Συζήτηση με θέματα εκκλησιαστικής φύσεως.

Σήμερα πραγματοποιήθηκε συζήτηση μεταξύ αδελφού που ανήκει στον χώρο των παλαιοημερολογιτών της Ελλάδος και του πατρός Χ.

Η συζήτηση κινήθηκε σε ήπιους τόνους και ο πατέρας προσπάθησε να εξηγήσει με ιστορικά στοιχεία πως η εκκλησία δεν συνέδεσε ποτέ το ημερολόγιο με την σωτηρία των ορθοδόξων πιστών. Πως η εκκλησία -ως πνευματικό σώμα του Χριστού μ' εκείνον κεφαλή της- δεν φυλακίζεται σε τυπολατρείες, νομικισμούς και ημερολόγια. 

Ο πατέρας παρέθεσε αποδείξεις από την εκκλησιαστική ιστορία, που καταδείκνυαν πως η εκκλησία δεν ακολουθούσε πάντα και παντού την ίδια ισημερία, με αποτέλεσμα να μην συνεορτάζουν κάποιες τοπικές εκκλησίες το πάσχα την ίδια ημέρα. Μιλάμε για τις εποχές μετά την πρώτη οικουμενική σύνοδο. Εποχές που κράτησαν ως και τέσσερις αιώνες! Όμως οι άγιοι των τότε εποχών δεν έγραψαν κι ούτε μας άφησαν παράδοση πως γι' αυτό το λόγο διέκοψαν κοινωνία ή θεωρούσαν τους μή συνεορτάζοντες το πάσχα την ίδια ημέρα, ως μέλη εκτός εκκλησίας με άκυρα μυστήρια. Εφόσον δεν το έκαναν αυτό οι άγιοι για τον εορτασμό του πάσχα πόσο μάλλον δεν δικαιολογείται να γίνει κάτι τέτοιο για τις ημέρες και τα ημερολόγια. 

Άλλωστε μέσ' απ' τον αλάθητο οδηγό της σωτηρίας μας, τον λόγο του Θεού, την Αγία Γραφή, μας δίνεται το μήνυμα πως ο Θεός δεν προσέχει ημερομηνίες και δεν ξεχωρίζει ημέρες. Αυτά διαπιστώνουμε απ' τον τρόπο που απάντησε ο Κύριος σ' εκείνους που κατηγόρησαν τους μαθητές του πως έκοβαν στάχυα κι έτρωγαν τους σπόρους την ημέρα του Σαββάτου κι απ' όσα λέει ο απόστολος Παύλος στους Χριστιανούς της Γαλατίας και των Κολοσσών. Εφόσον η Γραφή δίνει απάντηση και γι' αυτό το θέμα το πρόβλημα είναι ανύπαρκτο.

Η συζήτηση κράτησε λίγο παραπάνω από δυόμιση ώρες. Ο αδελφός άκουγε με υπομονή αλλά δεν έδειχνε την διάθεση ν' αφήσει τα παλαιοημερολογιτικά σχίσματα. 

Ευχόμαστε ο Κύριος να μας ελεήσει, ανεξαρτήτως ημερολογίων, διότι ο Κύριος κοιτάζει τον άνθρωπο στην καρδιά, όχι στις ημερομηνίες. Αμήν!

Συζητήσεις με θέματα πνευματικά και δογματικά.

Το περασμένο Σάββατο πραγματοποιήθηκαν ξεχωριστές συζητήσεις μεταξύ δύο νέων που αντιμετωπίζουν προβλήματα στην πνευματική τους αναζήτηση και τους πατρός Χ.

Ο πατέρας με τις λίγες γνώσεις του και την όση αγάπη έχει, προσπάθησε να βοηθήσει τους δύο νέους, οι οποίοι έδειξαν ζήλο για να βρούν τον βηματισμό και τον προσανατολισμό τους στην ευαγγελική οδό.

Οι συζητήσεις ήταν πολύωρες και ξεκίνησαν η μεν πρώτη το μεσημέρι και η δεύτερη το απόγευμα. Οι νέοι πιστοί διψούν για διδαχή ευαγγελίου. Οι νέοι πιστοί διψούν για Χριστό, αδελφική χριστιανική αγάπη, συμπόνοια και πνευματική αγκαλιά. Κι ο πατέρας Χ. διψά για σοβαρή και πνευματική επικοινωνία. Και οι δύο συγκεκριμένοι νέοι του την πρόσφεραν απλόχερα. Τους ευγνωμονεί ταπεινά και εύχεται να τους έδωσε έστω και μία στιγμή αδελφικής παρηγοριάς στην σημερινή άνυδρη από αγάπη εποχή μας.

Ο πατέρας Χ. έκλεισε τις συζητήσεις και με τους δύο αδελφούς, με την καρδιακή ελπίδα κι ευχή όλα να γίνουν για το καλό των αθανάτων ψυχών μας! 

Ας γίνει το θέλημα του Κυρίου και μόνο του Κυρίου, αμήν!

Where Did Jesus Say, "I Am God, Worship Me"? (David Wood)

 

https://www.youtube.com/watch?v=sS-lLTfCI7c&t=1s

Συζήτηση με νέο πιστό.

Τις ημέρες που πέρασαν πραγματοποιήθηκε πολύωρη συζήτηση μεταξύ του πατρός Χ. και νέου ορθοδόξου πιστού. Θίχτηκαν αρκετά θέματα. 

Ο νέος αδελφός μας, έδειξε μοναδική ωριμότητα για την ηλικία του και εξέφρασε με τους προβληματισμούς του, μάλλον ένα μεγάλο κομμάτι της νεολαίας που διψά για ζωντανή πίστη. Για πιστούς θερμούς και μεταδίδοντες αγάπη. 

Ο ίδιος είναι σχετικά απομονωμένος, μελετά την Γραφή, προσεύχεται να βρεί φωτισμένο πνευματικό καθοδηγητή, παλεύει με τον κόσμο, την σάρκα και τον διάβολο. Διαβάζει πνευματικά βιβλία, βίους σύγχρονων γερόντων και Ρώσων αγίων.

Εξέφρασε την επιθυμία να συμμετέχει σε συναθροίσεις προσευχής και μελέτης των Γραφών. Συνομολόγησε στη συζήτηση με τον πατέρα Χ. πως τα προβλήματα που υφίστανται στον εκκλησιαστικό χώρο είναι πολλά.

Υπήρξε συμφωνία στο μέγα πρόβλημα πως έχουμε απομακρυνθεί απ' το πνεύμα των Αγίων Γραφών και της όντως παράδοσης των αρχαίων αδελφών και πατέρων Χριστιανών. Κλείσαμε την συζήτηση με πνεύμα αγάπης. 

Αν θέλει ο Κύριος ας έρθουμε σ' επαφή ξανά για το καλό των ψυχών μας! Αμήν! 

Άγιος Νικόλαος Αχρίδος (Βελιμίροβιτς).

Ο Άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς) γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1880 μ.Χ. στο χωριό Λέλιτς της κεντροδυτικής Σερβίας. Ήταν το πρώτο από τα εννέα τέκνα των ευσεβών αγροτών Δραγομίρου και Αικατερίνης. Ασθενικός στην σωματική του διαπλαση και κράση, επέδειξε από μικρός την ευφυΐα του, τη μεγάλη του αγάπη προς τον Θεό και την Εκκλησία και την κλίση προς τον μοναχικό βίο. Σπούδασε, παρά το γεγονός της μεγάλης πτωχείας της οικογένειάς του, στη θεολογική σχολή Βελιγραδίου, ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Θεολογίας στη Βέρνη της Ελβετίας (1908 μ.Χ.), διδάκτωρ στην Οξφόρδη της Αγγλίας (1909 μ.Χ.) και το Χάλλε της Γερμανίας (1911 μ.Χ.). Γνώριζε επτά γλώσσες, μεταξύ των οποίων και την ελληνική.

Ο Νικόλαος λάτρευε τον Θεό εξ όλης της καρδίας, ισχύος και διανοίας αυτού, και ο Θεός του έδωσε στόμα και σοφία ασυναγώνιστο και ακαταγώνιστο. Εκάρη μοναχός και χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στη μονή Ρακόβιτσα, κοντά στο Βελιγράδι, τον Δεκέμβριο του έτους 1909 μ.Χ. Είχε αρρωστήσει βαριά από δυσεντερία και έταξε, εάν ο Κύριος τον θεραπεύσει, να Του αφιερωθεί διά βίου με όλη του την ύπαρξη, όπως και έγινε.

Κατά την περίοδο 1915 - 1919 μ.Χ. απεστάλη στην Αμερική και στην Αγγλία, για να συντρέξει και να ενισχύσει τον πολύπαθο Σερβικό λαό. Το έτος 1919 μ.Χ. εξελέγη Επίσκοπος Ζίτσης στην κεντρική Σερβία και το έτος 1920 μ.Χ. μεταφέρθηκε στην Αχρίδα, όπου ανέπτυξε ένα τεράστιο ιεραποστολικό, ποιμαντικό, κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο.

Ο Επίσκοπος Νικόλαος, παρά την τεράστια μόρφωσή του και τα πολλά του χαρίσματα, διακρινόταν για την απλότητα του ήθους του, την καλοσύνη και την αγάπη του. Η αρετή, η οποία κατ' εξοχήν τον στόλιζε, ήταν η ταπείνωση. Η μελέτη των Πατέρων της Εκκλησίας και η συναναστροφή του με Αγιορείτες Πατέρες πλούτιζαν την πνευματικότητά του. Με τα συγγράμματά του και την πνευματική του καθοδήγηση ο λαός αναγεννιέται πνευματικά και ο μοναχισμός ανθίζει.

