Γέρ. Πατάπιος: Γιατί τα παιδιά των ψαλτών και των ιερέων δεν θέλουν να ακούσουν για Θεό.

π. Δημήτριος - Χαίρομαι όταν με συκοφαντούν, μου βάζουν στεφάνια.

Το θαύμα του Τιμίου Σταυρού στο σοβαρό τροχαίο του παρουσιαστή Κωνσταντίνου Αγγελίδη.

Ο Ιερός Ναός των Αγίων Ισιδώρων Λυκαβηττού, Αθήνα.

Σείστηκε ο Λυκαβηττός από τα θαύματα 2 κοπέλες είδαν και μια πέταξε τις πατερίτσες.

ΤΟ ΠΛΑΣΤΟ ΣΙΓΓΙΛΙΟ ΜΕ ΤΑ ΑΝΑΘΕΜΑΤΑ ΤΩΝ ΓΟΧ .

Οι επιστημονιμές αποδείξεις που παρουσιάζονται στο βιβλίο των αστροφυσικών Θεοδοσίου και Δανέζη, 

''Η οδύσσεια των ημερολογίων'', καταδεικνύουν πως το παπικό γρηγοριανό ημερολόγιο, το παλαιό ιουλιανό ημερολόγιο και το νέο διορθωμένο ιουλιανό είναι τρία διαφορετικά ημερολόγια. Γι' αυτό και απ' το 2800 μ.Χ. το γρηγοριανό ημερολόγιο και το νέο ιουλιανό θα απέχουν μεταξύ τους ένα 24ωρο. Αν ήταν ίδια ημερολόγια και 10.000 χρόνια να περνούσαν δεν θα απείχαν μεταξύ τους ούτ' ένα λεπτό. 

 

Όποιος θέλει ν' ακολουθήσει την αλήθεια του ευαγγελίου του Χριστού και όχι ανθρώπινες παραδόσεις που δεν έχουν σχέση με την σωτηρία μας, ας προσευχηθεί ταπεινά στον Κύριο Ιησού Χριστό μας, να τον φωτίσει ν' ακολουθήσει ανόθευτο το ευαγγέλιο και να σταματήσει ν' ασχολείται με ημέρες, σάββατα, εποχές και χρόνια, όπως έκαναν οι Γαλάτες Χριστιανοί και ο απόστολος Παύλος τους λέει πως αν ασχολούνται μ' αυτά φοβάται μήπως μάταια κοπίασε γι' αυτούς, διαβάστε την προς Γαλάτας επιστολή του Παύλου. Τους μαλώνει που ασχολούνται με τέτοια θέματα.

Ἅγιος Νικόλαος Ἀχρίδος: Ἡ Μασονία εἶναι ὁ μέγιστος ἐχθρὸς τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐσωτερικὸς καὶ ἐξωτερικὸς.

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς), Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος (1881-1956) ἀνήκει στὶς ἐπιφανέστερες καὶ μὲ οἰκουμενικὸ κῦρος θεολογικὲς μορφὲς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας τοῦ τελευταίου αἰῶνος, μαζὶ καὶ μὲ τὸν πνευματικό του υἱό, τὸν γνωστὸ Γέροντα καὶ Θεολόγο Ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς, τῆς Μονῆς τοῦ Τσέλιε, Καθηγητὴ (1935-1945) τῆς Δογματικῆς στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ Βελιγραδίου. Ὁ Νικόλαος Βελιμίροβιτς, διδάκτωρ τῆς Θεολογίας στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Βέρνης (1908) καὶ τῆς Φιλοσοφίας στὸ Πανεπιστήμο τῆς Γενεύης (1909), ἀκολούθησε μετέπειτα τὴν ὁδὸ τῆς ἀφιερώσεως στὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του. Ὑπηρέτησε τὴν Ἐκκλησία τῆς Σερβίας ὡς Ἐπίσκοπος Ζίτσας (1919, 1934-1941) καὶ Ἀχρίδος (1920-1934). Μετὰ τὴν ἐπικράτηση τῶν Γερμανῶν στὴ Γιουγκοσλαβία (1941) ὑπέστη διώξεις καὶ κατέληξε στὸ στρατόπεδο συγκεντρώσεως Νταχάου, ὅπου ὑπέστη κακουχίες καὶ βασανιστήρια. Μετὰ τὸ πέρας τοῦ Β' Π.Π. καὶ τὴν ἐπικράτηση τοῦ κομμουνισμοῦ στὴ Νοτιοσλαβία, κατέφυγε στὶς Η.Π.Α. ὅπου δίδαξε σὲ διάφορες Ὀρθόδοξες Χριστιανικὲς Πανεπιστημιακὲς Σχολὲς καὶ Σεμινάρια. Διακηρύχθηκε η Αγιότης του ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας τὸ ἔτος 2003, ἑορταζόμενος στὶς 18 Μαρτίου (ἡμερομηνία κοιμήσεως).

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος Ἀχρίδος χαρακτηρίζεται καὶ πράγματι ὑπῆρξε καὶ διατελεῖ παρὰ Θεῷ ὡς «Ποιμένας μὲ ἰδιαίτερη διακριτικότητα, λόγιος μὲ βαθιὰ καλλιέργεια, πνευματικὸς ἄνθρωπος μὲ μεγάλη ἀπήχηση καὶ διεθνῆ ἀκτινοβολία» [1].

