Ο οικουμενισμός έχει πιάσει από το σβέρκο Πατριάρχες και Αρχιεπισκόπους.

Πηγή φωτογραφίας: evaggelismostheotokou.gr

Υπάρχει η παναίρεσις του οικουμενισμού η οποία έχει πιάσει από το σβέρκο Πατριάρχες και Αρχιεπισκόπους ανά τον κόσμον όλον. Πατριάρχες και Αρχιεπισκόπους ανά τον κόσμον όλον. Ξέρετε, κάποιος έρχεται από πίσω σου και σου πιάνει με το χέρι εδώ το σβέρκο. Ακινητοποιείσαι. Άμα πιάσεις τη γάτα από το σβέρκο και τη σηκώσεις, δεν μπορεί να σε δαγκώσει. Δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Ακινητοποιείται.

Έτσι λοιπόν ο διάβολος, η αίρεσις αυτή, η παναίρεσις αυτή του οικουμενισμού, αυτή τη στιγμή έχει πιάσει πολύ πολύ πολύ υψηλά κεφάλια και αρχίζει να κατεβαίνει προς τα κάτω, προς τον λαό. Αυτή τη στιγμή όμως έχει πιάσει υψηλά κεφάλια παγκοσμίως, το ξαναλέγω.

Εάν λοιπόν δεν ξέρω αυτός που θα έρθει .. Στην Αμερική φερ’ ειπείν υπάρχουν Πρεσβύτεροι οι οποίοι κηρύσσουν οικουμενισμόν. Έχω μια κασέτα που μου έχουνε δώσει που κηρύσσουν οικουμενισμό.

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ;;

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΣΟΥ Ή Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ Ή Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ Ή Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ;;

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ;;

ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΧΑΖΟΣ;;

ΑΝ ΑΥΤΟΣ ΔΗΛΑΔΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΚΙ ΕΣΥ;;

Πολλά ακόμα, παραλήψεις, παραβάσεις, θα μπορούσαν να σκιαγραφήσουν τον κακό ποιμένα. Ο ποιμήν ακόμη μπορεί να είναι και αιρετικός, όχι μόνο στο θέμα -προσέξτε με- του οικουμενισμού, κι άλλες αιρέσεις. Ήηη, έχουμε ένα σωρό.

Έτσι, ο λαός του Θεού έχει όχι μόνο το δικαίωμα .. έχει όχι μόνο το δικαίωμα, έχει και την υποχρέωση να αγρυπνά [για] το τι οι ποιμένες του του δίδουν και ποιοι είναι. ΈΧΕΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ.


 
Πηγή φωτογραφίας: oodegr.com

Έτσι ευγενώς, θα δει, θα πει, θα διορθώσει. Ξέρετε όταν παρακαλώ ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα είδαν τον θαυμάσιον .. Απολλώ, το γένος Αλεξανδρεύς, αυτός υπελείπετο και τον έπιασε η Πρίσκιλλα, γυναίκα, και τον διόρθωσε. Δηλαδή, η διδασκαλία του να είναι ακριβέστερα. Όταν κανείς έχει κάποια έλλειψη, με ευγένεια.

Ο λαϊκός θα πάει να του πει: πάτερ μου αυτό το πράγμα δεν είναι ακριβώς έτσι. Κι όταν έχει ο ποιμήν μία διάκριση, έχει ένα σεβασμό, ταπείνωση, το δέχεται.

ΌΤΑΝ ΟΜΩΣ ΕΠΙΜΕΝΕΙ ΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΙΡΕΤΙΚΑ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΠΡΟΒΑΤΟ; ΔΕΝ ΘΑ ΦΥΓΕΙ;

Όταν πάω στην εξομολόγηση και μου πει ο παππούλης ότι μπορώ να έχω φιλενάδα ή φίλο, θα ξαναπάω σ’ αυτόν τον πνευματικό; Δεν θα ξαναπάω ποτέ μου. Και ούτω καθεξής.

Λοιπόν. Όχι μόνο δικαίωμα αλλά και υποχρέωση έχει ο λαός του Θεού να αγρυπνεί στα θέματα της Πίστεως και της πνευματικής ζωής.

Ομιλία μακαριστού Γέροντος π. Αθανασίου Μυτιληναίου (1927 – 2006)

Πηγή: orthodoxia.online

Σκοπός τους τελικός εἶναι, νά μπερδέψουν τούς πιστούς.

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

Οἱ θιασῶτες τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ ἔχουν κυριολεκτικά ξεσαλώσει στίς ἡμέρες μας. Μέχρι χθές κάνανε τόν δῆθεν εὐσεβῆ καί πατροπαράδοτον. Σήμερα, ὅμως, ἔχουν πετάξει ἀπό πάνω τους τίς προβιές τῆς μεταμφίεσης καί ἄφησαν νά φανοῦν πλέον ξεκάθαρα οἱ πραγματικές τους προθέσεις.

Δέν προφταίνουμε ἁπλῶς καί μόνον νά μετρᾶμε τίς δαιμονικές τους ἐπινοήσεις! Ὕπνος δέν τούς πιάνει, γιά νά σκέφτονται τί νεώτερο θά ἐπιχειρήσουν, ὥστε νά μπερδέψουν ἀκόμα περισσότερο τίς συνειδήσεις τῶν πιστῶν.

Ὁ ἐν πολλοῖς τεχνηέντως ἀκατήχητος λαός μας, δυστυχῶς, ἀδυνατεῖ νά ξεχωρήσει τήν ὄντως Ἀλήθεια ἀπό τίς ψευτοαλήθειες τῶν οἰκουμενιστῶν και ἔτσι πολύ εὔκολα πέφτει θῦμα τῶν παγίδων, πού στήνουν οἱ ἀντίχριστοι. Μιλᾶνε καί οἱ οἰκουμενιστές γιά ἀγάπη, ἀλλά ὄχι μέ τήν γλῶσσα τοῦ Μαθητῆ τῆς Ἀγάπης, τοῦ Ἰωάννου, πού ἀπαγόρευε ἀκόμα και τήν καλημέρα στούς αἱρετικούς.