Το 1941 μ.Χ. οι αρχές κατοχής της χώρας του, οι Γερμανοί, τον συλλαμβάνουν, τον περιορίζουν και το 1944 μ.Χ. τον στέλνουν στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Νταχάου στη Γερμανία, όπου υπέστη πάνδεινα βασανιστήρια. Ο δούλος του Κυρίου βάσταζε τα στίγματα του μαρτυρίου στο σώμα του, που όλο είχε γίνει μια πληγή. Μάλιστα δέρμα στην πλάτη και στα πέλματα δεν υπήρχε.

Μετά την απελευθέρωσή του, το Μάιο του 1945 μ.Χ., δεν θέλησε πλέον να επιστρέψει στην πατρίδα του. Το τότε καθεστώς τον θεωρούσε ανεπιθύμητο πρόσωπο. Πήγε, λοιπόν, στην Αμερική και παρά την κλονισμένη υγεία του συνέχισε το φιλανθρωπικό κι ιεραποστολικό έργο του Χριστού. Δίδαξε στην ιερατική σχολή της μονής του Αγίου Σάββα στο Λίμπερτβιλ του Ιλλινόις και από το 1951 μ.Χ. εγκαταστάθηκε στη Ρωσική μονή του Αγίου Τύχωνος στην Πενσυλβάνια, όπου καθοδηγούσε τους μοναχούς και διηύθυνε το θεολογικό σεμινάριο της μονής. Οι δυσκολίες και τα προβλήματα δεν τον αποθάρρυναν ποτέ. Αισθανόταν έντονα την παρουσία της Θείας Πρόνοιας στο βίο του και αυτό του έδινε δύναμη, ανδρεία και χαρά.

Η προσευχή του ήταν αδιάλειπτη και έρεε ως ποταμός του παραδείσου. Πενθούσε αβίαστα και έχυνε δάκρυα μετάνοιας, παρακλήσεως, μεσιτείας και δοξολογίας. Προσευχόμενος το πρωί της Κυριακής του έτους 1956 μ.Χ. στο ταπεινό κελί του και προετοιμαζόμενος να λειτουργήσει, κοιμήθηκε με ειρήνη.

Το ιερό του σκήνωμα επέστρεψε στην Σερβία το 1991 μ.Χ.

Η μνήμη του εορτάζεται κάθε χρόνο στις 5 Μαρτίου.

Πηγή: saint.gr

Πηγή εικόνος αγίου: bp.blogspot.com

Άγιος Γεώργιος ο Νεομάρτυρας εκ Ραψάνης.

Ο Άγιος Νεομάρτυς Γεώργιος ανήκε σε ανώτερη κοινωνικά και οικονομικά οικογένεια της Ραψάνης. Ο πατέρας του ονομαζόταν Χατζηλάσκαρης και ήταν υιός του Αναστασίου Ψάλτου. Δεν είναι γνωστό όμως αν το Ψάλτου είναι επώνυμο ή ιδιότητα του Αναστασίου. Η μητέρα του Νεομάρτυρα είχε το όνομα Σμαράγδα και ήταν θυγατέρα του Θεόδωρου Σακελλαρίδου. Σε κωνικό πώμα παλαιάς - πριν το 1900 - αργυρής λειψανοθήκης, η οποία αντικατέστησε ακόμη παλαιότερη πρόχειρη και απλή κατασκευή, είναι χαραγμένα με κεφαλαία γράμματα ακριβώς τα εξής:

«Ο ΕΝΔΟΞΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΘΛΗΣΑΣ ΕΝ ΤΥΡΝΑΒΩ ΚΑΤΑ ΤΟ ΕΤΟΣ 1818 ΕΠΙ ΒΑΛΗ ΠΑΣΙΑ ΥΙΟΥ ΑΛΗ ΠΑΣΙΑ ΗΤΟΝ ΥΙΟΣ ΧΑΤΖΗ ΛΑΣΚΑΡΕΩΣ ΥΙΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΕΙΟΥ ΨΑΛΤΟΥ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΣ ΣΜΑΡΑΓΔΑΣ ΘΥΓΑΤΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΔΟΥ».

Δεν είναι γνωστό αν είχε ή πόσα αδέλφια είχε ο Νεομάρτυς. Όμως η παράδοση ομόφωνα παρουσιάζει τον Γεώργιο να συνδέεται συγγενικά με το λογιότατο κληρικό της Ραψάνης «παπά κυρ Χριστόδουλον» Καραζήση, που ήταν οικονόμος.

Ένα πωλητήριο έγγραφο του 1852 μ.Χ., το οποίο βρέθηκε μαζί με άλλα έγγραφα στην παλαιά βιβλιοθήκη που φυλασσόταν στην παλαιά και αρχοντική οικία Καραβασίλη, είναι αρκετά διαφωτιστικό. Σε αυτό παρουσιάζεται «ὁ ἐλάχιστος ἱερεὺς καὶ οἰκονόμος (Χριστόδουλος) υἱὸς Χατζηβασιλείου Καραζήση καὶ Κερασίνης θυγατρὸς παπὰ Ἀθανασίου Γεροπασχάλη» να πωλεί «πρὸς ἀνεψιὸν αὐτοῦ Βασίλειον Χαδούλη Γογούρα» κτήματα, τα οποία στο εξής «ὑπάρχουσιν… ἰδιοκτησίαι τοῦ ρηθέντος ἀνεψιοῦ αὐτοῦ Βασιλείου ἀναπόσπαστοι τὲ καὶ ἀναφαίρετοι παρὰ παντὸς ἑτέρου κληρονόμου αὐτοῦ καὶ τῆς μακαρίτιδος συζύγου αὐτοῦ Μαρίας Α. Χατζηλασκάρεως…».

Από αυτό συνεπάγεται το συμπέρασμα ότι ο Νεομάρτυς είχε τουλάχιστον μία αδελφή, τη Μαρία, τον δε παπά κυρ Χριστόδουλο Καραζήση, γαμπρό από την αδελφή του. Αξίζει να υπογραμμισθεί ότι την εξ αγχιστείας αυτή συγγένεια συμπλήρωσε η πνευματική, γιατί ο Χριστόδουλος υπήρξε διδάσκαλος του Γεωργίου. Μόνο δεν γνωρίζουμε ακριβώς ποια υπήρξε πρώτη ή εάν η μία συγγένεια προκάλεσε την άλλη.

Ο Γεώργιος παρουσιάζεται από την παράδοση ως τρόφιμος και απόφοιτος της ανωτέρου επιπέδου Σχολής Ραψάνης, στην οποία χρημάτισε διδάσκαλος και ο κυρ Χριστόδουλος Καραζήσης. Σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, η ορεινή κωμόπολη της Ραψάνης άκμαζε οικονομικά τον 18ο μ.Χ. αιώνα, όπως και ο Τύρναβος και τα Αμπελάκια. Είχε βιομηχανία, έκανε εξαγωγή εξαίρετου κρασιού και αποτελούσε πόλο έλξεως για τα γύρω χωριά του κάτω Ολύμπου.

Ενώ λοιπόν υπήρχαν οι οικονομικές προϋποθέσεις, ο λογιότατος και ιδιαίτερα δραστήριος Επίσκοπος Πλαταμώνος και Λυκοστομίου Διονύσιος, ο οποίος θεμελίωσε και προστάτευσε και τη σπουδαία Σχολή στα Αμπελάκια, προέβη στην ίδρυση και της εν λόγω Σχολής στη Ραψάνη το έτος 1767 μ.Χ. Ονομαστό υπήρξε το πνευματικό αυτό Ίδρυμα. Στην ακμή του συγκρινόταν με τις Σχολές των Μηλέων, της Ζαγοράς, των Αμπελακίων, του Τυρνάβου κ.α. Σε αυτή μαθήτευσαν και ο Βασίλειος ο Ραψανιώτης, ένας από τους άριστους μαθητές στην Αθωνιάδα Ακαδημία (1753 - 1758 μ.Χ.) του Ευγενίου Βούλγαρη και ο Ιωνάς Σπερμιώτης, ένας από τους διακεκριμένους δασκάλους εκείνης της εποχής και περιζήτητος γι' αυτό στη Μακεδονία και στη Θεσσαλία και άλλοι. Κατά την Επανάσταση και λίγο πριν από αυτή, σταμάτησε να λειτουργεί η Σχολή και επαναλειτούργησε το 1830 μ.Χ.

Με το δεδομένο ότι ο Νεομάρτυς άθλησε το 1818 μ.Χ., θα πρέπει να συμπεράνουμε με ασφάλεια ότι αποφοίτησε από τη Σχολή το 1815 - 16 μ.Χ. Αφού αποφοίτησε ο Γεώργιος από τη Σχολή, ασκούσε στην γενέτειρά του το επάγγελμα του γραμματοδιδασκάλου με ζήλο ένθεο και νεανικό σφρίγος, εμπνέοντας τους νεαρούς μαθητές του και δημιουργώντας στις αδιαμόρφωτες ψυχές τους ζωηρά ιερά και εθνικά βιώματα.

Αναφέραμε πριν ότι η Ραψάνη αποτελούσε πόλο έλξεως για τα χωριά του κάτω Ολύμπου. Αυτό συνέβαινε για πολλές δεκαετίες μέχρι και τις αρχές του 20ου μ.Χ. αιώνα. Και βέβαια όχι μόνο για την υλική ευπορία και την εμπορική και βιομηχανική της κίνηση, αλλά και για την πνευματική της άνθηση και καλλιέργεια των γραμμάτων, όπως ελέχθη. Αποτελούσε αφορμή καυχήσεως για ένα γονέα να αποστέλλει για σπουδές τον υιό του στη Ραψάνη. Την εποχή εκείνη, για την οποία κάνουμε λόγο, τα παραποτάμια χωριά της περιοχής κατοικούνταν ως επί το πλείστον από Οθωμανούς, που συναλλάσσονταν, μέχρι και συνδέονταν ακόμη σε περιορισμένη βέβαια κλίμακα, με Έλληνες Χριστιανούς.