Ἡ ἐν προκειμένῳ ἀποτίμηση καὶ προειδοποίηση τοῦ Ἁγίου Νικολάου Ἀχρίδος ἔναντι τοῦ ἐπικίνδυνου φαινομένου τῆς Μασονίας, προέρχεται ἀπὸ τὰ - ἐν πολλοῖς ἄγνωστα καὶ δυσεύρετα - Πρακτικὰ τῆς Προκαταρκτικῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Ἁγίων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν τῆς συνελθούσης ἐν τῇ ἐν Ἁγίῳ Ὄρει Ἱερᾷ Μεγίστῃ Μονῇ τοῦ Βατοπεδίου, ἐπὶ Πατριαρχίας Φωτίου Β'. Ἡ Ἐπιτροπὴ ἄρχισε τὶς ἐργασίες της τὴν Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς, 8 Ἰουνίου, τοῦ 1930 καὶ συγκρότησε συνολικὰ 15 συνεδρίες ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ Μητροπολίτου Ἡρακλείας Φιλαρέτου. Ἡ ἐν λόγῳ Διορθόδοξος Ἐπιτροπὴ συγκλήθηκε ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο μὲ σκοπὸ νὰ καταρτίσει κατάλογο θεμάτων πρὸς συζήτηση στὴ μελλοντικὴ Προσύνοδο, ἡ ὁποία θὰ προετοίμαζε τὴ μέλλουσα Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Ὀρθοδοξίας. Σημαντικὴ θέση στὴ σχεδιαζόμενη Προσύνοδο θὰ εἶχε τὸ ζήτημα τῆς ἡμερολογιακῆς μεταρρυθμίσεως καὶ τοῦ Πασχαλίου. Ἀφορμὴ τῆς συγκλήσεως στὸ Ἅγιον Ὄρος αὐτῆς τῆς Διορθοδόξου Προκαταρκτικῆς Ἐπιτροπῆς ἦταν ἡ ἔκρυθμη κατάσταση ποὺ εἶχε δημιουργηθεῖ στὴν Ἑλλάδα μὲ τὴν ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση (1923), ἡ ὁποία κατέστησε φανερὴ τὴν ἐπικινδυνότητα βεβιασμένων καὶ μεμονωμένων ἀποφάσεων ἀπὸ τὶς Τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες.

Κατὰ τὴν τελευταία, ΙΕ' Συνεδρία, στὶς 23 Ἰουνίου 1930, καθορίσθηκε καὶ ἐγκρίθηκε ὁ κατάλογος τῶν θεμάτων, 16 συνολικά, τὰ ὁποῖα θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπασχολήσουν τὴν μελλοντικὴ Προσύνοδο (βλ. σελίδες 143-145 τῶν Πρακτικῶν). Ὡς ἕκτο θέμα καταχωρίσθηκε ἡ «Ἐξεύρεσις τρόπου συνεργασίας τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν πρὸς ἀπόκρουσιν τοῦ ἀθεϊσμοῦ καὶ τῶν διαφόρων πεπλανημένων Συστημάτων, οἷον: Μασωνισμοῦ, Θεοσοφισμοῦ, Πνευματισμοῦ κ.λ.π.» (σελ. 144 τῶν Πρακτικῶν).

Ἆραγε, ἐξακολουθεῖ σήμερα νὰ παραμένει τὸ θέμα τῆς Μασονίας – καὶ μάλιστα ὠς ἐσωτερικοῦ ἐχθροῦ - στὴ λίστα τῶν πρὸς συζήτηση θεμάτων ἀπὸ τὴ σχεδιαζόμενη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο καὶ τὶς Διορθόδοξες Προπαρασκευαστικὲς Ἐπιτροπὲς τῶν ἐσχάτων δεκαετιῶν; Ἢ μήπως τὸ ζήτημα «ἐξαφανίσθηκε», ὅπως ἐξαφανίσθηκαν ἢ ἐπιλύθηκαν μὲ μεμονωμένες καὶ ὄχι γενικὰ ὀρθοδόξως ἀποδεκτὲς ἀποφάσεις ἕτερα φλέγοντα θέματα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας, ὅπως ὁ τρόπος εἰσδοχῆς τῶν αἱρετικῶν καὶ σχισματικῶν στοὺς κόλπους τῆς Μιᾶς, Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας;

Στὴ σχετικὴ μὲ τὴ Μασονία εἰσήγησή του ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἐπισημαίνει τὰ ἑξῆς σημαντικὰ στοιχεῖα (ἐκ τῆς Συνεδρίας Γ'· § Η', Προτάσεις τῆς Σερβικῆς Ἀποστολῆς· Τρίτη, 10η Ἰουνίου 1930):

(α) Τὸ ζήτημα τῆς Μασονίας εἶχε ὑποτιμηθεῖ ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως ὡς πρὸς τὶς ἄλλες αἱρέσεις, ὅπως ἡ Οὐνία καὶ ὁ Χιλιασμός, ποὺ τέθηκαν γιὰ συζήτηση στὴν Προκαταρκτικὴ Σύνοδο (τότε ἀκόμη ἡ παπικὴ Οὐνία ἐθεωρεῖτο ὀρθῶς αἵρεση, μέχρι καὶ τὴν ὀλέθρια συμφωνία τοῦ Balamand τὸ 1993).

(β) Ὁ κίνδυνος ἀπὸ τὴ Μασονία εἶναι ὁ μεγαλύτερος ὅλων, διότι ὁ Ἐλευθεροτεκτονισμὸς εἶναι ἐχθρὸς καὶ ἐξωτερικὸς καὶ ἐσωτερικὸς τῆς Ἐκκλησίας.

(γ) Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο ἡ Μασονία εἶναι ἐχθρὸς μεγαλύτερος καὶ ἀπὸ τὸν Μπολσεβικισμό (τὰ δὲ φοβερὰ αὐτὰ λόγια λέχθηκαν τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ «κόκκινος τρόμος» στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση ἦταν στὸ ἀποκορύφωμά του, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση τῆς Ρωσίας πάνδεινη, λόγῳ τοῦ διχασμοῦ μεταξὺ ἀφ’ ἑνὸς τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ὑπὸ τὸν Πατριάρχη Ἅγιο Τύχωνα, ἀφ’ ἑτέρου δὲ τῶν σχισματικῶν τῆς ἀριστεριστικῆς, λεγομένης «Ζώσης Ἐκκλησίας», θέμα ποὺ ἀπασχόλησε σὲ μεγάλη ἔκταση καὶ τὴν παροῦσα αὐτὴ Ἐπιτροπὴ τοῦ 1930).

(δ) Ἀρκετοὶ ἀπὸ τοὺς διανοουμένους εἶχαν ἤδη τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἐμπλακεῖ στὴ Μασονία.

(ε) Ὁ Ἐλευθεροτεκτονισμὸς (Μασονία) εἶναι νέος Ἀρειανισμὸς (διότι ἀπορρίπτει τὴν πλήρη θεότητα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, δηλ. τοῦ Χριστοῦ, τὴν ὁμοουσιότητά καὶ ἰσότητά Του πρὸς τὸν Θεὸν Πατέρα).