Μιλᾶνε καί οἱ οἰκουμενιστές γιά εἰρηνική τάχα συνύπαρξη μέ τούς αἱρετικούς καί τούς ἀλλοθρήσκους. Περιφρονοῦν, ὅμως, ὑβριστικά τούς Ἀγίους μας Πατέρες, πού καταδικάζουν μέ καθαίρεση καί ἀφορισμό, ἀκόμα καί τήν ἁπλῆ εἴσοδο σέ συναγωγές καί τζαμιά.

Μιλᾶνε καί οἱ οἰκουμενιστές γιά ἀποφάσεις συνοδικές. Τούς ἐκφράζουν, ὅμως, περισσότερο οἱ ἀποφάσεις τοῦ λεγόμενου ΠΣΕ, παρά οἱ Ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν μας Συνόδων καί ἡ Ἀγιοπατερική μας Παράδοση.

Ἔλεγε ὁ ἀγαπημένος μας Ἅγιος Παΐσιος: Ὅταν μαζεύωνται τί μάγοι, τί πυρολάτρες, τί Προτεστάντες, ἕνα σωρὸ ―ἄκρη δὲν βρίσκεις―, γιὰ νὰ φέρουν τὴν εἰρήνη στὸν κόσμο, πῶς νὰ βοηθήσουν; Ὁ Θεὸς νὰ μὲ συγχωρέση, αὐτὰ εἶναι κουρελοῦδες τοῦ διαβόλου. Γίνεται εἰρήνη μὲ ἁμαρτωλὸ συνεταιρισμό;

Μιλᾶνε καί οἱ οἰκουμενιστές γιά ''ἐκκλησία'', ἀλλά ὄχι γιά τήν Ἐκκλησία ὅπως ὁρίζεται ἀπό τό Σύμβολο τῆς Πίστεώς μας καί τίς διδαχές τῶν Ἁγίων μας Πατέρων. Ἀναγνωρίζουν τούς αἱρετικούς ὡς ''ἐκκλησίες'' καί εἰρωνεύονται μέ τίς ὑπογραφές τους τήν μοναδικότητα τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία ἡ δική μας, ἡ Ὀρθόδοξη.

Μιλᾶνε καί οἱ οἰκουμενιστές γιά μεγαλοπρεπῆ συλλείτουργα καί θερμές προσευχές. Το μυαλό τους, ὅμως, εἶναι στά συλλείτουργα μέ τούς αἱρετικούς καί ἡ καθημερινή τους πρακτική στίς συμπροσευχές μέ πλανεμένους καί μέ ἀλλοθρήσκους ἀκόμα.

Σκοπός τους τελικός εἶναι, νά μπερδέψουν τούς πιστούς: Μᾶς βεβαιώνουν, ὅτι τάχα ''ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι ὁδοί σωτηρίας''. Ἀνάβουν κεριά μέσα σέ συναγωγές καί χαρακτηρίζουν τό κοράνιο ὡς ''βιβλίο ἱερό''. Ἀνακατεύουν τά δόγματα, ἀλλοιώνουν τό ἦθος τῶν Ὀρθοδόξων, τελικά μᾶς ἀλλάζουν τήν Πίστη!

Κι ἐμεῖς; Ἐμεῖς οἱ βαφτισμένοι μέσα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιά μας, μπροστά σ’ αὐτή τήν πρωτοφανῆ ἀποστασία, τί κάνουμε; Ἤ καλύτερα νά ποῦμε: Τί ὀφείλουμε νά κάνουμε, ποιό εἶναι τό χρέος μας καί τό καθῆκον μας, ὡς μελῶν τῆς Ἐκλησίας μας; Ἔλεγε ἐπ’ αὐτοῦ ὁ μακαριστός πατήρ Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος: Ἀλλοίμονο σέ ὅποιον δέν ἀντιδράσει.

Ἐντούτοις, αὐτό πού παρατηρεῖται σήμερα στίς ἐνορίες μας καί στά μοναστήρια μας εἶναι σέ γενικές γραμμές τό ἐντελῶς ἀντίθετο: Οἱ περισσότεροι τῶν ἐξομολόγων καί τῶν ἡγουμένων συμβουλεύουν τά πνευματικά τους παιδιά λέγοντας, ὅτι αὐτό πού μᾶς χρειάζεται εἶναι μονάχα ἡ προσευχή. Κλειστεῖτε λένε στά ταμιεῖα σας καί προσεύχεσθε. Δέν χρειάζεται νά μιλᾶτε.

Τό »προσεύχεσθε», ὅμως, σεβαστοί μας γεροντάδες, δέν πάει μόνο του. Πάει μαζί μέ τό »γρηγορεῖτε». Γρηγορεῖτε καί προσεύχεσθε.

Εἶναι τυχαῖο, πού μία ἀπό τίς τελευταῖες νουθεσίες τοῦ ἁγίου Πορφυρίου πρός τά πνευματικά του παιδιά ἀναφερόταν στόν κίνδυνο ἀπώλειας τῆς ψυχῆς τους ἀπό τίς δαιμονικές αἱρέσεις; (Μαρτυρία τῆς μαθητρίας του κ. Σιδέρη).

Ἤ μήπως ἡ παρότρυνση τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου γιά ἀντίσταση στίς δολιότητες τῶν αἱρετικῶν εἶναι παλιομοδίτικη καί παρωχημένη, ὅταν μᾶς διδάσκει ὅτι ''ἐντολὴ γὰρ Κυρίου μὴ σιωπᾶν ἐν καιρῷ κινδυνευούσης Πίστεως'';

Βροντοφώναζε ὁ ἀνεπανάληπτος ἐργάτης τοῦ ἀντιαιρετικοῦ ἀγῶνα πατήρ Χαράλαμπος Βασιλόπουλος: Ἐάν θέλουμε νά εἴμαστε μέ τόν Χριστό, πρέπει νά ξεσκεπάζουμε τον ἀντίχριστο οἰκουμενισμό. Εἶναι ἀνάγκη νά ὑψώνουμε φωνή διαμαρτυρίας καί νά καταγγέλλουμε κάθε ἐνέργεια, κάθε κίνηση καί κάθε πράξη, πού δέν εἶναι σύμφωνη μέ τήν γραμμή τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως.

