Να αγιάσει το στόμα του! Είμαι @ρνητής των μέτρων - Έχουν διχάσει τον κόσμο | Rantar

 

ΣΟΚ!! "Στο emβολιασμένο Ισραήλ έχουμε επιδημίες ΞΑΦΝΙΚΑ, ιών που..." - Δημ. Κούβελας | 18.6.2021

 

Lesbian Commander Booted Air Force Sgt. for Beliefs, Suit Claims.

The shocking stories of religious hostility in our nation’s military continue, and now Liberty Institute represents Senior Master Sgt. Phillip Monk, a 19-year veteran of the U.S. Air Force who was relieved of his duties because of his faith and moral convictions.

Monk, who served as a first sergeant at Lackland Air Force Base in San Antonio, recently returned from deployment and found he had a new commander who was an open lesbian.

“In one of our first meetings, she was talking about her promotion, and she mentioned something about a benediction,” Monk told Fox News. “She said she wanted a chaplain but objected to one particular chaplain that she called a ‘bigot’ because he preached that homosexuality is a sin.

“She then said, ‘I don’t know what kind of people actually believe that kind of crap,’” Monk continued. “I knew I was going to have a rough time in this unit and I would have to be very careful about what I said.”

Issues arose when Monk was asked to advise his commander on a disciplinary matter involving an Air Force instructor who was accused of making objectionable comments about gay marriage. After a thorough investigation, Monk determined the instructor meant no harm by his comments, and he suggested that his commander could use the incident as a way to teach about tolerance and diversity.

Monk, a devout evangelical Christian, says he was told he wasn’t on the same page as the commander and that if he didn’t get on the same page, they would find another place for him to work.

Later, the commander ordered Monk to answer the question of whether people who object to gay marriage are discriminating. Monk responded that he could not answer the way his commander wanted and feared an honest response would put him in legal trouble.

At that point, Monk was relieved of his duties.

“I was essentially fired for not validating my commander’s position on having an opinion about homosexual marriage,” he told Fox News.

Monk also told Fox News that while he is scared to speak out, he is doing it to set an example for his three teenage sons.

“Every night after dinner we read the Bible together,” he said. “I tell the boys we’ve got a lot of stuff going on in this world and we need people to stand up. My boys know what I’m going through. They are looking at me, wanting to know how I’m going to handle this.”

Πηγή: charismanews.com

«Θα βλέπετε τους άντρες σαν τις γυναίκες, και τις γυναίκες σαν τους άντρες…»

 
 

Η παρακάτω συνομιλία σκιαγραφεί και αποτυπώνει κάποια μεγάλα πνευματικά αναστήματα πού έζησαν παλαιότερα στην ιστορική Μονή Κύκκου, στην Κύπρο.

Ένα από αυτά υπήρξε και ο παπά Κυπριανός Σταυροβουνιώτης…

Κ.Ι. ( Κ. Ιωαννίδης): Είχατε την ευλογία να γνωρίσετε τον παπά-Κυπριανό, όπως ήταν γνωστός, τον Σταυροβουνιώτη, έναν άνθρωπο, ο οποίος είχε πύρινη φλόγα µέσα του, εάν κρίνω από τα µάτια του, τα οποία έβγαζαν φωτιά. Η φωτογραφία του είναι αποκαλυπτική. Νομίζω ότι ήταν ένθεος. Είχε μέσα του µέθη Θεού. Εσείς τι θυμάστε από τις πρώτες επαφές µαζί του και πώς τον γνωρίσατε;

Γ.Γ. ( Γέροντας Γαβριήλ, Πνευματικός στην Ι.Μ. Κύκκου ): Ήμουνα στα 15 ή 16 µου χρόνια, όταν για πρώτη φορά επισκέφτηκα το Σταυροβούνι µε την πρόθεση να εξομολογηθώ. Τότε µου σύστησαν στο μοναστήρι τον παπά-Κυπριανό, ο οποίος ήταν ένας πραγματικά θεόπνευστος, ασκητικότατος άνθρωπος.

Μόλις τον αντίκρυζες έβλεπες την ακτινοβολία της χάριτος του Θεού. Έβλεπες ένα ασκητικό πρόσωπο να ακτινοβολεί. Ήταν απλός, µε ένα παλιό ράσο και περπατούσε µε πεπαλαιωµένα σάνδαλα. Είχε µέσα του πλατιά αγάπη, ικανή ν’ αγκαλιάσει τον κάθε άνθρωπο. Στην εξομολόγηση, ήτανε πολύ σοφός.
 

Στην πρώτη µου εξομολόγηση εντυπωσιάστηκα από τη σοφία και την αγάπη του. Βέβαια, τον ξαναείδα επανειληµµένα, αλλά, ένα στιγµιότυπο από µια εξομολόγηση, µ’ εντυπωσίασε. Σε µια επίσκεψή µου τον συνάντησα έξω στα χωράφια…

Ήταν εργατικότατος άνθρωπος (δεν ήταν µόνο πνευματικός), και χειρονακτικά δούλευε πολύ σκληρά. Τον συναντούσε κανείς περπατώντας µέσα στα περιβόλια. Στη συνάντηση αυτή τον βρήκα να κάθεται και να κόβει, νομίζω, πατάτες για τα ζώα. Δεν έδωσε πολλή σημασία όταν τον χαιρέτησα. Έσκυψα και του φίλησα το χέρι, και κάθισα απέναντι περιμένοντας να τελειώσει. Μετ’ ολίγον, ψήλωσε το βλέµµα, δεν ξέρω τι να πω, το βλέµµα του ήτανε διαπεραστικό. “Διάβαζε” τι ακριβώς ήθελε ο άλλος.
 

Τότε φώναξε κάποιον πατέρα και τον παρακάλεσε να φέρει τον Εuεργετινό. Τον έφερε και µου είπε να διαβάσω. (σελ. 37)
 

—Τι να διαβάσω πατέρα;
 

Άνοιξε το βιβλίο και µου έδειξε να διαβάσω κάπου. Όταν διάβασα, βρήκα εκείνα τα θέματα για τα οποία πήγα εκεί. Στο πρόβλημα που είχα βρήκα τις απαντήσεις στο σημείο που διάβασα. Όταν τελείωσα του είπα:

– Γέροντα, αυτά που ήλθα να σου πω, είναι αυτά που τώρα διάβασα.

Μου λέει:

– Παιδί µου, αυτά είναι αποστάγματα Πατέρων, αποστάγματα αγώνων πνευματικών. Έλα να βάλουμε και το πετραχήλι να σου διαβάσω την ευχή και να πηγαίνεις.

Ήταν µια περίπτωση µοναδική που µ’ εντυπωσίασε. Επρόκειτο για διεισδυτικότατο άνθρωπο µε χάρισµα Θεού. Όσα διάβασα από τον Ευεργετινό αυτά ήταν όσα είχα να του πω….(από τη σελ. 38)

Επίσης, αποσυρόταν κάτω από ένα πεύκο, µέσα στο δάσος. Ήταν δασώδης η περιοχή του Σταυροβουνιού, µετά κάηκε και έμεινε γυμνό. Συνεχώς αποσυρόταν, εχάνετο και τον αναζητούσαν.
 

Κ.Ι.: Πήγαινε για προσευχή.
 

Γ.Γ.: Επέστρεφε συρτός, µε το µπαστουνάκι του, σαν να έβλεπες κάποιο να έρχεται από άλλο κόσμο. Έναν άγιο. Απ’ όλους τους πατέρες ξεχώριζε. Ήταν κάτι άλλο, κάτι ξεχωριστό, ο πατήρ Κυπριανός.
Βέβαια, και ο µετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Λεόντιος όταν ακόμα ήταν Τοποτηρητής του Αρχιεπισκοπικού Θρόνου σύχναζε πολύ στο µοναστήρι. Όταν κατέβαινε στη Λευκωσία, στην Αρχιεπισκοπή, έπρεπε να περάσει οπωσδήποτε από το µοναστήρι για να τον συναντήσει. Καθόταν ολόκληρη µέρα και µιλούσε µαζί του. Ο Λεόντιος θαύμαζε τη σοφία αυτού του ανθρώπου.
 

Κ.Ι.: Το γεγονός ότι δεν είπε στους Γέροντες Παναή και Βασίλη να γίνουν µοναχοί, αυτό δείχνει τον αυτοέλεγχό του και τη Γεροντική διάκριση που τον χαρακτήριζε.
 

Γ.Γ.: Ήταν πολύ διακριτικός ο Γέροντας Κυπριανός και πολλές φορές προφήτευε. Σ’ έβλεπε κατάµµατα και κάτι έπαιρνε. Πολλές φορές, χωρίς να εκφραζόµαστε για κάποια πράγµατα στην ώρα της εξοµολογήσεως, ο παπά-Κυπριανός από µόνος του µιλούσε. Έβλεπε και µιλούσε στην καρδιά µας.
 

Κ.Ι.: Είχε το χάρισµα. Μου θυμίζει το Γέροντα Πορφύριο σε πολλά.
 

– Γ.Γ.: Προέλεγε, πριν 50 χρόνια, για τις µετέπειτα εξελίξεις. Έλεγε ότι θα δείτε ανθρώπους πονηρεµένους. – Εγώ, έλεγε – µπορεί να µην ζήσω, εσείς πρέπει να ζείτε. Θα βλέπετε τους άντρες σαν τις γυναίκες και τις γυναίκες σαν τους άντρες. Τώρα, πραγµατικά, εντυπωσιαζόμαστε πώς έλεγε αυτά τα πράγµατα ο άνθρωπος αυτός.
 

Κ.Ι.: Προέβλεπε τους έσχατους καιρούς.
 

Γ.Γ.: Προέβλεπε και έδινε χαρακτηρισμούς. Θα βλέπετε τους άντρες µε µακρυά µαλλιά, µε σκουλαρίκια και τις γυναίκες δεν θα τις ξεχωρίζετε.
 

Κ.Ι.: Φθάσαμε και σε χειρότερα.
 

Γ.Γ.: Εντυπωσιαζόμαστε που έβλεπε κάτι τέτοιο, το οποίο, τότε, δεν υπήρχε. Μιλώ τώρα για το 1945-1946. Δεν υπήρχαν, τότε, τέτοια πράγµατα.
 

Επίσης, µας έλεγε για κάποιο όραμα που είδε ο Άγιος Προκόπιος.
 

«Έβλεπε ο Άγιος Προκόπιος, έλεγε, µερικούς ιερείς, µοναχούς, αλλά και λαϊκούς να είναι σε µια χαράδρα και να προσπαθούν να αναρριχηθούν. Και όταν ρώτησε ο άγιος «ποιοι είναι αυτοί που βλέπω;:» (σελ. 39) η απάντηση ήταν ότι είναι άνθρωποι του 8ου αιώνα, οι οποίοι, αναρριχώνται για να φθάσουν τα µέτρα τα δικά σας, αλλά δεν θα µπορούν, διότι θα λείπουν τα πρότυπα.
 

Ο Θεός, όµως, µε την ευσπλαχνία του, θα ανταµείψει µε τον ίδιο µισθό αυτούς, όπως και τους πρώτους, γιατί καταβάλλουν προσπάθειες για να αποκτήσουν την αρετή και να φτάσουν τα µέτρα της τελειότητας».
Ένα άλλο στιγµιότυπο που θυµάµαι, ήταν, όταν τον επισκεφτήκαμε την προτεραία του θανάτου του και ο πατήρ Κυπριανός ήταν τόσο αποδυναµωµένος, εξαιτίας της ασθένειάς του και δεν µπορούσε να µιλήσει.
 

Κ.Ι.: Θυμάστε τι ασθένεια είχε;
 

Γ.Γ.: Έπασχε από καρκίνο. Θυµάµαι πως µας είπε ο πατέρας που τον διακονούσε ότι δεν µπορείτε να τον δείτε και δεν µπορεί πλέον να µιλήσει. Εμείς θέλαμε να του φιλήσουμε το χέρι και να πάρουμε την ευχή του. Όταν του µίλησε, του είπε, να περάσουμε µέσα και ζήτησε βοήθεια να καθίσει στο στρώμα και άρχισε, εκείνη την ώρα, να οµιλεί. Θυµάµαι απευθυνόμενος πιο πολύ στο Γέρο Παναή και στο Βασίλη έλεγε: «παιδιά µου, να µείνετε εκεί που είστε. Μη σας σαλέψει το θέμα του Ημερολογίου».

Τον βασάνιζε, το θέμα. Όμως δεν ήθελε ν’ αποκοπεί από τον κορμό της Εκκλησίας. Και συνέχισε: «Ένα είπα στον εαυτό µου. Εξήντα χρόνια πάλευα να νικήσω τη σάρκα κι όμως τώρα µε νίκησε η σάρκα». Και εννοούσε ότι δεν έφαγε ποτέ κρέας. Τις τελευταίες µέρες του είπαν (αφού δεν είχε ούτε στομάχι, ούτε τίποτε, λόγω του καρκίνου) να του κάνουνε λίγο ζωμό κοτόπουλου, λίγη σούπα. Κάνετε, τους είπε και θεώρησε ότι τον νίκησε η σάρκα.
 

Κ.Ι.: Γέροντα, ο άγιος Νεκτάριος, ο παππούς ο Παναής, ο παπά-Κυπριανός, πέθαναν από καρκίνο. Γιατί οι άγιοι άνθρωποι, να υποφέρουν από αυτές τις ασθένειες; Έχω τη γνώμη ότι το πολύ δόσιμο, η πολλή αγάπη ξεπερνά κάποια όρια και αυτό έχει συνέπειες στην υγεία. Γι’ αυτό, ίσως, πρέπει να κρατούμε την αρμονία, την ισορροπία. Αυτοί, όμως, από το πολύ δόσιμο στις ανάγκες της Εκκλησίας, ξεπερνούν κάποια επιτρεπτά όρια και είναι κι αυτό ένα στοιχείο που η φύση δεν δέχεται, γι’ αυτό και η σάρκα αρρωσταίνει.

Γ.Γ.: Δεν νομίζω.

Κ.Ι.: Έτσι το καταλαβαίνω. Είναι η αρρώστια επίσκεψη Θεού. Ακόμη περισσότερο καθαρίζεται ο άνθρωπος. Οδηγείται σε ακόμη λεπτότερους, θειότερους κόσμους. Βέβαια, έχουμε και το Γέροντα Παΐσιο, το Γέροντα Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο. (σελ. 40)…

Πηγή: vimaorthodoxias.gr

Η εορτή του αγίου Παϊσίου (Παναγή) Μπασιά στον ιερό ναό αγίου Νείλου Πειραιώς.

 

Πειραιάς: Με αφορμή την επερχόμενη εορτή του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών Παναγή του Μπασιά στις 7 Ιουνίου, η ενορία του Αγίου Νείλου Πειραιώς ξεκινάει τα προεόρτια από το απόγευμα της Τετάρτης, 2 Ιουνίου 2021, και ώρα 18.00 με εσπερινό και εν συνεχεία Ιερά Παράκληση στον Όσιο Παναγή. Την Κυριακή 6 Ιουνίου 2021 στις 18.30 θα τελεστεί ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας και θείου κηρύγματος, ενώ στις 20.00 θα ψαλεί ιερά παράκληση στον Όσιο

Την κυριώνυμο ημέρα της εορτής, Δευτέρα 7 Ιουνίου 2021, το πρωί στις 07.00 θα τελεστεί ο όρθρος και η πανηγυρική Θεία Λειτουργία μετά θείου κηρύγματος, ενώ το απόγευμα στις 18.00 θα γίνει ο μεθέορτος εσπερινός και εν συνεχεία η ακολουθία των Εγκωμίων στον Όσιο Παναγή τον Μπασιά.

Μία ώρα αργότερα, στις 19.00, θα ακολουθήσει ιερό ευχέλαιο.

Κατά το διήμερο του εορτασμού, 6-7 Ιουνίου, θα τεθεί προς προσκύνηση τεμάχιο Ιερού Λειψάνου του Οσίου Παναγή του Μπασιά, το οποίο φυλάσσεται στο Ναό του Αγίου Νείλου του Πειραιά.

Συγκοινωνία: Λεωφορεία: 906 (Στάση: Άγιος Νείλος), 040, 049, 904 (Στάση: Σκαλάκια), 909 (Στάση: Πλ. Πηγάδας).

Πηγή: vimaorthodoxias.gr

Έλεγχος σοβαρού επισκοπικού ατοπήματος.