(στ) Ἡ Μασονία ἐξισώνει τὸν Χριστὸ μὲ τὸν Μωϋσῆ, τὸν Βούδδα, τὸν Μωάμεθ, ἀρχηγοὺς «θρησκειῶν» καὶ ἑπομένως καταργεῖ τὸν Χριστό, τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν Πίστη τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ τονίζει ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ μόνη ἀληθὴς θρησκεία (διότι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Παντοκράτωρ Θεός).

(ζ) Μπροστά μας βρίσκεται μέγας ἀγώνας ἐναντίον τῆς Μασονίας, τὸν ὁποῖον πρέπει νὰ ἀναλάβουμε χωρὶς φόβο, ἐν ὀνόματι τοῦ Θεοῦ (οἱ σημερινὲς ἐξελίξεις, ἐκκλησιαστικὲς καὶ ἐθνικο-πολιτικές, ἐπιβεβαιώνουν τὶς ἐκτιμήσεις αὐτὲς τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς).

Ἰδοὺ ἡ τοποθέτηση τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς ἐπὶ λέξει [2] :

«3). Τὸ ζήτημα τοῦ Ἐλευθέρου Τεκτονισμοῦ. Ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ἐσημείωσεν ἐν τῷ Καταλόγῳ αὐτῆς αἱρέσεις τινὰς ὀνομαστί, ὡς τὸν Οὐνιτισμόν, Χιλιασμὸν κ.τ.λ., ἀλλ’ ὁ Μασωνικὸς κίνδυνος ὑπερβαίνει πάντας, καὶ δυστυχῶς ἱκανοὶ τῶν διανοουμένων εἶνε συνδεδεμένοι μετ' αὐτοῦ. Οὗτος εἶνε ὁ νέος Ἀρειανισμὸς καὶ ἐνώπιον ἡμῶν πρόκειται μέγας ἀγών, ὃν ὀφείλομεν ἄνευ φόβου νὰ ἀναλάβωμεν ἐν ὀνόματι τοῦ Θεοῦ. Ὁ μεγαλύτερος κίνδυνος τοῦ Χριστιανισμοῦ ἐν τῷ κόσμῳ δὲν εἶνε ὁ Μπολσεβικισμὸς ἢ ἄλλο τι, ἀλλ’ ὁ Τεκτονισμός, διότι εἶνε ἐχθρὸς ἐξωτερικὸς καὶ ἐσωτερικός. Ἡμεῖς λέγομεν ὅτι ἡ Χριστιανικὴ Θρησκεία εἶνε ἡ Θρησκεία, ἡ μόνη Θρησκεία, καὶ ἡ Ὀρθοδοξία ἡ μόνη ἀληθής, αὐτοὶ δ’ ἀρνοῦνται τὸ Εὐαγγέλιον καὶ τὸν Χριστόν, θέτοντες αὐτὸν ἐν ἴσῃ γραμμῇ πρὸς τὸν Μωϋσῆν, τὸν Βούδδαν, τὸν Μωάμεθ».

Τὸ θέμα τῆς Μασονίας καὶ τῶν («ἀδελφικῶν» της, σημειώνουμε ἐμεῖς) συστημάτων τοῦ θεοσοφισμοῦ καὶ τοῦ πνευματισμοῦ, συζητήθηκαν ἐκτενέστερα σὲ ἄλλη συνεδρία, τὴν ΙΑ', (σελ. 127-128 τῶν Πρακτικῶν), ὅπου κατὰ τὴν πληροφορία τῶν Πρακτικῶν καὶ χωρὶς περαιτέρω διευκρινίσεις, «διεξάγεται μακρὰ συζήτησις, καθ’ ἣν πολλαὶ ἀναπτύσσονται γνῶμαι περὶ τῆς φύσεως, τοῦ σκοποῦ τῶν ὡς ἄνω συστημάτων καὶ τῆς ἐπὶ τοῦ Λαοῦ ἐπιδράσεως αὐτῶν» (σελ. 128). Βεβαίως, καθὼς ἀνέφερε (σελ. 127) καὶ ὁ Μητροπολίτης Ἑρμουπόλεως Νικόλαος, 2ος ἀντιπρόσωπος τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας, περὶ τῆς Θεοσοφίας ὑπῆρχε ἤδη καταδικαστικὴ συνοδικὴ ἀπόφαση, ἡ δὲ κατὰ τῆς Μασονίας ἀντιρρητικὴ γραμματεία ἦταν τότε πολὺ μεγάλη : «[…] ὁ Θεοσοφισμὸς ἔχει καταδικασθῇ παρὰ Ἱερᾶς Συνόδου, περὶ Μασωνισμοῦ δὲν γνωρίζει ἂν ὑπάρχῃ καταδικαστικὴ Συνοδικὴ ἀπόφασις, ἀλλ’ ἔχουσι τόσα κατ’ αὐτοῦ γραφῇ, ὥστε ἡ ἀτμόσφαιρα νὰ εἶναι κεκορεσμένη».

Παρὰ τὴν ἀπόφαση ποὺ ἐλήφθη ἀπὸ τὴν Προκαταρκτικὴ Ἐπιτροπὴ στὴν Ἱ.Μ.Μ. Βατοπεδίου τὸ 1930, δυστυχῶς ἐκ μέρους τοὐλάχιστον τῶν ἑλληνοφώνων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, μόνη ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος πῆρε ἀρκετὰ στὰ σοβαρὰ τὸ θέμα τοῦ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ - Μασονίας, ὥστε στηριζόμενη ὀνομαστικῶς στὶς ἀποφάσεις τῆς Προκαταρκτικῆς αὐτῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ 1930 ἐν Ἁγίῳ Ὄρει, νὰ λάβει τὸ ἔτος 1933 τὴν πρώτη ἐπίσημη - ἀπὸ τρεῖς συνολικά (1933, 1972, 1996) – καταδικαστικὴ τῆς Μασονίας ἀπόφασή της, στὴ Συνεδρία τῆς 7ης Ὀκτωβρίου 1933 καὶ νὰ ἐκδώσει εἰδικὴ Πράξη (Ἐκκλησία 48/1933, σελ. 37-39). Σύμφωνα μὲ αὐτὴν ἡ Μασονία εἶναι «διεθνὴς μυητικὸς ὀργανισμὸς» καὶ «μυσταγωγικὸ σύστημα, ὅπερ ὑπομιμνῄσκει τὰς παλαιὰς ἐθνικὰς μυστηριακὰς θρησκείας ἢ λατρείας, ἀπὸ τῶν ὁποίων κατάγεται καὶ τῶν ὁποίων συνέχειαν καὶ ἀναβίωσιν ἀποτελεῖ»· ἐπίσης, ἡ Σύνοδος κατηγορεῖ τὴ Μασονία γιὰ συγκρητισμό, πρᾶγμα ποὺ ἐπιβεβαιώνει τὴν καταγωγή της ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα εἰδωλολατρικὰ μυστήρια, τὰ ὁποῖα δέχονταν στὶς μυήσεις τους κάθε λάτρη, ὁποιουδήποτε Θεοῦ· ἡ Μασονία «ἀνυψοῖ ἀνεπαισθήτως ἑαυτὴν εἰς εἶδός τι ὑπερθρησκείας, θεωροῦσα πάσας τὰς θρησκείας, μηδὲ τῆς Χριστιανικῆς τοιαύτης ἐξαιρουμένης, ὡς ὑποδεεστέρας αὐτῆς» [3].