Σέ ἐπιστολή του ἐπίσης, ἀπευθυνόμενη στόν τότε οἰκουμενιστή Πατριάρχη Ἀθηναγόρα, ἔγραφε ὁ μακαριστός πατήρ Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος: Πότε ἡ Ἐκκλησία ἡμῶν συνηρίθμισεν ὁμοῦ μετά τῶν Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων τούς ἐπισκόπους τῶν αἱρετικῶν; Δογματικῆς καί κανονικῆς ἀκριβείας γλῶσσαν ὁμιλεῖτε ἤ εὐελίκτου διπλωματικῆς ὑποκρισίας; Ἐπίσκοπος εἶστε ἤ διπλωμάτης;

Καί γιά νά κλείσουμε τήν βραχύτατη αὐτή ἀναφορά στήν ἐκκλησιολογική καί πνευματική μας ὑποχρέωση νά ἀντισταθοῦμε σθεναρῶς στόν ὀλετῆρα τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ, θά ἐπικαλεστοῦμε τόν ἀνεπανάληπτο γνώμονα τοῦ δικοῦ μας Τρόπου, τόν Ἅγιο Κοσμᾶ τόν Αἰτωλό: Ὅλες οἱ πίστες εἶναι ψεύτικες, κάλπικες, ὅλες του Διαβόλου. Μόνη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν εἶναι καλὴ καὶ ἅγια.

18.5.2019

Πηγή: tasthyras.wordpress.com

Συνάθροιση: Είναι όντως η κατάσταση δαιμονική και τραγική. Αλλά πρέπει όσοι θέλουν ν' αντιδράσουν κατά του παναιρετικού οικουμενισμού να οπλιστούν πρώτα με την ταπείνωση και την προσευχή. 

Είδαμε τα τελευταία χρόνια πως η αντίδραση των ενισταμένων κατέληξε σε διχασμούς. Ο αγώνας δεν θορυβεί τους αιρετικούς οικουμενιστές κι αυτό λέει πολλά σ' όποιον θέλει να δεί. Αν κάποιος θελήσει ν' αντιδράσει πρέπει να ξέρει ακριβώς τί κάνει και πρέπει να έχει πολεμήσει επιτυχώς τα πάθη του, ώστε να μην αναπτυχθεί στη καρδιά του μίσος εναντίον κανενός. 

Ακόμη και τον αιρετικό τον αγαπούμε και γι' αυτό δεν έχουμε πνευματική σχέση μαζί του, ώστε να του δείξουμε πως δεν έχει γνωρίσει σωστά τον Χριστό και το ευαγγέλιο του. Γι' αυτό ο Ιωάννης της αγάπης λέει να μην υποδεχόμεθα κάποιον κήρυκα αίρεσης στο σπίτι μας και να μην τον καλωσορίζουμε σ' αυτό, όχι από μίσος, αλλά από αγάπη και προς διαπαιδαγώγηση. 

Δεν μιλά για όλους τους αιρετικούς διότι τότε θα έπρεπε πριν παραγγείλουμε σε κάποιον υδραυλικό να έρθει σπίτι να μας φτιάξει τη ζημιά, να του κάνουμε ερωτήσεις για τα πιστεύω του. Η εντολή του αγίου αποστόλου και ευαγγελιστή Ιωάννη είναι συγκεκριμένη και αφορά στους κήρυκες που περιφέρονταν και προσπαθούσαν να κάνουν οπαδούς της αιρέσεως τους. Σ' αυτούς δεν κάνουμε το σπίτι μας εργαλείο για την προπαγάνδα τους. Όχι γιατί τους μισούμε ως πρόσωπα, αλλά γιατί έτσι ίσως κατανοήσουν πως πορεύονται μακρυά απ' το πνεύμα της Γραφής και προβληματιστούν για την σωτηρία της αθάνατης ψυχής τους που βρίσκεται στην αίρεση.

Χωρίς φανατισμό και φονταμενταλιστικές τάσεις και κηρύγματα, η αποτείχιση θα καρποφορήσει, αλλιώς θα παρηκμάσει ως φτωχή από ευαγγελική βάση. 

Κλειδί για όλα είναι η αγία ταπείνωση, απ' όλους μας. Αυθεντίες και πρωτεία στον αγώνα εναντίον της εκάστοτε αίρεσης δεν χωρούν στο σώμα του Χριστού. Ένας είναι Αρχηγός και Κεφαλή μας, ο Χριστός που έδωσε το πανάγιο Αίμα του για εμάς τους αμαρτωλούς.

Ο οικουμενισμός είναι μία προδοσία του Χριστιανισμού.

Μακαριστός Γέροντας π. Αθανάσιος Μυτιληναίος (1927 – 2006)

Απόσπασμα ομιλίας που εκφωνήθηκε στις 03/02 του 1985.

Στην Ευρώπη σιγά σιγά παραθεωρήθηκε, ένεκα των λαθών αυτών (σ.σ. των παπικών), η Θεανθρωπίνη φύσις του Ιησού Χριστού. Αυτό βέβαια ήταν ένα φαινόμενο σαν ένας νέο-αρειανισμός, δηλαδή δεν εδέχοντο την Θεότητα του Ιησού Χριστού. Έβλεπαν πλέον τον Ιησούν Χριστόν ένα απλό ανθρώπινο πρόσωπο. Θυμηθείτε αυτό το κινηματογραφικόν έργον που είχε έρθει πριν από μερικά χρόνια και έγινε τόση φασαρία, ''Ιησούς Χριστός σούπερσταρ''. Πως παρουσίαζε τον Ιησούν Χριστόν -βέβαια δεν το είδα- κατά μαρτυρίες; Απλόν άνθρωπον. Το Θείο στοιχείο έλειπε. Βλέπετε, αυτό είναι ένας νέο-αρειανισμός. Πού στηρίζεται; Ότι δεχόμεθα τον Χριστόν ένα πρόσωπο που το εντάσσουμε μέσα σε έναν ουμανισμόν, σε έναν ανθρωπισμόν. Τίποτε άλλο. Δεν είναι το Θεανθρώπινον Πρόσωπον δηλαδή που ήρθε, ο Υιός του Θεού, ο αιώνιος Θεός, να μας σώσει αφού ενηνθρώπησεν.