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 31η Μαΐου 2021

Μᾶς ἔλαχε νά ζοῦμε σέ καιρούς ἀποκαλυπτικούς, κατά τούς ὁποίους δοκιμάζεται σκληρά ἡ σώζουσα ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας μας, ἐξαιτίας τῆς οἰκουμενιστικῆς λαίλαπας, ἡ ὁποία ἔχει ἀλώσει ἐπικίνδυνα μεγάλη μερίδα ὑψηλά ἱσταμένων ἐκκλησιαστικῶν προσώπων. Ὕστερα ἀπό ἕναν καί πλέον αἰῶνα σκοτεινῶν καί φανερῶν διεργασιῶν τό πολυκέφαλο τέρας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐπέβαλε, ὡς «ἀνάγκη», τόν θρησκευτικό συγκρητισμό, γιά τήν δῆθεν ἑδραίωση τῆς παγκόσμιας εἰρήνης, ὁ ὁποῖος προϋποθέτει τήν σχετικοποίηση τῆς ἀμώμητης ὀρθοδόξου πίστεώς μας.

Μέ πραγματικά δαιμονικά διδάγματα κατασυκοφαντεῖται ἡ θεμελιώδης χριστιανική διδασκαλία, σύμφωνα μέ τήν ὁποία, ἡ ἀλήθεια εἶναι ἐνυπόστατος ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ καί ἑπομένως εἶναι μία καί μοναδική καί συνώνυμη μέ τή Σωτηρία. Ὁ Κύριός μας ζητᾷ νά μήν ἀφαιροῦμε οὔτε ἕνα ἰῶτα ἀπό τόν σωτήριο λόγο Του, «ὅς ἐάν οὖν λύση μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καί διδάξῃ οὕτω τούς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν» (Ματθ.5,17) καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀναθεματίζει ὅποιον διδάσκει «ἕτερον εὐαγγέλιον» (Γαλ.1,11), δηλαδή ὅποιον διαστρέφει, ἤ προσθαφαιρεῖ δικές του διδασκαλίες, ἄσχετες ἤ ἀντίθετες μέ τήν βιβλική ἀλήθεια.

Σαφέστατες εὐαγγελικές ἐντολές, οἱ ὁποῖες συμβουλεύουν τούς πιστούς νά ἔχουν πολύ συγκρατημένες καί διακριτικές σχέσεις μέ τούς ἀμετανόητους αἱρετικούς, παραθεωροῦνται καί διαστρέφονται, καλλιεργώντας μία περίεργη «ἀγαπολογία» πού ἀποτελεῖ οὐσιαστική ἄρνηση τῆς ἀγάπης, ἔφ ὅσον ἀδιαφορεῖς γιά τήν σωτηρία τῶν συνανθρώπου σου, ἐγκαταλείποντάς τους στόν δαιμονισμό τῆς ἀμετανοησίας τους. Ἡ σαφής ἐντολή τοῦ ἀποστόλου Παύλου, «Μή γίνεσθε ἑτεροζυγοῦντες ἀπίστοις· τίς γάρ μετοχή δικαιοσύνη καί ἀνομίᾳ; τίς δέ κοινωνία φωτί πρός σκότος; τίς δέ συμφώνησις Χριστῷ πρός Βελίαλ; ἤ τίς μερίς πιστῶ μετά ἀπίστου; τίς δέ συγκατάθεσις ναῶ Θεοῦ μετά εἰδώλων;» (Β΄Κόρ.6,14-15) ἔπαψε νά ἔχει ἰσχύ; Ὁ λόγος τοῦ Εὐαγγελιστῆ τῆς Ἀγάπης, ἁγίου Ἰωάννου, «εἰ τίς ἔρχεται πρός ὑμᾶς καί ταύτην τήν διδαχήν οὐ φέρει, μή λαμβάνετε αὐτόν εἰς οἰκίαν καί χαίρειν αὐτῶ μή λέγετε. ὁ λέγων γάρ αὐτῶ χαίρειν κοινωνεῖ τοῖς ἔργοις αὐτοῦ τοῖς πονηροῖς» (Β΄Ἰωάν.1,10-11), θεωρεῖται «μισαλλόδοξος» καί «μή ἐφαρμόσιμος» στήν ἐποχή μας! Κι ὅλα αὐτά, διότι ἡ λέξη καί ἡ ἔννοια τῆς αἵρεσης ἔχει διαγραφεῖ ἀπό τό λεξιλόγιο τῶν συγχρόνων μας θιασωτῶν τῆς λεγομένης «Οἰκουμενικῆς Κινήσεως», στήν ὁποία ἔχει στρατευτεῖ πλειάδα ὑψηλόβαθμων κληρικῶν, μοναχῶν καί λαϊκῶν θεολόγων. Χωρίς ἀναστολές, δισταγμούς καί φόβο Θεοῦ, διακηρύσσουν πώς οἱ αἱρέσεις περιορίζονται στούς πρωτοχριστιανικούς αἰῶνες καί πώς στίς μέρες μας δέν ὑπάρχουν αἱρετικές πλάνες, ἀλλά διαφορετικές παραδόσεις, οἱ ὁποῖες, ὄχι μόνο δέν θεωροῦνται προβληματικές, ἀλλά «δῶρο Θεοῦ», διότι μποροῦν νά ἐμπλουτίσουν τήν παράδοσή μας καί τήν ἐμπειρία μας! Μάλιστα, ἡ «Σύνοδος» τῆς Κρήτης (2016) ἀναγνώρισε, ἐμμέσως πλήν σαφῶς, τήν ἐκκλησιαστική ὑπόσταση τῶν συγχρόνων αἱρετικῶν κοινοτήτων μέ τήν «ἱστορική τους ὀνομασία» μή καταγνώσασα ὡς ὄφειλε ἐν χώρῳ καί χρόνω τίς ὑφιστάμενες αἱρέσεις καί μή ὀριοθετήσασα τήν σώζουσα πίστη.

Ὑπάρχει βεβαίως καί χειρότερη καί φρικωδέστερη προέκταση τοῦ θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ: πολλοί ὑψηλόβαθμοι κληρικοί καί θεολόγοι «βλέπουν» σωτηρία καί στίς διάφορες θρησκεῖες τοῦ κόσμου. Διαλέγονται μέ ἐκπροσώπους των ἐπί ἴσοις ὄροις, ἐπισκέπτονται τούς λατρευτικούς τους τόπους, συμπροσεύχονται, συνεστιάζονται, ὅπως στόν μουσουλμανικό «ἱερό δεῖπνο ἰφτάρ», καταφρονώντας τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, σύμφωνα μέ τήν ὁποία, πραγματική ἀδελφότητα δημιουργεῖ τό ἅγιο Βάπτισμα, ἡ συσσωμάτωση στό πανάγιο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ «ὑμεῖς δέ ἐστέ σῶμα Χριστοῦ καί μέλῃ ἐκ μέρους» (Α΄Κορ.12, 27).

Ἄν ἀφαιρέσουμε τά ὑπολείμματα τῶν ἀρχαίων αἱρετικῶν (νεστοριανούς, μονοφυσῖτες) κύρια ἑστία τῆς σύγχρονης κακοδοξίας, ἡ ὁποία παράγει συνεχῶς αἱρετικές δοξασίες τά τελευταία χίλια χρόνια, εἶναι τό Βατικανό. Ἀφότου ὁ σεβάσμιος Πατριαρχικός θρόνος τῆς Δύσεως καταλήφθηκε ἀπό τούς αἱρετικούς καί βαρβάρους Φράγκους, ἀποκόπηκε ἀπό τήν Μία καί Ἀδιαίρετη Ἐκκλησία, ἄρχισε νά παράγει φρικώδεις πλάνες καί κακοδοξίες. Ὡς κοσμικός ὀργανισμός διέπραξε ἀνείπωτα ἐγκλήματα κατά τῆς ἀνθρωπότητας, γιά τά ὁποία οὐδέποτε μετανόησε ἐμπράκτως. Ἐπίσης οὐδεμία μετάνοια ἐκδήλωσε γιά τίς ἑκατοντάδες αἱρέσεις του, παρά τούς ἐδῶ καί μισό αἰῶνα ἀτέρμονους «θεολογικούς» διαλόγους μέ τήν Ἐκκλησία. Ἀντίθετα μάλιστα, ἐμμένοντας στίς δαιμονικές του πλάνες, ἐπιχειρεῖ νά τίς ἐπιβάλλει καί στήν Ἐκκλησία. Δυστυχῶς μερικοί ἀδόκιμοι Ποιμένες ἁπλά ἀνέχονται τίς παπικές πλάνες, ἀλλά καί προσπαθοῦν νά τίς ντύσουν μέ ὀρθόδοξο ἔνδυμα, νά τίς ἀποδεχθεῖ τό ὀρθόδοξο πλήρωμα. Πρόκειται γιά τόν λεγόμενο «λαϊκό οἰκουμενισμό». Γνωρίζουν πολύ καλά ὅτι ὁ λαός εἶναι ὁ τελικός καί ὕπατος φύλακας τῆς Ἀλήθειας καί ὡς ἐκ τούτου αὐτός πρέπει νά πεισθεῖ γιά τήν «ἀνάγκη» τῆς «ἕνωσης τῶν Ἐκκλησιῶν», πρέπει νά ἀποβάλλει τήν «πλάνη» καί τήν «μισαλλόδοξη» ἄποψη τοῦ παρελθόντος, ὅτι ὁ Παπισμός εἶναι αἵρεση καί νά δεχθῆ ὅτι δέν μᾶς χωρίζουν διαφορές πίστης, ἀλλά διαφορετικές παραδόσεις καί ὡς ἐκ τούτου μποροῦμε νά ἑνωθοῦμε μαζί του!

Ἀφορμή γιά τήν παροῦσα ἀνακοίνωσή μας πήραμε ἀπό δημοσίευμα τοῦ vaticannews, σύμφωνα μέ τό ὁποῖο ὁ ἄρτι ἐνθρονισθείς Μητροπολίτης Ἰταλίας κ. Πολύκαρπος, ὕστερα ἀπό συνάντησή του μέ τόν «Πάπα» Φραγκίσκο, προέβη σέ ἀνεπίτρεπτες δηλώσεις.

Μελετήσαμε μέ προσοχή τό δημοσίευμα καί ὁμολογοῦμε ὅτι ὑπέστημεν πραγματικό σόκ ἀπό τίς δηλώσεις τοῦ Σεβ. Ἰταλίας. Δέν μπορούσαμε νά διακρίνουμε ἄν τά λόγια αὐτά ἀνήκουν σέ Ὀρθόδοξο Ἐπίσκοπο ἤ σέ παπικό οὐνίτη! Σκεφτήκαμε πώς θά ζήλευε ὄντως καί ὁ πιό φανατικός οὐνίτης (παπικός μέ περιβολή ὀρθοδόξου) τίς ἀπαράδεκτες φιλοφρονήσεις του πρός τόν ἀμετανόητο αἱρεσιάρχη «Πάπα» Φραγκίσκο!

Οἱ δηλώσεις τοῦ Σεβ. Ἰταλίας, ὅπως δημοσιοποιήθηκαν στό «vaticanews» ἔχουν ὡς ἀκολούθως.

«Ἡ συνάντηση μέ τόν Πάπα Φραγκίσκο πῆγε πολύ καλά. Ἦταν μία πολύ ἐγκάρδια συνάντηση ἑνός υἱοῦ μέ τόν ἀγαπημένο τοῦ πατέρα, μία συνάντηση ἑνός ἐπισκόπου μέ τόν προκαθήμενο καί πατριάρχη του. Ὁ Ἅγιος Πατέρας ἔχει μεγάλη, γνήσια καρδιά. Τόν εὐχαρίστησα γιά τό ἐνθαρρυντικό μήνυμα πού μου ἔστειλε γιά τήν ἐνθρόνισή μου. Ζήτησα πάλι, καί αὐτήν τήν φορά στήν Ἰταλία ὡς ἐπίσκοπος, τήν παπική εὐλογία του γιά τό ἔργο μου, καί τόν διαβεβαίωσα γιά τίς θερμές μου προσευχές νά τοῦ δώσει ὁ Θεός πολλά χρόνια σωματικῆς καί πνευματικῆς ὑγείας γιά τό καλό της παγκόσμιας (universal) Ἐκκλησίας καί ἐπίσης γιά τό καλό του κάθε ἀνθρώπου καλῆς θελήσεως, γιά τόν ὁποῖο ὁ Ἅγιος Πατέρας ἔχει ἰδιαίτερη εὐαισθησία»! Ἡ «ἐγκαρδιότητα» τῆς συνάντησής του μέ τόν Αἱρεσιάρχη δέν μᾶς ἐκπλήσσει ἰδιαίτερα, διότι οἱ «δικοί» μας ἀσυγκράτητοι θιασῶτες τῆς «ἑνώσεως τῶν ἐκκλησιῶν» κυριολεκτικά πανηγυρίζουν ὅταν συναντῶνται μέ τόν ἀμετανόητο κ. Φραγκίσκο. Δέν μᾶς ἐκπλήσσει ἐπίσης ἄν αἰσθάνεται «υἱός τοῦ ἀγαπημένου του πατέρα». Τόν νά θεωρεῖ πατέρα του, τόν Αἱρετικό καί σφετεριστή τοῦ Πατριαρχικοῦ θρόνου τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης καί ὁποιονδήποτε ἄλλον εἶναι πρόβλημά του. Μᾶς ἐκπλήσσει ὅμως ἡ ἀναφορά του στήν ἰδιότητά του ὡς Ἐπισκόπου της Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ὁ ὁποῖος θεωρεῖ τόν ἀμετανόητο αἱρεσιάρχη, ὡς «προκαθήμενο καί πατριάρχη του»! Διερωτόμαστε: ἀπό πότε ἔπαψε νά εἶναι Πατριάρχης καί Προκαθήμενός του ὁ Παναγιώτατος Οἰκουμενικός Πατριάρχης, στήν δικαιοδοσία τοῦ ὁποίου ἀνήκει ἡ Ἱ. Μητρόπολη Ἰταλίας καί ἔγινε ὁ κ. Φραγκίσκος; Μήπως ἔγινε ἡ «ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν» καί ὑπήχθη ἡ Ἱερά Μητρόπολή του στόν «προκαθήμενο» τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης καί μᾶς τό κρύβουν; Μήπως ὁ ἴδιος ἐντάχτηκε στό οὐνιτικό τάγμα, ἔγινε παπικός καί ἁπλά φοράει τήν ὀρθόδοξη περιβολή;

Ἀκολούθως ἐπαινεῖ τόν «ἅγιο πατέρα του» καί ἐξυμνεῖ τήν «μεγάλη γνήσια καρδιά» του. Τό πόσο «μεγάλη» καί «γνήσια» καρδιά διαθέτει ὁ «ἀλάθητος» τό ἔχει δείξει τό σκοτεινό παρελθόν του στή μακρινή Ἀργεντινή, ὅταν ἦταν «ἀρχιεπίσκοπος» Μπουένος Ἄϊρες καί τό δεξί χέρι τοῦ αἱμοσταγοῦς δικτάτορα Βιντέλα. Τό μαρτυροῦν τά αἱματοβαμμένα χέρια του ἀπό χιλιάδες ἀθῴους καί δυστυχῶς παιδιά, οἱ ὁποῖοι διώχτηκαν, βασανίστηκαν καί βρῆκαν τραγικό θάνατο ἀπό τό δικτατορικό καθεστώς (1976-1983), μέ τήν «ἱερή ἐπιστασία καί συνεργασία» τοῦ τότε «ἀρχιεπισκόπου», ὁ ὁποῖος γλύτωσε τήν παραπομπή τοῦ στή Δικαιοσύνη μετά ἀπό «ὑψηλές πιέσεις» στήν κυβέρνηση τῆς Ἀργεντινῆς! «Τουλάχιστον 30.000 ἐξαφανισμένους, δολοφόνησε τό δικτατορικό καθεστώς πού στήριξε ὁ κ. Φραγκῖσκος ἤ Χόρχε Μπεργκόλιο κατά τίς ἐκτιμήσεις ὀργανώσεων ὑπεράσπισης τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Τά περισσότερα ἀπό τά θύματα τῶν χουντικῶν δέν βρέθηκαν ποτέ» (ΑΠΕ-ΜΠΕ/AFP/Reuters)! Οἱ χιλιάδες ὀργισμένες μάνες τῆς Λατινικῆς αὐτῆς χώρας ἐμποδίζουν τόν κ. Φραγκίσκο νά τήν ἐπισκεφθεῖ ὡς «Πάπας»! Αὐτή εἶναι ἡ «μεγάλη γνήσια καρδιά» τοῦ αἱρεσιάρχη, μεστή ἰησουίτικης ὑποκρισίας!

Ζήτησε ὁ κ. Πολύκαρπος ἀπό τόν ἀμετανόητο αἱρεσιάρχη τό ἀδιανόητο: «ὡς ἐπίσκοπος, τήν παπική εὐλογία του γιά τό ἔργο μου»! Ὁ Σεβ. Ἰταλίας αἰσθάνεται προφανῶς «ἀδύναμος» νά ἐκτελέσει τό Ἐπισκοπικό του ἔργο στήν δημοκρατική Ἰταλία καί ζητᾷ «ἐνίσχυση» ἀπό τίς «εὐλογίες» τοῦ κ. Φραγκίσκου, δεχόμενος τόν ἀμετανόητο αἱρεσιάρχη ὡς κανονικό Ἐπίσκοπο τῆς Ἐκκλησίας!