Ένας από τους Οθωμανούς, κάτοικος της κωμοπόλεως Δερελί (Γόννοι) και οικογενειάρχης, επιθυμώντας ο υιός του να τύχει αξιόλογης παιδείας, τον απέστειλε οικότροφο σε φίλο του που διέμενε στη Ραψάνη. Άρχισε έτσι το τουρκόπουλο να παρακολουθεί και να μαθαίνει τα στοιχειώδη γράμματα μαζί με τα ελληνόπουλα, στα πόδια του γραμματοδιδάσκαλου Γεωργίου.

Ο μικρός Αγαρηνός προσαρμόστηκε σύντομα στο κλίμα του σχολείου και συναγωνιζόταν τους συμμαθητές του, ενθαρρυνόμενος και από τον διδάσκαλό του, ίσως τυγχάνοντας από εκείνον και ιδιαίτερης φροντίδας.

Με το δεδομένο ότι αιώνες πριν η Ελληνική παιδεία με δυσκολία διαχωριζόταν από τη χριστιανική κατήχηση, ο μικρός αλλοεθνής, συγχρόνως προς την ελληνική εκπαίδευση, λίγο - λίγο αλλά σταθερά επηρεαζόταν από τη χριστιανική πίστη και ζωή. Σε αυτό ασφαλώς και αποφασιστικά συνέβαλε και η προσωπικότητα του δασκάλου του. Συνέβαλε όμως και η γοητεία των εκκλησιαστικών Ακολουθιών, τις οποίες ως αυτοπρόβλητος κατηχούμενος παρακολουθούσε.

Αλλά η σημειούμενη αλλαγή του μικρού Αγαρηνού, στα φρονήματα, τις πεποιθήσεις και τα ήθη, δεν ήταν δυνατόν να μείνει απαρατήρητη. Αρχικά στο οικογενειακό του περιβάλλον, κάθε φορά που μετέβαινε για διακοπές στο Δερελί, και στη συνέχεια στο συγγενικό και ευρύτερο κύκλο γινόταν αισθητή η μεταβολή, κάτι που δημιουργούσε ανησυχίες και ερέθιζε τους Οθωμανούς. Αλλά η πρόκληση έγινε μεγαλύτερη και η δυσφορία των Αγαρηνών αφόρητη, όταν με τον καιρό ο μικρός και αυθόρμητος προσήλυτος όχι μόνο εκφραζόταν με εκτίμηση για τα ιερά των Ρωμιών, αλλά και, αντιδιαστέλλοντας αυτά προς τα αντίστοιχα των ομοεθνών του, υποτιμούσε τα ιερά των Μωαμεθανών και τα περιφρονούσε.

Όπως ήταν επόμενο, όσοι εξοργίσθηκαν αναζήτησαν τον ένοχο της «προσβολής». Τον εντόπισαν στο σχολείο της Ραψάνης. Τον έσυραν δέσμιο για τα περαιτέρω στον Τύρναβο, όπου από το 1811 μ.Χ. είχε έδρα του ο διορισμένος Σατράπης της Θεσσαλίας, Βελή Πασάς, υιός του Αλή Πασά του Τεπελενλή, αφού η Υψηλή Πύλη τον μετέθεσε εκεί από την Πελοπόννησο.

Η κατηγορία εναντίων του κατηγορουμένου ήταν συγκεκριμένη, σαφής και, σύμφωνα με όσα ίσχυαν στους Οθωμανούς, βαρύτατη: απόπειρα εκχριστιανισμού μουσουλμανόπαιδος. Αυτό και μόνο, ανεξάρτητα του αποτελέσματος της προσπάθειας, συνεπαγόταν ανελέητη καταδίκη σε μαρτυρικό θάνατο.

Στον Τύρναβο είχε την έδρα του Στρατοδικείο. Δεν είναι, εν τούτοις, γνωστό αν τον Γεώργιο τον δίκασε στρατοδίκης, προσωπικά ο Βελή Πασάς, κάποιος άλλος μουλάς (δικαστής) ή δικαστήριο με πολυμελή σύνθεση, όπως και στην περίπτωση του Γεδεών, που μαρτύρησε το ίδιο έτος στον Τύρναβο.

Γνωστό είναι ότι η διαδικασία ήταν σύντομη και τελεσίδικη. Η απόφαση δεν ήταν η προβλεπόμενη και η συνηθισμένη σε παρόμοιες αφορμές: εκτέλεση διά βασανισμού. Συγκεκριμένα ο Νεομάρτυς Γεώργιος αποκεφαλίσθηκε, αφού προηγουμένως υπέστη πολλά και ποικίλα οδυνηρότατα μαρτύρια.

Τον έκλεισαν σε πυρακτωμένο λουτρό, γυμνό από το κεφάλι μέχρι τα πόδια. Τον τρύπησαν με σιδερένια νύχια. Του κάρφωσαν τα πόδια σε πέταλα. Τον διαπόμπευσαν σε όλο τον Τύρναβο. Τον κάρφωσαν σε τετράγωνο στύλο ίσο στο ύψος με τον Μάρτυρα και αφού τον περιτύλιξαν με σχοινιά βουτηγμένα στην πίσσα, στη νάφθα (ακάθαρτο πετρέλαιο) και σε άλλα ελαιώδη και οινοπνευματώδη υγρά, τον παρέδωσαν στη φωτιά. Όμως με τη Χάρη του Θεού, προς ενίσχυση του Αγίου, ο Μάρτυρας δεν έπαθε τίποτα.

Στις ιστορήσεις των εικόνων παρουσιάζονται συμπληρωματικά και άλλες σκηνές βασανισμών. Στραγγαλισμοί, εξαρθρώσεις, κτυπήματα με το σπαθί, μέχρι και τοποθέτηση πυρακτωμένου σιδερένιου στεφανιού πάνω στο γυμνό σώμα του Νεομάρτυρος.

Στις ιστορήσεις των εικόνων, επίσης, παρουσιάζεται ο αθλητής της πίστεως Γεώργιος, έχοντας το κεφάλι στους ώμους, να μεταφέρεται προς ενταφιασμό, παρουσία κάποιου ιερέα ονόματι Δημητρίου που θυμιάζει και ο οποίος είχε προσκληθεί και διαταχθεί ειδικά για το λόγο αυτό. Σύμφωνα με άλλη παράδοση ο Νεομάρτυς αποκεφαλίζεται προτού προλάβει να πεθάνει από τα μαρτύρια που ήδη είχαν γίνει. Σε αυτό συνηγορεί και το γεγονός ότι μεταξύ των ιερών λειψάνων του Αγίου δεν υπάρχει η αγία του κάρα, αφού εξαφανίσθηκε από τους Αγαρηνούς.

Το έτος της αθλήσεως του Νεομάρτυρα Γεωργίου είναι το 1818 μ.Χ. Τότε ο Άγιος βρισκόταν στο εικοστό, τουλάχιστον, έτος της ηλικίας του.

Από τα υπάρχοντα στοιχεία υποδηλώνεται ότι η αρχή του μαρτυρίου έγινε σε κάποιο διοικητικό κτίριο στον Τύρναβο. Ίσως, όπως και του Οσιομάρτυρα Γεδεών, «εἰς τὸ τοῦ Ἡγεμόνος Παλάτιον». Ακολούθως και «ἐπειδὴ τοὶς ἀνωτέρω βασάνοις οὐκ ἐνέδωκε (ὁ Γεώργιος), δι’ ἐπιταγῆς τοῦ Βαλῆ πασιᾶ, δι’ ὤλου τοῦ Τυρνάβου πομπευθεῖς καὶ τοῦ ποταμοῦ (Τιταρησίου) περαιωθεῖς…», οδηγήθηκε στη δεύτερη και σκληρότερη φάση των βασανιστηρίων του. Γι' αυτό και ήταν άλλοι δήμιοι εκεί, ο Αγά Σεβράνι και κάποιος Φράγκος.

Από τα παλαιότατα χρόνια μέχρι και σήμερα, από τη μεριά του Τιταρησίου (ή Σαλαμπριά αποκαλούμενου) ποταμού, υπήρχαν στρατώνες. Εκεί λοιπόν και κοντά στη μακρά γέφυρα, άθλησε και ενταφιάσθηκε ο Νεομάρτυς Γεώργιος. Η άποψη αυτή ενισχύεται και από το λόγο ότι και στις δύο ιστορήσεις στις άγιες εικόνες, στα πόδια του Αγίου εικονίζεται η εν λόγω γέφυρα.

Την πρώτη ήδη εκείνη νύχτα είδαν οι Τούρκοι σκοποί των στρατώνων «οὐρανομήκη» στήλη φωτός, που σημάδευε τον τάφο του Νεομάρτυρα. Την επόμενη ενημέρωσαν γι' αυτό τους προϊσταμένους τους. Εκείνοι και με τα ίδια τα μάτια τους διαπίστωσαν την φωτοφάνεια και κατά την δεύτερη νύχτα και ανέφεραν σχετικά την επόμενη στον Βελή πασά, τον οποίο και προκαλούσαν, εάν επιθυμούσε, να διαπιστώσει και προσωπικά το εξαίσιο φαινόμενο.