Ταυτόχρονα με την ανάπτυξη της επιστήμης και της φιλοσοφίας άρχισε μια αληθινή υποτίμησις, ένας υποβιβασμός του Χριστιανικού πνεύματος σε ουμανιστικό, ανθρωπιστικό επειδή -προσέξτε αυτό το σημείο- επειδή τόσο η επιστήμη όσο και η φιλοσοφία κινήθηκαν επάνω στην σχετικοκρατίαν. Προσέξτε παρακαλώ αυτό. Στην σχετικοκρατίαν. Τι είναι αυτή η σχετικοκρατία; Δεν θέλω να σας κουράσω αλλά πρέπει να σας τα πω. Όταν ο φιλόσοφος λέγει: αυτό το πράγμα είναι σχετικό σε σχέση με κάτι άλλο δηλαδή, δεν είναι απόλυτο. Μία αξία είναι σχετική δεν είναι απόλυτη. Ένα φαινόμενον ακόμη -στην επιστήμη τώρα- είναι σχετικό δεν είναι απόλυτο. Αν ζυγίσω αυτό στον ισημερινό ζυγίζει τόσο, αν το ζυγίσω στον Βόρειο Πόλο ζυγίζει τόσο, συνεπώς το φαινόμενον είναι σχετικόν.

Έτσι από την επιστήμη περνάμε στην φιλοσοφία και τα πράγματα τα βλέπουμε σχετικά. Από εκεί όμως πια, στην φιλοσοφία, βλέποντας τα πράγματα σχετικά μπαίνομε σε μία σχετικοκρατία. Ότι δηλαδή, και το να τιμώ τον Θεόν είναι σχετικόν, υπήρχε εποχή που τιμούσε τον Θεόν, σήμερα γιατί να τον τιμώ τον Θεόν; Το να σέβομαι τους γονείς μου είναι σχετικό και αυτό δεν είναι απόλυτη αξία, σήμερα γιατί να σέβομαι τους γονείς μου; Το να θεωρείτο η κλοπή κακόν ήτο μία απόλυτη αξία, σήμερα μπορεί να μην θεωρείται αυτό.

Έτσι όπως καταλαβαίνετε εκθρονίστηκε ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, ο Οποίος αποτελεί το ύψιστον κριτήριον του ανθρώπου και την θέση Του την πήρε ο άνθρωπος και ο ανθρώπινος λόγος, η ανθρωπίνη λογική. Κάθε απόλυτη αξία άρχισε πια να αμφισβητείται και γρήγορα η Ευρώπη ή ο Δυτικός κόσμος, εν εννοία πάντοτε πολιτιστική, βρέθηκε στην αμφισβήτηση. Βρέθηκε στον μηδενισμό, στην αθεΐα, στον αναρχισμό. Να που είναι η ρίζα της αναρχίας. Να που είναι. Και της αθεΐας. Στην αμφισβήτηση. Είναι καρποί που εσπάρησαν παλαιότερα και τώρα καρποφορούν.

Όταν σπείρεται στο χωράφι, το Χριστιανικό χωράφι, η σχετικοκρατία, ότι οι αξίες δεν έχουν απόλυτη θέση αλλά σχετικήν, σιγά σιγά θα αρχίσει ο άνθρωπος να αμφισβητεί. Και γιατί αυτό; Και γιατί εκείνο; Και γιατί δεν θα μπορέσω να κάνω τούτο και εκείνο; Και γιατί να υπάρχει ο Θεός; Και τι θέλει ο Θεός από μένα; Πέφτω λοιπόν στην αθεΐα. Ο άνθρωπος δε που πέφτει στην αθεΐα, πέφτει στον μηδενισμό. Δεν υπάρχει τίποτε. Και αφού δεν υπάρχει ούτε Θεός ούτε τίποτε, γιατί να μην βάλω και μια βόμβα να σε τινάξω στον αέρα; Γιατί να μην σου πάρω το πορτοφόλι να ζήσω εγώ και να φάω και να πιώ. Να τα φαινόμενα.

Σας είπα τη ρίζα του πράγματος. Λοιπόν. Αυτήν την κατάσταση θέλησε να αντιμετωπίσει αυτή η οικουμενική κίνησις, ή το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών που είναι νεότερο όνομά του, αλλά και αυτό στην πραγματικότητα προήρχετο από την ίδια σάπια ρίζα. Ήταν και αυτός σάπιος γιατί ήτανε βασισμένος πια στον ανθρώπινο λόγο. Ξέφυγε από το Θεανθρώπινο Πρόσωπο του Χριστού. Σκεφθείτε αγαπητοί μου, Έλληνες Ορθόδοξοι, θεολόγοι, κληρικοί ή θεολόγοι ή θεολόγοι-κληρικοί, να έχουνε πάει στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών, να ακούσουν, και να σου λέει, μην μιλάτε δια τον Ιησούν Χριστόν διότι υπάρχουν προτεσταντικές παραφυάδες που δεν δέχονται το δόγμα της Αγίας Τριάδος. Μην τους κακοκαρδίσουμε. Μην μιλάτε δια τον Ιησούν Χριστόν, μην κακοκαρδιστούν. Δηλαδή βλέπετε, έφυγε ο Θείος, ο Θεανθρώπινος Λόγος και μπήκε ο ανθρώπινος λόγος. Ο ουμανισμός.

Μα ο ουμανισμός χάλασε την Ευρώπη κι έρχεσαι τώρα εσύ ως Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών να διορθώσεις τι; Αφού και οι δικές σου οι ρίζες είναι κοινές και είσαι και εσύ σάπιος, είσαι χαλασμένος.