Στή συνέχεια ἔδωσε καί αὐτός τίς εὐχές του στόν «ἀλάθητο»: «νά τοῦ δώσει ὁ Θεός πολλά χρόνια σωματικῆς καί πνευματικῆς ὑγείας γιά τό καλό της παγκόσμιας (universal) Ἐκκλησίας καί ἐπίσης γιά τό καλό του κάθε ἀνθρώπου καλῆς θελήσεως, γιά τόν ὁποῖο ὁ Ἅγιος Πατέρας ἔχει ἰδιαίτερη εὐαισθησία»! Εὐχήθηκε ὁ κ. Πολύκαρπος ὁ Θεός νά ἔχει ὑγιῆ τόν ἀμετανόητο αἱρεσιάρχη τῆς Ρώμης γιά νά κάνει τό «καλό» στήν «παγκόσμια ἐκκλησία», νά διδάσκει δηλαδή τίς ἑκατοντάδες παπικές πλάνες, νά σφετερίζεται τό πρόσωπο καί τίς ἰδιότητες τοῦ Χριστοῦ, νά σπιλώνεται τό ἀκηλίδωτο τῆς Ἐκκλησίας, ἀπό τά χιλιάδες σεξουαλικά ἐγκλήματα τῶν φραγκοπαπάδων του μέ τήν ὑποχρεωτική παρά τούς Ἱερούς Κανόνες καί τά Κυριακά Λόγια ἀγαμία τοῦ «κλήρου», νά ἐμποδίζωνται ὅποιοι ὀπαδοί του νά μεταστραφοῦν στήν Ἐκκλησία, νά ἐκτελεῖ μέ ἀκρίβεια τήν «ἀποστολή» του ὡς τό πλέον πειθήνιο φερέφωνο τῆς «Νέας Τάξεως Πραγμάτων»! Καί κάτι ἄλλο σημαντικό: τί εἶναι αὐτό τό περί «παγκόσμιας Ἐκκλησίας»; Μήπως σημαίνει ἀποδοχή τοῦ δαιμονικοῦ παπικοῦ πρωτείου; Ἄν πάρουμε σοβαρά τά λεγόμενά του, ναί!

Καί συνεχίζει: «Αὐτό πού προκαλεῖ ἔκπληξη εἶναι ὅτι ἡ ἐγγύτητα, οἱ χειρονομίες, οἱ πρωτοβουλίες τοῦ Πάπα Φραγκίσκου καί τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου εἶναι γνήσιες καί μακριά ἀπό ὁποιαδήποτε κοσμική ἄποψη ἤ ἀπόπειρα ἐντυπωσιασμοῦ. Εἶναι δύο ἄνθρωποι πού ἔχουν τίς ἴδιες σκέψεις καί εὐαισθησίες, πού γνωρίζουν ὅτι πρέπει νά ἐνεργοῦν μαζί γιά τό καλό της ταραγμένης ἀνθρωπότητας, καί πρόσφατα ἀκόμη πιό ταραγμένης ἀπό τήν ὑγειονομική κρίση καί τήν οἰκονομική κρίση πού προκάλεσε ἡ πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ. Τό ταξίδι τῶν Καθολικῶν καί τῶν Ὀρθόδοξων πρός τήν πλήρη ἑνότητα βρίσκεται στό σωστό δρόμο ὑπό τήν καθοδήγηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί κινεῖται πρός τήν γραμμή τοῦ τερματισμοῦ. Πιστεύω ὅτι ὁ στόχος αὐτός ἔχει ἤδη ἐπιτευχθεῖ στό ἐπίπεδο τῶν πιστῶν, καί αὐτό εἶναι πιό σημαντικό ἀπό ὅ, τί σέ θεσμικό ἐπίπεδο».

Ἡ γνησιότητα μετρᾶται μέ τό μέτρο τῆς αὐθεντίας τῆς Ἐκκλησίας καί ὁ Παπισμός δέν εἶναι Ἐκκλησία μέ τόσες αἱρέσεις καί κακοδοξίες μέ τόσα ἐγκλήματα καί αἷμα μαρτύρων καί ἁγίων της πίστεως, δέ μπορεῖ νά εἶναι Ἐκκλησία καί ὡς ἐκ τούτου ἡ γνησιότητα κρίνεται μέ κοσμικά κριτήρια. Δέν μποροῦμε νά παραβλέψουμε ἐπίσης τίς ἀδιάκοπες ὀχλήσεις τοῦ κ. Φραγκίσκου, πρός τήν διεθνῆ κοινότητα, «γιά τήν ἀνάγκη δημιουργίας παγκόσμιας κυβέρνησης»!

Γιά τό ἄν ὁ «Πάπας» ἐργάζεται γιά τό καλό τῆς ἀνθρωπότητος μιλᾷ διαπρύσια ἡ ἱστορία τοῦ Παπισμοῦ, γιά τόν ὄλεθρο καί τήν καταστροφή, τήν ὁποία ἔσπειρε ὁ Παπισμός στήν ἀνθρωπότητα, γιά τά ὁποῖα οὐδέποτε ζήτησε συγγνώμη. Ἐπίσης, ἀπ’ ὅτι γνωρίζουμε, οὐδεμία σοβαρή οἰκονομική βοήθεια στήν παγκόσμια κοινότητα προσέφερε τό Βατικανό, στήν πρόσφατη ὑγειονομική καί οἰκονομική κρίση πού προκάλεσε ἡ πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ, πέραν ἀπό τά πολλά «παχιά λόγια» καί τίς ἀνέξοδες παρηγοριές τοῦ «ἀλάθητου»! Οἱ πακτωλοί φυλάσσονται πολύ καλά κρυμμένοι στά ἄδυτα τοῦ «Κράτους τοῦ Θεοῦ» καί τά μόνο ποσά πού «ἐκταμιεύονται» εἶναι γιά τίς ἀποζημιώσεις τῶν χιλιάδων ἀθῴων θυμάτων τῶν ἐγκληματιῶν παιδεραστῶν φραγκοπαπάδων!

Ὁ Σεβ. Ἰταλίας ἐξέφρασε τήν βεβαιότητά του πώς «τό ταξίδι τῶν Καθολικῶν καί τῶν Ὀρθόδοξων πρός τήν πλήρη ἑνότητα βρίσκεται στό σωστό δρόμο ὑπό τήν καθοδήγηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί κινεῖται πρός τήν γραμμή τοῦ τερματισμοῦ». Ἀπό ποῦ συμπεραίνει ὅτι αὐτό τό «ταξίδι» βρίσκεται στό τέρμα του; Μήπως γνωρίζει κάτι ποῦ ἀποκρύπτεται ἀπό τόν πιστό λαό; Μήπως «πρόδωσε» τό «μυστικό», ὅτι σύντομα θά αἰφνιδιαστοῦμε ἀπό τήν «πραγματοποίηση» τῆς «ἕνωσης τῶν ἐκκλησιῶν»; Μήπως οἱ φῆμες γιά τήν ἐπικείμενη «ἕνωση» ἔχουν βάση;

Ἐμεῖς βεβαίως οὐδεμία προϋπόθεση βλέπουμε γιά πλήρη ἑνότητα, δηλαδή γιά κοινό Ποτήριο, μέ τόν ἀμετανόητο Παπισμό, διότι οὐδεμία κακοδοξία ἀπέβαλλε, κανένα σημάδι μετάνοιας δέν ἐκδήλωσε! Ἀντίθετα μάλιστα, περιχαρακώνεται ἔτι περισσότερο στίς πλάνες του, τίς ὁποῖες προβάλλει ὡς «ἀλήθειες» καί ἀπαιτεῖ νά γίνουν δεκτές ἀπό ὅλο τόν χριστιανικό κόσμο. Ἀποροῦμε λοιπόν, πώς ἐμπλέκει ὁ Σεβ. Ἰταλίας καί τό Ἅγιο Πνεῦμα, τό Ὁποῖο καθοδηγεῖ δῆθεν πρός αὐτή τήν κατεύθυνση! Πώς εἶναι δυνατόν ἕνας Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος, ὁ ὁποῖος ἔχει δώσει φρικτούς ὅρκους κατά τή χειροτονία του, νά διαφυλάσσει ἀπαραχάρακτη τήν μόνη σώζουσα Ὀρθόδοξη Πίστη, νά θεωρεῖ ὡς καθοδήγηση τοῦ Παναγίου Πνεύματος τήν δαιμονική ἐμμονή τοῦ Παπισμοῦ στίς ἑκατοντάδες κακοδοξίες του!

Ἀκολούθως γίνεται πιό ἀποκαλυπτικός γιά τήν ὑλοποίηση τοῦ πλέον δόλιου τεχνάσματος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ: «Πιστεύω ὅτι ὁ στόχος αὐτός ἔχει ἤδη ἐπιτευχθεῖ στό ἐπίπεδο τῶν πιστῶν, καί αὐτό εἶναι πιό σημαντικό ἀπό ὅτι σέ θεσμικό ἐπίπεδο»! Πρόκειται γιά τόν λεγόμενο «λαϊκό οἰκουμενισμό», τόν ὁποῖο προαναφέραμε, δηλαδή τήν πολύ καλά μεθοδευμένη τακτική ἁλώσεως τοῦ ὀρθοδόξου αἰσθητηρίου τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος, γιά νά «χωνέψει» τίς παπικές κακοδοξίες καί νά μήν ἀντιδράσει ὅταν θά ἀποφασισθεῖ ἡ «ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν»! Αὐτό τό δαιμονικό σχέδιο εἶναι ἀπό τίς πρῶτες προτεραιότητες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐδῶ καί ἕναν αἰῶνα. Οἱ πρωτεργάτες τοῦ κατάλαβαν ὅτι δέν θά ἦταν καθόλου εὔκολο νά ἀποφασίσουν χωρίς τόν ὀρθόδοξο λαό (δέν μιλᾶμε γιά τόν παπικό λαό, αὐτόν τόν κάνουν ὅτι θέλουν, δέν εἶχε καί δέν ἔχει ποτέ λόγο). Γιά τοῦτο, κληρικοί καί θεολόγοι, θιασῶτες τῆς λεγομένης «Οἰκουμενικῆς Κινήσεως», ἐργάστηκαν δραστήρια νά σχετικοποιήσουν τήν ὀρθόδοξη πίστη στό λαό καί νά ἀμβλύνουν τίς διαφορές μέ τούς αἱρετικούς, κύρια μέ τούς παπικούς.

Ὡς ἐπίλογο ὁ Σεβ. Ἰταλίας εἶπε τά ἑξῆς, τά ὁποῖα κατά τή γνώμη μας, ἀναιροῦν τόν προηγούμενο ἐνθουσιασμό του, γιά τήν «βέβαιη ἐπερχόμενη ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν»: «Ὁ σχετικισμός, ἡ ἀδιαφορία, ἡ ἀδράνεια, ἡ ἀπαισιοδοξία, ἡ ἰδέα μίας ἐπιφανειακῆς ἑνότητας, μίας διοικητικῆς-θεσμικῆς ἑνότητας, ὁ σεκουλαρισμός, πιθανά γεωπολιτικά παίγνια: ὅλα αὐτά δέν ἔχουν καμία σχέση μέ τήν ἑνότητα. Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι θεσμός αὐτοῦ του κόσμου, ἀλλά εἶναι τό θεανθρώπινο μυστικό σῶμα τοῦ Χριστοῦ»! Εἶναι φανερή ἡ δική του ἀπαισιοδοξία γιά τήν «ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν», διότι ἔχει τουλάχιστον τήν αὐτοσυνειδησία γιά τί εἴδους «ἕνωση» θά γίνει, μία συγκόλληση, μία διοικητική ἑνότητα, ἡ ὁποία θά ἐξυπηρετήσει, ὄχι φυσικά τό συμφέρον τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά «γεωπολιτικά παίγνια»! Καί τό πλέον ἀντιφατικό ἀπό μέρους του: ὁμολογεῖ ὅτι «ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι θεσμός αὐτοῦ τοῦ κόσμου, ἀλλά εἶναι τό θεανθρώπινο μυστικό σῶμα τοῦ Χριστοῦ» καί ταυτόχρονα ἀποθεώνει τόν Παπισμό, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τήν πιό σαφῆ ἔκφραση τῆς κοσμικότητας, τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας, τῆς πολιτικῆς καί οἰκονομικῆς καταδυνάστευσης, πού ἔχει γνωρίσει ποτέ ἡ ἀνθρωπότητα! Διακρίνουμε ἀβίαστα μία διπολική κατάσταση στό λόγο του!

Κατόπιν αὐτῶν, οἱ ἀπαράδεκτες καί πρωτοφανεῖς δηλώσεις τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἰταλίας κ. Πολυκάρπου μᾶς γεμίζουν μέ θλίψη καί ἀνησυχία. Ἐπαναλαμβάνουμε, πώς ὅταν τίς διαβάσαμε, δέν μπορούσαμε νά πιστέψουμε ὅτι χείλη Ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου ἐξεστόμισαν λόγια τά ὁποῖα μόνο ἕνας φανατικός οὐνίτης (παπικός «κληρικός» μέ ἔνδυμα ὀρθοδόξου) θά μποροῦσε νά ξεστομίσει! Πληροφορούμαστε πώς ὁ σκανδαλισμός ὑπῆρξε μεγάλος στούς Ὀρθοδόξους Πιστούς, πού ἔτυχε νά τίς διαβάσουν.

Διερωτώμεθα δέν ἐλέγχεται συνειδησιακῶς ὁ Σεβ. Ἰταλίας ὅταν γνωρίζει ὡς Ὀρθόδοξος Ἱεράρχης ὅτι ὁ Παπισμός ἔχει δολοφονήσει Μάρτυρες καί Ἁγίους της Ἀμωμήτου Πίστεώς μας; Δέν φοβεῖται τό αἷμα τῶν μαρτύρων;Τῶν 13 ὁσιάθλων Πατέρων τῆς Καντάρας τῆς Κύπρου ποῦ τούς ἔκαψαν ζώντας γιατί ἀρνοῦνταν τά ἄζυμα; Τῶν 88 ὁσιάθλων Πατέρων τοῦ Ἁγιωνύμου Ὅρους τῶν ἐπί Βέκου ὑπό τῶν Λατινοφρόνων καί τῶν Λατίνων καέντων, πνιγέντων καί ἀποκεφαλισθέντων;Τῶν 880.000 Σέρβων Ὀρθοδόξων τῶν δολοφονηθέντων ὑπό τῶν ὀρδῶν τῶν Οὐστάσι μέ τήν ἠθική αὐτουργία τοῦ ἁγιοποιηθέντος, ἀπό τό Βατικανό καί τόν δῆθεν ἅγιο «πάπα Ἰωάννη-Παῦλο τόν Β΄», Καρδινάλιου τοῦ Ζάγκρεμπ Ἀλοϊσίου Στέπινατς, τοῦ καταδικασθέντος ὑπό τοῦ Διεθνοῦς Δικαστηρίου γιά ἐγκλήματα κατά τῆς ἀνθρωπότητος; Τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Ἀθανασίου τοῦ Λιθουανοῦ, ἡγουμένου Μικρορωσίας τοῦ δολοφονηθέντος ὑπό τῶν Πολωνῶν Οὐνιτῶν καί ριφθέντος σέ βόθρο ὅπου ἐπί 17 ἔτη παρέμεινε τό μαρτυρικό του σῶμα ἀδιάφθορο καί εὐωδιάζον καί τόσων ἄλλων!!!;

Δέν φοβεῖται τήν κρίσιν τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος ποῦ πυρπόλισε τό βράδυ τῆς 12/11/1716 τήν Ἀκρόπολη τῆς Κερκύρας, τιμωρῶν φρικωδῶς τόν Ἐνετό Κυβερνήτη Ἀνδρέα Πιζάνι ποῦ ἐσχεδίαζε τήν πῆξι ἀλταρίου ἐντός του Πανιέρου Ναοῦ Του;

Δέν κατανοεῖ ὅτι ὁ Ἱερός Σπυρίδων δέν αὐτενέργησε ἀλλά κατ’ἐντολήν τοῦ Παναγίου Θεοῦ ἐτιμώρησε τούς τολμητίες;

Δέν ἀντιλαμβάνονται καί ὁ Σεβ. Ἰταλίας καί ὅλοι οἱ συνοδοιπόροι του στήν «Οἰκουμενική κίνηση» ὅτι ἀμνηστεύοντας τόν Παπισμό ἀποβαίνουν Ἁγιομάχοι καί Θεομάχοι;

Δέν φοβοῦνται τήν κρίσι τοῦ Κυρίου τοῦ Ἀμπελῶνος, «ὡς λόγον ἀποδώσοντες;»

Ἀσφαλῶς δέν «φρίττομε» γιά τήν προσέγγιση μέ τούς ἑτεροδόξους, ἀντιθέτως προσευχόμεθα ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἀδιαλείπτως «ὑπέρ τῆς ἐπιστροφῆς τῶν πεπλανημένων» καί τῆς ἐκπληρώσεως τῆς Ἀρχιερατικῆς προσευχῆς «ἵνα πάντες ἕν ὦσι καθώς ἡμεῖς» ἀλλά ἐν Ἀληθείᾳ πού ἀγαπᾶ ὡς ἡ Τριαδική Θεότης καί ἐν Ἀγάπῃ πού ἀληθεύει.

