδικασίες και άνευ συνεννοήσεως με όλους τους εμπλεκομένους (εν προκειμένω το Πατριαρχείο Σερβίας, στη δικαιοδοσία του οποίου ανήκει η εν λόγω Επαρχία και το οποίο ουσιαστικώς φέρει "προ τετελεσμένων" ) να "επιλύει" χρονίζοντα προβλήματα. Επιτέλους, τόσο "αναποτελεσματικοί" είναι όλοι οι άλλοι, οι οποίοι μάλιστα διαθέτουν τα δικά τους μάλλον μεγαλύτερα επιτελεία, ή τόσο ικανό, ή τολμηρό, ή κάτι άλλο είναι το Φανάρι;
Αν προς στιγμήν λησμονήσει και παραθεωρήσει κανείς τους εκκλησιολογικούς ακροβατισμούς του Φαναρίου, όπως εκφράζονται από τους αίολους ισχυρισμούς του περί του Κωνσταντινουπόλεως ως δήθεν "πρώτου άνευ ίσων" (primus sine paribus), θα μπορούσε να εγκλωβιστεί στο ανωτέρω δίλημμα. Όμως, για όλους τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, είναι πλέον ή σαφές ότι τίποτε στις Φαναριώτικες πρωτοβουλίες, καθώς και στον χρόνο που αυτές εκδηλώνονται δεν είναι τυχαίο. Προβληματίζει δε, το λιγότερο που μπορεί να πει κανείς, η συσχέτιση και σημασιολογική, τουλάχιστον, διασύνδεση των επιλογών και πρωτοβουλιών του Φαναρίου με τις ευρύτερες πολιτικές και δη γεωστρατηγικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολής και των Βαλκανίων. Όλοι άλλωστε γνωρίζουμε ότι, μετά την περίπτωση των Σχισματικών των Σκοπίων, μάλλον θα έχει σειρά η περίπτωση του Μαυροβουνίου, με ό, τι μπορεί αυτό να σημαίνει. Τελειώνοντας αυτή τη σύντομη αναφορά σε μία, ούτως ή άλλως, όπως κι αν την αποτιμήσει κανείς, σημαντική εξέλιξη, θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρουμε και παραθέσουμε τις έντονες επιφυλάξεις πολλών, οι οποίοι, από ειλικρινές ενδιαφέρον για την ενότητα των ορθοδόξων Εκκλησιών γίνονται μάρτυρες μιας αυξανόμενης "τόλμης" του Φαναρίου εν μέσω ταραχής διχασμών και όχι ειρήνης. Και ναί μεν, ο "τολμών" φαίνεται να γνωρίζει καλώς την τέχνη να καλύπτει τις όποιες βαθύτερες προθέσεις του, μιας και δεν υπάρχουν περιθώρια αφελούς αποδόσεώς της (τόλμης) σε φιλειρηνικές και αγαπητικές διαθέσεις αποκαταστάσεως της κανονικότητας και της ενότητος στον εκκλησιαστικό χώρο, όμως δυσκόλως αποκρούει και διασκεδάζει κανείς τους λογισμούς που θεωρούν την τελευταία κίνηση του Φαναρίου, κατά τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, ως συνέχεια της εκδικητικής στρατηγικής του έναντι του Πατριαρχείου Μόσχας για την αποχή αυτού από την διαβόητη "Σύνοδο της Κρήτης" και την εκ μέρους του αμφισβήτηση του διεκδικούμενου "πρωτείου" του (παπικού τύπου). Διότι, είναι προφανές ότι το εμμέσως πλην σαφώς "θιγόμενο" καί αιφνιδιαζόμενο εκ των τελευταίων εξελίξεων Πατριαρχείο Σερβίας είναι, "συμπτωματικώς", ένας βασικός συμπαραστάτης του Πατριαρχείου της Μόσχας και επιπλέον ανυποχώρητος αρνητής των τετελεσμένων του Φαναρίου εν Ουκρανία (δεν αναγνωρίζει το εκκλησιαστικό μόρφωμά του υπό τον κ. Επιφάνιο).
Άλλωστε, προβληματίζει και "προκαλεί" η φοβερή σύμπτωση των γεωγραφικών διαδρομών στις πρωτοβουλίες των δύο ηγετικών "οργανισμών", του Φαναρίου και του... ΝΑΤΟ (διάβαζε ΗΠΑ). Είτε, άλλοτε, προηγείται, είτε, άλλοτε, έπεται, ο ένας ή ο άλλος! Μη θεωρήσει, ωστόσο, κάποιος, εξ υπερβάλλοντος ζήλου, τολμηρή ή ασεβή την αναφορά μας στο Φανάρι ως....."οργανισμού". Μη συγχέουμε το Φανάρι με τον σεβαστό θεσμό του πάλαι ποτέ διαλάμψαντος εν Ορθοδοξία Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.
Πηγή: aktines.blogspot.com
Συνάθροιση: Ως συνάθροιση ορθοδόξων, που παλεύουμε να επανέλθει η ορθοδοξία στην αρχαία χρυσή εποχή της, δεν μας δημιουργούν έκπληξη τα διαδραματιζόμενα στο σώμα του Χριστού, την εκκλησία. Βιώσαμε τόσες πίκρες που ναι μεν δεν αντέχουμε κι άλλες, αλλά και δεν μας φαίνεται και τίποτα πια απίθανο.