Εκείνος ο υπερφίαλος, αφού απαξίωσε να ασχοληθεί με το συγκεκριμένο γεγονός, διέταξε να προσκληθούν το συντομότερο στη Ραψάνη οι συγγενείς του Νεομάρτυρα, να ξεθάψουν και να παραλάβουν το ιερό σκήνωμά του, πράγμα το οποίο και έγινε.

Μετά από λίγο καιρό, με πολλή ευλάβεια και κατάνυξη, τα άγια λείψανα μετακομίσθηκαν από το κοιμητήριο της Ραψάνης, το οποίο ήταν στο χώρο γύρω από το ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στην ευρύχωρη αρχοντική οικία Καραζήση που βρισκόταν κοντά.

Εκεί βρίσκονται μέχρι σήμερα θησαυρισμένα σε ειδικά γι' αυτό τον σκοπό αφιερωμένο δωμάτιο, το οποίο φωτίζεται από άσβεστο καντήλι με ιλαρό φως και είναι προσιτό σε κάθε ευλαβή προσκυνητή.

Πραγματικά, εφαρμόστηκαν πλήρως και οι λόγοι του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, τους οποίους έγραψε στο Νέο Μαρτυρολόγιο και τους απηύθυνε προς τους Νεομάρτυρες: «Τὰ τίμια λείψανά σας θέλει δοξάσει (ὁ Θεός) ἐδῶ κάτω εἰς τὴν γῆν ἢ μὲ τὴν ἐπιφάνεια τοῦ Φωτός του ἢ καὶ μὲ ἄλλα σημεῖα καὶ θαύματα, καθὼς ἤθελε κρίνει ἡ θεία δικαιοσύνη Του, ἢ τὸ ὀλιγώτερον ὀλιγώτερον θέλει τὰ τιμήση μὲ τὴν παρὰ τῶν Χριστιανῶν προσκύνησιν καὶ εὐλάβειαν…»

Η μνήμη του εορτάζεται κάθε χρόνο στις 5 Μαρτίου.

Ἀπολυτίκιον

Ήχος α'.

Της Ραψάνης τόν γόνον καί θερμόν αντιλήπτορα, και νεοφανή στρατιώτην, του των όλων δεσπόζοντος, Γεώργιον τον Νέον αθλητήν, τιμήσωμεν εν ύμνοις οι πιστοί· πάσαν χάριν γαρ παρέχει παρά Θεώ, τοις προς αυτόν κραυγάζουσι· δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου, πάσιν ιάματα.

Πηγή: saint.gr

Άγιος Ιωάννης ο Νεομάρτυρας εκ Βουλγαρίας (1775 - 1784)

Σταυρόν τι τυποίς ω Iωάννη μάκαρ;

Ότι μαθητής ειμί φησι Kυρίου.

 

Ο Άγιος Νεομάρτυς Ιωάννης καταγόταν από τη Βουλγαρία και ήταν ωραίος στην όψη και εγγράμματος. Κάποτε ενεπλάκη σε μια περιπέτεια και αρνήθηκε τον Χριστό. Αισθανόμενος όμως τύψεις για την αποστασία του, έφυγε από τη Βουλγαρία και ήλθε στο Άγιον Όρος, όπου έκανε υπακοή σε κάποιον ανάπηρο κατά το ένα χέρι μοναχό στη Λαύρα του Αγίου Αθανασίου.

Σε ηλικία 18 ετών αναχώρησε από το Άγιον Όρος και ήλθε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί ενδύθηκε τουρκικά ενδύματα και εισήλθε στο ναό της Αγίας Σοφίας, που είχε μετατραπεί σε τέμενος (τζαμί). Ενώπιον των Τούρκων έκανε τον σταυρό του και προσκύνησε στο ναό χριστιανοπρεπώς.

Οι Τούρκοι αμέσως τον συνέλαβαν και τον πίεσαν να αρνηθεί τον Χριστό. Ο Άγιος Ιωάννης με πνευματική ανδρεία ομολόγησε την πίστη του στην πατρώα ευσέβεια. Έτσι τον αποκεφάλισαν στην αυλή του ναού της του Θεού Σοφίας το έτος 1784 μ.Χ.

Η μνήμη του εορτάζεται κάθε χρόνο στις 5 Μαρτίου.

Πηγή: saint.gr

Κηρύγματα εκ του πονηρού.

  

Η καρδιακή προσευχή είναι ο πυρήνας της πνευματικής ζωής ενός Χριστιανού της ορθόδοξης πίστης. Όλα περιστρέφονται γύρω από την συνεχή κοινωνία μετά του Θεού. Ο πλούτος αυτός δεν υπάρχει σ' άλλες ομολογίες, οι οποίες επειδή έχουν απομακρυνθεί από την ορθή ερμηνευτική της Γραφής, δεν γνώρισαν την εσωτερική ζωή που αποκτά ο αληθινός μαθητής του ευαγγελίου του Ιησού Χριστού.

Πηγή εικόνος: pinimg.com

Δυστυχώς όσο προχωρούν οι καιροί τόσο τα πράγματα γίνονται χειρότερα. Οι πλάνες πληθαίνουν, κάποιοι κληρικοί παρασύρονται και ο λαός καθεύδει. Εξαιρέσεις υπάρχουν πάντα και παντού. Βεβαιώνουν τον κανόνα. Πολλοί ακροατές δεν έχουν γνώσεις ευαγγελίου, ορθοδόξων όρων και ορίων και κολακεύονται τα ώτα τους από ρασοφόρους που μιλούν με σύγχρονο λόγο μεν, αλλά και με πλάνες ιδέες δε.

Εμφανίζονται στο διαδίκτυο ομιλητές με τίτλους σπουδών και πολλούς ακροατές. Όταν κάποιος ακούσει μετά προσοχής όσα λένε, με λύπη διαπιστώνει πως ο διάβολος έχει βρει φερέφωνα του μέσ' απ' το ράσο. Παλαιό το φαινόμενο, σχεδόν όλες τις πλάνες και τις αιρέσεις, ιερείς και επίσκοποι τις γέννησαν, άλλοτε και μοναχοί, κι ο λαός ακολουθούσε τις ''αυθεντίες'' κάθε εποχής. Λίγοι πάντα οι πατερικώς λογικοί, οι μετριοπαθείς, οι μή προσκoλλημένοι σε πρόσωπα και κατεστημένα. Λίγοι οι μή ελπίζοντες σ' ανθρώπους κι ανθρώπινα σύνολα.

Ελάχιστα παραδείγματα εκ των πολλών πλανών που διαδίδονται ως δηλητήρια, αναμεμιγμένα με λόγο ευαγγελίου και λόγο πατερικό. 

Άλλοι στρέφονται κατά της Αγίας Τριάδος, όχι δογματικώς, αλλά εικονολογικώς. Εικόνες της παράδοσης, που αιώνες τις προσκυνούσαν οι άγιοι, τώρα αμφισβητούνται από νεοφανείς -επιφανειακώς θεολογούντες- εικονολόγους, οι οποίοι δεν παρουσιάζουν και τις θέσεις αγίων που ακυρώνουν την πλάνη τους. Αντιθέτως κάνουν αβάσιμες ερμηνείες πάνω στην απεικόνιση της Αγίας Τριάδος χωρίς να δίδουν πηγή, δηλαδή ποιός άγιος ή ποιοί άγιοι πρωτοδιατύπωσαν τις ερμηνείες που μας μεταφέρουν, ως δήθεν ορθόδοξη θεολογία της εικόνος.

Η εικόνα της Αγίας Τριάδος που οι νεοεικονομάχοι θεωρούν παπική και διδάσκουσα το φιλιόκβε! Τόσους αιώνες οι άγιοι δεν είπαν λέξη για την εικόνα, τώρα θα διορθώσουν τους αγίους οι νέοι εικονολόγοι; Στα πρακτικά της 7ης οικουμενικής γίνεται αναφορά για πολλές εικόνες της Αγίας Τριάδος, όχι μόνο για μία όπως υποστηρίζουν οι νεοεικονομάχοι. Η αίρεση της εικονομαχίας έχει αναθεματιστεί από την παραπάνω σύνοδο.

Πηγή εικόνος: bp.blogspot.com

Οι σύγχρονοι νεοεικονομάχοι διατυπώνουν την παράξενη θέση πως δήθεν η εικόνα αυτή προωθεί την αίρεση του φιλιόκβε! Αλλά δεν μας λένε που βρήκαν αυτή την ερμηνεία, ποιός άγιος υποστήριξε κάτι παρόμοιο ή ίδιο, ποιά σύνοδος αποφάνθηκε εν Αγίω Πνεύματι και εξέφρασε εν  συνόδω την ερμηνεία αυτή; Κάποιοι υποστηρίζουν πως δήθεν η εβδόμη οικουμενική σύνοδος καταδικάζει την εν λόγω απεικόνιση. Δεν μας έχουν παρουσιάσει, εμάς τουλάχιστον, που βρίσκεται αυτή η καταδίκη καταγεγραμμένη να την δούμε κι εμείς. Η εικονομαχική πλάνη εναντίον της εικονίσεως αυτής έχει εξαπλωθεί αρκετά από αδαείς θεολογούντες. Όπως πολλές αιρέσεις και αυτή είναι εισαγώμενη εκ του εξωτερικού.