Διαμαρτυρόμεθα ὅμως ὡς ἐλάχιστοι ἀδελφοί τοῦ αὐτοῦ Κυριακοῦ σώματος, γιά τήν ἀμνήστευση τῆς στρεβλώσεως τῆς ὑπό τοῦ Κυρίου διά τῶν Ἀποστόλων, τῶν Θεοφόρων Πατέρων καί τῶν ἁγίων ἐννέα Οἰκουμενικῶν Συνόδων παραδοθείσης ἀμωμήτου Πίστεως.

Τό σχόλιό μας, δέν ἔχει κανέναν ἄλλο σκοπό, ἀπό τό νά ἐπισημάνει στόν Σεβ. κ. Πολύκαρπο τό μεγάλο ἀτόπημά του, νά ὑπερβεῖ κατά πολύ τά ἐσκαμμένα. Κι ἀκόμα, νά δηλώσουμε τήν ἀπόλυτη προσήλωσή μας στήν Ἁγία Ὀρθόδοξη Πίστη μας, τήν μόνη σώζουσα, τήν ὁποία δέν ἔχουμε τήν παραμικρή διάθεση νά ἀπεμπολήσουμε μέ ὁποιοδήποτε κόστος!

Μέ πολύ ταπείνωση καί ἀγάπη τόν καλοῦμε δημοσίᾳ νά ἀνακαλέσει, ὅπως δημοσίᾳ προέβη στίς δηλώσεις του γιά νά ἠρεμήσει τόν σκανδαλισμένο ὀρθόδοξο λαό καί τό σπουδαιότερο: νά ἐξιλεωθεῖ στό ὄμματα τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος δέν σύστησε καί δέν περιποιήθηκε τήν ἁγία Του Ἐκκλησία, «διά τοῦ ἰδίου αἵματος» (Πράξ. 20,28), γιά τήν ἐξυπηρέτηση κοσμικῶν στόχων, ἀλλά γιά τήν σωτηρία τοῦ κόσμου καί αὐτό δέν μπορεῖ νά ἐπιτευχθεῖ μέ κακοδοξίες καί στρεβλώσεις τῆς Ἀληθείας! Ἡ ἀναγνώριση τοῦ λάθους μας, ἡ μεταμέλειά μας, δέν εἶναι πράξη δειλίας, ἀλλά βασική χριστιανική ἀρετή καί ἡρωισμός! Ἀναμένομε.  

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Πηγή: aktines.blogspot.com/2021/05/blog-post_675.html#more

Σχόλιο για τους βανδαλισμούς ναών στην Ευρώπη και στη χώρα μας.

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 31η Μαΐου 2021

Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ειδικός πολιτικός αναλυτής, ή εξειδικευμένος θρησκειολόγος, ή ειδήμων κοινωνιολόγος, για να καταλάβει την ραγδαία κατάρρευση του Χριστιανισμού στο δυτικό κόσμο και ειδικά στην Ευρώπη. Οι ειδήσεις από τη γηραιά ήπειρο είναι καταιγιστικές και προμηνύουν τον ταχέως επερχόμενο και αναπόφευκτο εφιάλτη, τον οποίο πρόκειται να βιώσουν οι ευρωπαϊκοί λαοί. Ο αποχριστιανισμός έχει αρχίσει εδώ και δυόμισι αιώνες από τον λεγόμενο «Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό» με τα άθεα και μηδενιστικά του διδάγματα. Τώρα επιταχύνεται με γρήγορους ρυθμούς, ώστε είναι θέμα χρόνου να σβήσει η χριστιανική μνήμη στο δυτικό κόσμο, παίρνοντας τη θέση της ο άκρατος υλισμός, ο αχαλίνωτος ηδονισμός και ο φανατικός Ισλαμισμός, που θα ρυθμίζουν όλες τις λεπτομέρειες της ιδιωτικής και δημόσιας ζωής του δυτικού ανθρώπου.

Υπάρχουν εξηγήσεις γι’ αυτή τη ζοφερή και μη αναστρέψιμη κατάσταση. Ο Χριστός είναι ανεπιθύμητος, επειδή τα σωτήρια διδάγματα του Ευαγγελίου Του αποτελούν εμπόδια στην υλιστική και ηδονιστική ζωή του σύγχρονου ευρωπαίου ανθρώπου, γι’ αυτό πασχίζει να τον «ξεφορτωθεί» μια ώρα αρχύτερα. Άλλωστε αυτός ο «Χριστός» και η «Εκκλησία» του, δεν είναι ο αληθινός Χριστός και η γνήσια Εκκλησία Του, αλλά αιρετικά κακέκτυπα και αιρετικές επινοήσεις του Παπισμού και του γνησίου τέκνου του, του Προτεσταντισμού. Ένας «Χριστός» ο οποίος «εγκατέλειψε» τον κόσμο και την «Εκκλησία» του και την άφησε έρμαιο στην τυραννική εξουσία του «αντιπροσώπου του», του «Πάπα», είναι περιττός, καλύτερα να λείπει, δεν τον έχει ανάγκη ο σύγχρονος δυτικός άνθρωπος. Μια «Εκκλησία», η οποία κυβερνάται από ένα εξουσιομανή τύραννο δικτάτορα, δεν μπορεί να έχει καμία σχέση με την Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού. Μια «Εκκλησία», η οποία το μόνο που έχει να παρουσιάσει στην χιλιόχρονη ιστορική της πορεία είναι το ψεύδος, οι δεκάδες κακοδοξίες, η τυραννία, η φρίκη των σταυροφοριών, οι θρησκευτικοί πόλεμοι, οι «ιερές εξετάσεις», οι γενοκτονίες, η αποικιοκρατία, τα ανείπωτα εγκλήματα κατά των Ορθοδόξων, τα φρικιαστικά και πέρα από κάθε λογική και νομιμότητα, ηθικά σκάνδαλα του παπικού «κλήρου», δεν μπορεί να έχει καμία θέση στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες.

Την αποχριστιανοποίηση της Ευρώπης έρχεται τα τελευταία χρόνια να ολοκληρώσει η κατευθυνόμενη πλημμυρίδα των εκατομμυρίων μουσουλμάνων παράνομων, (και ελάχιστων νόμιμων), μεταναστών. Ό, τι δεν κατάφεραν οι άθεοι και χριστιανομάχοι «διαφωτιστές» τους δύο τελευταίους αιώνες, το κατάφεραν οι νέοι έποικοι της Ευρώπης. Φυσικά όχι δια της πειθούς, διά του λόγου, αλλά δια της βίας! Δια των ολεθρίων και δαιμονικών διδαγμάτων του Κορανίου και της Σαρίας, (ισλαμικού νόμου), εισβάλλουν στην Ευρώπη, όχι ως φιλοξενούμενοι, αλλά ως κατακτητές! Έρχονται να συντρίψουν και τα τελευταία ίχνη του Χριστιανισμού, να γκρεμίζουν το Σταυρό και να ανυψώσουν την ημισέληνο. Να κατεδαφίσουν τους ναούς και να ανεγείρουν τζαμιά. Να ισοπεδώσουν τα καμπαναριά και να υψώσουν μιναρέδες, όπου θα διαλαλείται στους ευρωπαίους υποδούλους τους η πίστη δια της βίας στο «θεό» του Κορανίου και θα υβρίζεται η Παναγία Τριάδα, ως «ειδωλολατρία» και ο Χριστός θα υποβιβάζεται ως άνθρωπος, κατώτερος του Μωάμεθ! Ήδη άρχισε να διαφαίνεται στην Ευρώπη η τραγικότητα. Οι ευρωπαίοι πολίτες άρχισαν να βιώνουν τη φρίκη της ισλαμικής τρομοκρατίας, με τις συνεχείς επιθέσεις σε ανύποπτους και αθώους ανθρώπους, οι οποίοι κατακρεουργούνται από τους πιστούς του Αλλάχ, γενόμενοι τα εξιλαστήρια θύματά τους, για να γίνουν εκείνοι αρεστοί στο «θεό» τους και να εξασφαλίσουν τον «ισλαμικό παράδεισο»!

Μια άλλη πολύ ανησυχητική κατάσταση είναι οι συχνές επιθέσεις φανατικών ισλαμιστών σε ναούς και λατρευτικές συνάξεις. Αποκαλυπτική είναι η είδηση, η οποία μεταδόθηκε από τα ΜΜΕ, πριν από λίγες ημέρες και όχι τυχαία, σε πασχάλια περίοδο. Παραθέτουμε μια από τις πολλές ειδήσεις: «Μπαράζ επιθέσεων σε εκκλησίες στην Ευρώπη - Στην Γερμανία μουσουλμάνοι διέκοψαν λειτουργία. Τους τελευταίους μήνες έχουν γίνει αρκετές επιθέσεις σε εκκλησίες στην Ευρώπη. Οι περισσότερες εναντίον Ρωμαιοκαθολικών εκκλησιών, αλλά στοχοποιήθηκαν επίσης τόποι λατρείας άλλων χριστιανικών ομολογιών. Πολλές από αυτές τις περιπτώσεις περιλαμβάνουν εμπρησμό και καταστροφή. Για παράδειγμα, στο Glonn της Γερμανίας, στις 19 Μαρτίου, έγινε μια απόπειρα πυρκαγιάς στον προθάλαμο μιας προτεσταντικής εκκλησίας. Στις 20 Μαρτίου, μια ομάδα ξένων στη γερμανική πόλη Freistett κατέστρεψε ένα εκκλησιαστικό όργανο και το εσωτερικό μιας εκκλησίας. Το ίδιο Σαββατοκύριακο στις 22 Μαρτίου, τα παράθυρα μιας εκκλησίας συνετρίβησαν στο Σίνγκεν. Στο Rheinau μια εκκλησία υπέστη τόσο ζημιά που υπολογίστηκε σε χιλιάδες ευρώ. Στην Ιταλία, η ίδια εκκλησία δέχθηκε επίθεση δύο φορές στη σειρά, στις 18 και 22 Μαρτίου. Η εκκλησία στη Golasecca που χρονολογείται από το 1630 καταστράφηκε από βανδάλους. Στην Φότζα στην κοινότητα της Απουλίας εκκλησία υπέστη ζημιά στις 25 Μαρτίου από βανδάλους που ψέκασαν το χώρο με άσεμνες εικόνες. Αρκετές εκκλησίες βανδαλίστηκαν επίσης στην Αυστρία, την Αγγλία, τη Γαλλία και την Πολωνία. Δεν καταστρέφονται μόνο εκκλησίες, αλλά και νεκροταφεία κοντά σε εκκλησίες, όπως συνέβη πρόσφατα στην Πολωνία. Στις 23 Μαρτίου, καταστράφηκαν 201 τάφοι στο νεκροταφείο της εκκλησίας στο Olsztyn. Στη Μοσίνα, το ενοριακό νεκροταφείο καταστράφηκε τη νύχτα της 11ης προς 12ης Απριλίου. Μια εκκλησιαστική λειτουργία στη Νίντα στο κρατίδιο της Έσσης στη Γερμανία, διακόπηκε το Πάσχα από τρεις μουσουλμάνους νεαρούς άνδρες. Επιτέθηκαν σε αρκετούς ενορίτες και φώναξαν ότι υπήρχε μόνο ένας Θεός, δηλαδή ο Αλλάχ» (http://lefteria.blogspot. com/2021/05/blog-post_259.html).

Έχουμε τη βεβαιότητα ότι αυτή η λίαν ανησυχητική κατάσταση στον ευρωπαϊκό χώρο δεν είναι ούτε τυχαία, ούτε «αυθόρμητη», ούτε συγκυριακή, όπως τη θέλουν κάποιοι «προοδευτικοί», αλλά επιτυχής υλοποίηση ενός πολύ καλά οργανωμένου σχεδίου για την εξυπηρέτηση των στόχων της «Νέας Τάξεως Πραγμάτων», οι οποίες βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη. Για να καταρρεύσει ο Χριστιανισμός, ο οποίος στέκεται το μόνο ισχυρό εμπόδιο στην πραγμάτωση των στόχων της παγκοσμιοποίησης, δηλαδή της υποδούλωσης του κόσμου σε ορισμένες πολιτικές, θρησκευτικές και οικονομικές ελίτ. Για την πραγματοποίηση της παγκόσμιας κυβέρνησης, η οποία αποτελεί τον μονόδρομο για τους αφανείς «σκαπανείς» της παγκοσμιοποίησης και η οποία θα επιφέρει μια πρωτόγνωρη εφιαλτική κατάσταση, μη αναστρέψιμη, για την ανθρωπότητα. Δεν είναι άλλωστε χωρίς σημασία το γεγονός ότι οι αλλόθρησκοι παράνομοι μετανάστες στην Ευρώπη ζουν πλουσιοπάροχα, σε σχέση με τις εξαθλιωμένες πατρίδες τους, με επιδόματα, τα οποία χορηγούν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, γεγονός που σημαίνει ότι οι άνθρωποι αυτοί όχι μόνο είναι ευπρόσδεκτοι, αλλά και χρήσιμοι, και το χειρότερο, με την προοπτική της μόνιμης εγκατάστασής τους στην Ευρώπη, το οποίο σημαίνει την ταχύτατη και ραγδαία ισλαμοποίησή της! Η Ευρώπη πληρώνει τις ολέθριες επιλογές της, καθ’ ότι δεν είχε τη διάθεση να αποτινάξει την παποπροτεσταντική πνευματική πανώλη, η οποία την οδήγησε σε αυτή την κατάσταση. Είναι ευδιάκριτο πως απλά ξέφυγε από το στόμα της Σκύλας και έπεσε στο στόμα της Χάρυβδης! Και το πλέον τραγικό είναι ότι οι θιασώτες του Οικουμενισμού δεν θέλουν να δουν αυτή την τραγικότητα της Ευρώπης, την οποία έφερε η παταγώδης χρεωκοπία του δυτικού χριστιανικού οικοδομήματος, αναγνωρίζοντας τις αιρετικές του κοινότητες ως «Εκκλησίες» και το Ισλάμ ως θρησκεία, η οποία οδηγεί (και αυτή) στον ίδιο με την Εκκλησία μας Θεό!

Δυστυχώς η δραματική αυτή κατάσταση εδραιώνεται και στη χώρα μας. Καθημερινά έρχονται στο φως της δημοσιότητας περιπτώσεις βανδαλισμών και βεβηλώσεων ναών, οι οποίες έχουν την «σφραγίδα» μουσουλμάνων μεταναστών, κύρια σε παρακείμενους χώρους εγκατάστασής τους. Πρόσφατα βέβηλοι στη Λιβαδειά εισέβαλαν στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου του νέου, όπου κατέστρεψαν και αφόδευσαν πίσω από την Αγία Τράπεζα! Λίαν ανησυχητική είναι και μια ανακοίνωση ενός κινήματος, το λεγόμενο «Αφγανικό – Πακιστανικό Ισλαμικό Κίνημα», το οποίο λειτουργεί με την άδεια του κράτους στην πατρίδα μας: Η ανακοίνωση αυτή, έγινε στις 9 Απριλίου, δηλαδή λίγο πριν η Ελλάδα γιορτάσει το Ορθόδοξο Πάσχα: «Με αφορμή τις ημέρες που έρχονταν ο πρόεδρος του κινήματος Ααντχίλ Μπιλάλ κάλεσε τους ομοδόξους του, μουσουλμάνους, σε διαμαρτυρία κατά ‘βλασφημίας’ την ημέρα της Αναστάσεως. ‘Το Πάσχα φτάνει μουσουλμάνοι σύντροφοί μου, όλοι κάνουμε αποχή από τη γιορτή των απίστων και μαζευόμαστε για διαμαρτυρία κατά της βλασφημίας στο Σύνταγμα ώρα 00.30 την Κυριακή (σ.σ. το βράδυ της Ανάστασης). Φέρνουμε πανό, σημαίες και φορεσιές μας ώστε να δείξουμε στους χριστιανοφασίστες ότι δεν είναι μόνοι σε αυτή τη χώρα! Ο Αλλάχ να σας ευλογεί όλους! Ο πρόεδρος Ααντχίλ Μπιλάλ’». (https:// paratolmosblog.blogspot.com/2017/04/sok-islamistes-stin-ellada-apokaloyn-apistous-kai-vlasfimous-tous-ellines-xristianoyseikones.html). Λόγω των περιοριστικών μέτρων, (μόνο για μας), δεν γνωρίζουμε αν πραγματοποιήθηκε η ισλαμική διαδήλωση κατά του Πάσχα, τη νύχτα της Αναστάσεως και η ανακοίνωση κατέβηκε από το διαδίκτυο, μετά από έντονες διαμαρτυρίες και σχόλια. Πάντως είναι ένας εφιαλτικός προάγγελος για το ζοφερό μέλλον και στην Ορθόδοξη πατρίδα μας!