Ἡ θεολογικὴ κινητικότητα ποὺ ἀναπτύχθηκε ὡς συνέπεια τῆς ἐν λόγῳ προβληματικῆς στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1930 προφανῶς ὑπῆρξε καὶ τὸ ἔναυσμα γιὰ τὴ συγγραφὴ ἀπὸ τὸν μακαριστὸ Καθηγητὴ Π.Ν. Τρεμπέλα τῶν ἔργων του Μασωνισμὸς καὶ Θεοσοφία, τὸ 1932, καὶ Πνευματισμὸς τὸ 1936 [4] .

Παρὰ τὴν ἀβάσιμη ἀμφισβήτηση σήμερα στὴ Σερβία ἀπὸ μερικοὺς κύκλους τῆς ἀντι-μασονικῆς στάσεως τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, ἡ παραπάνω κρυστάλλινη θέση του ἐπιβεβαιώνεται καὶ ἀπὸ ἄλλα γραπτά του, ὅπως τὴν Ἐπιστολὴ (115) Στὴν ἀδελφότητα τοῦ «Ἁγίου Ἰωάννου» γιὰ τὰ ἀποκαλυπτικὰ φαινόμενα τῆς ἐποχῆς μας, ἡ ὁποία γράφηκε σὲ κάποιο χρόνο μεταξὺ 1937-1941. Καὶ ἐκεῖ γράφει τὰ ἑξῆς [5] :

«Διαβάσατε τὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη καὶ σᾶς κυρίευσε φόβος. Σᾶς φαίνεται ὅτι ἐκεῖνες οἱ φοβερὲς περιγραφὲς ἀναφέρονται ἀκριβῶς στὴν ἐποχή μας. Κάποιος σᾶς ἑρμήνευσε ὅτι ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ φοβεροὶ δράκοι καὶ τὰ θηρία ἤδη ἦρθαν στὸν κόσμο: Καὶ ὁ κόκκινος δράκος (Ἀπ. 12, 3) ὡς «σοσιαλισμός», καὶ τὸ μαῦρο δεκατοκέρατο θηρίο (Ἀπ. 13, 1) ὡς «μασονισμὸς» καὶ τὸ δικέρατο θηρίο (Ἀπ. 13, 11) ὡς «αἵρεση». Καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ τέρατα στὸν πόλεμο ἐναντίον τοῦ χριστιανισμοῦ! Ἀκριβῶς ἔτσι εἶναι, ἀδέλφια μου. Στὴν ἐποχή μας ἡ κόλαση ἔχει ξεσηκώσει ὅλες τὶς στρατιές της ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ καὶ οἱ πραγματικοὶ χριστιανοὶ πρέπει χωρὶς φόβο νὰ κοιτοῦν μπροστά τους, μὲ δυνατὴ πίστη καὶ ἐμπιστοσύνη στὸν μοναδικὸ Ἀνίκητο».

Ἀπὸ τὴν ἴδια περίοδο προέρχεται μεταξὺ πολλῶν ἄλλων ἐπιστολῶν τοῦ Ἁγίου, καὶ μία ἀκόμη παρεμφερὴς στὸ θέμα μας, ὅπου ὁ Ἅγιος Νικόλαος προειδοποιεῖ κάποιον Χριστιανὸ γιὰ τὴν δαιμονικὴ προέλευση ἑνὸς ὁράματος ποὺ εἶδε ὁ πιστὸς μὲ περιεχόμενο «διαθρησκειακῆς ἐναρμόνισης». Γράφει ὁ ἁγιόσοφος ποιμένας [6] :