Πιστεύω να το καταλάβατε με αυτήν την θεωρητική έστω και σύντομη επιγραμματική ανάλυση που σας έκανα.

Έτσι λοιπόν αγαπητοί μου ξεκινάει μια προσπάθεια του οικουμενισμού χωρίς το στοιχείο του Ορθοδόξου δόγματος και χωρίς μετάνοια, να στεγάσει κάθε αίρεση αρκεί να είχε κάποιο Χριστιανικό επίχρισμα. Δεν με νοιάζει τι πιστεύεις, αρκεί να συνεννοηθούμε να αντιμετωπίσουμε μία κατάσταση. Όπως δε εξελίσσεται αυτή η οικουμενική κίνησις, ελεγχομένη πλέον τελείως από αλλότρια στοιχεία όπως είναι ο Μασονισμός, όπως είναι ο Σιωνισμός -τελευταία απεκαλύφθει ότι το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών ελέγχεται και από πολιτικοποιημένες θα λέγαμε δυνάμεις, έχει αποδειχθεί και να μην σας πιο πολλά γιατί θα σκανδαλιστείτε- τείνει .. να συμπεριλάβει όχι μόνον ετεροδόξους ..-αν και οι ρωμαιοκαθολικοί δεν μετέχουν γιατί αυτοί από μόνοι τους είναι οικουμενισταί- αλλά και αλλοδόξους, δηλαδή και Εβραίους και Μουσουλμάνους και Βουδιστάς. Παράξενα πράγματα.

Κάνανε πρότινος προσευχή κάπου στις Ινδίες. Προσευχήθηκε πρώτος ένας Βουδιστής μοναχός, μετά ένας Ορθόδοξος επίσκοπος, μετά ένας Εβραίος. Τα επιχειρήματα αυτής της προσπαθείας; Κοινωνιστικά σου λέει, κοινωνιστικά, ανθρωπιστικά, ειρηνιστικά. Να έχουμε ειρήνη στον κόσμο, να παύσουν οι μισαλλοδοξίες και κυρίως οι θρησκευτικές μισαλλοδοξίες, οι διαμάχες και οι προσηλυτισμοί. Να παύσουν λέγει όλα αυτά. Έτσι κηρύσσεται μία οικουμενιστική θεολογία που ο Θεός της βέβαια δεν είναι ο Άγιος Τριαδικός Θεός αλλά ένας αβέβαιος Θεός όπως τον πιστεύει η κάθε θρησκεία ή θέλει να τον πιστεύει.

Όπως αντιλαμβάνεστε αγαπητοί, κάθε προβολή Ορθοδόξου δόγματος θεωρείται πλέον αναχρονισμός και διασπαστικό μάλιστα στοιχείο αυτής της οικουμενιστικής προσπαθείας. Έτσι ολότελα εξουδετερώνεται η εντολή του Χριστού, ''μαθητεύσατε πάντα τα έθνη''. Δηλαδή κάθε ιεραποστολή πλέον θεωρείται μία καταπίεσις της ανθρωπίνης ελευθερίας.

Πώς θα μπορούσαμε να ιδούμε και να κρίνομε τον οικουμενισμό; Εκκοσμικευμένο Χριστιανισμό στην χειρότερή του έκδοση. Υποβιβασμένον σε ξεπερασμένα ουμανιστικά επίπεδα.

Στερείται χωρίς αντιλογία το κριτήριον της σωτηρίας και το Θεανθρώπινον Πρόσωπον του Ιησού Χριστού που είναι το κριτήριον κατά την Ορθόδοξο Πατερική ερμηνεία.

ΚΑΙ ΑΜΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΣΩΤΗΡΙΑ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ, ΤΟΤΕ ΤΙ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΩ;
ΑΛΑΤΙ ΑΝΑΛΑΤΟ.

Δεν κινείται εκ των έσω προς τα έξω, όπως κινήθηκαν οι Απόστολοι προς τα ετερόγλωσσα και ετερόκλητα πλήθη από τα οποία εζητήθη ΠΙΣΤΗ στο Θεανθρώπινο Πρόσωπο του Χριστού και ΜΕΤΑΝΟΙΑ, αλλά είναι μία κίνησις που κινείται εκ των έξω προς τα έσω.

Ο οικουμενισμός είναι μία ΠΡΟΔΟΣΙΑ του Χριστιανισμού, είναι ο πιο γνήσιος πρόδρομος του ερχομένου Αντιχρίστου. Αυτός είναι ο οικουμενισμός, έτσι χαρακτηρίζεται και είναι διάχυτος γύρω μας και επικαλείται παραπλανητικά συνθήματα: ''αγάπη'', ''αγαπισμός'', ''ένωση όλων των λαών'', ''ειρήνη όλων των λαών σε μια κοινή θρησκεία'', ''ανοχή σε ό,τι προσφέρεται'' κτλ., κτλ..

Έτσι, αντί να εκκλησιαστικοποιήσει η Εκκλησία τον κόσμο, κινουμένη εκ των έσω προς τα έξω, αντιθέτως δέχεται εκ τον έξω τον κόσμο και κοσμικοποιείται η Εκκλησία.

Το αποτέλεσμα;

Η ΜΑΤΑΙΩΣΗ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ. ..

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΕΠΙΤΥΧΕΙ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ.

Αγαπητοί μου αυτά είχαμε να πούμε βλέποντας αυτήν την ωραία εικόνα της Πεντηκοστής που ξεχύνονται οι πνευματοφόροι Απόστολοι να εκκλησιαστικοποιήσουν τον κόσμον. Αλλά μόνον έτσι ο κόσμος γίνεται εκκλησιαστικοποιημένος, εκ των έσω προς τα έξω, ποτέ εκ των έξω προς τα έσω, γιατί αλλοιώτικα έχομε κοσμικοποίηση και ξαναεπαναλαμβάνω ματαίωση της σωτηρίας.
 