Από τα πρώτα ήδη χρόνια της ιδρύσεως της εκκλησίας, εμφανίσθησαν αιρετικοί που μάχονταν την βιβλική αλήθεια εντός και εκτός αυτής. Στο διάβα των αιώνων οι χριστιανοί απομακρυνόμενοι από την βιβλική διδασκαλία, άρχισαν να ασχολούνται με το πότε θα εορτάσουν το πάσχα, με τυπικά θέματα και όχι ουσίας, με άμφια. Οι επίσκοποι από παλαιοί στην χειροτονία πρεσβύτεροι και προεστώτες για λόγους ευταξίας, κατήντησαν εξουσιαστές και ξεχωριστός βαθμός κλήρου από τους πρεσβυτέρους. Ο απόστολος Παύλος ονομάζει τους επισκόπους, ταυτοχρόνως και πρεσβυτέρους, Πράξεις: κ. 20 στ. 17 έως 38.
Δυστυχώς αργότερα άλλαξαν τα δεδομένα και σήμερα φτάσαμε να ακούμε από ορθοδόξους το αδιανόητο ''δόγμα'', ''έ, αφού το λένε οι δεσπότες, η σύνοδος, εμείς θα κάνουμε υπακοή''. Το αλάθητο το διεκδικεί ο διάβολος και ο πάπας Ρώμης, εμείς οι του σώματος του Χριστού, ορθόδοξοι χριστιανοί, έχουμε ως αλάθητο και αδιαπραγμάτευτο οδηγό μας την Αγία Γραφή, τους δογματικούς όρους των οικουμενικών συνόδων και την διδασκαλία των αγίων πατέρων μας η οποία ερμηνεύει ορθοδόξως την Γραφή. Τις ανθρώπινες παραδόσεις οι οποίες οδήγησαν επισκόπους, πρεσβυτέρους, μοναχούς, λοιπούς του λαού του Θεού να άγονται από τις διεθνείς πολιτικές αλλαγές τις απορρίπτουμε και τις θεωρούμε επιζήμιες για την ψυχική μας σωτηρία.
Ποιο πατριαρχείο θα είναι πρώτο στην τάξη, ποιο δεύτερο κλπ. Αυτά για εμάς είναι αδιανόητα. Τουλάχιστον στην εποχή μας. Οι όροι οικουμενικό πατριαρχείο, οι τίτλοι παναγιώτατος, μακαριώτατος, οι ονομασίες πατριαρχείο, αρχιεπισκοπή και τα συναφή πρέπει να καταλάβουμε όλοι πως δεν αγγίζουν κανέναν ειδικά νέο ή νέα, και επιβάλλεται να υπάρξει μια μεταρρύθμιση, μία ορθόδοξη φιλοκαλική αναγέννηση στο σώμα του Χριστού, το οποίο αποτελείται από τους ορθοδόξους χριστιανούς, είτε είναι ασθενή μέλη είτε υγειά. Τα προκλητικά πολυτελή άμφια, οι μίτρες, οι ράβδοι, οι θρόνοι, το όλο τελετουργικό -που μόνο να κάνεις εσωτερική νοερά άθληση δεν βοηθά- δεν υπάρχει λόγος να συνεχίζεται. Ο λαός πιο πολύ -έως ολοκληρωτικά- κοιτάζει τί κάνει ο μητροπολίτης, και οι διάκονοι δορυφόροι του, παρά να είναι με το κεφάλι κάτω και να κλαίει τις αμαρτίες του προσευχόμενος καρδιακώς με την προσευχή των αγίων, ''Κύριε, Ιησού, Χριστέ, ελέησον με''. Πιο πολύ παρατηρεί τί άμφια φορούν οι πρεσβύτεροι, τί κάνουν οι ψάλτες, τί κάνουν οι γύρωθεν τους, παρά καρδιακή προσευχή.
Διδάσκαλοι περί της νοεράς καρδιακής ευχής δεν βρίσκονται εύκολα πια. Σπανίζουν. Ευδόκησε ο Κύριος και μας άφησαν άγιοι εργάτες της ευχής, γραπτά κείμενα τους στα οποία μας μεταφέρουν την εμπειρία τους στον αγώνα για εσωτερική κάθαρση της καρδιάς.