Περαίνοντας, εκφράζουμε την ανησυχία μας για ό,τι συμβαίνει στην άλλοτε χριστιανική Ευρώπη και δυστυχώς και στη χώρα μας, στην οποία έχυσαν το τιμημένο αίμα τους οι ηρωϊκοί πρόγονοί μας, οι αγωνιστές της εθνικής μας παλιγγενεσίας, για να αποτινάξουν την φρικτή οθωμανική δουλεία, η οποία ήταν εδραιωμένη στα αντίχριστα διδάγματα του Κορανίου και της Σαρίας, η οποία επιτάσσει την εξαφάνιση κάθε τι, που δεν συμφωνεί με την θρησκεία του Ισλάμ. Ας εγερθούμε λοιπόν από την ανεπίτρεπτη πνευματική μας νωθρότητα και ας αγωνιστούμε με κάθε νόμιμο κοινωνικό μέσο, που μας παρέχει η πολιτεία, ενάντια στην καταστροφική και ολέθρια πορεία, στην οποία οδηγείται το Έθνος μας. Ας εντείνουμε παράλληλα και τον πνευματικό μας αγώνα με θερμότερη προσευχή και μετάνοια, ικετεύοντας τον άγιο Τριαδικό Θεό να διασκορπίσει τα σατανικά σχέδια των σκοτεινών δυνάμεων και να δοξάσει για μια ακόμη φορά την αγία Ορθοδοξία μας. 

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών.

Πηγή: aktines.blogspot.com/2021/05/blog-post_869.html#more

Ομάδα νεαρών βεβήλωσε εικόνα της Παναγίας.

 

Γιατί εγκατέλειψα τον παπισμό.

 

Επίσκοπος Ναζιανζού Παύλος Μπαγεστέρ-Κονβαλιέρ 

Ένα φρικτό δίλημμα.

Η μεταστροφή μου στην Ορθοδοξία άρχισε μια μέρα, που διόρθωνα τους καταλόγους της βιβλιοθήκης του μοναστηριού στο οποίο ανήκα. Το μοναστήρι αυτό είναι του Τάγματος του Αγίου Φραγκίσκου και βρίσκεται στην πατρίδα μου την Ισπανία.

Ενώ ταξινομούσα διάφορα παλαιά έγγραφα σχετικά με την Ιερά Εξέτασι, έπεσε στα χέρια μου ένα έγγραφο αληθινά καταπληκτικό, χρονολογούμενο από το έτος 1647. Στο έγγραφο αυτό αναφερόταν μια απόφασις της Ιεράς Εξετάσεως, που αναθεμάτιζε ως αιρετικό κάθε χριστιανό ο οποίος θα τολμούσε να πιστεύση, να παραδεχθή και να μεταδώση σε άλλους το ότι ο Απόστολος Παύλος στηριζόταν στο αποστολικό κύρος του.

Επρόκειτο για ένα εύρημα φρικτό, που δε μπορούσε να χωρέση ο νούς μου. Σκέφθηκα αμέσως, για να καθησυχάσω την ψυχή μου, ότι ίσως επρόκειτο για τυπογραφικό λάθος ή για μια πλαστογράφησι, πράγμα που άλλωστε ήταν συνηθισμένο στην Δυτική Εκκλησία εκείνης της εποχής, στην οποία αναφερόταν το κείμενο. Αλλά η ταραχή και η έκπληξίς μου έγινε μεγαλύτερη όταν ερεύνησα και διεπίστωσα ότι εκείνη η απόφασις της Ιεράς Εξετάσεως που αναφερόταν στο έγγραφο ήταν αυθεντική. Πράγματι, ήδη σε δύο περιπτώσεις προγενέστερες, δηλαδή στα 1327 και 1351, οι Πάπαι Ιωάννης ΚΒ' και Κλήμης ΣΤ' διαδοχικώς είχαν καταδικάσει και αναθεματίσει κάθε έναν που θα τολμούσε να αρνηθή ότι ο απόστολος Παύλος, καθ, όλη τη διάρκεια του αποστολικού του βίου, είχε απολύτως υποταχθή στην μοναρχική εκκλησιαστική αυθεντία του πρώτου Πάπα και Βασιλέως της Εκκλησίας, δηλαδή του αποστόλου Πέτρου. Και πολύ αργότερα, ο Πίος Ι' στα 1907 και ο Βενέδικτος ΙΕ' στα 1920 είχαν επαναλάβει τα ίδια αναθέματα και τις ίδιες καταδίκες.

Έπρεπε λοιπόν να αποκλείσω κάθε πιθανότητα αβλεψίας ή πλαστογραφήσεως. Κι έτσι αντιμετώπισα αμέσως ένα σοβαρό πρόβλημα συνειδήσεως.

Προσωπικά, μου ήταν αδύνατο να παραδεχθώ ότι ο απόστολος Παύλος διατελούσε κάτω από οιοδήποτε Παπικό πρόσταγμα. Η ανεξαρτησία του αποστολικού του έργου ανάμεσα στα έθνη απέναντι εκείνης που χαρακτήριζε την αποστολή του Πέτρου ανάμεσα στους περιτετμημένους ήταν για μένα ένα ατράνταχτο γεγονός που το φώναζε η Αγία Γραφή.

Το πράγμα ήταν για μένα καταφάνερο, αφού οι εξηγητικές εργασίες των Πατέρων σ' αυτό το σημείο δεν αφήνουν τόπο στην παραμικρά αμφιβολία. « Ο Παύλος- γράφει ο ιερός Χρυσόστομος- διακηρύσσει την ισότητά του με τους άλλους αποστόλους και θέλει να συγκριθή, όχι μονάχα με όλους τους άλλους, αλλά και με τον πρώτο απ' αυτούς, για ν' αποδείξη ότι ο καθένας τους είχε το ίδιο κύρος». Πράγματι, ομοθυμαδόν όλοι οι Πατέρες παραδέχονται ότι «όλοι οι λοιποί απόστολοι ήσαν το ίδιο που ήταν ο Πέτρος, δηλαδή ήσαν περιβεβλημένοι την ίδια τιμή κι' εξουσία». Είναι αδύνατο οποιοσδήποτε απ' αυτούς να ασκούσε εξουσία ανώτερη στους άλλους, διότι ο αποστολικός τίτλος που είχε ο καθένας τους ήταν «η μεγαλύτερη αυθεντία, η κορυφή όλων των εξουσιών». «Όλοι ήσαν ποιμένες, ενώ τι ποίμνιο ήταν ένα. Και το ποίμνιο αυτό ποιμαινόταν από τους αποστόλους με ομόθυμη όλων συγκατάνευσι».

Το ζήτημα ήταν, λοιπόν, κατακάθαρο. Κι όμως, η ρωμαϊκή διδασκαλία εδώ ήταν αντίθετη από τα πράγματα. Έτσι εισήλθα για πρώτη φορά στη ζωή μου σ' ένα τρομακτικό δίλημμα. Τι θα διάλεγα: Από το ένα μέρος το Ευαγγέλιο και την Ιερά Παράδοσι, ή τη διδασκαλία της Εκκλησίας μου από το άλλο μέρος; Σύμφωνα με τη ρωμαϊκή θεολογία είναι απαραίτητο για τη σωτηρία να πιστεύουμε ότι η Εκκλησία είναι καθαρή μοναρχία, της οποίας μονάρχης είναι ο Πάπας. Έτσι, η σύνοδος του Βατικανού, συνοψίζοντας όλες τις προγενέστερες καταδίκες, διεκήρυξε επίσημα ότι «εάν κανείς πη...ότι ο Πέτρος (θεωρούμενος ως ο πρώτος Πάπας) δεν διωρίσθηκε από τον Χριστό ως αρχηγός των Αποστόλων και Κεφαλή ορατή όλης της Εκκλησίας...είναι υπό ανάθεμα».

Απευθύνομαι στο εξομολόγο μου.

Μέσα σ' αυτό το ψυχικό κλονισμό, απευθύνθηκα στον πνευματικό μου και του εξέθεσα με αφέλεια το ζήτημα. Ήταν ένας από τους πιο ξακουστούς ιερείς του μοναστηριού μας. Με άκουσε με στενοχώρια, καταλαβαίνοντας ότι επρόκειτο για πολύ δύσκολο πρόβλημα. Αφού σκέφθηκε μερικές στιγμές, αναζητώντας ματαίως μια ικανοποιητική λύσι, μου είπε τέλος τα εξής, που ομολογώ δεν τα περίμενα:

- Η Γραφή και οι Πατέρες σας έκαμαν κακό, τέκνο μου. Βάλτε κι αυτή κι εκείνους κατά μέρος και περιορισθήτε στο να ακολουθήτε πιστά τις αλάθητες διδασκαλίες της Εκκλησίας μας και μην αφήνετε τον εαυτό σας να γίνεται λεία τέτοιων σκέψεων. Μην επιτρέψετε ποτέ να σκανδαλίζουν την πίστη σας στο Θεό και την Εκκλησία πλάσματα του Θεού, οποιαδήποτε κι αν είναι αυτά.

Αυτή η απάντησις που εδόθη με πολλή φυσικότητα, συνετέλεσε ώστε η σύγχυσίς μου να μεγαλώση. Πάντοτε παραδεχόμουν ότι ακριβώς ο Λόγος του Θεού είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορεί κανείς να παραμερίση.

Χωρίς να μου δώση καιρό να προβάλω καμμιά ένστασι, ο πνευματικός μου πρόσθεσε:

- Για αντάλλαγμα, θα σας δώσω ένα κατάλογο διακεκριμένων συγγραφέων, στα έργα των οποίων θα αναπαυθή και θα στηριχθή η πίστις σας. Διότι σ' αυτά θα βρήτε τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας χωρίς αγκάθια.

Και ρωτώντας με αν είχα κάτι άλλο «πιο ενδιαφέρον» να του εκθέσω, έθεσε τέρμα στη συνομιλία μας.

Μερικές μέρες αργότερα, ο πνευματικός μου ανεχώρησε από το μοναστήρι σε μία περιοδεία κηρυγμάτων που θα έκανε σε διάφορες εκκλησίες του Τάγματος. Μου άφησε τον πίνακα των συγγραφέων, συνιστώντας μου να τους διαβάσω. Και με παρεκάλεσε να του κάνω γνωστές τις προόδους μου σ' αυτό το διάβασμα με γράμματα που θα του έστελνα.

Αν και τα λόγια του δεν με είχαν πείσει καθόλου, μάζεψα αυτά τα βιβλία και άρχισα να τα διαβάζω με όλη τη δυνατή αντικειμενικότητα και προσοχή.

Τα περισσότερα από τα βιβλία αυτά ήσαν θεολογικά κείμενα και εγχειρίδια παπικών αποφάσεων, καθώς και «οικουμενικών» συνόδων. Ρίχθηκα στη μελέτη τους με ειλικρινές ενδιαφέρων, έχοντας ως μόνο οδηγό μου την Αγία Γραφή, «λύχνον τοις ποσί μου και φως εις τας τρίβους μου».

Καθώς προχωρούσα στο διάβασμα των βιβλίων εκείνων, καταλάβαινα ολοένα και καλύτερα, ότι ως τότε αγνοούσα αρκετά τη φύσι της Εκκλησίας μου. Έχοντας προσηλυτισθή στον Χριστιανισμό και βαπτισθή μόλις τελείωσα τις εγκύκλιες σπουδές μου, ακολούθησα κατόπιν φιλοσοφικές σπουδές και τότε που σας μιλώ βρισκόμουν μόλις στις αρχές των θεολογικών μελετών. Επρόκειτο για μιά επιστήμη ολότελα νέα για μένα. Μέχρις εκείνη την ώρα Χριστιανισμός και Ρωμαϊκή Εκκλησία ήταν για μένα ένα αμάλγαμα, κάτι το αξεχώριστο απολύτως, Στη μοναστική μου ζωή με απασχολούσε μονάχα η καθαρώς υπερφυσική τους όψις και δεν μου είχε δοθή ακόμη η ευκαιρία να εξετάσω κατά βάθος τις βάσεις και τους λόγους της οργανικής συστάσεως της Εκκλησίας μου.

Η τερατώδης διδασκαλία περί Πάπα.

Ακριβώς, λοιπόν, μέσα σ' εκείνη την ανθοδέσμη κειμένων που σοφά είχε συνθέσει ο πνευματικός μου προϊστάμενος άρχισε να μου αποκαλύπτεται στην πραγματική φύσι του ο παράξενος αυτός μοναρχικός θρησκευτικός οργανισμός, που λέγεται Ρωμαϊκή Εκκλησία. Υποθέτω, ότι μια σύνοψις των χαρακτηριστικών της δεν είναι εδώ περιττή.

Πρώτα-πρώτα, για τον ρωμαϊκό καθολικισμό η χριστιανική Εκκλησία «δεν είναι παρά μια απόλυτη μοναρχία», της οποίας μονάρχης είναι ο Πάπας, ενεργώντας σε κάθε τομέα ως τέτοιος. Στην παπική αυτή μοναρχία «υφίσταται όλη η δύναμις και η στερεότης της Εκκλησίας», η οποία «αλλοιώς δεν θα υφίστατο». Ο ίδιος ο Χριστιανισμός στηρίζεται εξ ολοκλήρου στην παπωσύνη. Κάτι πιο πολύ ακόμη. «Η παπωσύνη είναι το πιο σπουδαίο στοιχείο του Χριστιανισμού», «η αποκορύφωσίς του και η ουσία του».

Η μοναρχική αυθεντία του Πάπα ως Αρχηγού υπερτάτου και ως κεφαλής ορατής της Εκκλησίας, Ακρογωνιαίου λίθου, Παγκοσμίου Αλάθητου Διδασκάλου της Πίστεως, Αντιπροσώπου του Θεού πάνω στη Γη, Ποιμένος των Ποιμένων και Άκρου Αρχιερέως, είναι πλήρως δυναμική και εξουσιαστική και αγκαλιάζει όλα τα διδασκαλικά και νομοθετικά δικαιώματα που έχει η Εκκλησία. Εκτείνεται «Θείω δικαίω» πάνω σε όλους και χωριστά πάνω σε καθένα βαπτισμένο άνθρωπο σ΄ όλον τον κόσμο. Αυτή η δικτατορική εξουσία μπορεί όθεν οποτεδήποτε να ασκηθή απ' ευθείας σε οποιονδήποτε χριστιανό, είτε λαϊκός είναι αυτός είτε κληρικός, και σε οποιαδήποτε Εκκλησία οποιουδήποτε λειτουργικού τύπου και γλώσσης κι' αν είναι, δεδομένου ότι ο Πάπας είναι ο υπερεπίσκοπος σε κάθε εκκλησιαστική επισκοπή του κόσμου.

Όσοι αρνούνται να του αναγνωρίσουν όλη αυτή την εξουσία και δεν υποτάσσονται σ' αυτή τυφλά είναι σχισματικοί, αιρετικοί, ασεβείς και ιερόσυλοι και οι ψυχές τους είναι από τώρα προωρισμένες για την αιωνία καταδίκη, διότι είναι απαραίτητο για τη σωτηρία μας να πιστεύουμε στο θείο καθίδρυμα της παπωσύνης και να υποτασσόμαστε σ' αυτή και στους εκπροσώπους της. Ο Πάπας έτσι ενσαρκώνει εκείνον τον φανταστικό Άρχοντα, που ο Κικέρων προφήτεψε, γράφοντας ότι θα πρέπει όλοι να τον αναγνωρίσουν για να σωθούν.
Πάντα κατά την ρωμαϊκή διδασκαλία, «δεδομένου ότι ο Πάπας έχει το δικαίωμα να επεμβαίνη και να κρίνη όλα τα πνευματικά ζητήματα όλων και καθ' ενός ξεχωριστά των χριστιανών, πολύ περισσότερο έχει το δικαίωμα να κάνη το ίδιο και στις κοσμικές υποθέσεις τους. Δεν μπορεί να περιορισθή μόνο στο να δικάζη με πνευματικές ποινές, στερώντας την αιωνία σωτηρία σ' εκείνους που δεν του υποτάσσονται, αλλά έχει επίσης και το δικαίωμα να ασκή και κοσμική εξουσία πάνω στους πιστούς. Διότι και η Εκκλησία έχει δύο μάχαιρες, σύμβολο της πνευματικής και της κοσμικής δυνάμεως. Η πρώτη απ' αυτές είναι στο χέρι του κλήρου, η άλλη στο χέρι των βασιλέων και των στρατιωτών, οι οποίοι όμως είναι και αυτοί κάτω από τη θέλησι και στην υπηρεσία του κλήρου».