____________________________
Απομαγνητοφώνηση [46:14 – 57:47] Φαίη
ηχητικό από arnion.gr. Ομιλία αρ. 16 Πράξεις Αποστόλων 2, 8 έως 11, που εκφωνήθηκε στις 3/2/85.

Πηγή: tasthyras.wordpress.com

Συνάθροιση: Δεν είν' αναγκαίο κι υποχρεωτικό για ν' αγαπούμε όλους τους λαούς να συμπροσευχόμεθα και στον θεό που εκείνοι πιστεύουν. Όταν βοηθώ υλικά ή ηθικά κάποιον πρέπει να προσευχηθώ και στον θεό που πιστεύει; Η ένωση των λαών κι η παγκόσμια αγάπη είναι δυνατόν να υπάρξει χωρίς να γίνει η ανθρωπότητα μία σούπα ανακαταμένων θρησκειών. 

Όποιος θέλει, έχει το ελεύθερο απ' τον αληθινό Θεό της Αγίας Γραφής, να μελετήσει την Γραφή και να δεχτεί την πίστη στον Τριαδικό Θεό. Δεν υποχρεώνει κανέναν ο Χριστός μας να τον ακολουθήσει. Η αγάπη πρός όλους είναι δεδομένη. Δεδομένο είναι και το δικαίωμα μας να συμφωνούμε ή να διαφωνούμε με τον τρόπο ζωής κάποιου ή κάποιων. Δεν σημαίνει αυτό πως δεν τον αγαπάμε ή δεν τους αγαπάμε. Θές να ζείς με την κλοπή; Δεν αγαπάμε αυτό που κάνεις αλλ' αγαπάμε εσένα ως εικόνα Θεού και προσευχόμεθα να μετανοήσεις. Το ίδιο ισχύει για την οποιαδήποτε άλλη αμαρτία, δηλ. την επιλογή που έρχεται σ' αντίθεση με την διδασκαλία της Γραφής.

Η αληθινή ορθόδοξη πίστη διαχωρίζει το πρόσωπο απ' τις πράξεις του. Αγαπάμε όλους χωρίς διακρίσεις, αποστρεφόμεθα ό,τι κάνουν που έρχεται σ' αντίθεση με την Γραφή. Αυτό το εφαρμόζουμε, όσοι θέλουμε να είμαστε σοβαροί απέναντι στον Κύριο του σύμπαντος κόσμου, πρώτα στον εαυτό μας.

Συμβόλαιο με την ανακοπή καρδιάς δεν γίνεται.

Πρέπει οι πιστοί να εργαστούμε σοβαρά για την σωτηρία μας. Να κάνουμε τα σπίτια μας κατ' οίκον συναθροίσεις προσευχής και μελέτης της Γραφής. 

Αντί να κανονίζουμε συναντήσεις για τηλεθέαση και κουτσομπολιό, ποτό κι ανούσιες περιηγήσεις σε κοσμικά μέρη, σε συνδυασμό πάντα με την τυπική μας βραδυνή γρήγορη προσευχή και το σταυροκόπημα εν είδει ξυσίματος πριν τον ύπνο, να κανονίζουμε συναντήσεις πνευματικές, μ' επίκεντρο την μελέτη της Γραφής, την προσευχή και την μετάνοια για τις αμαρτίες μας.

Οι αιρετικοί κανονίζουν εβδομαδιαίως συναντήσεις σε διάφορα σπίτια κάθε φορά, κάνουν προσευχή και μελέτη Γραφής κατ' οίκον, ενώ έχουν και τις προγραμματισμένες συναθροίσεις τους στους ευκτήριους οίκους τους. Εμείς οι ορθόδοξοι είναι δυνατόν να περιμένουμε την παθητική παρακολούθηση της ακολουθίας και λειτουργίας στο ναό να μας αλλάξει την ζωή; Να μας αλλάξει την ζωή το τυπικό κήρυγμα που πολλές φορές δεν είναι γέννημα βιώματος αλλά είναι κήρυγμα σαρκικό κι εγκεφαλικό; Προσαρμοσμένο στην εποχή για να μην ενοχλεί διάφορες ομάδες της κοινωνίας;

Δυστυχώς οι πιστοί σήμερα είμαστε πιστοί στ' όνομα, υπάρχουν κι οι εξαιρέσεις σε όσα λέμε και γράφουμε. Αλλά η εικόνα είναι μαύρη κι άραχνη. Στις παρακλήσεις της Παναγίας μας σ' ένα ναό μία μέρα, το 97% του ποιμνίου ήταν γυναίκες μέσης και μεγάλης ηλικίας, λίγες νεαρές, ελάχιστοι άντρες και μόνο δύο με τρείς νέοι κάτω των 25 ετών. Αυτό θα μπορούσε να είναι μία προφητεία; Οι νέοι ήταν στην πλειοψηφία τους έξω απ' τους ναούς, κάπου αλλού. Αυτό δεν προβληματίζει τους ποιμένες; Πού είναι οι νέοι κι οι νέες;

Αν δεν αντιληφθούμε την πνευματική μας παρακμή, την πνευματική μας αποστασία, την πνευματική μας κατάσταση ας μην αναμένουμε τίποτα να πάει προς το καλύτερο. Όσο φεύγουμε καρδιακά απ' τον Κύριο τόσο μας πολεμά ο διάβολος και η ζωή μας γεμίζει από προβλήματα. Όταν βγαίνεις εθελουσίως απ' την προστασία του αληθινού Τριαδικού Κυρίου σου, ο εχθρός σατανάς δεν αφήνει το κενό να πάει χαμένο, έρχεται κι αρχίζει το έργο του για την απώλεια της αθάνατης ψυχής μας. Σου λέει να τα κάνεις όλα, να τα δοκιμάσεις όλα, χωρίς φραγμούς κι αναστολές. Αυτά είναι των παπάδων, λέει ο ψεύτης. Δεν είναι των παπάδων, είναι του Χριστού λέει το ευαγγέλιο. Το διαπιστώνει όποιος έχει κάνει μέρος της καθημερινότητας του την μελέτη των Γραφών.