Δεν υπάρχουν αλάθητοι ρασοφόροι σήμερα και ούτε υπήρχαν ποτέ. Όποιος αφήνει έρμαιο τον εαυτό του στα λόγια του κάθε ρασοφόρου διακυβεύει την σωτηρία της ψυχής του. Ο απόστολος Παύλος στην ομιλία του στους πρεσβυτέρους της Εφέσου τους λέει ότι μετά την αναχώρηση του, λύκοι άγριοι θα εισβάλλουν στο ποίμνιο και δεν θα το λυπηθούν, ακόμα κι από ανάμεσα τους θα βγούν πρόσωπα που θα διδάσκουν πλάνες για να παρασύρουν πιστούς με το μέρος τους και τους λέει να αγρυπνούν, όχι να κάνουν δουλική υπακοή σε όσα τους λέει, όποιος και να είναι. (Πράξεις: κ. 20, στ. 29-31)
Είδαμε από το 1924 ορθοδόξους να κάνουν το ημερολόγιο θέμα δογματικό. Να βλασφημούν τα μυστήρια της εκκλησίας ως δήθεν άκυρα λόγω διορθώσεως του ιουλιανού ημερολογίου. Να κάνουν σχίσματα και διάφορες παρατάξεις. Είδαμε τα τελευταία χρόνια ρασοφόρο να αρνείται την Παλαιά Διαθήκη ως κομμάτι της πίστης του, σε συνομιλία που είχε με έναν νέο σε ομιλία του η οποία ανέβηκε στο διαδίκτυο. Προσωπικώς άκουσα με τα ώτα μου και είδα με τα μάτια μου, ρασοφόρο να λέει δημοσίως στην τηλεόραση την βλάσφημη έκφραση, ότι απορεί σε τί Θεό πιστεύει. Κατέληξε να βγάλει το ράσο και να εγκαταλείψει την ιερωσύνη και το δημόσιο κήρυγμα. Έτσι σταμάτησε όμως και η βλάσφημη διδασκαλία του. Είδαμε επίσκοπο να μιλά εναντίον του ευαγελίου σε συνέντευξή του, είπε, «Πηγαίνω κάποιες φορὲς στὸ Δημοτικὸ Θέατρο ἢ σὲ κάποιες ἐκδηλώσεις. Μιλοῦν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖ, ὁ Δήμαρχος θὰ πεῖ τὰ τῆς πόλεως, οἱ πολιτευτές μας τὰ τῆς Πολιτείας τὰ δικά τους κ.λπ. καὶ κάποια στιγμὴ ἢ στὴν ἀρχὴ ἢ στὸ τέλος λένε «παρακαλοῦμε καὶ ἡ Ἐκκλησία νὰ μᾶς πεῖ τὴ γνώμη της, ὁ Μητροπολίτης». Ἐκείνη τὴν ὥρα δὲν δείχνω τὸ θυμό μου ποὺ μὲ πιάνει, ἀλλὰ σᾶς τὸ λέω ὅτι τὸν ἔχω. Ἐκκλησία δὲν εἶμαι ἐγώ. Ἀλίμονο ἂν ἡ Ἐκκλησία εἶχε ἐμένα ὡς μαντρόσκυλο. Ἐγὼ θὰ πῶ αὐτὸ ποὺ λέει ἡ Ἐκκλησία, δηλ. τὸ πλήρωμα τῶν πιστῶν. Θὰ ἀφουγκραστῶ τοὺς χριστιανοὺς τί λένε, ποιὸ θεωροῦν σωστό. Ἀκόμα καὶ ἂν αὐτὸ ποὺ οἱ χριστιανοὶ μας θεωροῦν σωστό, ἀκόμα καὶ ἂν εἶναι ἀντίθετο μὲ τὸ Εὐαγγέλιο, ἐγὼ θὰ ὑπερασπιστῶ αὐτὸ ποὺ λένε οἱ χριστιανοί μας, γιατί οἱ Χριστιανοὶ μας ἔφτιαξαν τὸ Εὐαγγέλιο, δὲν ἔφτιαξε τὸ Εὐαγγέλιο τὴν Ἐκκλησία».
Ο επίσκοπος Άνθιμος έχει δίκιο όταν λέει ότι δεν είναι αυτός η εκκλησία, όντως αυτό το παπικό δόγμα το οποίο πολλοί ορθόδοξοι το πιστεύουν χωρίς να γνωρίζουν την προέλευση του είναι μεγάλη πλάνη, δεν είναι οι ρασοφόροι η εκκλησία, όλοι μας, μαζί, ως ένα σώμα, το σώμα του Χριστού είμαστε η εκκλησία. Σε αυτό έχει δίκιο. Αλλά αμέσως πιο κάτω τα λόγια του είναι βλάσφημα και αιρετικά. Ουσιαστικώς αρνείται το ευαγγέλιο, αφού θα υπερασπιστεί λέει αυτό που του λένε οι χριστιανοί ακόμα κι αν είναι αντίθετο με το ευαγγέλιο. Γιατί δήθεν κατά τον επίσκοπο Άνθιμο, οι χριστιανοί έφτιαξαν το ευαγγέλιο. Δεν έγραψαν το ευαγγέλιο απλοί χριστιανοί της εποχής μας, με την τηλεόραση και το διαδίκτυο σε ημερήσια διάταξη να τους βομβαρδίζει με κάθε λογής αισχρότητα και δαιμονικά θεάματα. Το έγραψαν θεοφόροι άνδρες οι οποίοι έζησαν και διδάχθησαν απ' τον ίδιο τον Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού Χριστό. Το Άγιο Πνεύμα οδήγησε τους αποστόλους και τους μαθητές τους να γράψουν όσα έγραψαν. Χριστιανοί που θα υποστηρίξουν κάτι αντίθετο από όσα λέει το ευαγγέλιο δεν είναι Χριστιανοί, αλλά αιρετικοί, εχθροί του Χριστού και του ευαγγελίου που μας παρέδωσε. Αυτούς τους θεωρεί Χριστιανούς ο επίσκοπος Άνθιμος; Δείτε εδώ την βλάσφημη διδασκαλία του επισκόπου και εδώ.
Επίσκοπος Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος.