Άλλος προσκαλεί τους Χριστιανούς να προσέλθουν στην θεία ευχαριστία χωρίς τις απαραίτητες πνευματικές βάσεις. Όσα διδάσκει η Γραφή και όσα τόσους αιώνες λένε οι άγιοι της εκκλησίας μας, παραγκωνίζονται εν ονόματι ενός νέου ουδέτερου χριστιανισμού, στην ουσία εγωϊστικού ιδεολογισμού, ώστε να νιώσουν όλοι καλά, κι ας μην είναι πνευματικώς καλά, βάσει της Γραφής και της διδαχής των αγίων. Είναι ευαγγελικό το κάλεσμα συμμετοχής στην θεία κοινωνία, χωρίς την κάθαρση σώματος και καρδίας από πάθη και μάλιστα βαριά όπως τα σαρκικά; Οι άγιοι διδάσκουν τ' αντίθετα από κάποιους διάσημους και δήθεν επίκαιρους ομιλητές, δυστυχώς και ρασοφόρους.

Τέτοιου είδους ιεροκήρυκες είν' αναμενόμενο να έχουν πλήθος οπαδών, να είναι αρεστοί, αφού ούτε για κόλαση μιλούν, ούτε για κρίση, ούτε για δυσάρεστα θέματα που δεν κολακεύουν τα ώτα. Με κηρύγματα ψυλογικής κατεύθυνσης, εγκεφαλικά και ρηχά, μετάνοια δεν έρχεται, δάκρυ για τις αμαρτίες μας δεν γεννιέται, στα γόνατα δεν πέφτουμε να κλάψουμε τις αμαρτίες μας και να ζητήσουμε θεραπεία από τον μόνο ιατρό των ψυχών και των σωμάτων μας, τον Ιησού Χριστό. 

Ένα συναισθηματικό κύμα αναδύεται στην ακρόαση τέτοιων ανούσιων ομιλιών και η ζωή συνεχίζεται με τα πάθη μας σε άνθηση και λίγο Χριστό σε μιάν άκρη του εικονοστασίου.

Άλλοι πλανήθηκαν και πρόσθεσαν ως απαραίτητο όρο για τη σωτηρία και την εκκλησιαστική κοινωνία με άλλους, το ημερολόγιο! Μήπως ο Κύριος ήρθε να μας σώσει διδάσκοντας μας για ημερολόγια; Αντιθέτως με την συμπεριφορά του και το κήρυγμα του ανέδειξε την τυπολατρική εμμονή των ιουδαίων στο Σάββατο και είπε ''το σάββατο έγινε για τον άνθρωπο όχι ο άνθρωπος για το σάββατο''. Μία πρόταση που τα λέει όλα.

Άλλοι πίστευσαν σε προτεσταντικές πλάνες εισαγώμενες από τις ΗΠΑ και διαδίδουν πως πριν τον αντίχριστο έχει ξεκινήσει το χάραγμα. Ταυτίζουν το χάραγμα με τις πάσης φύσεως ηλεκτρονικές κάρτες που κυκλοφορούν δεκαετίες ήδη στο εξωτερικό και στη χώρα μας. Δεν έχουν μελετήσει ως φαίνεται την θεόπνευστη Αποκάλυψη του Ιωάννου το 11ο και το 13ο κεφάλαιο, και τον όσιο Εφραίμ τον Σύρο, το έργο του ''Λόγος στην παρουσία του Κυρίου, και για την συντέλεια του κόσμου και στην παρουσία του Αντιχρίστου'', 4ος τόμος, Ασκητικά, σελ. 118-119, ''Το περιβόλι Της Παναγιάς'', 1992. Εκεί είναι ξεκάθαρο πως υπάρχει ένα χάραγμα κι όχι πολλά. Κι αυτό το χάραγμα θα είναι το όνομα του ανόμου ή ο αριθμός που θα εξάγεται απ' τ' όνομα του. 

Χωρίς λοιπόν το πρόσωπο που θα είναι ο άνομος δεν μπορεί να υπάρξει χάραγμα. Κι όλα αυτά αφού έρθουν οι δύο προφήτες και μάρτυρες του Θεού, Ηλίας και Ενώχ, οι οποίοι θα κηρύττουν μετάνοια σε όλα τα έθνη και αφού ο άνομος θα τους φονεύσει μετά από 1260 μέρες που θα κηρύττουν. Αυτά λένε η θεόπνευστη Αποκάλυψη και οι άγιοι που μίλησαν γι' αυτό το βιβλίο της Αγίας Γραφής. Αντί αυτών τον ορθοδόξων λόγων όμως, πολλοί πιστοί δυστυχώς και κληρικοί, κηρύττουν αυτά που έγραφαν την δεκαετία του 1980 οι αιρετικοί προτεστάντες. Μάλλον δεν το γνωρίζουν κι έχουν παρασυρθεί. Αν γνώριζαν πως οι αιρετικοί πρώτοι άρχισαν να διαδίδουν τέτοιες αντιβιβλικές διδασκαλίες αποκλείεται να τις υιοθετούσαν και να τις αναμετέδιδαν. 

Άλλοι δογματοποίησαν την νηστεία και την μετέτρεψαν σε αυτοσκοπό από μέσον κάθαρσης. Δεν ασχολούνται με το εσωτερικό του πονεμένου πιστού αλλά μετέτρεψαν σε τύπους και εξωτερικά σχήματα ευσέβειας, απαραίτητα μέσα κάθαρσης όπως η νηστεία. Με την ποιμαντική τους διώχνουν μακρυά τους πιστούς που αναζητούν συμπόνοια, κατανόηση, αγάπη. Ασχολούνται μονίμως με την ανθρώπινη θρησκεία των τύπων, αν ο πιστός έχει μουστάκι, αν νήστεψε το λάδι τόσες ημέρες ή λιγότερες, αν έκανε τόσες μετάνοιες ή όχι, κι έχουν λησμονήσει το ουσιαστικό μήνυμα του Ιησού. Ίσως δεν το γνώρισαν και ποτέ λόγω ακατάλληλου πνευματικού οδηγητή.

Η αληθινή πληρότητα πηγάζει από τον σταυρό του Κυρίου. Εκεί ο Ιησούς έσωσε τον άνθρωπο από την μόνη πραγματική σκλαβιά, την σκλαβιά της αμαρτίας. Με το θείο αίμα του μας θεράπευσε απ' τις αμαρτίες μας. 

Αλλά η πληρότητα, η ευτυχία της εν Χριστώ ζωής, δεν είναι μία συναισθηματική αυταπάτη χαράς και επιπολαιότητας. Είναι μία αρχή αγώνα χωρίς αγωνία, με συμπαραστάτη τον νικητή του θανάτου, τον ζωντανό Ιησού. Αγώνα για εκκοπή των παθών μας, του θελήματος μας, του εγώ μας, της πλάνης μας, της μέχρι χθές κενής ζωής μας. 

Ο Χριστός, μας γεμίζει όταν φτιάξουμε χώρο εμείς για τους άλλους, εχθρούς και φίλους.

Πηγή εικόνος: bp.blogspot.com

 Άλλοι είναι αδιάφοροι, ακούν τους πιστούς, απαντούν κάτι βολικό ή πρόχειρο, συνεχίζουν τις καθημερινές εφημερίες τους μέχρι να έρθει η ώρα της σύνταξης και έτσι πορεύονται. 

Άλλοι νοιάζονται για το πόσο λαό θα μαζέψουν στην τάδε ετήσια τελετή που είναι γνωστή σ' όλη την πόλη, νοιάζονται οι ιερείς τους να είναι ενδεδυμένοι τις καλές τους στολές, κι αναλίσκουν τις μέρες τους για να έχουν μουσικές συνοδείες, συμμετοχή πλήθους πιστών, νέους με παραδοσιακές ενδυμασίες, μοναχικά τάγματα, λάβαρα και λοιπά κατά την γνώμη μας, ανούσια πράγματα.

Το ευαγγέλιο είναι σταυρικό, δεν είναι ένα κράμα κοσμικής ζωής και τυπικής συμμετοχής σε λιτανίες και προσκυνήματα, με ποιμένες που αναπαύουν τα πάθη και τις ιδέες μας και γι' αυτό είναι καλοί, φωτισμένοι, άγιοι. 

Ανάπαυση στο πάθος προσφέρει και μία αγωνιώδης τυπολατρική ενασχόληση με την ακραία νηστεία και άσκηση σε σημείο που όσο ασχολούνται οι πολλοί με την ηδονή της γεύσης και την πλήρωση της κοιλίας, άλλο τόσο ασχολούνται εκείνοι με την ποσότητα του φαγητού μετρώντας γραμμάρια, με την σύνθεση των φαγητών, με την εύρεση βοτάνων ως πανάκεια και με την αποφυγή των ιατρών και της επιστήμης, κάτι που ο μέγας Ιωάννης ο Χρυσόστομος το χαρακτηρίζει πλάνη, καθότι ο άγιος εξηγεί πως όποιος καταφεύγει στους ιατρούς είναι σαν να καταφεύγει στον Θεό αφού και την ιατρική ο Θεός μας την έδωσε. 

Άλλη πνευματική ασθένεια της εποχής μας, η παθητική και συναισθηματική παρουσία σε θρησκευτικούς κύκλους που δεν μας αλλάζουν την ζωή ώστε να μοιάζει με την ζωή του Χριστού. Κάτι τέτοιο είναι άχρηστο ακόμη και ολέθριο. Αυταπατώμεθα πως είμαστε πιστοί, ενώ είμαστε απλώς οπαδοί κάποιων προσώπων γιατί μας αγγίζει το κήρυγμα τους, λόγω ρητορικής, λόγω γνώσεων, λόγω του ότι δεν μας τρομάζει με τον θάνατο και την κρίση της ψυχής μας, κάτι που είτε μας αρέσει είτε όχι θα το περάσουμε όλοι. 