Ο Πάπας, ισχυριζόμενος ότι είναι στη γη αντιπρόσωπος Εκείνου του οποίου «η βασιλεία ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου»,Εκείνου που απαγόρευσε στους Αποστόλους να μιμούνται τους βασιλείς της γης οι οποίοι «κυριεύουσι των εθνών», αυτοτιτλοφορείται και κοσμικός βασιλεύς, συνεχίζοντας έτσι την ιμπεριαλιστική παράδοση της Ρώμης. Κατά διαφόρους καιρούς έγινε πράγματι κύριος μεγάλων εδαφικών εκτάσεων, έκαμε αιματηρούς πολέμους εναντίων άλλων Χριστιανών βασιλέων για την απόκτησι και άλλων εδαφών, ή απλώς διψώντας κι' άλλα πλούτη και εξουσίες. Είχε μυριάδες σκλάβους. Έπαιζε ουσιαστικό ρόλο και πολλές φορές αποφασιστικό στην πολιτική ιστορία. Το καθήκον των χριστιανών αρχόντων είναι να υποχωρούν μπροστά στον «θείω δικαίω βασιλέα»παραχωρώντας του αυτό το βασίλειο κι αυτόν τον θρόνο τον πολιτικο-εκκλησιαστικό, «που έγινε για να εξευγενίση και να στερεώση όλους τους άλλους θρόνους του κόσμου». Σήμερα το κοσμικό βασίλειο του Πάπα είναι περιορισμένο στην πόλι του Βατικανού. Πρόκειται για κράτος αυτόνομο με διπλωματικούς εκπροσώπους στις κυβερνήσεις και των δύο ημισφαιρίων, με στρατό, όπλα, αστυνομία, φυλακές, νόμισμα κ.λ.π.

Και ως κορώνα και κορυφή της παντοδυναμίας του ο Πάπας κατέχει ακόμη ένα τρομερό προνόμιο, μοναδικό στον κόσμο. ¨Ένα τερατώδες και εξωτικό προνόμιο, που ούτε οι πιο ποταπές ειδωλολατρείες δεν είχαν τη φαντασία να το συλλάβουν: είναι αλάθητος θείω δικαίω, σύμφωνα με δογματικό όρο της Συνόδου του Βατικανού, που έγινε στα 1870. Από τότε και πέρα «σ' αυτόν η ανθρωπότης οφείλει να αποτείνη τους λόγους που προηγουμένως απέτεινε στον Κύριο: Ρήματα ζωής αιωνίου έχεις». Από εδώ και πέρα δεν υπάρχει ανάγκη του Αγίου Πνεύματος, για να οδηγή την Εκκλησία «εις πάσαν την αλήθειαν». Δεν υπάρχει ανάγκη της Αγίας Γραφής ούτε της Ιεράς Παραδόσεως, διότι είνε πλέον ένας θεός πάνω στη γη, με εξουσία να αχρηστεύη και να διακηρύσση ως πλανερές τις διδασκαλίες του Ουρανίου Θεού. Με βάσι αυτό το αλάθητο, ο Πάπας είναι ο μόνος κανόνας της Πίστεως και μπορεί να εκφράση, ακόμη και αντίθετα προς το κριτήριο όλης της Εκκλησίας, καινούργια δόγματα, τα οποία όλοι οι πιστοί οφείλουν να τα παραδεχθούν για να μην αποκοπούν από τη σωτηρία. «Εξαρτάται μόνο από τη θέλησί του και τη διάθεσή του να θεωρή ό,τι αυτός θέλει ως ιερό ή ως άγιο μέσα σ' ολόκληρη την Εκκλησία» και οι δεκρετάλιες επιστολές του πρέπει να θεωρούνται, να πιστεύωνται και να υπακούωνται «ως κανονικές επιστολές». Αφού είναι αλάθητος ο Πάπας, πρέπει να απολαβαίνη τυφλή υπακοή. Ο καρδινάλιος Βελλαρμίνος, που ανακηρύχθηκε «άγιος» από τη Ρωμαϊκή Εκκλησία, λέγει τα εξής με φυσικώτατο ύφος: «Αν ο Πάπας καμμιά μέρα επιβάλη αμαρτίες και απαγορεύση αρετές , η Εκκλησία είναι υποχρεωμένη να πιστεύση ότι οι αμαρτίες αυτές είναι καλές και ότι οι αρετές εκείνες είναι κακές».

Η απάντησις του εξομολόγου μου.

Αφού διάβασα όλα εκείνα τα βιβλία, αισθανόμουν τον εαυτό μου σαν ξένο μέσα στην Εκκλησία μου, της οποίας η οργανική σύστασις δεν είχε σχέσι, με την Εκκλησία που ίδρυσε ο Κύριος που ωργάνωσαν οι Απόστολοι και οι διάδοχοί τους και που οι Άγιοι Πατέρες εννοούσαν. Κάτω απ' αυτήν την πεποίθησι έγραψα το πρώτο μου γράμμα στον πνευματικό μου.

-Διάβασα τα βιβλία σας. Δεν θα παραβώ ποτέ τα θεία εντάλματα, για να δώσω πίστι σε ανθρώπινες διδασκαλίες, που δεν έχουν την παραμικρή βάσι στην Αγία Γραφή. Τέτοιες διδασκαλίες είναι η σειρά των ανοησιών για την παπωσύνη. Με δεδομένα από την Αγία Γραφή μπορούμε να εννοήσουμε τη φύσι της Εκκλησίας κι' όχι μ' αποφάσεις και θεωρίες ανθρώπινες. Η αλήθεια της πίστεως δεν πηγάζει παρά από την Αγία Γραφή και από την Παράδοσι της συνόλου Εκκλησίας».

Η απάντησις ήλθε γρήγορα:

- Δεν ακολουθήσατε τη συμβουλή μου, παραπονιόταν ο πνευματικός μου, -κι' αφήσατε την ψυχή σας έκθετη στην επικίνδυνη επίδρασι της Αγίας Γραφής, η οποία, όπως και η φωτιά, κατακαίει και μαυρίζει όταν δεν φωτίζει. Για κάτι τέτοιες περιπτώσεις σαν την δική σας οι Πάπαι έχουν αποφανθή ότι «είναι σκανδαλώδης πλάνη να πιστεύη κανείς ότι όλοι οι χριστιανοί μπορούν να διαβάζουν την Αγία Γραφή» και οι θεολόγοι μας βεβαιώνουν ότι η Αγία Γραφή «είναι ένα σκοτεινό σύννεφο». «Το να πιστεύη κανείς στη φωτεινότητα και τη σαφήνεια της Γραφής είναι δόγμα ετερόδοξο», λέγουν οι αλάθητοι Αρχηγοί μας. Όσο για την Παράδοσι, δεν θεωρώ αναγκαίο να σας υπενθυμίσω ότι πρέπει «να ακολουθούμε πρωτίστως τον Πάπα όταν πρόκειται για ζητήματα πίστεως. Ο Πάπας αξίζει σ' αυτή την περίπτωσι όσο δεν αξίζουν μυριάδες Αυγουστίνοι, Ιερώνυμοι, Γρηγόριοι, Χρυσόστομοι...».

Το γράμμα αυτό ενίσχυσε αντί να γκρεμίση την πεποίθησί μου. Μου ήταν αδύνατο να θέσω σε δεύτερη μοίρα από τον Πάπα την Αγία Γραφή. Χτυπώντας την Γραφή, η Εκκλησία μου έχανε κάθε αξιοπιστία μπροστά μου, γινόταν ένα με τους αιρετικούς, οι οποίοι, «ελεγχόμενοι από την Γραφή, στρέφονται εναντίον της». Ήταν η τελευταία επαφή που είχα με τον πνευματικό μου.

Ο Πάπας είναι το παν και η Εκκλησία δεν είναι τίποτε.

Αλλά δεν σταμάτησα εκεί. Είχα ήδη αρχίσει να «εκτροχιάζομαι από τον εκτροχιασμό» της Εκκλησίας μου. Είχα πάρει ένα δρόμο όπου δεν έπρεπε να σταθώ έως ότου βρω μια θετική λύσι. Το δράμα μου εκείνων των ημερών ήταν ότι είχα αποξενωθή από τον Παπισμό, αλλά δεν πλησίαζα καμμιά άλλη εκκλησιαστική πραγματικότητα. Ορθοδοξία και Προτεσταντισμός ήσαν για μένα τότε ιδέες συγκεχυμένες και δεν είχα φθάσει ακόμη στην ώρα και στην ευκαιρία να διαπιστώσω ότι μπορούσαν να προσφέρουν κάτι στην αγωνία μου. Παρ' όλα αυτά εξακολουθούσα να αγαπώ την Εκκλησία μου που με είχε κάνει χριστιανό και που φορούσα το σχήμα της. Μου χρειαζόταν ακόμη πολλή εμβάθυνσις και σκέψις για να φθάσω σιγά-σιγά, με κόπο και οδύνη, στο συμπέρασμα ότι η Εκκλησία που αγαπούσα δεν υφίστατο μέσα στο παπικό σύστημα.

Πράγματι, απέναντι της μονοκρατορικής εξουσίας του Πάπα, η αυθεντία της Εκκλησίας και του επισκοπικού σώματος δεν υφίσταται ουσιαστικά εκεί. Διότι σύμφωνα με τη ρωμαϊκή θεολογία «η αυθεντία της Εκκλησίας υπάρχει τότε μόνο, όταν χαρακτηρίζεται και εναρμονίζεται με τη θέλησι του Πάπα. Σε αντίθετη περίπτωσι, εκμηδενίζεται». Έτσι, είναι το ίδιο πράγμα ο Πάπας με την Εκκλησία και ο Πάπας χωρίς την Εκκλησία, δηλαδή ο Πάπας είναι το παν και η Εκκλησία δεν είναι τίποτε. Πολύ σωστά έγραψε ο επίσκοπος Μαρέν, «Θα ήταν πιο ακριβείς οι ρωμαιοκαθολικοί, αν εκφωνώντας το ''Πιστεύω'' έλεγαν: ''Και εις ένα Πάπαν'' παρά να λένε: ''Και εις μίαν...Εκκλησίαν''».

Η σημασία και ο ρόλος των επισκόπων μέσα στη ρωμαϊκή Εκκλησία δεν είναι παρά απλή εκπροσώπησις της παπικής εξουσίας, στην οποία και οι ίδιοι οι επίσκοποι υποτάσσονται όπως οι απλοί πιστοί. Αυτό το καθεστώς προσπαθούν να το στηρίξουν στο κβ' κεφάλαιο του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, όπου σύμφωνα με τη ρωμαϊκή ερμηνεία, «ο Κύριος εμπιστεύεται στο απόστολο Πέτρο, τον πρώτο Πάπα, την ποίμανση των αρνίων του και των προβάτων του, δηλαδή του αναθέτει το έργο υπερτάτου Ποιμένος με αποκλειστικά δικαιώματα σε όλους τους πιστούς, που είναι τα αρνία, και σε όλους τους άλλους Αποστόλους και επισκόπους, που είναι τα πρόβατα».

Αλλά οι επίσκοποι δεν είναι στη ρωμαϊκή Εκκλησία ούτε κάν διάδοχοι των Αποστόλων, διότι όπως δογματίζει η Εκκλησία αυτή «η αποστολική εξουσία εξέλιπε με τους Αποστόλους και δεν μετεδόθη στους διαδόχους της επισκόπους. Μονάχα η παπική εξουσία του Πέτρου, υπό την οποία βρίσκονταν όλοι οι άλλοι, μετεδόθη στους διαδόχους του Πέτρου, δηλαδή στους Πάπες». Οι επίσκοποι, λοιπόν, μη έχοντας κληρονομήσει καμμιά αποστολική εξουσία, δεν έχουν άλλη εξουσία παρά εκείνη που τους παραχωρήθηκε, όχι απ' ευθείας από τον Θεό, αλλά από τον Άκρο Ποντίφηκα της Ρώμης.

Και οι Οικουμενικές Σύνοδοι επίσης δεν έχουν άλλη αξία παρά εκείνη που τους παραχωρεί ο επίσκοπος της Ρώμης, διότι «δεν είναι ούτε μπορούν να είναι άλλο πράγμα παρά συνέδρια του Χριστιανισμού, που συγκαλούνται υπό την αυθεντία και την εξουσία και την προεδρία του Πάπα». Αρκεί ο Πάπας να βγή από την αίθουσα της Συνόδου λέγοντας: «Δεν βρίσκομαι πλέον εκεί μέσα», για να παύση από εκείνη τη στιγμή η Οικουμενική Σύνοδος να έχη κύρος. Οι όροι της Συνόδου επίσης δεν έχουν καμμιά αξία, αν δεν εγκριθούν και δεν επικυρωθούν από το Πάπα, ο οποίος και θα τους επιβάλη με την αυθεντία του στους πιστούς.

Η φοβερή απάντησις ενός Ιησουΐτη.

Είχα καθ' όλο εκείνο το διάστημα σχεδόν παρατήσει τις μελέτες μου, επωφελούμενος όλες τις ώρες που ο κανονισμός του Τάγματος επέτρεπε να αποτραβηχθώ στο κελλί μου, όπου δεν σκεπτόμουν τίποτε άλλο παρά το μεγάλο μου πρόβλημα. Επί μήνες ολόκληρους μελετούσα την σύσταση και την οργάνωσι της αρχαίας Εκκλησίας, απ' ευθείας από τις αποστολικές και πατερικές πηγές. Αλλά όλη αυτή η εργασία δεν γινόταν εξ ολοκλήρου μυστικά. Και η εξωτερική μου ζωή φαινόταν ισχυρά επηρεασμένη απ' αυτή τη μεγάλη μέριμνα, που είχε απορροφήσει όλο μου το ενδιαφέρον και συγκεντρώσει όλες μου τις δυνάμεις. Δεν έχανα ευκαιρία να ζητώ έξω από το μοναστήρι κάθε τι που θα συντελούσε κάπως στο να φωτισθώ πλήρως. Έτσι άρχισα να συζητώ το θέμα με γνωστές μου εκκλησιαστικές προσωπικότητες, ανάλογα με την εμπιστοσύνη που είχα στην ειλικρίνεια και την καρδιά τους. Μ' αυτό τον τρόπο δεχόμουν διαρκώς εντυπώσεις και απόψεις πάνω στο θέμα, οι οποίες ήσαν για μένα πάντα ενδιαφέρουσες και σημαντικές.

Βρήκα τους περισσότερους απ' αυτούς τους κληρικούς πιο φανατικούς απ' ότι περίμενα. Παρ' όλο ότι ανεγνώριζαν κατά βάθος την παράλογη βάσι της διδασκαλίας περί Πάπα, κολλούσαν απεγνωσμένα στην ιδέα ότι «η οφειλομένη στον Πάπα υποταγή απαιτεί μια τυφλή συγκατάθεσι της αντιλήψεώς μας», καθώς και σ' εκείνο το άλλο απόφθεγμα του ιδρυτού των Ιησουϊτών κατά το οποίο «για να έχουμε την αλήθεια, για να μην πέσουμε στην πλάνη, οφείλουμε πάντα να στηριζόμαστε στο βασικό και αμετάθετο αξίωμα ότι αυτό που βλέπουμε ως άσπρο είναι στην πραγματικότητα μαύρο, αν μας λέγει ότι είναι μαύρο η ιεραρχία της Εκκλησίας». Μ' αυτή τη φανατική προκατάληψι ένας ιερεύς του Τάγματος του Ιησού μου εμπιστεύθηκε την εξής σκέψι του:

-Αυτά που μου λέτε, αναγνωρίζω ότι είναι λογικώτατα και ξάστερα και αληθινά. Αλλά εμείς οι Ιησουΐτες, εκτός από τις τρείς συνηθισμένες υποσχέσεις, δίνουμε και μια τέταρτη, κατά την ημέρα της κουράς μας. Η τέταρτη αυτή υπόσχεσις είναι πιο ουσιώδης από την υπόσχεσι της αγνότητος, της υπακοής και της ακτημοσύνης. Είναι η υπόσχεσις ότι θα υποτασσόμαστε απόλυτα στον Πάπα. Έτσι, προτιμώ να πάω στην κόλασι μαζί με τον Πάπα, παρά στον Παράδεισο μ' όλες σας τις αλήθειες.

«Εδώ και λίγους αιώνες θα σας έκαιαν στην πυρά της Ιεράς Εξετάσεως»

Κατά τη γνώμη των περισσοτέρων απ' αυτούς ήμουν ένας αιρετικός. Ιδού τι μου έγραφε ένας επίσκοπος: «Εδώ και λίγους αιώνες, οι ιδέες που έχετε θα ήσαν αρκετές για να σας οδηγήσουν στην πυρά της Ιεράς Εξετάσεως».