Μην περιμένουμε τις αυθεντίες και τους καλούς ρήτορες ν' αλλάξουν την ζωή μας. Η μεταμόρφωση θα έρθει απ' την καρδιά μας, όταν εκεί μέσα αποφασίσουμε να δουλέψουμε σοβαρά για την αιωνιότητα που μας περιμένει. Όταν δεν αδειάζουμε τον εσωτερικό μας άνθρωπο από ο,τι καλό κι αγαθό. Όταν δεν τον γεμίζουμε με σκουπίδια.

Η αιωνιότητα είναι δεδομένη, το πώς θα την περάσουμε, με τί τρόπο, κοντά στον Τριαδικό Θεό και μέσα στη δόξα του ή εκτός της δόξας του και μέσα στο πυκνό πνευματικό σκοτάδι, αυτό μόνο 'μείς μπορούμε να το διαλέξουμε απ' την ελευθερία που μας έδωσε ο Τριαδικός Δημιουργός. Δεν είν' αστείο πράγμα η αιώνια ύπαρξη μας. Είμαστε κτιστοί, δηλ. δημιουργήματα του Θεού, αλλ' είμαστ' αθάνατοι, η ζωή αυτή είναι το πολύ 80 χρόνια, κάπου κάπου κι 90 ή 100 σπάνια. Κι απ' αυτά τα πιο πολλά μέσα σε προβλήματα, μοναξιά, κόπους και πόνους. Η νεότητα γρήγορα φεύγει κι η φθορά γρήγορα κάνει την παρουσία της αισθητή και με τρόπο άβολο. 

Μόνο ο Χριστός ως κεφαλή του σώματος των πιστών του μπορεί να μας αλλάξει τη ζωή, αν είμαστε αληθινοί πιστοί του. Όχι πιστοί σ' ανθρώπους και συστήματα ανθρώπων, πιστοί στον Χριστό, σ' αυτά που δίδαξε κι έγραψαν οι απόστολοι και μαθητές του, πιστοί στην εμπειρία της πίστης όπως την βίωσαν οι άγιοι πατέρες κι οι άγιες μητέρες της παράδοσης μας. Η εμπειρία αυτή αποτυπομένη σ' αποφάσεις συνόδων και χιλιάδες συγγράμματα πατέρων και μητέρων είναι η πρό ημών μαρτυρία κι εμπειρία της Γραφής. 

Έχουμε τόσο πλούτο οι ορθόδοξοι που είν' αλήθεια μεγάλο κρίμα, αν δεν σκύψουμε να δώσουμε τα χρόνια μας διαβάζοντας ξανά και ξανά την Γραφή, την Φιλοκαλία, την διδασκαλία για καρδιακή προσευχή. Μας άφησαν τόσες μαρτυρίες και βιώματα οι προ ημών αδελφοί μας κι εμείς περνάμε την ζωή μας σε ψεύτικες ηδονές κι αυταπάτες περί μακροβιότητας. 

Είμαστε θνητοί και ζούμε σαν να είμαστε αθάνατοι σωματικά. Ψέμα, όσα μπότοξ κι όσες πλαστικές κι αν κάνει κάποιος, θά 'χει το ίδιο τέλος, το τέλος όλων μας. Κάποια μέρα θ' αφήσουμε το σώμα αυτό κι η ψυχή μας θα βρεθεί ενώπιον του Ιησού. Εκεί θα πρέπει να εξηγήσουμε γιατί σκεφτήκαμε κακό για τον διπλανό μας, φίλο ή εχθρό, εκεί θα πρέπει να εξηγήσουμε γιατί κάναμε ή είπαμε κακό. Γιατί δεν αγκαλιασάμε τα πάντα με βιβλική αγάπη. Γιατί παραδοθήκαμε στο κακό, στην σάρκα με τις όποιες ορέξεις της, στην ασπλαχνία για τον συνάνθρωπο, στην υπερηφάνεια πως δήθεν είμαστε πολύ σημαντικοί κι ο κόσμος χωρίς εμάς είναι κατώτερος, στην φιλαργυρία και την παράλογη ασφάλεια της. Όλα σε μία στιγμή χάνονται ενώ έκαναν χρόνια να μαζευτούν. 

Ασφάλεια δίνει μόνο ο Χριστός. Ασφάλεια αιώνια. Είν' ελεύθερος απ' τον Κύριο, όποιος θέλει να διαλέξει άλλον δρόμο. Κάποιον περιφερόμενο γκουρού, κάποιον γέροντα αλάθητο από πολλούς που κυκλοφορούν, κάποιον πνευματικό που άλλα λέει απ' το ευαγγέλιο. Να διαλέξει τις νέες τάσεις της σαρκολατρικής εποχής μας που υπόσχονται ελευθερία, ενώ στην αλήθεια είναι μία σκοτεινή ψυχική φυλακή παραλογισμού και διαβολικών θεωριών. 

Ελεύθερος είναι κι όποιος θέλει να γνωρίσει την αλήθεια του Ιησού μέσ' απ' τα δικά του λόγια και να συγκρίνει όσα κι όσους βλέπει γύρω του, με την αποκάλυψη του Θεού στον άνθρωπο, την Αγία Γραφή. Να ψάξει να βρεί άνθρωπο της Βίβλου στην πράξη, όχι θεωρητικό της Βίβλου. Από θεωρητικούς έχουμε πολλούς, αλλά άνθρωπο που ζεί την Γραφή, την έχει ζωντανή μέσα του, έχουμ' ελάχιστους κι αυτοί ίσως κάπου κρύβονται ή είμαστε ανάξιοι να τους γνωρίσουμε γιατί δεν θα καταλάβουμε τίποτα και θα τους χαλάσουμε και τον χρόνο άδικα. Αν δεν βρούμε άνθρωπο της Γραφής, ο όσιος Νείλος του Σόρσκ γράφει ν' ακολουθούμε πιστά την Γραφή και τους αγίους πατέρες. Ταπεινά, με υπομονή, ο Κύριος να μας ελεήσει.