«Εἴχατε ἕνα ἀσυνήθιστο ὅραμα στὴν Ἐκκλησία κατὰ τὴ διάρκεια τῆς προσευχῆς. Εἴδατε πὼς ὁ Χριστὸς βγῆκε ἀπὸ τὸ ἱερὸ καὶ στάθηκε. Ὕστερα βγῆκε κάποιος σὰν Ἑβραῖος ραβίνος, καὶ στάθηκε ἐξ ἀριστερῶν τοῦ Χριστοῦ. Τελικὰ βγῆκε πάλι κάποιος μὲ τὴ μαντήλα στὸ κεφάλι, καὶ στάθηκε ἐκ δεξιῶν τοῦ Χριστοῦ. Τότε καὶ οἱ δυό τους ἀπὸ τὶς πλευρὲς ἔδωσαν τὰ χέρια στὸν Χριστὸ καὶ ἔκαναν χειραψία μαζί Του. Τέτοιο ὅραμα εἴχατε. Ἐνῶ σὰν ἑρμηνεία τοῦ δῆθεν ἑρμηνευτῆ ἀνακοινώνετε τὸ ἑξῆς: ὁ Θεὸς θέλει νὰ συμφιλιωθοῦν ὅλες οἱ θρησκεῖες καὶ νὰ δημιουργηθεῖ μία πίστη στὸν κόσμο ! Ὁ καθένας ποὺ εἶναι μυημένος στὰ μυστήρια τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νὰ σᾶς πεῖ ὅτι καὶ τὸ ὅραμα εἶναι ψευδὲς καὶ ἡ ἑρμηνεία εἶναι ψευδής. Τὸ φάντασμα ποὺ εἴδατε μπροστά σας δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν Θεό, ἀλλὰ ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ πάντα σηκώνει τὰ κέρατά του ἐναντίον τῆς πίστης τοῦ Χριστοῦ […] Ἀπὸ ποῦ τέτοιο ὅραμα, ρωτᾶτε. Ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ βάζει σὲ πειρασμούς. Ἐπιθεωρῆστε τὴ ζωή σας καὶ θὰ καταλάβετε. Στὶς μέρες μας πολὺ ἀκούγεται - ἀπὸ τοὺς ὀλιγόπιστους, βέβαια – περὶ τῆς συμφιλίωσης καὶ ἐξίσωσης ὅλων τῶν θρησκειῶν […] Μπερδέψατε τὶς ἔννοιες. Ἄλλο πράγμα εἶναι ἡ κοινωνικὴ καὶ πολιτικὴ εἰρήνη καὶ ἄλλο ἡ συμφιλίωση τῶν θρησκειῶν. Καὶ ἄλλο πράγμα εἶναι ἡ ἐξίσωση στὰ δικαιώματα καὶ τὶς ὑποχρεώσεις τῶν πολιτῶν καὶ ἄλλο ἡ ἰσοπέδωση τῶν θρησκειῶν. Στοὺς χριστιανοὺς ἔχει αὐστηρὰ διαταχθεῖ ἡ ἐλεημοσύνη πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, χωρὶς διαφορὰ στὴν πίστη, ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ ἡ αὐστηρὴ τήρηση τῆς ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ. Ὡς χριστιανὸς ἐσεῖς μπορεῖτε νὰ θυσιάσετε γιὰ τοὺς ἀλλοθρήσκους καὶ τὴν περιουσία καὶ τὴ ζωή σας, ἀλλὰ μὲ τίποτα τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ ἐκεῖνο εἶναι, ἐνῶ αὐτὸ ὄχι, δική σας ἰδιοκτησία. Ἐδῶ βρίσκεται ὁ λίθος προσκόμματός σας, σὲ τούτη τὴ μὴ διαφοροποίηση. Ἀπὸ τούτη τὴν μὴ διαφοροποίηση ἦρθε καὶ ἡ σύγχυση στὴν ψυχή. Στὴ πραγματικότητα ἐσεῖς δὲν εἴδατε οὔτε τὸν Χριστὸ οὔτε τὸν Μωάμεθ, εἴδατε μόνο τὴ δική σας ψυχή. Ὁ Θεὸς ἂς σπεύσει σὲ βοήθειά σας».

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ – ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Σημείωμα γιὰ τὴν ἔκδοση ἐν ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ, Δρόμος δίχως Θεὸ δὲν ἀντέχεται…, Ἱεραποστολικὲς Ἐπιστολὲς Α΄, ἐκδόσεις «Ἐν πλῷ», Ἀθήνα 2010(4), σελ. 15.

[2] Πρακτικὰ τῆς Προκαταρκτικῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Ἁγίων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν τῆς συνελθούσης ἐν τῇ ἐν Ἁγίῳ Ὄρει Ἱερᾷ Μεγίστῃ Μονῇ τοῦ Βατοπεδίου (8-23 Ἰουνίου 1930), τύποις «Φαζιλὲτ» Τάσσου-Βακαλοπούλου, ἐν Κωνσταντινουπόλει 1930, σελ. 73.
Βλ. τὸ σύγγραμμα στὴ Βιβλιοθήκη τοῦ Πανεπιστημίου Κρήτης
 

[3] ΑΡΧΙΜ. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΤΣΙΑΚΚΑΣ, Ἐγκυκλοπαιδικὸ Λεξικὸ Θρησκειῶν καὶ Αἱρέσεων, Παραχριστιανικῶν-Παραθρησκευτικῶν Ὁμάδων καὶ Σύγχρονων Ἰδεολογικῶν Ρευμάτων, ἔκδ. Ἱ.Μ. Τροοδιτίσσης, 2002, σελ. 583.
 

[4] ΕΜΜ. Ι. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, «Τρεμπέλας Παναγιώτης» ἐν ΘΗΕ 11 (1967), στ. 847
 

[5] ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ, Δρόμος δίχως Θεὸ δὲν ἀντέχεται…, Ἱεραπο-στολικὲς Ἐπιστολὲς Α΄, ἐκδόσεις «Ἐν πλῷ», Ἀθήνα 2010(4), σελ. 286.
 

[6] Ἐπιστολὴ (127) Στὸν συνταξιοῦχο Π.Ν. γιὰ ἕνα ὅραμα ἐν ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ, Δρόμος δίχως Θεὸ δὲν ἀντέχεται…, Ἱεραποστολικὲς Ἐπιστολὲς Α΄, ἐκδόσεις «Ἐν πλῷ», Ἀθήνα 2010(4), σελ. 313ἑ.315. 

Πηγή κειμένου: impantokratoros.gr

Πηγή φωτογραφίας αγίου: immorfou.org.cy

ΟΡΘΗ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΜΕ ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΑ 48' ΠΟΥ ΕΛΕΙΠΑΝ : Επιστήμη- Ηθική- Αποκαλύψεις & Συστήματα Επιβολής.

Συναθροίσεις επώδυνες αλλά εποικοδομητικές.

 

 Οι δύο επικρατέστερες συμβολικές απεικονίσεις του μόνου υπαρκτού αληθινού Τριαδικού Θεού. Η ιερά παράδοση και οι άγιοι εδέχοντο και τιμούσαν και τις δύο. Σύγχρονοι ''εικονολόγοι'' και ''θεολόγοι'' απορρίπτουν την μία με τον Πατέρα με λευκά γένια, τον Υιό ως ενηνθρώπησε και το Άγιο Πνεύμα εν είδει περιστεράς το γνωστό ως σύνθρονο. Η εικονομαχία είναι μία ακόμη παγίδα του διαβόλου να παρασύρει στην κόλαση ορθοδόξους μέσω δυστυχώς από χείλη ρασοφόρων ως συνήθως. Μακρυά απ' όποιον επίσκοπο ή πρεσβύτερο δεν δέχεται την ορθόδοξη εικόνα του συνθρόνου. Η εικονομαχία υπάρχει και στην κανονική εκκλησία, όχι πανού και πάντα, αλλά και στους παλαιοημερολογίτες, σε κάποιες παρατάξεις, όχι όλες. Ο μεγάλος θεολόγος και φιλόλογος, μακαριστός αγωνιστής και αντιοικουμενιστής Νικόλαος Σωτηρόπουλος είχε πει σε ομιλία του πως και οι δύο εικόνες είναι ορθόδοξες.