Ακούσαμε άλλον επίσκοπο να κηρύσσει άλλη αίρεση, πως δήθεν ο Θεός έχει δώσει την έλξη σε κάποιους ανθρώπους προς το ίδιο φύλο. Πουθενά στις Γραφές δεν εντοπίζουμε κάτι τέτοιο. Αντιθέτως η Γραφή μαζί με τις σαρκικές αμαρτίες μεταξύ ανδρών και γυναικών καταδικάζει και τις σαρκικές αμαρτίες μεταξύ ατόμων ιδίου φύλου, άρα πώς είναι δυνατόν να έδωσε ο Θεός την έλξη προς το ίδιο φύλο αφού ο λόγος του Θεού τις καταδικάζει; Όσο για την έλξη μεταξύ ατόμων αντιθέτου φύλου ο Θεός έθεσε τον θεσμό του γάμου δια την κατά φύσιν ένωση των συζύγων προς τεκνογονία, άλλου είδους σαρκικές επαφές μεταξύ συζύγων είναι και αυτές εκτός του θελήματος του Θεού, καταδικαστέες. Αν ο εν λόγω επίσκοπος έλεγε πως ο Θεός έχει δώσει σε κάποιους ανθρώπους την έλξη για την μοιχεία, ή την τοκογλυφία, ή τον τζόγο, θα γράφαμε τα ανάλογα που γράφει η Γραφή. Δεν ξεχωρίζουμε τις θανάσιμες αμαρτίες, δεν τις διακρίνουμε σε πιο θανάσιμες ή λίγο θανάσιμες. Οι θανάσιμες αμαρτίες οδηγούν στον κολασμό αν ο θανασίμως αμαρτάνων δεν μετανοήσει. Όλα είναι γραμμένα στην Γραφή, όποιος θέλει μπορεί να την μελετήσει και να δει ποιο είναι το θέλημα του Θεού για την σωτηρία της αθανάτου ψυχής του. Δείτε εδώ το αιρετικό και βλάσφημο κήρυγμα του επισκόπου Ν. Ιωνίας Γαβριήλ.
Επίσκοπος Ν. Ιωνίας Γαβριήλ
Αρχιεπίσκοποι και πατριάρχες είναι ενεργά μέλη του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών και συμπροσεύχονται με αιρετικούς και απίστους στο ευαγγέλιο. Κάποιοι λένε ότι ωφείλουμε υπακοή στη σύνοδο, στους επισκόπους και άλλα παρόμοια αθεολόγητα. Όταν οι ρασοφόροι, είτε επίσκοποι, είτε μοναχοί, είτε πρεσβύτεροι, κηρύσσουν αιρέσεις και αναγνωρίζουν και άλλες ανθρώπινες θρησκείες ή αιρέσεις ως δρόμους που οδηγούν στον τριαδικό Θεό της Αγίας Γραφής, ή λένε βλάσφημα λόγια ως οι ανωτέρω επίσκοποι που αναφέρουμε δεν ωφείλουμε καμία υπακοή, αντιθέτως πρέπει με αγάπη ευαγγελική να τους ελέγχουμε για τις πλάνες τους μήπως διορθωθούν και εμείς να μην συμπροσευχόμεθα μαζί τους. Να εφιστούμε την προσοχή σε αδελφούς για τους αιρετικούς επισκόπους που υπάρχουν εντός του σώματος του Χριστού και μέχρι αρμόδιο συνοδικό όργανο να τους κρίνει κανονικώς εμείς αποτειχιζόμεθα από τους πρεσβυτέρους που μνημονεύουν το όνομα τους.
Η αληθινή αγάπη είναι η στηριζομένη στην διδασκαλία του Χριστού. Αγαπούμε όλους τους ανθρώπους όπως τους αγαπά και ο Κύριος Ιησούς. Όπως όμως ο Χριστός καταδικάζει την αμαρτία σε όποια μορφή της, κι εμείς ως μαθητές του Χριστού καταδικάζουμε ό,τι καταδικάζει ο Κύριος μας. Αλλιώς τον προδίδουμε. Αγκάλιασε ο Χριστός την μοιχαλίδα, αλλά της είπε πήγαινε και μην ξαναμαρτήσεις. Άλλωστε εμείς θεωρούμε τον εαυτό μας χειρότερο αμαρτωλό όλων. Αγκαλιάζουμε όποιον έχει την πνευματική ανάγκη μας.
Στά σωτήρια έτη 2009 – 2010, υπήρξε σειρά επιστολών οι οποίες αντηλλάγησαν μεταξύ τού Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου καί τού Καθηγητού Δογματικής, στό Α.Π.Θ., Δημητρίου Τσελεγγίδη, μέ κοινοποίηση στόν Αρχιεπίσκοπο καί σέ όλους τούς Ιεράρχες. Αφορμή τής (δημόσιας) αλληλογραφίας, η θέση τού Μητροπολίτου Μεσσηνίας, ότι «η Εκκλησία μετά τό 1054 είναι πλέον διηρημένη»[1]! Ποιά η «τύχη» τής κακοδοξίας τού κ. Χρυσοστόμου; Άγνωστη!
· Ο Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, σύμφωνα μέ τό Γραφείο επί τών Αιρέσεων τής Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, είναι «εκφραστής τής Μεταπατερικής θεολογίας περιθωριοποιεί καί παραμερίζει τήν αυθεντία τών Πατέρων καί θέτει εαυτόν υπεράνω αυτών γιά νά προβάλει τίς ιδικές του θέσεις.»[2]. Στίς 9 Νοεμβρίου 2013, σέ παπική ημερίδα, αποκάλεσε, «τήν παπική παρασυναγωγή ως Εκκλησία» μαζί μέ άλλες «κακόδοξες καί αιρετικές θέσεις καί απόψεις τίς οποίες διετύπωσε μέ τήν εισήγησή του», πάντα σύμφωνα μέ τό προαναφερθέν Γραφείο. Επιλήφθηκε η Ι.Σ.Ε.Ε. πού αγρυπνά υπέρ τών προβάτων, τών σοβαρών αυτών καταγγελιών; Άν ακούσατε κάτι, παρακαλώ ειδοποιείστε με!