Χρόνος δεν υπάρχει, σήμερα, τώρα που διαβάζουμε τούτες τις γραμμές, ο θάνατος του σώματος μπορεί να έρθει. Συμβόλαιο με την ανακοπή καρδιάς και το δυστύχημα δεν γίνεται. Ας είμαστ' έτοιμοι λοιπόν ανά πάσα στιγμή, κάθε λεπτό να δώσουμε δόξα στον Κύριο με τις πράξεις, τα λόγια και τις σκέψεις μας. Για να μην θλιβόμαστε αιώνια που είχαμε τόσες ευκαιρίες να γίνουμε παιδιά του ευαγγελίου αλλά δεν το κάναμε.

Αμήν! 

Ιερομόναχος Χ.

A Reminder to Those in the Pulpit.

https://www.youtube.com/watch?v=lT-wnMIVrcc

Иису́сова моли́тва Арт-группа LARGO

Κατανυκτική ψαλμωδία απ' την Ρωσσία. Η εκκλησιαστική μουσική δεν πρέπει να μας παρασύρει στην αισθητική της μόνο, αλλά να γίνεται εργαλείο γι' αληθινή, εσωτερική, καρδιακή κατάνυξη και προσευχή. 

Οι ψάλτες δεν πρέπει να δίνουν σημασία μόνο στο να ακούγεται όμορφα η ψαλμωδία, αλλά να ψάλλουν ώστε ν' ακούει ο λαός καθαρά τα λόγια των τροπαρίων, ψαλμών, ευαγγελίων κι αποστόλων. Η επίδειξη και οι μακρόσυρτες φωνές που εμποδίζουν τον πιστό ν' ακούσει τα λόγια όσων ψάλλονται, δεν αρμόζουν στην ταπεινή και καρδιακή προσευχή. Αυτή είναι ο σκοπός του Χριστιανού όταν πηγαίνει στο ναό.

 

 https://www.youtube.com/watch?v=wF-axYrPjh4

Ασκητής είδε τον αρχάγγελο Γαβριήλ να θυμιάζει!

Αφού ο αρχάγγελος Γαβριήλ έδειξε τόση τιμή στον ασκητή επειδή κράτησε την εικόνα του και δεν την έριξε στη φωτιά, ας προσέχουν όσοι πολεμούν τις ορθόδοξες εικόνες του συνθρόνου της Αγίας Τριάδος και της εκ του τάφου αναστάσεως του Κυρίου μας. Διότι όπως η τιμή προς το πρωτότυπο διαβαίνει έτσι και η βλασφήμια κατά της εικόνος προς το πρωτότυπο διαβαίνει.

 

https://www.youtube.com/watch?v=R8DQTDYc_ng

Τι πρέπει να κάνεις όταν σε επαινούν.

Μία θαυμάσια ομιλία του αγίου Δημητρίου, αρχιεπισκόπου Ροστώφ.

 

https://www.youtube.com/watch?v=HM1it2_cmhY&t=6s

Ὁ Προφήτης Ἠλίας στήν ἐποχή του καί στά ἔσχατα π.ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ.

 

 https://www.youtube.com/watch?v=5RKxtJqlVZQ

Ποιοί αποτελούν την σύνοδο. π. Αθανάσιος Μυτιληναίος.

Μία ομιλία για την συμμετοχή όλων των μελών του σώματος του Χριστού, δηλ. της εκκλησίας, στις αποφάσεις. Σήμερα έχουμε συγκεντρωτικό σύστημα διοίκησης. Αποτελούμενο από επισκόπους, μόνο.

Θέση μας είναι η επιστροφή στα θέσμια της Γραφής, στο συμμετοχικό σύστημα της πρώτης αποστολικής συνόδου, μετά των πρεσβυτέρων και του λαού. 

Μ' αντιπροσώπους όλων των πιστών. Επισκόπων, πρεσβυτέρων, διακόνων, μοναχών, επιτρόπων και λοιπών πιστών. Σύνοδος μεταξύ ίσων χωρίς πρωτεία επισκόπων και κληρικαλισμούς κάθε είδους. Οι συντονιστές θα επιτηρούν την τάξη των συζητήσεων κι όλοι θα έχουν δικαίωμα άποψης. Αποφάσεις συνολικώς με ψηφοφορία και με πολλή προσευχή.

Το σύστημα μονολόγων και διαλέξεων που δυστυχώς έχει μεταφυτευθεί και σε πολλούς ιερείς, όπου μιλούν συνεχώς απέναντι απ' το ίδιο και το ίδιο και το ίδιο ακροατήριο, κάποτε πρέπει ν' αλλάξει πριν αδειάσουν οι ναοί και τότε θα είν' αργά. Υπάρχουν απλοί πιστοί που έχουν να πούν πολλά ωφέλιμα στους αδελφούς τους, αλλά αιώνες τώρα δεν βρίσκουν χώρο να εκφραστούν.

Αυτά όμως να συνοδεύονται από πνευματική αναγέννηση του σώματος του Χριστού, δηλ. του συνόλου των πιστών ορθοδόξων. Αν αλλάξουν μόνο τα συστήματα χωρίς να υπάρχει και εσωτερική αλλαγή των καρδιών μας, ματαίως θα παλέψουμε για επιστροφή στη χαρισματική εκκλησία. Το κλειδί που θ' ανοίξει την πόρτα λέγεται, αγία ταπείνωση, απ' όλους μας.

Ποιά επιστροφή όμως μπορεί να γίνει όταν γενικώς οι πιστοί δεν μελετούν κάθε μέρα την Γραφή; Δεν μελετούν την Φιλοκαλία; Αρκούνται μόνο στο ν' ακούν τον πνευματικό που μιλά και βεβαίως αποκλείεται να κάνει λάθος. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη κάποιοι πιστοί που κοσκινίζουν τα κηρύγματα με οδηγό τις Γραφές και τις ορθόδοξες παραδόσεις των αγίων.

 

https://www.youtube.com/watch?v=Wc3-tBN13U8