Τις τελευταίες ημέρες πραγματοποιήθηκαν συζήτησεις με πολλούς διαφορετικούς πιστούς και για ποικίλα θέματα. Μία πολύ σοβαρή συζήτηση έλαβε χώρα ανάμεσα στον πάτερ Χ. και αδελφό ο οποίος επισήμανε στον πάτερ πως πολλές φορές είναι τόσο αγανακτισμένος για τα κακώς κείμενα στο χώρο της εκκλησίας, ώστε δεν αφήνει περιθώριο να εκφραστεί ο συνομιλητής του όπως θα ήθελε. Με άλλον που συνομίλησε ο πάτερ Χ. του είπε ότι δεν έχει πρόβλημα με τον τρόπο που εκφράζει την αγανάκτηση του. Ο πάτερ Χ. ζήτησε συγγνώμη απ' τον αδελφό που του προκαλούσε κόπωση η συζήτηση λόγω του χειμαρρώδους λόγου του και λόγω του ότι πολλές φορές επαναλάμβανε τα ίδια. Ο πάτερ Χ. στενοχωρήθηκε που χωρίς να το καταλάβει πολλές φορές, γινόταν φορτικός στην συζήτηση απέναντι στον αδελφό του. Αποφάσισε να μην τον επιβαρύνει ξανά με τέτοιου είδους συζητήσεις, να είναι προσεκτικός και μαζεμένος.

Πολύ σοβαρή συζήτηση πραγματοποιήθηκε μεταξύ του πατρός Χ. και αδελφής, αγωνίστριας εν τώ κόσμω, η οποία έχει δεκτεί ισχυρό πόλεμο από τον διάβολο, λόγω της αγνότητος της και της ταπείνωσης που την διακρίνει. Η πνευματική σύγχυση που προσπαθεί να ενσπείρει ο διάβολος στην ψυχή της εν Χριστώ αδελφής και οι ποικίλες παγίδες μέσω λογισμών λύπης, έχουν φέρει σε δύσκολη θέση της εν τώ κόσμω αγωνίστριας και θέλησε να μιλήσει με τον αμαρτωλό πάτερ Χ. 

Η πολύωρη συζήτηση είχε κάποια θετικά αποτελέσματα στην πνευματική ανάταση της αδελφής αν και χρειάζεται συνεχής νήψη και προσευχή όπως η ίδια γνωρίζει και ο πάτερ της είπε. Επίσης της επισήμανε την ασφαλή οδό για την καταπολέμηση των εφάμαρτων λογισμών, την καρδιακή ταπείνωση με την οποία ο διάβολος καίγεται και απομακρύνεται και την απόλυτη πίστη στην πρόνοια του Κυρίου. Η αδελφή έχει ευαίσθητη καρδιά και αυτό το χρησιμοποιεί ο διάβολος για να την πολεμήσει. Αλλά κανείς δεν είναι μόνος στον πνευματικό πόλεμο κατά των ακαθάρτων πνευμάτων. Όλοι μας έχουμε πρώτο και καλύτερο συμπαραστάτη στον αγώνα μας, τον Κύριο Ιησού Χριστό. Καλύτερη βοήθεια από εκείνον δεν θα βρούμε όπως γράφει ο άγιος πατήρ Ησύχιος ο Πρεσβύτερος. 

Ο πάτερ της είπε πως πρέπει άμεσα χωρίς καμία καθυστέρηση να επικαλείται την βοήθεια του Χριστού μας και να ζητά την παρέμβαση του για να απομακρυνθεί ο πειρασμός από κοντά της, με το που εμφανίζονται οι αμαρτωλοί λογισμοί. Να μην τους αφήνει ούτε δευτερόλεπτο να γυρνούν μες στο μυαλό και την καρδιά της. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση ο Κύριος, όποιος του ζητά την βοήθεια του προς ωφέλεια της ψυχής του, να μην του απαντήσει αμέσως. Η αδελφή ενώ στην έναρξη της συζήτησης ήταν σε άσχημη κατάσταση στο τέλος ήταν καλύτερα.

Πραγματοποιήθηκε συζήτηση με αδελφό ρασοφόρο περί πολλών θεμάτων ένα εκ των οποίων ήταν η απορία του πατρός Χ. γιατί δεν έχουν γίνει γνωστοί ευρέως τόσοι πολλοί έγγαμοι πρεσβύτεροι με παιδιά και εγγόνια, πρεσβυτέρες και άλλες αγωνίστριες και αγωνιστές, άλλοι έγγαμοι, άλλοι ''αγράμματοι'', άλλοι πτωχοί κι άλλοι πλούσιοι, οι οποίοι έκαναν αγία ζωή και θαύματα ζώντας μέσα στον κόσμο και όχι κλεισμένοι σε κάποια σπηλιά ή μονή. Εξέφρασε την άποψη του ο αδελφός ρασοφόρος και ο πάτερ Χ. ήδη αποφάσισε να γράψει γι' αυτούς τους αγίους αδελφούς και αδελφές μας οι οποίοι, έφτασαν σε μεγάλα ύψη αγιότητος ενασκούμενοι εν τώ κόσμω, μελετώντας καθημερινώς την Γραφή, τους πατέρες, προσευχόμενοι συνεχώς, ζώντας μέσα σε μία ζωντανή σχέση με τον Χριστό και σωτήρα μας. Ταπεινά, στη σιωπή, χωρίς να φορούν ακριβά άμφια και μίτρες, χωρίς να οδηγούν ακριβά αμάξια και χωρίς να εμφανίζονται μεσάζοντες μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Εργάστηκαν αυτοί οι ''απλοί'' άνθρωποι για τον Χριστό διαδίδοντας το ευαγγέλιο του στις ψυχές που πήγαιναν κοντά τους για να ξεδιψάσουν με το ζωντανό νερό, που είναι το Άγιο Πνεύμα. Αυτό τους μετέδιδαν ''αγράμματες'' ασκήτριες και ασκητές, μέσα στις πόλεις και στα χωριά, εκεί γινόταν πραγματική διδασκαλία ευαγγελίου χωρίς νοθείες από ανθρώπινες ματαιοδοξίες και κληρικαλιστικές ιδεοληψίες. Οι βίοι όλων αυτών των αγίων αδελφών μας, εμπεριέχονται σε ένα θαυμάσιο τρίτομο έργο με τίτλο, ''Ασκητές μέσα στον κόσμο'', Άγιον Όρος, Ιερόν Ησυχαστήριον ''Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος'', Μεταμόρφωση Χαλκιδικής, τηλέφωνα: 23750 61592, 23750 61103. Είναι ένας ανεκτίμητος θησαυρός που πρέπει όλοι όσοι θέλουν να ζήσουν μία συνειδητή ευαγγελική ζωή όπως μας διδάσκει ο Κύριος μας, να τον έχουν και να τον μελετούν ώστε να δουν ζωντανά σύγχρονα παραδείγματα ανθρώπων που βίωσαν οράματα θεία, πολλοί έκαναν θαύματα όπως εκείνα που έκαναν οι απόστολοι, οι αρχαίοι Χριστιανοί και οι αρχαίοι πατέρες της ερήμου.