Είχα πάντως, παρ' όλα αυτά, τη διάθεσι να μείνω στο μοναστήρι και ν' αφοσιωθώ στην καθαρώς πνευματική ζωή, αφήνοντας στην ιεραρχία την ευθύνη της πλάνης της και την υποχρέωσι διορθώσεώς της. Αλλά τα ενδιαφέροντα της ψυχής μου θα μπορούσαν να είναι ασφαλή σ' ένα δρόμο υπερφυσικής ζωής, όπου η αυθαιρεσία του Πάπα θα μπορούσε να σωρεύση καινούργια δόγματα και ψευδείς διδασκαλίες σχετικές με την ευσεβή ζωή και τα μυστήρια της Εκκλησίας; Επί πλέον, αφού η καθαρότης της διδασκαλίας είχε σπιλωθή με την κακοδοξία περί Πάπα, ποιος με βεβαίωνε ότι η κηλίδα αυτή δεν θα απλωνόταν και σε άλλες όψεις της ευαγγελικής πίστεως;

Δεν είναι, λοιπόν, καθόλου παράξενο αν άγιοι άνθρωποι μέσα στη Ρωμαϊκή Εκκλησία αρχίζουν να σημαίνουν συναγερμό με φράσεις σαν τις ακόλουθες:

«Ποιος ξέρει αν τα "μικρά μέσα σωτηρίας" που μας κατακλύζουν δεν μας κάνουν να ξεχάσουμε τον μοναδικό Σωτήρα, τον Ιησού;...».

«Σήμερα η πνευματική μας ζωή, μάς παρουσιάζεται σαν ένα πολύκλαδο και πολύφυλλο δένδρο, όπου οι ψυχές δεν ξέρουν πλέον πού είναι ο κορμός που στηρίζει το παν και πού είναι οι ρίζες που το τροφοδοτούν».

«Με τέτοιο τρόπο στολίσαμε και παραφορτώσαμε τη θρησκευτικότητά μας, ώστε η μορφή Εκείνου ο Οποίος είναι το «έν ού εστί χρεία» χάθηκε μέσα στα στολίδια».

Πεπεισμένος, λοιπόν, ότι και η πνευματική ζωή μέσα στους κόλπους της παπικής Εκκλησίας θα με έθετε σε κινδύνους, κατέληξα να κάμω το αποφασιστικό βήμα. Εγκατέλειψα το μοναστήρι και ύστερα από λίγο καιρό εδήλωσα ότι δεν ανήκα πλέον στη Ρωμαϊκή Εκκλησία. Μερικοί άλλοι είχαν φανή διατεθειμένοι μέχρι τότε να με ακολουθήσουν, αλλά την τελευταία στιγμή κανένας δεν δείχθηκε αποφασισμένος να θυσιάση τόσο ριζικά τη θέση του μέσα στην Εκκλησία, την τιμή και την υπόληψι που απολάβαινε.

Έτσι εγκατέλειψα την Ρωμαϊκή Εκκλησία, της οποίας ο αρχηγός, ξεχνώντας ότι η βασιλεία του Υιού του Θεού «ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου» και ότι «εκείνος που καλείται στην επισκοπή δεν καλείται σε καμμιά αρχή και εξουσία, αλλά στη διακονία όλης της Εκκλησίας», μιμούμενος εκείνον που «ποθώντας μέσα στην υπερηφάνειά του να είναι σαν θεός, έχασε την αληθινή δόξα για να ντυθή ψεύτικη», «εκάθισεν εις τον ναόν του Θεού ως θεός». Πολύ σωστά έγραφε στον Πάπα ο Βερνάρδος ντε Κλαραβάλ: «Κανένα φρικτότερο δηλητήριο για σένα, κανένα σπαθί πιο επικίνδυνο, από τη δίψα και το πάθος της κυριαρχίας». 

Βγαίνοντας από τον Παπισμό, υπάκουσα στη φωνή της συνειδήσεώς μου, που ήταν η ίδια η φωνή του Θεού. Και η φωνή αυτή μου έλεγε: «Έξελθε εξ αυτής..., ίνα μη συγκοινωνήσης ταις αμαρτίαις αυτής, και ίνα εκ των πληγών αυτής μη λάβης». Πώς, μετά την έξοδό μου αυτή, έπεσα στην αγκαλιά της Ορθοδοξίας, στο φως της απόλυτης και άσπιλης Αλήθειας, αυτό θα το διηγηθώ σε άλλη ευκαιρία.

Β'

Όσο η απομάκρυνσίς μου από τον Παπισμό γινόταν ευρύτερα γνωστή στους Εκκλησιαστικούς κύκλους και εύρισκε ενθουσιώδη απήχησι στους κόλπους των ισπανών και γάλλων προτεσταντών, τόσο η θέσις μου απέβαινε πιο λεπτή.

Στην αλληλογραφία που έπαιρνα αφθονούσαν τα απειλητικά και τα ανώνυμα υβριστικά γράμματα. Με κατηγορούσαν ότι δημιουργούσα ένα αντιπαπικό ρεύμα γύρω μου και ότι ωδηγούσα με το παράδειγμά μου προς την «αποστασία» ρωμαιοκαθολικούς κληρικούς «ασθενείς δογματικά», που είχαν εκφράσει σχεδόν δημοσία ένα αίσθημα συμπαθείας για την περίπτωσί μου.

Το γεγονός αυτό με έκαμε να φύγω από τη Βαρκελώνη και να μεταβώ στη Μαδρίτη, όπου με φιλοξένησαν - χωρίς να το επιδιώξω ο ίδιος - οι αγγλικανοί και μέσω αυτών ήλθα σε σχέσεις με το Οικουμενικό Συμβούλιο των Εκκλησιών.

Ούτε όμως και εκεί κατώρθωσα να περάσω απαρατήρητος. Ύστερα από κάθε κήρυγμά μου σε διαφόρους ναούς της Αγγλικανικής Εκκλησίας, ένας αριθμός, κάθε φορά μεγαλύτερος, των ακροατών μου εξεδήλωνε την επιθυμία να με γνωρίση και να συζητήση εμπιστευτικά μαζί μου πάνω στο εκκλησιολογικό θέμα.

Χωρίς, λοιπόν, να το επιζητήσω, άρχισε να σχηματίζεται γύρω μου ένας ολοένα και πιο πολυάριθμος κύκλος προσώπων, τα περισσότερα από τα οποία ήσαν αντιπαπικοί. Αυτό μ' εξέθετε ενώπιον των αρχών, διότι στις εμπιστευτικές αυτές επισκέψεις που δεχόμουν, άρχισαν να παρουσιάζονται και μερικοί ρωμαιοκαθολικοί κληρικοί, που ήσαν γενικώς γνωστοί «για την ελλιπή και χωλαίνουσα πίστι τους σχετικά με το πρωτείο και το αλάθητο του Άκρου Αρχιερέως της Ρώμης».

Τη φανατική μνησικακία που έτρεφαν ήδη προς το πρόσωπό μου λίγοι παπικοί την είδα να ολοκληρώνεται και να παίρνη την αποκορύφωσή της την ημέρα που απάντησα δημοσία σε μία εμπεριστατωμένη εκκλησιολογική πραγματεία, που μου είχαν στείλει ως ύστατο διάβημα για να με βγάλουν από την «παγίδα της αιρέσεως», όπου είχα πέσει. Το έργο εκείνο, απολογητικού χαρακτήρος, είχε τον εκφραστικό τίτλο: «Ο Πάπας, αντιπρόσωπος του Κυρίου ημών επί της γης» και το σύνθημα στο οποίο κατέληγαν τα επιχειρήματα του βιβλίου ήταν το εξής: «Χάρις στο αλάθητο του Πάπα οι ρωμαιοκαθολικοί είναι σήμερα οι μόνοι χριστιανοί που μπορούν να είναι βέβαιοι για ο,τι πιστεύουν».

Από τις στήλες μιας πορτογαλλικής επιθεωρήσεως βιβλιοκρισίας τους απάντησα: «Η πραγματικότης είναι ότι εξ αιτίας του αλαθήτου είστε οι μόνοι χριστιανοί που δεν μπορείτε να είστε σήμερα βέβαιοι για ό,τι θα σας επιβάλουν να πιστεύετε αύριο». Το άρθρο μου τελείωνε με την εξής φράσι: «Λίγο ακόμη, στον δρόμο που βαδίζετε, και θα αποκαλέσετε τον Κύριο μας αντιπρόσωπο του Πάπα στον ουρανό».

Λίγο αργότερα εξέδωσα στο Μπουένος Άϊρες μία τρίπτυχη μελέτη μου, με την οποία έλαβαν πέρας οι διαξιφισμοί μου με τους παπικούς. Στη μελέτη εκείνη είχα συλλέξει όλα τα εδάφια από την πατερική γραμματεία των τεσσάρων πρώτων αιώνων, τα οποία αναφέρονται άμεσα ή έμμεσα στα λεγόμενα «χωρία περί πρωτείων» των ευαγγελίων (Ματθ. ιστ' 18-19, Ιω. κα' 15-17, Λουκ. κβ' 31-32). Απεδείκνυα ότι η περί πάπα διδασκαλία είναι απολύτως ξένη και αντίθετη προς την ερμηνεία που δίνουν οι πατέρες σ' αυτά τα κείμενα. Και η ερμηνεία των πατέρων είναι ακριβώς ο κανόνας πάνω στον οποίον εννοούμε την Αγία Γραφή.

Εκείνη την περίοδο, αν και από αιτίες άσχετες τελείως με τα γεγονότα, συνέβηκε να έλθω για πρώτη φορά σε άμεση επαφή με την Ορθοδοξία.

Πριν προχωρήσω σε εξιστόρησι των γεγονότων, οφείλω να ομολογήσω εδώ ότι οι ιδέες μου για την Ορθοδοξία είχαν υποστή μία αξιοσημείωτη εξέλιξι από την αρχή της πνευματικής μου οδύσσειας. Ωρισμένες συζητήσεις που είχα κάνει σε θέματα εκκλησιολογικά με έναν όμιλο πολωνών ορθοδόξων, που πέρασαν από την πατρίδα μου, και οι πληροφορίες που έπαιρνα από τα έντυπα του Οικουμενικού Συμβουλίου σχετικά με την ύπαρξι και τη ζωή των ορθοδόξων κύκλων της Δύσεως, μου είχαν προκαλέσει το ειλικρινές ενδιαφέρον. Επί πλέον άρχισα να παίρνω διάφορα βιβλία και περιοδικά ρώσων και ελλήνων από το Λονδίνο και το Βερολίνο, καθώς και μερικά από τα πολύτιμα βιβλία, που εκδίδει στη Νεάπολη της Ιταλίας ο αρχιμανδρίτης π. Βενέδικτος Κατσανεβάκης. Έτσι η συμπάθεια μου για την Ορθοδοξία μεγάλωνε.

Σιγά σιγά, κατ' αυτόν τον τρόπο, χάνονταν από μέσα μου οι προκαταλήψεις απέναντι της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Οι προκαταλήψεις αυτές παρουσιάζουν την Ορθοδοξία ως σχισματική, χωρίς πνευματική ζωή, και αποξηραμένη ομάδα μικρών Εκκλησιών, που δεν έχουν τα χαρακτηριστικά της αληθινής Εκκλησίας του Χριστού. Και το σχίσμα που την απέκοψε «είχε πατέρα τον διάβολο και μητέρα την υπερηφάνεια του πατριάρχου Φωτίου».

Έτσι, όταν άνοιξα αλληλογραφία με ένα σεβαστό μέλος της ορθοδόξου ιεραρχίας στη Δύσι - που το όνομά του δεν νομίζω ότι είμαι εξουσιοδοτημένος να δημοσιεύσω χάρι στο προσωπικό μου κριτήριο που οφειλόταν στις γενικές εκείνες πληροφορίες, ήμουν πλέον απολύτως ελεύθερος από κάθε προκατάληψι σχετικά με την Ορθοδοξία και μπορούσα αντικειμενικά να την ατενίσω. Διαπίστωσα, λοιπόν, γρήγορα και μάλιστα με ευχάριστη έκπληξι ότι συνέπιπτε απολύτως η αρνητική θέσις που είχα πάρει έναντι του Παπισμού με την εκκλησιολογική διδασκαλία της Ορθοδοξίας. Ο σεβαστός ιεράρχης στα γράμματά του παραδέχθηκε αυτή τη σύμπτωσι, αλλά δεν αφέθηκε να εκφρασθή πλατύτερα, διότι έλαβε υπ' όψιν του ότι διέμενα σε περιβάλλον προτεσταντικό.

Οι ορθόδοξοι στη Δύσι δεν είναι καθόλου επιρρεπείς στον προσηλυτισμό. Μονάχα όταν η αλληλογραφία μας προχώρησε αρκετά, ο ορθόδοξος επίσκοπος μου υπέδειξε να μελετήσω το υπέροχο βιβλίο του Σεργίου Βουλγακώφ, «Η Ορθοδοξία», και την όχι λιγότερο βαθυστόχαστη πραγματεία υπό τον ίδιο τίτλο του μητροπολίτου Σεραφείμ. Στο μεταξύ είχα γράψει σχετικά και στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Σ' αυτά τα βιβλία βρήκα τον εαυτό μου. Δεν υπήρχε ούτε μία παράγραφος που να μην εύρισκε απόλυτα σύμφωνη τη συνείδησί μου. Τόσο σ' αυτά τα έργα όσο και σε άλλα που μου στέλλονταν συνοδευόμενα από ενθαρρυντικές επιστολές - τώρα πλέον και από την Ελλάδα - έβλεπα καθαρά πόσο η ορθόδοξος διδασκαλία ήταν βαθειά και αγνά ευαγγελική και ότι οι ορθόδοξοι είναι οι μόνοι οι χριστιανοί που πιστεύουν όπως πίστευαν οι χριστιανοί των κατακομβών και του χρυσού αιώνος των μεγάλων πατέρων της Εκκλησίας, οι μόνοι που μπορούν να επαναλαμβάνουν με ιερή καύχησι τον πατερικό λόγο: «Πιστεύουμε σε ό,τι παραλάβαμε από τους Αποστόλους».

Εκείνη την περίοδο έγραψα δύο βιβλία, το ένα με τον τίτλο «Η έννοια της Εκκλησίας κατά τους δυτικούς πατέρες» και το άλλο με τον τίτλο « Ο Θεός σας, ο Θεός μας και ο Θεός». Τα βιβλία αυτά επρόκειτο να κυκλοφορήσουν στη Νότιο Αμερική, αλλά δεν πραγματοποίησα την έκδοσί τους για να μη δώσω εύκολη και επικίνδυνη λαβή στην προτεσταντική προπαγάνδα.

Από την ορθόδοξο πλευρά με συμβούλευσαν να εγκαταλείψω την απλώς αρνητική απέναντι του Παπισμού θέσι μου, μέσα στην οποία είχα λασπώσει, και να διαμορφώσω το προσωπικό μου «πιστεύω», από το οποίο θα μπορούσαν να κρίνουν σε τι απόστασι βρισκόμουν από την Αγγλικανική Εκκλησία και από την Ορθόδοξο.

Ήταν μία δύσκολη εργασία, που τη συνόψισα στις εξής φράσεις: «Πιστεύω σε όλα όσα περιέχονται στα κανονικά βιβλία της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, σύμφωνα με την ερμηνεία της εκκλησιαστικής παραδόσεως, δηλαδή των Οικουμενικών Συνόδων που ήσαν πράγματι οικουμενικές και της ομοφώνου διδασκαλίας των Αγίων Πατέρων που αναγνωρίζονται καθολικά ως τέτοιοι».

Από εκείνη τη στιγμή άρχισα να καταλαβαίνω ότι η συμπάθεια των προτεσταντών απέναντί μου κρύωνε, εκτός από τους αγγλικανούς που διέπονται από κάποιο ουσιώδη συντηρητισμό. Και μονάχα τώρα το ενδιαφέρον των ορθοδόξων, αν και αργά, πάντα, άρχισε να εκδηλώνεται και να με φέρη κοντά στην ορθοδοξία ως ένα «πιθανό κατηχούμενο».

Τα επιχειρήματα ενός πολωνού πανεπιστημιακού καθηγητού, που γνώρισα τότε, μου στερέωσαν την πεποίθησι ότι η Ορθοδοξία είναι στηριγμένη στις ουσιώδεις αλήθειες του Χριστιανισμού.

Κατάλαβα ότι κάθε χριστιανός άλλης ομολογίας είναι υποχρεωμένος να θυσιάση κάποιο σημαντικό τμήμα της πίστεώς του για να φθάση στην πλήρη δογματική καθαρότητα και ότι μονάχα ο ορθόδοξος χριστιανός δεν έχει τέτοια υποχρέωσι. Διότι αυτός μονάχα ζη και παραμένει στην ουσία του Χριστιανισμού και την αποκεκαλυμμένη και αναλλοίωτη αλήθεια.