Κι αυτό δεν πρέπει να τρομάζει έναν αληθινό Χριστιανό διότι ο Κύριος μας άνοιξε τον δρόμο προς την βασιλεία του Πατέρα, με το ίδιο του το αίμα, το οποίο έδωσε στον σταυρό για εμάς. Δεν υπάρχει λόγος να μην γίνονται αναφορές στην μέλλουσα κρίση και την κόλαση, αφού ο Κύριος Ιησούς, μας έχει ελευθερώσει από την σκλαβιά της αμαρτίας με το αίμα του και την άφεση των αμαρτιών που η σταυρική θυσία του μας πρόσφερε μιά για πάντα. 

Αρκεί μόνο να δεχθούμε την σωτήρια οικονομία του Θεού για το ανθρώπινο γένος κι εμάς προσωπικά. Να μετανοήσουμε για τις αμαρτίες μας, να εξομολογηθούμε και ν' ακολουθήσουμε τον Ιησού σηκώνοντας τον σταυρό μας πίσω από 'κείνον. Γνωρίζει ο παντογνώστης Θεός ποιόν σταυρό μπορούμε ν' αντέξουμε και αυτόν θα μας δώσει.

Αν δεν κάνουμε καθημερινή κατάδυση μέσα μας δεν θα δούμε το σκοτάδι των παθών μας. Δεν θα δούμε ποιοί είμαστε, να καθαρίσουμε τον εσωτερικό μας τόπο. Η νηπτική εργασία, η εσωτερική εργασία του πιστού ορθοδόξου έγκειται στην συνεχή προσευχή εκζήτησης ελέους.

Χωρίς το έλεος του Χριστού δεν μπορούμε να κάνουμε βήμα. Ο ίδιος μας το είπε, ''Χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα''. 

Μέσ' απ' την καρδιά μας ας λέμε, ''Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησε με''. Σε κάθε μας αναπνοή!

Η σπάνια πια εμφάνιση σε κηρύγματα διασήμων ομιλητών, λέξεων κι εκφράσεων όπως: θανάσιμη αμαρτία, κόλαση, μετάνοια, δάκρυα μετανοίας, κάθαρση, ταπείνωση, αυτομεμψία, νήψη, καρδιακή προσευχή, μνήμη θανάτου, εσωτερική εργασία, μυστική ζωή, αιώνιο πύρ, μνήμη της κρίσεως και τόσων άλλων, είναι έργο του διαβόλου. Απόδειξη, πως αυτές τις λέξεις τις χρησιμοποιούσαν οι πατέρες των παλαιοτέρων εποχών, ιδιαίτερα οι νηπτικοί, που έργα τους υπάρχουν στην Φιλοκαλία. Υπάρχουν και λίγοι σύγχρονοι μας κήρυκες που δεν έχουν απομακρυνθεί από το πνεύμα της ορθόδοξης ερμηνευτικής, αλλά είναι οι σπάνιες φωτεινές εξαιρέσεις.

Αναρωτιούνται πολλοί γιατί βιώνουμε όσα βιώνουμε ως έθνος, ως χριστιανοί, ως πιστοί, ως εκκλησιαστικό σώμα. Αν σκύψει κανείς μ' ευαγγελικό πνεύμα στις ομιλίες ορθοδόξων σύχρονών μας ομιλητών και στο καθεστώς που υπάρχει στην σημερινή έκφραση της κατεστημένης ορθοδοξίας θα διαπιστώσει πως σε σύγκριση με τις ομιλίες των αρχαίων πατέρων που διασώθηκαν γραπτές και στην ορθοδοξία που βίωναν και μαρτυρούσαν οι αρχαίοι πατέρες, έχουμε μία απόσταση όχι ασήμαντη.

Πιο συγκεκριμένα, αν ασχοληθούμε με τις τοπικές εκκλησίες και την δομή τους θα δούμε ν' απέχουν κατά πολύ απ' το αποστολικό ιδεώδες του Παύλου, ο οποίος γράφει για τον εαυτό του και τους άλλους αποστόλους, πως είναι διάκονοι των πιστών με σκοπό να τους οδηγήσουν στον Κύριο. Είναι διάκονοι οι σημερινοί ποιμένες ή είναι εξουσιαστές; Η εξουσία τους είναι οικοδομητική για το σώμα του Χριστού, δηλ. την εκκλησία των πιστών, στις βάσεις μίας πατρικής αλλά θυσιαστικής σχέσης για τους πιστούς ή είναι άσκηση διοικητικών εξουσιών και καθηκόντων;

Μέσ' απ' την εξουσία αυτή όπως διαμορφώθηκε στο διάβα των αιώνων, οι ομιλίες, τα κηρύγματα, η ποιμαντική, μήπως απέκτησαν μία βαρύτητα μή αμφισβήτησης; Ο λαός του Θεού θέλει να γνωρίσει άμεσα τον σωτήρα του ή έχει εθιστεί στην ανεύθυνη θέση του υπάκουου ακόλουθου; Μήπως επιβάλεται επιτέλους η εκκλησία, δηλ. το σώμα των πιστών να ματώσει πνευματικώς για να ξαναβρεί τον ευαγγελικό δρόμο της σωτηρίας; Μήπως πρέπει να ερευνά ο κάθ' ένας μας, με δάκρυα και προσευχή, να βρει όντως πνευματικό πνευματοφόρο; Διότι αν ο πνευματικός δεν είναι πνευματικός άνθρωπος μήπως κάνει ζημιά στον μαθητή του;

Θα ρωτήσει κάποιος, ''είναι ο λαός έτοιμος για προσωπική έρευνα κι άμεση επαφή με τον Κύριο;'' Η απάντηση είναι πως δεν πρέπει ν' αναμένουμε ιδανικές συνθήκες για ν' αγωνιστούμε εν πνεύματι και αληθεία. Πρέπει σήμερα, τώρα να ξεκινήσει ο κάθε ορθόδοξος πιστός να μελετά την Γραφή, να προσεύχεται όσο μπορεί, όπου μπορεί, στο ταξί, στο άρμεγμα, στο λεωφορείο, στο μετρό, στο χωράφι, στο εργοστάσιο, στο μαγαζί, στο σπίτι, στο σαλόνι, στον περίπατο, στο γυμναστήριο. Πρέπει να μετατρέψουμε τα σπίτια μας σε ασκητήρια προσευχής, και νηστείας όπως μπορεί ο καθένας αναλόγως των προβλημάτων υγείας που ίσως έχει. 

Πρέπει να γίνουμε ναοί του Αγίου Πνεύματος. Απομακρυνόμενοι από την κοσμική αντίληψη ζωής. Τηλεόραση με τις ώρες, κομπιούτερ μέχρι το ξημέρωμα, ξενύχτια με χορούς και σαρκικές απολαύσεις, πολυτέλεια βίου, καρναβάλια, ασωτείες και χριστιανική ζωή μέσα σε όλ' αυτά δεν συμβαδίζουν.  

Τώρα πρέπει να κάνουμε μία δυναμική στροφή ζωής, επιστροφής στο ευαγγέλιο του Ιησού. Ζωή ευαγγελική ισούται με πνευματική εσωτερική εργασία, με καρδιακή απομάκρυνση απ' το διαβολικό πνεύμα που κυριαρχεί γύρω μας. Από τις διαφημίσεις και τον τρόπο σκέψης που μας επιβάλλουν όλα κι όλοι στο κοσμικό περιβάλλον που κινούμαστε, μέχρι ακόμη και στον τρόπο που στεκόμαστε όταν μόνοι μας ξεκουραζόμαστε στο σπίτι. Γίνε απόστολος του Χριστού ακόμη και με τον τρόπο που περπατάς. Όχι ευσεβιστικά, να το βιώνεις, να ζεις την συγκέντρωση μέσα σου. Εσύ είσαι εκεί κι ο Χριστός σου. Εκεί στην καρδιά σου.

Η κατεστημένη αντίληψη της κυριακάτικης παρουσίας στον ναό και της τυπικής προσευχής με άναμα του καντηλιού και του κεριού δεν αρκεί, για να μην πούμε πως δεν προσφέρει και τίποτα όταν γίνεται αδιάφορα. Έχουμε γνωρίσει ανθρώπους που πήγαιναν κάθε απόγευμα στον εσπερινό, έψαλαν, διάβαζαν τους κανόνες και τις παρακλήσεις, αλλά ζούσαν όπως οι υπόλοιποι άνθρωποι, με έριδες, θυμό, φασαρίες. Δεν τους ωφέλησε σε τίποτα η καθημερινή αυτή προσευχή, αντιθέτως νόμιζαν επιπλέον πως κάνουν κάτι σπουδαίο.

Η πνευματική αναγέννηση δεν έρχεται αν δεν κάνουμε υπακοή στην Γραφή και τους αγίους πατέρες. Όλη την Γραφή, όχι να θυμόμαστε όσα εδάφια ταιριάζουν στην δική μας κατασκευασμένη φαντασιακή ορθοδοξία. Όχι να τονίζουμε κάποια κεφάλαια των Γραφών κι άλλα να τα ξεχνάμε όπως κάνουν οι αιρετικοί.