· Στά μέσα Οκτωβρίου 2018, ο Μητροπολίτης Δράμας κ. Παύλος καί ο Μητροπολίτης Νεαπόλεως κ. Βαρνάβας, συμπροσευχήθηκαν σέ ένα μωαμεθανικό νεκροταφείο γιά νεκρό μωαμεθανό, μαζί μέ ιμάμη τής περιοχής[4]. Η είδηση πού σκανδάλισε πολλούς πιστούς, δέν φάνηκε νά απασχόλησε τήν Ι.Σ.Ε.Ε.
· Στίς 20 Ιανουαρίου 2019, ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως κ. Άνθιμος, σέ συνέντευξή του στήν εκπομπή τού κ. Μυλωνά «Από τόπο σέ τόπο» στό κανάλι τής Βουλής, δήλωσε: «…Θά αφουγκραστώ τούς χριστιανούς τί λένε, ποιό θεωρούν σωστό. Ακόμα καί άν αυτό πού οι χριστιανοί μας θεωρούν σωστό, ακόμα καί άν είναι αντίθετο μέ τό Ευαγγέλιο, εγώ θά υπερασπιστώ αυτό πού λένε οι χριστιανοί μας, γιατί οι Χριστιανοί μας έφτιαξαν τό Ευαγγέλιο, δέν έφτιαξε τό Ευαγγέλιο τήν Εκκλησία»[5]! Εγκάλεσε κανείς από τήν Ι.Σ.Ε.Ε. τόν Μητροπολίτη πού αρνείται τό Ευαγγέλιο;
Ο κατάλογος τών κακοδοξιών τών Μητροπολιτών τής Ελλαδικής Εκκλησίας δέν έχει τέλος. Ο Αθηνών Ιερώνυμος αποφάσισε ενάντια στήν Ι.Σ.Ε.Ε. καί ονόμασε τίς αιρέσεις «Εκκλησίες», συντασσόμενος μέ τήν ψευδοσύνοδο τού Κολυμπαρίου, τήν σύγχρονη Ντροπή στήν ιστορία τής Ορθοδοξίας. Ο Πειραιώς Σεραφείμ, από πολέμιος τής αντίχριστης Μασονίας, τίμησε εσχάτως γνωστό μασόνο. Ο Λαρίσης Ιερώνυμος άναψε τή λυχνία τών Εβραίων. Ο Σπάρτης Ευστάθιος είπε ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης είναι η Κεφαλή τής Ορθοδοξίας επί γής. Ο Σύρου Δωρόθεος συμμετείχε σέ χειροτονία αιρετικού παπικού, φώναξε «άξιος» καί τού προσέφερε παπική μίτρα, ωσάν νά έχει ιερωσύνη. Ο Λέρου Παΐσιος συμπροσευχήθηκε μέ αιρετικούς…
Αντιθέτως, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος κάλεσε σέ απολογία τούς Μητροπολίτες Κυθήρων κ. Σεραφείμ καί Αιτωλίας κ. Κοσμά, διότι …εόρτασαν τριήμερον (καί όχι διήμερον) τήν Ανάσταση τού Κυρίου μας[6]! Όπως δηλαδή αρμόζει στήν ορθόδοξη Παράδοσή μας καί εντέλλουν οι Ιεροί Κανόνες!
Αδελφοί, καιρός όχι μόνο τού λαλείν αλλά καί τού πράττειν. Καιρός νά λογοδοτήσουν όσοι επίσκοποι έχασαν τόν σκοπό τους, ερωτοτροπούν μέ τίς αιρέσεις καί έχουν τό θράσος νά καλούν σέ απολογία ορθοδόξους επειδή είναι… Ορθόδοξοι. Πέραν τής προσευχής καί τής μετανοίας εκ μέρους τών πιστών, ήρθε ο καιρός τής απομακρύνσεως από τούς αιρετίζοντες Μητροπολίτες, νά μείνουν δηλαδή, μόνοι τους στίς εκκλησίες, καθώς καί τής έντονης – ειρηνικής διαμαρτυρίας. Απαραίτητη η στήριξη στούς ορθοδόξους επισκόπους πού αγαπούν τόν Χριστό! Ο Κύριος νά φωτίζει όλους μας.
Ο
άγιος επίσκοπος Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης ο ομολογητής, μαζί με
άλλους δύο επισκόπους, τον Ελευθερουπόλεως Αμβόσιο και τον Παραμυθίας Παύλο, καθώς και ο άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης και άλλοι αγιορείτες, όταν
διέκοψαν το μνημόσυνο του Αθηναγόρα του Α', διότι
προχώρησε μαζί με τον Ρώμης Παύλο τον ΣΤ', σε άρση αναθεμάτων μεταξύ
Κων/πόλεως και Ρώμης στις 7 Δεκεμβρίου του 1965, δεν ήξεραν τί
έκαναν; Το πνευματικό τέκνο του οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστού, ο πατήρ
Χαράλαμπος ο οποίος δεν μνημνόνευε όταν ήταν στη Νέα Σκήτη, τον επίσκοπο
Κων/πόλεως δεν ήξερε τί έκανε; Πολύ ορθώς γνώριζαν την οδό της
αποτειχίσεως και αυτήν εφήρμοσαν
έναντι του προσώπου του αιρετικού Αθηναγόρα. Γιατί σήμερα οι επίσκοποι
ίσως όχι όλοι, δεν θέλουν την αποτείχιση; Αυτή την οδό μας άφησαν
παρακαταθήκη οι άγιοι και αυτή πρέπει να εφαρμόζουμε όταν εντός των
μελών του σώματος του Χριστού εξαπλώνεται η όποια δογματική ή
εκκλησιολογική αίρεση, από τους επισκόπους όπως συνήθως...