Δεν αγιάζουν μόνο όσοι είναι διάσημοι κεκοιμημένοι ρασοφόροι μοναχοί και ιερομόναχοι, αγιάζουν και πολλοί, πολλοί άλλοι αφανείς και άγνωστοι στους πολλούς, αλλά γνωστότατοι στους συμπολίτες τους και συγχωριανούς τους. Άγιοι απ' τον Κύριο και όχι επειδή το πατριαρχείο έκανε επίσημη διακήρυξη της αγιότητος τους. Άλλωστε οι άγιοι πατέρες μας, Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, Ιάκωβος ο εν Ευβοία, Αμφιλόχιος ο εν Πάτμω, Παΐσιος ο Αγιορείτης, οι αγίες μητέρες μας Μυρτιδιώτισσα της Κλεισούρας, που κακώς ονομάζεται Σοφία της Κλεισούρας, Ταρσώ η δια Χριστόν Σαλή, ήταν άγιοι ήδη απ' την ημέρα της κοιμήσεως τους. Δεν είχαν ούτε έχουν ανάγκη οι άγιοι από επίσημες εκδηλώσεις και ανακοινώσεις πατριαρχείων για την αγιότητα τους, την οποία ήδη την βλέπουν οι πιστοί ακόμη κι όταν οι άγιοι είναι εν ζωή σωματική. 

Αυτό το παπικό σύστημα να περιμένουν δυστυχώς κάποιοι, να κάνει επίσημη διακήρυξη αγιότητος κάποιο πατριαρχείο για να γράψουν ακολουθία για τον τάδε άγιο, ή να αγιογραφήσουν εικόνα του με φωτοστέφανο και να επικαλούνται τις πρεσβείες του, πρέπει να σταματήσει και να καταλάβουν οι πιστοί πως οι λέξεις ''αγιοκατατάξη'', ''αγιοποίηση'', ''ανακήρυξη αγιότητος'' είναι θεολογικώς άτοπες και αδόκιμες εκφράσεις. Αυτή η παπική παράδοση εισχώρησε στην ορθόδοξη εκκλησία απ' τα μέσα του 19ου αιώνος. Πριν δεν υπάρχει ποτέ και πουθενά καμία τέτοια πρακτική παρά μόνο στην παπική αίρεση. Έφτασαν κάποιοι υμνογράφοι να μην γράφουν ακολουθία για τους νεομάρτυρες που δολοφονήθηκαν απ' τους ναζί κατακτητές και κατόπιν απ' τους κομμουνιστές αθέους, μιλούμε για την περίοδο 1941-1949. 

Ενώ ο άγιος Νικόλαος αρχιεπίσκοπος Αχρίδος (1880-17 Μαρτίου 1956) έγραψε ακολουθία για τους 800.000 νεομάρτυρες Σέρβους που μαζικώς εξοντώθηκαν απ' τους συνεργάτες των ναζί, τους Κροάτες Ουστάσι. Δεν περίμενε κάποια επίσημη ανακοίνωση του πατριαρχείου Σερβίας για τους γράψει ακολουθία ο άγιος. Οι σημερινοί, εγκλωβισμένοι ως φαίνεται στο δεσποτοκρατικό σύστημα διοίκησης, περιμένουν πότε και ποιοί θα προωθήσουν την επίσημη διακήρυξη αγιότητος των εκατοντάδων νεομαρτύρων της φρικτής για την ορθοδοξία μας περιόδου, 1941-1949. 

Αυτά συζητήσαμε με τον αδελφό ρασοφόρο και ο πάτερ Χ. θα ξεκινήσει σιγά σιγά να γράφει για τους αγίους αυτούς, της περιόδου 1941-1949 αλλά και για εκείνους που εγράφη ο βίος τους στο προαναφερόμενο τρίτομο έργο, χωρίς να περιμένει πότε το πατριαρχείο θα κάνει την περιττή ανακοίνωση, αν την κάνει ποτέ. Δεν μας αφορά άλλωστε αφού από αρχαιοτάτων ετών στην εκκλησία, η τιμή στην αγιότητα ενός μάρτυρος ξεκινούσε σε τοπικό επίπεδο, εκεί στην περιοχή που μαρτυρούσε. Αν κατάφερναν οι αδελφοί μας έπαιρναν τα ιερά λείψανα του, τα ενταφίαζαν με τιμές, κατόπιν εόρταζαν την ημέρα του μαρτυρίου του κάθε χρόνο, ως ημέρα γεννήσεως του μάρτυρος στην μετά τον σωματικό θάνατο ζωή, την αληθινή ζωή όπως την ονομάζει ο ίδιος ο Χριστός μας και με το πέρασμα του καιρού η φήμη του αγίου εξαπλωνόταν στην υπόλοιπη αυτοκρατορία, αγιογραφούντο εικόνες του αγίου, εγράφοντο ακολουθίες κλπ. Το ίδιο συνέβη και με τον άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη, πρώτα έγινε γνωστή η αγιότητα του στην Αθήνα όπου λειτουργούσε στο εκκλησάκι του και κατόπιν τον γνώρισαν και τον άκουσαν, στην Κρήτη, τον Έβρο, την Κέρκυρα και αλλού. Εικόνες του υπήρχαν και χαιρετισμοί προς τον άγιο εγράφησαν, πολύ πριν το πατριαρχείο αποφασίσει να προβεί στην επίσημη διακήρυξη της αγιότητος του. Δηλαδή όσοι ζητούσαν την βοήθεια του και έζησαν θαύματα απ' τον άγιο προ της επισήμου διακηρύξεως κακώς δεν περίμεναν την επίσημη διακήρυξη; Οι υμνογράφοι γιατί περιμένουν επισημότητες και πατριαρχεία για να γράψουν μία ακολουθία; Τόσο η δεσποκρατία τους κωλύει; Πριν μάθουν για το μαρτύριο του αγίου νεομάρτυρος Νικολάου του εν Βουνένοις, στην Ήπειρο, στην Πάτρα, στην Κρήτη, στην Κάρπαθο ήδη οι συντοπίτες του τον τιμούσαν ως μάρτυρα και του είχαν αγιογραφήσει εικόνα. Περίμεναν το πατριαρχείο να ''επιτρέψει'' να του γράψουν ακολουθία, να του αγιογραφήσουν εικόνα και να ζητούν την βοήθεια του; 