Κι έρχεται ένα εύλογο ερώτημα. Πού εντοπίζεται η θέση του πνευματικού πατέρα, του καθοδηγητή; Εντοπίζεται όταν ο πατέρας είναι όντως πνευματοφόρος και όχι τυπικά ένας πνευματικός που έχει ευλογία από τον επίσκοπο του να εξομολογεί. Υπάρχουν μοναχοί, ακόμη και λαϊκοί, ικανοί να δώσουν ψυχοσωτήριες συμβουλές και πνευματικοί που σκοτώνουν ψυχικώς τα πνευματικά τους παιδιά με τις πλάνες διδαχές τους. Ο άγιος Ιγνάτιος επίσκοπος Καυκάσου, ο Μπρατσιανίνωφ, έγραφε πρό περίπου 170 ετών πως οι πνευματικοί σπάνιζαν. Σήμερα τί θα έλεγε; Σήμερα που βιώνουμε την εξωστρέφεια του παναιρετικού αναθεωρητικού οικουμενισμού απ' τη μία πλευρά και την εσωστρεφή ζηλωτική πολυδιάσπαση απ' την άλλη, τί θα έλεγε ένας άγιος πατέρας ή μια αγία μητέρα;

Πρέπει ν' αναζητήσουμε με δάκρυα έναν πνευματοφόρο οδηγό να μας στηρίξει στον αγώνα μας για κάθαρση, φώτιση, θέωση. Αν δεν βρίσκουμε κάποιον να εναρμονίζεται με την Γραφή και την παράδοση των οικουμενικών συνόδων τί κάνουμε; Απάντηση υπάρχει. Αν έχουμε διάθεση σοβαρή να σωθούμε, αν τρέμουμε στη σκέψη μήπως χάσουμε την αιωνιότητα με τον Κύριο, τότε αποκλείεται να μας αφήσει ο Θεάνθρωπος μόνους. Όταν του ζητήσουμε με δάκρυα να φέρει στο δρόμο μας έναν άνθρωπο Του, θα μας οδηγήσει σε κάποιον που μας ταιριάζει και μπορεί να βοηθήσει στην εν Χριστώ ζωή μας. Ακόμα κι ένας απλός γέροντας χωρίς υψηλές θεωρίες και εμπειρίες μπορεί αν του εξομολογούμαστε καθαρά και ταπεινά να μας βοηθήσει.

Όταν με ταπείνωση κι αυτομεμψία μελετάμε την Γραφή, τους πατέρες και προσευχόμαστε μ' επίγνωση της αναξιότητος και αμαρτωλότητος μας, χωρίς ίχνος έπαρσης πως είμαστε κάτι, τότε αποκλείεται να πλανηθούμε. Αν υπάρχει όμως έστω και μία μικρή σκιά υπερηφανείας όλα όσα κάνουμε κινδυνεύουν να μολυνθούν απ' το εγώ μας. Κινδυνεύουμε να ζούμε μία ζωή, στα μάτια μας πνευματική κι αληθινή, αλλά στα μάτια του Θεού η λατρεία μας να είναι μάταιη, κάλπικη, ρηχή, άδεια, γιατί είναι μολυσμένη από τις φαντασίες μας, τις πλάνες ιδέες μας, την ιδεοληψία μας, την τυπική εμμονή μας στην αμφίεση και το τελετουργικό.

Πολλοί νομίζουμε πως είμαστε πιστοί στις Γραφές και τις αποστολικές παραδόσεις. Όταν όμως έρθουμε πιο κοντά και μιλήσουμε μεταξύ μας, ανοικτούμε και μοιραστούμε τις απόψεις μας, βλέπουμε μία απόσταση από πολλά εδάφια της Γραφής. Ποιός ορθόδοξος όταν τον χαστουκίσουν, με ηρεμία παραδίδει και τ' άλλο του μάγουλο; Ποιός ορθόδοξος όταν δεί κλέφτες στο σπίτι του, με ηρεμία τους δίνει τα υπάρχοντα του; Έχουμε πίστη πως ο Κύριος θα μας φέρει πίσω αυτά που μας έκλεψαν και πιο πολλά ακόμη; Ποιός ρασοφόρος ομιλητής λέει ενώπιον των ακροατών του πως είναι χειρότερος τους; Οι άγιοι όχι μόνο έλεγαν, αλλά πίστευαν από καρδιάς πως είναι χειρότεροι αμαρτωλοί απ' όλους! 

Έχουμε διαβάσει για ηγουμένους ιστορικών μονών πόση ταπείνωση έδειχναν στην κακή κάποιες φορές συμπεριφορά των μοναχών τους, πόσους διωγμούς κι αχαριστία ανέχτηκαν για την αγάπη του Χριστού, από ανθρώπους που ήταν δίπλα τους. Σήμερα, εμείς που μιλάμε, γράφουμε, διδάσκουμε όπως έτσι νομίζουμε, ανεχόμαστε έναν κακό λόγο, μία άβολη ερώτηση, μία ευθεία αμφισβήτηση της αυθεντίας μας; Μήπως μας ακούγονται ξένα και παράξενα αυτά; 

Αυτό όμως είναι το σταυρικό ευαγγέλιο. Να ζήσουμε όπως έζησε ο Κύριος μας, διωγμένοι για την ευαγγελική δικαιοσύνη, την ευαγγελική αλήθεια, την αγάπη του Ιησού. Τελευταίοι, ξεχασμένοι, μόνοι όχι από ιδιότροπο χαρακτήρα, αλλά μόνοι γιατί δεν νοθεύουμε το ευαγγέλιο του Ιησού με δικές μας θεολογικές πλάνες, προσωπολατρείες, ανθρώπινες παραδόσεις περί τύπων και τυπικών και γιατί δεν επιθυμούμε να μονολογούμε ώρες επί ωρών και να μας ακούν παθητικά οι απέναντι μας.

Εμείς ξέρουμε και το λέμε ευθέως, είμαστε αμαρτωλοί και μάλιστα πολύ αμαρτωλοί. Ίσως δεν θα έπρεπε να γράφουμε περί της καταστάσεως που επικρατεί, αλλά θα έπρεπε να κλαίμε τις θανάσιμες αμαρτίες μας. Αντί ν' ασχολούμαστε με τις πλάνες που διαδίδονται ακόμη κι από χείλη ρασοφόρων, θα έπρεπε ν' ασχολούμαστε με το πως είμαστε έτοιμοι για την κόλαση. Ο Θεός να μας συγχωρήσει αν αυτό που κάνουμε δεν είναι το θέλημα του για εμάς. Σκεφτήκαμε όμως αφού υπάρχει τόσο διαδεδομένη πλάνη εντός της ορθοδοξίας μας, ας γράψουμε κάτι ώστε αν κάποιος είναι στα δίχτυα της και το διαβάσει να προβληματιστεί, να προσευχηθεί να του δείξει ο Κύριος ποιό είναι το ορθόδοξο και ποιό η πλάνη. Αν και σήμερα δύσκολα οι άνθρωποι ακούνε. Όπως έλεγε ο μέγας απόστολος Παύλος στους πρεσβυτέρους της Εφέσου, ''Ακόμα και από ανάμεσα σας θα βγουν πρόσωπα που θα διδάσκουν πλάνες για να παρασύρουν τους πιστούς με το μέρος τους'', Πράξεις 20: 30. (Μετάφραση Βιβλικής Εταιρείας, των 4 καθηγητών)

Άμεσα λοιπόν πρέπει ν' αρχίσουμε σοβαρή πνευματική κι αληθινή εργασία. Μελέτη των Γραφών κάθε μέρα κι όσο πιο πολύ γίνεται. Προσευχή με φρόνημα ταπεινό, είμαστε αμαρτωλοί και ο Θεός μας αγαπάει ενώ δεν το αξίζουμε. Συνεχώς με λόγια, πράξεις και σκέψεις τον προδίδουμε, αλλά εκείνος εκεί, μένει σταθερός και μας περιμένει και πάλι να μετανοήσουμε κι εμείς γυρνάμε στο ίδιον εξέρασμα κι εκείνος εκεί, μας περιμένει και πάλι και πάλι και πάλι. Να ζητάμε το έλεος του συνεχώς διότι χωρίς αυτό δεν θα σωθούμε. Η δική μας κρίση και δικαιοσύνη πολλές φορές στα μάτια του Θεού είναι ως ράκος αποκαθημένης όπως λέει ο μεγάλος προφήτης Ησαΐας. Καμία πίστη στους λογισμούς μας, να ζητάμε ταπεινά την φώτιση του Ιησού Χριστού σε κάθε τί.

Ν' αποφεύγουμε πλανημένους κήρυκες κι ας φορούν το τίμιο ράσο. Τα ράσα δεν είναι εγγύηση αλάθητης διδασκαλίας. Αντιθέτως, κάποιες φορές ο διάβολος βρίσκει ρασοφόρους δεκτικούς να γίνουν φερέφωνα του, εν αγνοία τους βέβαια. Μακρυά απ' όποιον δεν βαδίζει στα χνάρια των αποστόλων, απ' όποιον δεν ακολουθεί τις αποστολικές παραδόσεις αλλά άλλες ξένες, ανθρώπινες και εξωβιβλικές. Υπακοή σε πατέρες που είναι αληθινοί φορείς των Γραφών και της διδαχής των πατέρων. Αλλιώς κινδυνεύουμε να πλανηθούμε κι εμείς και να γίνουμε οπαδοί προσώπων και παραδόσεων που δεν έχουν σημασία για την σωτηρία μας και να ξεχάσουμε το αληθινό ευαγγέλιο της σωτηρίας. 

Ο φανατισμός είναι ένα επιπλέον νόσημα πνευματικό που συναντάται σχεδόν παντού και ο αληθινός μαθητής του Χριστού πρέπει να τον θεωρεί εχθρό της σωτηρίας του. Ως συνάθροιση δεν θίγουμε πρόσωπα αλλά καταστάσεις που θεωρούμε πως είναι επιζήμιες για τον πιστό ορθόδοξο λαό. Πρώτα και πάνω απ' όλους εμείς είμαστε αμαρτωλοί. Ο Κύριος Ιησούς να μας συγχωρήσει αν δεν κάνουμε το θέλημα του.