Συνεχίζοντας ο Αθηνών τον λόγο του λέει, ''Η
ενότητα της εκκλησίας είναι πάνω απ' όλα γιατί αυτή η ενότητα στηρίζει
την αληθινή πίστη και το πιστεύω το δικό σου και το πιστεύω το δικό
μου.'' Πράγματι η ενότητα της εκκλησίας είναι πάνω απ' όλα αλλά η
ενότητα εν Χριστώ, η ενότητα εν αγάπη και αληθεία. Όχι η ενότητα με τον
αιρεσιάρχη πάπα Ρώμης, τον παναιρετικό Κων/πόλεως Βαρθολομαίο, σύμφωνα
με τον αείμνηστο θεολόγο Νικόλαο Σωτηρόπουλο. Αυτή την ενότητα δεν την
θέλει ο Κύριος, την αποστρέφεται διότι είναι ενότητα βασισμένη στην
αίρεση και την πλάνη.
Η
ενότητα που στηρίζει την αληθινή πίστη είναι η εν Χριστώ ενότητα και
όχι η ενότητα με βάση την τυφλή υπακοή σ' επισκόπους που ασχολούνται με ζητήματα που δεν είναι της αρμοδιότητος τους. Διότι οι
επίσκοποι δεν είναι υπεύθυνοι για ζητήματα ιατρικής, αυτά
τα θέματα είναι των ειδικών επιστημόνων και δεν επιτρέπεται να
λαμβάνουν θέση ρασοφόροι πιστοί. Εκτός κι αν έχουν σπουδάσει και ασκήσει
την ιατρική επιστήμη, αλλά και πάλι θα πρέπει λόγω της διακονίας τους
να έχουν λόγο αγαπητικό, ενωτικό, όχι καταναγκαστικό και πιεστικό σε
όποιο θέμα ιατρικής φύσεως. Ακόμη και για μία απλή χορήγηση
κατασταλτικού φαρμάκου σε ασθενή εντός νοσοκομείου, έχει το δικαίωμα ο
ίδιος ο ασθενής
ή κάποιος συγγενής αν ο ασθενής δεν είναι εις θέσιν να επικοινωνεί με
τον περιβάλλον, να δώσει ή όχι συναίνεση για την χορήγηση του. (Ο γράφων μιλά εκ πείρας)
Στο
ευαγγέλιο του Ιωάννη κεφ. 5, στ. 1-9, καταγράφεται η θεραπεία του
παραλύτου στη Βηθεσδά. Στα Ιεροσόλυμα υπήρχε την εποχή του Κυρίου μας,
μία δεξαμενή με πέντε στοές η οποία ονομαζόταν Βηθεσδά. Εκεί βρισκόταν
ένας κατάκοιτος 38 χρόνια και ο Κύριος τον ρώτησε, ''Θέλεις να γίνεις
καλά;'' Όταν ο ίδιος ο Θεάνθρωπος σεβάστηκε το αυτεξούσιο του ασθενούς
κατάκοιτου και τον ρώτησε αν θέλει να γίνει καλά, με ποιο δικαίωμα
κάποιοι σημερινοί επίσκοποι πιέζουν να προβούν σε ιατρική πράξη
πρεσβύτεροι ή και άλλοι πιστοί, οι οποίοι ίσως φοβούνται, ίσως έχουν
ακούσει ή δει άλλους που είχαν περενέργειες και δεν θέλουν να κάνουν το
βήμα; Ακολουθούν το παράδειγμα του Χριστού μας οι επίσκοποι εκείνοι που
ασκούν πιέσεις και μιλούν εναντίον όσων δεν θέλουν; Άλλο έπραξε ο Κύριος
και άλλα είδαμε στις οθόνες μας να λένε και να κάνουν κάποιοι
επίσκοποι. Μπορούμε να έχουμε πνευματική σχέση με αυτούς τους
επισκόπους; Όχι.
Υπακοή
κάνουμε στο παράδειγμα του Κυρίου, που μας παραδόθηκε μέσα απ' την Αγία
Γραφή, δεν κάνουμε υπακοή σε ανθρώπινες παραδόσεις, επινοήσεις
ανθρώπων. Το ότι ονομάζονται αρχιεπίσκοποι, πατριάρχες ή μητροπολίτες
δεν συνεπάγεται πως κατέχουν το αλάθητο, ανθρωποι είναι και μόνο αν
συμφωνούν τα λόγια και οι πράξεις τους με την Γραφή, έχουμε πνευματική
κοινωνία μαζί τους. Η δε διακοπή κοινωνίας μαζί τους δεν έχει προσωπικά
ή εμπαθή κίνητρα, αλλά κίνητρα συνειδησιακά. Με την διακοπή μάλιστα,
εκφράζουμε την έμπρακτη ευαγγελική αγάπη μας προς το πρόσωπο αυτών,
επιθυμώντας να τους αφυπνίσουμε και να τους κινητοποιήσουμε να
επιστρέψουν στην οδό του ευαγγελίου, σε όσα έπραξε και δίδαξε ο σωτήρας
μας Χριστός. Όταν το παιδί πάει προς τον δρόμο που περνούν αυτοκίνητα
και ο πατέρας ή η μητέρα του φωνάζουν, δεν το μισούν, αντιθέτως επειδή
το αγαπούν και δεν θέλουν το κακό του γι' αυτό το μαλώνουν.