Αυτές οι πλανημένες ιδέες επικράτησαν τα τελευταία χρόνια, εισαγώμενες απ' την Ρωσία που επηρεάστηκε απ' το παπικό σύστημα και το υιοθέτησαν και στο πατριαρχείο Κων/πόλεως. Κάποιοι νομίζουν ότι οι επίσημες διακηρύξεις αγιότητος ξεκίνησαν απ' τον άγιο Φιλόθεο τον Κόκκινο τον 14ο αι. ο οποίος αναφέρεται σε επιστολές του στην αγιότητα του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. Ο άγιος Φιλόθεος δεν προέβη σε καμία επίσημη συνοδική διακήρυξη αγιότητος όπως γίνεται σήμερα. Απλώς στις επιστολές του αναφέρεται στην δεδομένη κι απ' όλους αποδεκτή αγιότητα του αγίου Γρηγορίου για να αναιρέσει όσα έλεγαν εκείνοι που δεν εδέχοντο πως ο αρχιεπίσκοπος Θεσ/κης ήταν άγιος. Ο άγιος Αλέξανδρος του Σβίρ λίγα χρόνια μετά την κοίμηση του είχε ήδη εκκλησάκι αφιερωμένο στο όνομα του και εικόνες και ακολουθία. Δεν περίμεναν οι τότε ορθόδοξοι Ρώσοι αδελφοί μας κάποια επίσημη συνοδική απόφαση του πατριαρχείου Μόσχας για την αγιότητα του Αλεξάνδρου του Σβίρ. Μετά τον τσάρο Πέτρο τον Α', τον αποκαλούμενο Μέγα που προσπάθησε να δυτικοποιήσει την Ρωσία εισήχθησαν οι δυτικές και οι παπικές συνήθειες περί επισήμων ανακοινώσεων αγιότητος μελών της εκκλησίας. Επιτέλους ας επιστρέψουμε στις πατερικές παραδόσεις κι ας αφήσουμε τις δεσποτοκρατικές...

Πραγματοποιήθηκε λίαν σοβαρή συζήτηση με αδελφή εν τώ κόσμω η οποία βιώνει μία μεγάλη δοκιμασία εντός της οικογενείας της και πρέπει να αντέξει επιπλέον τις επαγγελματικές υποχρεώσεις της, να στηρίξει την μικρότερη αδελφή της και την μητέρα της. Η συζήτηση περιελάμβανε την πνευματική στήριξη του πατρός Χ. και το πως πρέπει η αδελφή να πολεμήσει πνευματικώς τον διάβολο που προσπαθεί να την κτυπήσει στις δύσκολες ώρες που περνά. Βρέθηκε λύση η οποία θα βοηθήσει τα μέλη της οικογενείας που βρίσκονται σε πειρασμό.

Πραγματοποίηθηκε συζήτηση με αδελφό που εργάζεται σε νησί το οποίο δυστυχώς έχει πληγεί εδώ και  δεκαετίες από τον λεγόμενο τουρισμό και την σαρκολατρεία. Το χρήμα και η ακολασία έχει καταστρέψει το νησί και πολλές ψυχές έχουν βουλιάξει στις κοσμικές μέριμνες, τα έργα της σαρκός και υπηρετούν τον διάβολο. Ο αδελφός περιέγραψε την κατάσταση του και το πως βρέθηκε στο νησί προκειμένου να εργαστεί για να στηρίξει την οικογένεια του. Ο πάτερ Χ. του είπε μερικές βασικές αρχές για το πώς πρέπει να κινείται κάποιος που είναι αναγκασμένος να εργάζεται σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Κάποια πράγματα ο αδελφός δεν τα γνώριζε όπως ότι πρέπει και μπορεί να εξομολογείται κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί, στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό τις αμαρτίες του και να κλαίει προκειμένου να του δώσει ο Χριστός μας την άφεση των αμαρτιών του. Του έφερε ο πάτερ αποδείξεις απ' τα κείμενα του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, και κάποιους βίους αγίων. Ο αδελφός ανακουφίστηκε και η συζήτηση τελείωσε με πνευματική χαρά και ελπίδα απ' τον αδελφό!

Είθε ο Τριαδικός Θεός να μας φωτίζει να διαδίδουμε τα σωτήρια λόγια της Γραφής του και να οδεύουμε εν Χριστώ το υπόλοιπο της επιγείου ζωής μας, με μετάνοια και δάκρυα για τις αμαρτίες μας, ελπίδα σωτηρίας και ταπείνωση. Αμήν!

Πηγή εικόνων Αγίας Τριάδος: player.slideplayer.gr

Μαρτυρίες για τα "ψευτοθαύματα" !!! στον Ιερό Ναό Αγίων Ισιδώρων Λυκαβηττού.

 Η αλήθεια λέγεται με απλότητα, ευθέως και χωρίς πολλά λόγια. Απόδειξη η εν Χριστώ αδελφή μας στο παρακάτω βίντεο. Όσοι έχουν αποδείξεις πως η αδελφή που μιλάει στο βίντεο λέει ψέματα ας τις παρουσιάσουν.