Ας μας ελεήσει ο Κύριος να βαδίσουμε στο δρόμο των αποστόλων, των αγίων αββάδων και αμμάδων της φικολαλικής παραδόσεως, της γνησίας κι ευαγγελικής. Και να συναντήσουμε ποιμένες, αληθινούς διαδόχους των μαθητών του Κυρίου κατά το πνεύμα κι όχι κατά τον τύπο. Αμήν!

Συνάθροιση Καρδιακής Προσευχής

Άγιος Νικόλαος Πλανάς.

Ο Αγιος Νικόλαος γεννήθηκε στη Νάξο το 1851, από τον Ιωάννη και την Αυγουστίνα, το γένος Μελισσουργού. Οι ευσεβείς γονείς του τον ανέθρεψαν με παιδεία και νουθεσία Κυρίου.

Από την παιδική του ηλικία εξέφρασε την έφεση και την αγάπη του προς τα ιερά και τα όσια. Ήταν φιλακόλουθος και διακονούσε πάντοτε στο ιερό τον παππού του ιερέα Γεώργιο Μελισσουργό. Προορισμένος από τον Θεό να γίνει λειτουργός των Αγίων Μυστηρίων Αυτού μετείχε αδιάλειπτα στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας με νηστεία, προσευχή και αγρυπνία.

Μετά τον θάνατο του πατέρα του ήλθε με την μητέρα του και την αδελφή του στην Αθήνα, όπου έγινε προστάτης αυτών. Ενυμφεύθηκε, εχήρευσε όμως νωρίς. Η πρεσβυτέρα του απεβίωσε μόλις γεννήθηκε το παιδί τους, ο Γιαννάκης, που το μεγάλωσε μόνος.

Ο Κύριος δεν εβράδυνε να τον αναδείξει λειτουργό της Εκκλησίας Του και τον κατέστησε εύθετο και εύχρηστο στο Ευαγγέλιο του Χριστού. Χειροτονείται διάκονος στις 28 Ιουλίου του 1879, στο ναό Μεταμορφώσεως της Πλάκας, και μετά από πέντε χρόνια, στις 2 Μαρτίου 1884, χειροτονείται Πρεσβύτερος στο ταπεινό εκκλησάκι του Αγίου Ελισσαίου, στο Μοναστηράκι. Διακονεί στο ιερό θυσιαστήριο επί 50 χρόνια περίπου (1884 - 1932), στους ναούς και του Αγίου Παντελεήμονος, κοντά στον Ιλισσό ποταμό, και της ακόμη πτωχότερης και απόμερης τότε Εκκλησίας του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου του λεγομένου «Κυνηγού», στη σημερινή οδό Βουλιαγμένης. 

Διακρίθηκε ως ο λειτουργικότερος ιερεύς, άνθρωπος προσευχής, του οποίου η ζωή υπήρξε και αναδείχθηκε συνεχής διακονία του Θυσιαστηρίου. Από «φυλακῆς πρωίας μέχρι νυκτός» παρέμενε στο ναό. Ήταν αφιλάργυρος κατά τον τρόπο και πλήρης έργων αγαθών και ελεημοσύνης. Του αρκούσε για τροφή λίγο ψωμί και λίγα χόρτα, τα οποία συνέλεγε ο ίδιος, και κάποιες φορές, λίγο γάλα που του πρόσφεραν βοσκοί στην ερημική τότε περιοχή της ενορίας του. Αλησμόνητες παρέμειναν οι αγρυπνίες τις οποίες ετελούσε στο ναό του Αγίου Ελισσαίου Αθηνών. Αναφέρονται και μαρτυρίες παιδιών, ότι τον έβλεπαν κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας μεταρσιωμένο να στέκεται υπεράνω της γης. Μαρτυρίες δε περιφανών λογίων, όπως του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και Αλέξανδρου Μωραϊτίδου, που έψαλλαν στις αγρυπνίες τις οποίες ετελούσε, εξαίρουν τη σπάνια και αγία ιερατική αυτού προσωπικότητα.

Ο παπα- Νικόλας, ο λεγόμενος «απλός», ζούσε μέσα στη χαρά της Θείας Ευχαριστίας, την οποία τελούσε ανελλιπώς κάθε ημέρα, όπως την όριζαν οι λειτουργικοί κανόνες, και την παρέτεινε επί πολλές ώρες, για να έχει την πνευματική της απόλαυση. Πάντα ανταποκρινόταν στο γνήσιο ορθόδοξο φρόνημα και ετελούσε πανηγυρικά το Μυστήριο της ελεύσεως και παρουσίας του Αναστημένου Κυρίου, που αποκαλύπτει τον εαυτό Του, όπως τότε στο Μυστικό Δείπνο. Η χαρά της Αναστάσεως, που βρίσκεται στην καρδιά της Ευχαριστίας, γινόταν οντολογική αναψυχή και αγαλλίαση στον φλεγόμενο από θεία Αγάπη Γέροντα. Η μέθεξή του στην πασχάλια χαρά τον συνέπαιρνε. Δεν ήταν γι αυτόν ένα απλό εφημερικό καθήκον. Πρόφαση ήταν το επί ώρες παρατεινόμενο μνημόσυνο των ζωντανών και των κοιμηθέντων, από τον όγκο των σημειωμάτων που κρατούσε πάντα σ' ένα δισάκι. Στην πραγματικότητα δεν ήθελε να διακόψει ποτέ τη χαρά της Τράπεζας της Ευχαριστίας, τη θέα του Αναστημένου Σώματος και Αίματος του Χριστού.

Ο αείμνηστος Γέροντας, αφού έφθασε στα 82 του χρόνια και έδωσε πρωτοφανή στον αιώνα μας μαρτυρία ουρανίων χαρισμάτων, οσιότητος, ταπεινώσεως, απλότητος, διακρίσεως, ελεημοσύνης, ασκήσεως και κατά Θεόν σοφίας, αφού εστάθηκε ο μοναδικός προστάτης χιλιάδων ορφανών και πτωχών και έφθασε στο ύψος θείας τελειότητος, εκοιμήθηκε οσίως εν ειρήνη το 1932 και τον έθαψαν μπροστά στον Ναό του Αγίου Ιωάννη του Κυνηγού.

Στις 29 Αυγούστου του 1992, τα ιερώτατα και θαυματουργά Λείψανα του Αγίου Νικολάου του Πλανά τοποθετήθηκαν σε ασημένια λάρνακα, που σήμερα βρίσκεται στο δεξιό κλίτος του Ιερού αυτού Ναού.

Η Αγία μας Εκκλησία ανεκήρυξε και επισήμως ως άγιο τον Άγιο Νικόλαο τον Πλανά κατά την 135 η Συνοδική Περίοδο (1991 - 1992) του Πανσέπτου Οικουμενικού Πατριαρχείου, με εισήγηση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών Νικοδήμου, και βεβαίως με την φροντίδα του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου Αμβροσίου.

Οι Ασματικές Ακολουθίες του Αγίου Νικολάου του Πλανά, οι οποίες ευρίσκονται σε λειτουργική χρήση, συντάχθηκαν από τον Μητροπολίτη Πατρών Νικόδημο, και από τον Αρχιμ. Νικόδημο Παυλόπουλο, Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Λειμώνος Λέσβου.

Σύμφωνα με τον ιστοχώρο της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος η μνήμη του Αγίου ιερέως Νικολάου του Πλανά, τιμάται κατά την πρώτη Κυριακή του Μαρτίου, δια μεταθέσεως εκ της κυριώνυμης ημέρας αυτού, ύστερα από απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Σύμφωνα όμως με τον ιστοχώρο της Ιεράς Μητρόπολης Παροναξίας ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς εορτάζει κατά την καθιερωμένη Πανήγυρη της 2ας Μαρτίου. Εάν όμως η ημέρα της Εορτής συμπίπτει κατά την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, τότε η Μνήμη του εορτάζεται κατά την επομένη Κυριακή. Εμείς καταχωρούμε προσωρινά την εορτή του Αγίου Νικολάου Πλανά στις 2 Μαρτίου μέχρι να εξακριβώσουμε την ημερομηνία της εορτής του.

__________________________
Ἀπολυτίκιον

Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τᾶς τοῦ πλάνου παγίδας ἐκφυγῶν, ἱερώτατε, ἀπλανῶς ἐπορεύθης διὰ βίου, πατὴρ ἠμῶν, Νικόλαε ἀοίδιμε Πλανᾶ, οὐράνια χαρίσματα λαβῶν, ἀγρυπνίαις καὶ νηστείαις, ἱερουργῶν ὁσίως τῷ Κυρίῳ σου. Ὅνπερ καθικετεύων ἐκτενῶς, Νάξιον ἱεράτευμα, πρέσβευε δωρηθῆναι καὶ ἠμὶν τὸ θεῖον ἔλεος.

Κοντάκιον

Ήχος βαρύς. Επί του όρους μετεμορφώθης.
Εν παντί έθνει, καιρώ και χρόνω Θεός αμάρτυρον ουκ αφήκεν Αυτού την θείαν δόξαν και την θειότητα τους δε όντας αγίους εν τη γη αυτού και Πλανάν τον Νικόλαον εδόξασε και ημίν εδωρήσατο πρεσβευτήν, πατέρα και θερμόν εν ανάγκαις αντιλήπτορα.

Μεγαλυνάριον

Χαίροις, του Προδρόμου δούλος πιστός, των αγρυπνιών τε ο εργάτης ο θαυμαστός, χαίροις, εκκλησίας προφήτου Ελισσαίου το σέμνωμα και δόξα, πάτερ Νικόλαε!

Πηγή: saint.gr

ВАЛААМСКИЙ МОНАСТЫРЬ. Валаам- жемчужина Ладоги. ч.1 (2008)

 

https://www.youtube.com/watch?v=lTDQLzoDyGI