Άλλη
είναι η ενότητα λοιπόν εν Χριστώ και άλλη η ενότητα όπως μάλλον την
εννοεί ο Αθηνών, δηλαδή, ενότητα με υπακοή στην σύνοδο επισκόπων ό,τι κι
αν πρεσβεύει η σύνοδος αυτή. Τέτοια ενότητα δεν είμαστε υποχρεωμένοι να
έχουμε και εμείς ως συνάθροιση πιστών δεν θέλουμε να έχουμε.
Εν συνεχεία ο Αθηνών Ιερώνυμος θίγει το πρόβλημα της από-ιεροποίησης, ''Οι ανάγκες των καιρών μας, η πατρίδα μας, η
κοινωνία μας, η από-ιεροποίησις, που τόσο ωραία είπες, των πάντων γύρω
μας, είτε λέγεται οικογένεια, είτε λέγεται νεότητα, είτε λέγεται
παιδεία, είτε λέγεται στρατός, είτε λέγεται αυτή η μανία της
από-ιεροποιήσεως, δεν απαντιέται, κι ούτε αντιμετωπίζεται με κανέναν
άλλο τρόπο παρά με αυτά που εσύ μας υπεγράμμισες σήμερα, το πιστεύω, την
πίστη μας, τις ρίζες μας, την βάση μας, κι εμείς υπάκουοι σ' αυτά.
Μπορούμε να παρεκκλίνουμε μέσα μας, μπορούμε να 'χουμε άλλες πολλές
φορές, δεν βιαζόμαστε, υπακούμε στο θέλημα της ιεράς συνόδου της
εκκλησίας.''
Αυτή η από-ιεροποίηση για την οποία μιλά ο αρχιεπίσκοπος είναι συνέπεια και
της στάσης κάποιων εκ των επισκόπων και πρεσβυτέρων τα τελευταία χρόνια σε θέματα
που καίνε τις καρδιές των ανθρώπων, των απίστων αλλά και των πιστών, των
θερμών αλλά και των χλιαρών. Όταν τα κηρύγματα με ρίζες
φιλοκαλικές έχουν σχεδόν εκλείψει, όταν οι άνεργοι βλέπουν επισκόπους με τα εγκόλπια τους δίπλα
στους πολιτικούς και τους ενοχλεί αυτή η συμπόρευση. Όταν πολλοί επίσκοποι
συμπροσεύχονται με αρνητές του Θεανθρώπου Χριστού, βουδιστές, ιουδαίους,
μουσουλμάνους... μιλά ο αρχιεπίσκοπος για από-ιεροποίηση; Πρεσβύτεροι
κηρύττουν νοησιαρχικά, συναισθηματικά και φιλοσοφικά κηρύγματα, γίνονται
λαοφιλείς διότι δυστυχώς δεν φρόντισαν οι ρασοφόροι πιστοί να κατηχήσουν τους μή ρασοφόρους
πιστούς, τί είναι ευαγγελικό φιλοκαλικό κήρυγμα, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, και μετά οι πιστοί αυτόν
που πριν θαύμαζαν γιατί μιλούσε με κοσμικό τρόπο και τους γλύκαινε τ' αυτιά, τον βλέπουν ν' αποβάλλει το ράσο και απογοητεύονται. Τόσα χρόνια
όμως αυτός ο πρεσβύτερος κήρυττε με την άδεια επισκόπων τα επιφανειακά
κηρύγματα του.
Η
κοινωνία ολοένα δαιμονοποιείται, οι πάσης φύσεως αμαρτίες της
σαρκός εκτός και εντός γάμου, έχουν εξαπλωθεί σχεδόν παντού,
νομοθετούνται δεκαετίες ήδη, αντιχριστιανικοί νόμοι και οι επίσκοποι,
εκτός κάποιων περιπτώσεων, έχουν σταματήσει να κηρύττουν θέτοντας το
πνευματικό μαχαίρι του θείου λόγου στην ουσία του προβλήματος. Η ουσία είναι ότι οι πιστοί στην πλειοψηφία τους έχουν μαζί με την
εκκλησιαστική διοίκηση εκκοσμικευθεί. Όταν ο ρασοφόρος πιστός, είτε
είναι επίσκοπος είτε πρεσβύτερος, ενδύεται με άμφια που κοστίζουν
μερικούς μισθούς ενός εργαζομένου, αυτό όσο κι αν πολλοί δεν θέλουν να
το καταλάβουν ενοχλεί πολλούς πιστούς, (ο γράφων έχει πείρα του
σκανδαλισμού αυτού που προκαλούν τα πολυτελή άμφια), αλλά και δίνει
αφορμή στους απίστους να μιλούν εναντίον του Χριστού μας, ο οποίος ήταν
ενδεδυμένος με τα απλά πτωχικά ρούχα της εποχής του και δεν φορούσε ούτε
μίτρες στο κεφάλι, ούτε δύο εγκόλπια στο στήθος, ούτε αυτοκρατορικό
σάκο. Αυτό δεν είναι από-ιεροποίηση; Και από 'κεί ξεκινά και η
από-ιεροποίηση του υπολοίπου ιστού της πρώην ορθόδοξης ελληνικής
κοινωνίας. Τί να εμπνεύσει έναν άνεργο ή αδύναμο στην πίστη, η όψη του
επισκόπου ή πρεσβυτέρου που τα άμφια του είναι δύο, τρεις ίσως και πέντε
και οκτώ μισθοί; Από τί να εμπνευστεί ο πιστός όταν βλέπει τον εφημέριο
του ναού του να φορά σταυρό που κοστίζει ο πιο φτηνός 400 ευρώ; Δεν
είναι αυτή η πίστη μας, δεν είναι αυτές οι ρίζες μας. Οι ρίζες μας είναι
το ευαγγέλιο που μας διδάσκει την απλότητα, την λιτότητα στη ζωή μας,
όσα δηλαδή έκανε και δίδαξε ο Κύριος μας. Ρίζες μας είναι οι απόστολοι
οι οποίοι ταξίδευαν στην τότε ειδωλολατρική αυτοκρατορία για να
κερδίσουν μία ψυχή για τον Χριστό μας, δεν ήταν κλεισμένοι στον δικό
τους κόσμο.