Έτσι δεν αισθανόμουν πλέον τον εαυτό μου μόνον απέναντι του παντοδυνάμου Ρωμαιοκαθολικισμού και της ψυχρότητος που μου έδειχναν οι Διαμαρτυρόμενοι. Υπήρχαν στην Ανατολή και διάσπαρτοι σε όλη την οικουμένη 280 εκατομμύρια χριστιανοί που απήρτιζαν την Ορθόδοξο Εκκλησία και με τους οποίους αισθανόμουν ότι βρίσκομαι σε κοινωνία πίστεως.

Η κατηγορία περί θεολογικής μουμιοποιήσεως της Ορθοδοξίας δεν είχε για μένα καμμία αξία, διότι είχα εννοήσει τώρα ότι αυτή η παγία και σταθερή εμμονή της ορθοδόξου διδασκαλίας στην αλήθεια δεν ήταν πνευματικό πέτρωμα, αλλά αείζωη ροή, όπως το ρεύμα του καταρράχτη, που φαίνεται ότι μένει πάντα το ίδιο ενώ τα νερά του διαρκώς αλλάζουν.

Σιγά - σιγά οι ορθόδοξοι άρχισαν να με θεωρούν ως δικό τους. «Το να μιλάμε σ' αυτόν τον ισπανό για την Ορθοδοξία - έγραφε ένας ονομαστός αρχιμανδρίτης - δεν είναι προσηλυτισμός». Και εκείνοι κι' εγώ είχαμε αντιληφθή, ότι βρισκόμουν ήδη πλησίστιος στο λιμάνι της Ορθοδοξίας, ότι ανέπνεα πλέον στην αγκαλιά της Μητρός Εκκλησίας. Στο διάστημα αυτό ήμουν πλέον ορθόδοξος χωρίς να το γνωρίζω και, όπως οι μαθηταί που βάδιζαν προς Εμμαούς πλάι στον Θείο Διδάσκαλο, είχα διανύσει μια πορεία πλάι στην Ορθοδοξία χωρίς να αναγνωρίσω οριστικά την Αλήθεια παρά στο τέλος.

Όταν πείσθηκα για την πραγματικότητα αυτή, έγραψα μια μακρά έκθεσι της περιπτώσεώς μου στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και στην Α. Μ. τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών μέσω της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος. Και μην έχοντας πλέον να κάμω τίποτε στην Ισπανία - όπου σήμερα δεν υφίσταται ορθόδοξος παροικία - εγκατέλειψα την πατρίδα μου και πήγα στην Γαλλία, όπου ζήτησα να γίνω μέλος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αφού προηγουμένως άφησα να περάση λίγος καιρός ακόμη ώσπου να ωριμάση ολότελα ο καρπός της μεταστροφής μου. Κατά το διάστημα εκείνο ενεβάθυνα περισσότερο στη γνώσι της Ορθοδοξίας και δυνάμωσα τις σχέσεις μου με την ιεραρχία της. Όταν βεβαιώθηκα πλήρως για τον εαυτό μου, έκαμα το αποφασιστικό βήμα και έγινα δεκτός επισήμως στην αληθινή Εκκλησία του Χριστού ως μέλος της. Προτίμησα να πραγματοποιηθή αυτό το μεγάλο γεγονός στην Ελλάδα, την κατ' εξοχήν χώρα της Ορθοδοξίας, όπου ήλθα για να σπουδάσω Θεολογία. Ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών με δέχθηκε πατρικά. Η αγάπη του και το ενδιαφέρον του ξεπέρασαν τους πόθους μου. Το ίδιο πρέπει να πω και για τον τότε πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής και τώρα επίσκοπο Ρωγών κ. Διονύσιο, που μου έδειξε πατρική αγάπη. Περιττό να προσθέτω ότι μέσα σε τέτοια ατμόσφαιρα αγάπης και στοργής η Ιερά Σύνοδος δεν άργησε ν' αποφασίση την κανονική αποδοχή μου στους κόλπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Κατά την κατανυκτική εκείνη ιερά τελετή τιμήθηκα με το όνομα του Αποστόλου των Εθνών και ακολούθως έγινα δεκτός ως μοναχός στην Ιερά Μονή Πεντέλης. Λίγο αργότερα χειροτονήθηκα διάκονος από τον Άγιο Επίσκοπο Ρωγών.

Από τότε ζω μέσα στην αγάπη, τη συμπάθεια και την κατανόησι της Ελληνικής Εκκλησίας και όλων των μελών της. Ζητώ όλων τις προσευχές και την πνευματική συμπαράστασι για να σταθώ πάντα άξιος της Χάριτος, που μου δόθηκε από τον Κύριο.

Εκ του περιοδικού "ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ" Τεύχος 1, Ιανουάριος - Μάρτιος 2006  

_____________________________
 

ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ: Το άρθρο αυτό του τότε ιεροδιακόνου π. Παύλου Μπάλλεστερ - Κονβαλιέρ δημοσιεύθηκε σε δύο συνέχειες στο περιοδικό «Κιβωτός», Ιούλιος 1953, σελ. 285 - 291 και Δεκέμβριος 1953, σελ. 483 - 485. Ο μεταστραφείς στην Ορθοδοξία πρώην Φραγκισκανός μοναχός προήχθη σε τιτουλάριο επίσκοπο Ναζιανζού της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Βορείου και Νοτίου Αμερικής με έδρα το Μεξικό. Εκεί είχε μαρτυρικό τέλος ο ομολογητής αυτός της Ορθοδόξου πίστεως. Την είδηση της δολοφονίας του ανέγραψε στην πρώτη σελίδα η εφημερίς «Καθημερινή» (Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 1984) δια των εξής : «ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ ΣΤΟ ΜΕΞΙΚΟ Ο ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΑΥΛΟΣ. Όπως έγινε γνωστό από την πόλη του Μεξικού πέθανε προχθές ο επίσκοπος Ναζιανζού Παύλος Ντι Μπάλλεστερ της ελληνικής αρχιεπισκοπής Βορείου και Νοτίου Αμερικής. Ο θάνατος προήλθε από δολοφονική ενέργεια ατόμου ηλικίας 70 ετών, Μεξικανού πρώην στρατιωτικού και πάσχοντος από ψυχασθένεια. Στην κηδεία του επισκόπου πήγε ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιάκωβος, ο οποίος και εξήρε το έργο του δραστήριου επισκόπου. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο επίσκοπος Παύλος είναι ισπανικής καταγωγής, ασπάσθηκε ενήλικος την ορθοδοξία και διέπρεψε ως ποιμένας και συγγραφέας. Οι αρχές του Μεξικού δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο ο δράστης να κατέχεται από ιδιάζουσα θρησκομανία». 

Πηγή: impantokratoros.gr/53D61982.el.aspx

Καταδικάστηκε ποτέ η αίρεση του παπισμού από Σύνοδο;

Μέσα στο πλήθος των άστατων κραυγών που προσπαθούν απεγνωσμένα με πομπώδη φληναφήματα να υποστηρίξουν τον Οικουμενισμό ακούγεται το ανεδαφικό επιχείρημα ότι ο Παπισμός δεν έχει καταδικασθεί από Σύνοδο (!;). Όσοι το υποστηρίζουν αυτό εννοείται πως δεν κατέχουν τίποτε από θεολογία αλλά συνάμα αγνοούν και πλήρως την ιστορική πραγματικότητα.

Ως απάντηση δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από την καταπληκτική μελέτη του Μακαριστού Μητροπολίτου Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου που είχε εκπονήσει κατά την περίοδο των αδίστακτων ανοιγμάτων προς τον Παπισμό του Πατριάρχου Αθηναγόρα. Ο Μητροπολίτης αναφέρει μια λίστα Ιερών Συνόδων που κατεδίκασαν των Παπισμό και τις πλάνες του. Επίσης και ονόματα Αγίων που θεωρούσαν ξεκάθαρα τον Παπισμό ως Αίρεση (φυσικά δεν υπήρξε ποτέ κάποιος Άγιος που να μην ήταν σύμφωνος ως προς αυτό).

...Είναι λοιπόν «κατεγνωσμέναι» παρά Συνόδων ή Πατέρων αι αιρετικαί διδασκαλίαι της Δύσεως; Άς ίδωμεν:
 

Η μεγάλη Σύνοδος του 879 εν Κωνσταντινουπόλει, η υπό πολλών θεωρουμένη ως Ογδόη Οικουμενική, δεχθείσα το Σύμβολον άνευ της προσθήκης του Φιλιόκβε, εδογμάτισε: «Πάντες ούτω φρονούμεν, ούτω πιστεύομεν. Τους ετέρως παρά ταύτα φρονούντας ή έτερον όρον αντί τούτου προβαλέσθαι τολμώντας, τω αναθέματι καθυποβάλλομεν. Εί τίς παρά τούτο το ιερόν Σύμβολον τολμήσειεν έτερον αναγράψασθαι ή προσθείναι ή αφελείν και όρον ονομάσαι αποθρασυνθείη, κατάκριτος και πάσης χριστιανικής ομολογίας απόβλητος. Εί τίς τοίνυν, εις τούτο απονοίας ελάσας, τολμήσειεν έτερον εκθέσθαι Σύμβολον και όρον ονομάσαι ή προσθήκην ή αφαίρεσιν εν τω παραδεδομένω ημίν παρά της αγίας και οικουμενικής εν Νικαία το πρώτον μεγάλης Συνόδου ποιήσαι, ανάθεμα έστω! » (αυτόθι, σελ. 263-264). Ιδού, λοιπόν, βαρυτάτη, επισημοτάτη, πανηγυρικωτάτη και σχεδόν Οικουμενικού χαρακτήρος καταδίκη του αιρετικού και βλασφήμου Φιλιόκβε!

Ότε ο Πάπας Ρώμης Σέργιος ο Δ' εχρησιμοποίησε το Σύμβολον μετά της προσθήκης του Φιλιόκβε (1009), ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Σέργιος ... μετ' άπόφασιν Συνόδου, διέγραψε το όνομα του μνημονευθέντος Ρώμης Σεργίου του Δ' εκ των διπτύχων της Ανατολικής Εκκλησίας, έκτοτε δε μέχρι σήμερον ουδέν παπικόν όνομα ετέθη εν αυτοίς» (Βασ. Στεφανίδου, Εκκλησιαστική Ιστορία, εκδ. α', σελ. 344).
Τα ονόματα των Προκαθημένων Εκκλησιών δεν διαγράφονται βεβαίως δια «τοπικά έθιμα», αλλα δι' αιρέσεις!

Τας Λατινικάς κακοδοξίας κατεδίκασε και η εν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδος του 1054, οπότε εγένετο και το οριστικόν Σχίσμα, αποκαλέσασα ειδικώς το «Φιλιόκβε», όχι «τοπικόν έθιμον», αλλά «βλάσφημον δόγμα» (αυτόθι,σελ. 344).

Τας Λατινικάς κακοδοξίας κατεδίκασαν και αί με τον Ησυχασμόν ασχοληθείσαι Σύνοδοι του 1341, του 1347 και του 1351.

Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1440, Σύνοδος εν Ρωσία κατά το 1441, Σύνοδος εν Ιεροσολύμοις κατά το 1443, Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1450, Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1484, κατεδίκασαν και απεκήρυξαν την ψευδοσύνοδον της Φλωρεντίας, η οποία είχε δεχθή την «ένωσιν»επί ψευδούς και ασυστάτου βάσεως, ήτοι μη θεωρήσασα ως αιρέσεις τας καινοτομίας της Δύσεως.

Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1722 καταδικάζει «της Λατινικής κακοδοξίας και κακοφροσύνης τα δόγματα» και αποφαίνεται ότι οι Λατίνοι δι αύτών «εξαπατώσι τους απλουστέρους, ευγάνοντές τους από τα ευσεβή Δόγματα της του Χριστού Εκκλησίας και σύροντές τους αθλίως εις τον βυθόν της απωλείας». (αυτόθι, τ. Β', σελ. 823-824).

Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1727 αποκηρύσει τας ετεροδιδασκαλίας των Λατίνων, παλαιάς τε και νέας και χαρακτηρίζει ταύτας» λήρον μακρόν και κολακείας ψυχοβλαβούς εφευρέματα και ηπατημένης διανοίας γεννήματα» (αυτόθι, σελ. 867).

Σύνοδος εν Κωσταντινουπόλει κατά το 1838 καταδικάζει δριμύτατα τας ετεροδιδασκαλίας του Παπισμού, ως «βλασφημίας κατά της Ευαγγελικής αληθείας», ως «εωσφορικήν πλάνην», ως «απομάκρυνσιν από του Θεού και της αμώμου και αδόλου Πίστεως του Ιησού Χριστού» κλπ. (αυτόθι, σελ. 896, 902).

Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1848 καταδικάζει τον Παπισμόν ως αίρεσιν! «Τούτων των πλατυνθεισών, κρίμασιν οίς οίδε Κύριος, επί μέγα μέρος της Οικουμένης αιρέσεων, ήν ποτέ ο Αρειανισμός, έστι δε την σήμερον και ο Παπισμός», όν χαρακτηρίζει ως ανατρέποντα πάσας τας Οικουμενικάς Συνόδους δια των πλανών του! (Αυτόθι, σελ. 906).

Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1895 καταδικάζει τας ετεροδιδασκαλίας του Παπισμού, ως «φρονήματα υπερφιάλου αλαζονείας», ως «καινοτομίας αθέσμους και αντιευαγγελικάς», ως «ουσιώδεις περί την Πίστιν διαφοράς αναγομένας εις τα θεοπαράδοτα της Πίστεως Δόγματα, ως «αντιευαγγελικάς και παναθέσμους», ως «σπουδαίας και ουσιώδεις περί την Πίστιν διαφοράς», της νοθεύσεως των συγγραμμάτων των Εκκλησιαστικών Πατέρων και της παρερμηνείας της τε Αγίας Γραφής και των Ορων των Αγίων Συνόδων», και επάγεται: «Διό και δικαίως απεκηρύχθη και αποκηρύσσεται, εφ' όσον αν εμμένη εν τη πλάνη αυτού» (αυτόθι, σελ. 933, 935, 936, 938, 942).

Ερωτώμαι: Έπρεπε ο Πατριάρχης να ηρώτα προηγουμένως εμέ αν ενέκρινον τα διάφορα διαβήματά του; Βεβαίως όχι! Ποίος ειμαι εγώ ώστε να με ερωτήση ο Πατριάρχης; Θα ήτο τραγική δι έμέ τοιαύτη αξίωσις! Είχον όμως μίαν αξίωσιν. Να ερωτήση τας Συνόδους του 867, του 879, του 1009, του 1054, του 1341, του 1347, του 1351, του 1440, του 1441, του 1443, του 1450, του 1484, του 1722, του 1727, του 1838, του 1848, του 1895, να ερωτήση τους αγίους Πατέρας και τους σοφούς Διδασκάλους της Εκκλησίας, να ερωτήση τον άγιον Φώτιον, τον ιερόν Θεοφύλακτον, τον άγιον Γρηγόριον Παλαμάν, Συμεών τον Θεσσαλονίκης, τον άγιον Μάρκον Ευγενικόν, τον Ευγένιον Βούλγαρην, τον Νικηφόρον Θεοτόκην, τον άγιον Νικόδημον, τον άγιον Νεκτάριον και λοιπούς και λοιπούς και λοιπούς, να ερωτήση, πολλώ μάλλον, τας σεπτάς και θεοκινήτους Οικουμενικάς Συνόδους, αι οποίαι δια των αγίων και ιερών Κανόνων των απαγορεύουν, επί ποινή καθαιρέσεως, πάσαν συμπροσευχήν μετά αιρετικών, σχισματικών ή και ακοινωνήτων και αν όλοι αυτοί ενέκρινον τα διαβήματά του, τας δηλώσεις του, τας συμπροσευχάς του, τους εν γένει τρόπους του, τότε μάλιστα!

Ουδείς θα είχε δικαίωμα να διαφωνήση, ουδείς να διαμαρτυρηθή, ουδείς να εμποδίση. Όταν όμως ο Παναγιώτατος ενεργή αντιθέτως προς Συνόδους, προς Πατέρας, προς Κανόνας, ως εάν πάντες αυτοί να μη είχον αληθινήν αγάπην και να μη ενδιεφέροντο διακαώς δια την πλήρωσιν του αιτήματος του Κυρίου «ινα πάντες έν ώσιν», αλλά να ήσαν πλήρεις μίσους και αδιαφορίας, τότε και ημείς δικαιούμεθα (δικαιούμεθα ή υποχρεούμεθα, εκόντες άκοντες;) να ενεργήσωμεν αντιθέτως προς τον Παναγιώτατον!

Δι' ημάς υπέρ πάντα Πατριάρχην κείνται οι άγιοι Πατέρες, αι σεπταί Σύνοδοι, οι ιεροί Κανόνες. Και ευρισκόμενοι τυχόν προ θλιβερών διλημμάτων υπακοής...

Πηγή: impantokratoros.gr/BD7FE22A.el.aspx 

Πηγή εικόνος: agioreitika.net