Εξαιρέσεις πάντα υπάρχουν, αλλά πού είναι οι εποχές που εξέλεγαν επισκόπους απ' τα μοναστήρια, απ' τους
ερημίτες, απ' τους ταπεινούς και ρακένδυτους μοναχούς που είχαν περάσει
απ' την υπακοή και την καταπάτηση του εγώ τους;
Για
να ευαγγελισθεί και πάλι ο λαός μας, και οι ξένοι που ήρθαν στην
πατρίδα μας να γνωρίσουν τον αληθινό τριαδικό Θεό, θα πρέπει να αλλάξουν
οι επίσκοποι και οι πρεσβύτεροι πλεύση, να επιστρέψουμε όλοι στο ευαγγέλιο
εμπράκτως, να ασχολούνται οι επίσκοποι μόνο με την διακονία τους που είναι η
πνευματική επιστήμη και όχι η ιατρική και τότε δεν θα ανατριχιάζουν
κάποιοι ακούγωντας την λέξη ''αποτείχιση''. Να αποχωρήσουν όσοι
θέλουν να ονομάζονται ορθόδοξοι από το οικουμενικό κίνημα της
θρησκευτικής παγκοσμιοποίησης, δηλαδή το παγκόσμιο συμβούλιο εκκλησιών,
και όλα τα διαθρησκευτικά δαιμονικά συμβούλια και συμπροσευχές, και τότε
η λέξη ''αποτείχιση'' δεν θα τους προκαλεί καμία ανατριχίλα. Να
σταματήσουν κάποιοι να μιλούν για ψεκασμένους, αναφερόμενοι σ' εκείνους
που έχουν άλλη άποψη, να αναπτύξουν τα επιχειρήματα τους χωρίς
απαξιωτικές εκφράσεις, να σταματήσουν να πιέζουν για θέματα ιατρικής
φύσης είτε πρεσβυτέρους, είτε επισκόπους, είτε άλλους πιστούς, να
σταματήσουν να μιλούν για αργία σε όσους πρεσβυτέρους διαφωνούν για
θέματα ιατρικά, άλλωστε δεν προβλέπεται από το κανονικό δίκαιο της
εκκλησίας ο επίσκοπος να θέτει σε αργία πρεσβύτερο επειδή διαφωνεί σε
θέμα ιατρικό... Να σταματήσουν τα συνοδικά δικαστήρια για τέτοιου είδους
ζητήματα, να κοιτάξουν να πλησιάσουν τους πιστούς που διψούν για
ευαγγέλιο και παράδειγμα ζωής, και αυτό σιγουρα δεν θα το πετύχουν με το
να φορούν ενδύματα εποχής βυζαντίου, και με το να αποφαίνονται για θέματα
πέραν των πνευματικών τους καθηκόντων όπως τα ιατρικά.
Να σταματήσουν
κάποιοι να κηρύττουν τον επισκοποκεντρισμό. Έχουν φτάσει κάποιοι
ρασοφόροι να πιστεύουν και να κηρύττουν ότι όταν δεν μνημονεύεται όνομα
επισκόπου στην θεία λειτουργία η λειτουργία είναι άκυρη. Αυτό το
χαρακτήριζε ο αείμνηστος και άγιος γέρων Νικόδημος Μπιλάλης, ''αίρεση
αιρέσεων''. Όταν κι αν αλλάξουν πορεία οι πιστοί, ρασοφόροι και μή, δεν
θα έχουν κανένα πρόβλημα αποτειχίσεων. Αλλιώς σίγουρα, συνεχώς όλο και
κάποιοι πρεσβύτεροι και άλλοι πιστοί, θα αποτειχίζονται απογοητευμένοι ή λόγω
συνειδησιακού προβλήματος. Έτσι θα αρθεί η από-ιεροποίηση και όχι με την
υπακοή στη σύνοδο επισκόπων είτε η σύνοδος ακολουθεί τα βήματα των
αποστόλων είτε όχι.
Κλείνωντας
τα σχόλια μας να ευχηθούμε καλή μετάνοια στους επισκόπους και
πρεσβυτέρους, στους μοναχούς και όλους εν γένει τους πιστούς στον Χριστό
μας, ορθοδόξους χριστιανούς, και πρό πάντων σ' εμάς που θελήσαμε να
καταθέσουμε τις θέσεις μας σε όσα είπε ο Αθηνών Ιερώνυμος με αγάπη και
πνεύμα επίγνωσης πως εμείς είμαστε χειρότεροι όλων και δεν έχουμε
διάθεση να παραστήσουμε τους πρωτόπλαστους. Από θλίψη και πόνο γράφουμε
όσα γράφουμε.
Δόξα στον άγιο τριαδικό Θεό, Πατέρα, Υιό και Άγιο Πνεύμα.
