Translate

Δευτέρα 22 Απριλίου 2019

Οι Γαδαρηνοί παρακάλεσαν τον Χριστό να φύγει από κοντά τους, ενώ οι Ευρωπαίοι τον διώχνουν με κάθε τρόπο.

Αγίου Νικολάου Αρχ/που Αχρίδος


Ὁ Χριστός μέ τή διδασκαλία του συνέβαλε στήν πρόοδο τῆς Εὐρώπης; Ἡ Εὐρώπη εὐχαρίστησε τόν Χριστό;

Ἀδελφοί μου, αὐτά τά ἐρωτήματα μποροῦν νά ἀποτελέσουν θέμα μελέτης και διδαχῆς. Τί προσέφερε ὁ Χριστός στην Εὐρώπη; Οἱ εὐρωπαῖοι ἀνέμεναν πολλά ἀπό τόν Χριστό καί Αὐτός τούς ἔδωσε περισσότερα ἀπό ὅσα ἐκεῖνοι περίμεναν. Τούς πρόσφερε τά πάντα.

Ὁ Χριστός ἀπάλλαξε τήν Εὐρώπη ἀπό τόν σκοταδισμό τῆς ἀθεΐας καί τήν μωρία τῆς εἰδωλολατρίας. Αὐτή ἡ φράση εἶναι σημαντική γιά ὅποιον μπορεῖ νά καταλάβει τί εἶναι εἰδωλολατρία καί τί εἶναι ἀθεΐα. Γιά ὅποιον δέν μπορεῖ νά τήν κατανοήσει θά τήν ἐξηγήσω περισσότερο.

Ὁ καιρός τῆς ἀθεΐας καί τῆς εἰδωλολατρίας στήν Εὐρώπη ἦταν μία περίοδος σκοταδισμοῦ. Μιά κατάσταση παρόμοια μ᾽ αὐτήν πού ὑπάρχει στίς μαῦρες φυλές, πού ζοῦν στήν Ἀφρική.

Ἀθεΐα καί εἰδωλολατρία σήμαινε: Θεολογία δίχως τόν ἀληθινό Θεό, γάμοι χωρίς ἠθική καί κοινωνία δίχως εὐσπλαχνία για τόν συνάνθρωπο.

Μέ μιά λέξη ἀθεΐα καί εἰδωλολατρία σήμαινε ζωή χωρίς οὐσία καί θάνατο χωρίς ἐλπίδα.

Παράλληλα ὑπῆρχε συνεχής φόβος γιά θεούς τρομακτικούς, τῶν ὁποίων το θυμό προσπαθοῦσαν νά κατευνάζουν με αἱματηρές θυσίες, εἴτε ζώων εἴτε ἀνθρώπων. Σκοτάδι καί μωρία ἐπικρατοῦσε στις φτωχές χωριάτικες καλύβες, ἀλλά καί στον περίβολο τῶν παλατιῶν. Ὁ σατανᾶς κυριαρχοῦσε στήν Εὐρώπη μέχρι ὁ Χριστός νά ἐμφανιστεῖ. Ὅλοι οἱ εὐρωπαῖοι ἦταν ἄρρωστοι στήν ψυχή καί στό σῶμα, ὅπως οἱ λεπροί. Ὅταν λοιπόν ὁ Χριστός ἐμφανίστηκε σ᾽ αὐτό τό εὐρωπαϊκό νοσοκομεῖο καί τρελοκομεῖο μίλησε στήν Εὐρώπη με τόν ἴδιο τρόπο πού μίλησε σέ ἐκείνη την ἄρρωστη, γιά δεκαοχτώ χρόνια γυναίκα, ἀπό δαιμονικό πνεῦμα. Ἦταν κυρτωμένη καί δέν μποροῦσε νά ἰσιώσει τό σῶμα της. Ὅταν τήν εἶδε ὁ Ἰησοῦς τῆς φώναξε και τῆς εἶπε: Εὐρώπη ἀπαλλάσσεσαι ἀπό την ἀρρώστια σου. Ἔτσι μέ μιᾶς ἡ Εὐρώπη, ὅπως ἡ γυναίκα, ὀρθώθηκε, συνῆλθε, διαφωτίστηκε, ἐξαγνίστηκε, ἐκπολιτίστηκε. Ἡ Εὐρώπη σάν τό φυλακισμένο, πού ξαφνικά ἀνοίγει ἕνα παράθυρο στό κελί του, φωτίστηκε. Ὁ Χριστός ἔδωσε την ἐξουσία στούς βαπτισμένους λαούς της νά βαπτίζουν καί ἄλλους σ᾽ ὅλη τή γῆ. Τούς ἔδωσε τήν ἐξουσία ἀφοῦ ἦταν ἁγιασμένοι ἀπό Αὐτόν, νά ἁγιάζουν ἄλλους, καί ἀφοῦ φωτίστηκαν νά φωτίζουν τους ὑπόλοιπους ἀδελφούς τους. Νά λοιπόν, αὐτό τό θαῦμα τῶν θαυμάτων ἔκανε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός στήν Εὐρώπη.

Στό δεύτερο ἐρώτημα, μέ ποιό τρόπο ἡ Εὐρώπη εὐχαρίστησε τό Χριστό ἡ ἀπάντηση εἶναι, πώς δέν τόν εὐχαρίστησε με φῶς, ἀλλά μέ σκοτάδι. Τόν εὐχαρίστησε με θλίψη ἀντί χαρά. Τόν εὐχαρίστησε ὅπως οἱ Γαδαρηνοί, τούς ὁποίους ὁ Χριστός ἐλευθέρωσε ἀπό τήν δαιμονική Λεγεώνα και ἐκεῖνοι τόν παρακάλεσαν νά φύγει ἀπό κοντά τους. Καί Ἐκεῖνος ἔφυγε χωρίς να πεῖ μιά λέξη. Κατάρα ἔμεινε σ᾽ αὐτή την περιοχή. Ἡ περιοχή τῶν Γαδαρηνῶν, πού κάποτε ἦταν εὔφορη καί πλούσια, σήμερα εἶναι μία γκρίζα καταραμένη ἔρημος. Οἱ Γαδαρηνοί παρακάλεσαν τόν Χριστό να φύγει ἀπό κοντά τους, ἐνῶ οἱ Εὐρωπαῖοι δέν τόν παρακαλοῦν νά φύγει, ἀλλά τον διώχνουν μέ κάθε τρόπο.

Τόν διώχνουν ἀπό τά σχολεῖα, τίς ἐφημερίδες, τά περιοδικά, ἀπό τήν πολιτική, τά φίλμ, τήν ἐπιστήμη καί ἀπό την ἐπηρμένη κουλτούρα τους. Τόν διώχνουν μέ τίς σκέψεις, μέ τά λόγια τους καί με τά ἔργα τους, ἕνας-ἕνας καί ὅλοι μαζί.

Ἄν ἡ περιοχή τῶν Γαδαρηνῶν, πού ἀπό ἀνοησία οἱ κάτοικοί της παρακάλεσαν τον Χριστό νά φύγει, εἶχε τέτοια κατάληξη τι θά συμβεῖ στήν Εὐρώπη ἡ ὁποία δέν τον παρακαλεῖ, ἀλλά τόν διώχνει ἀπό κακία; Τί θά συμβεῖ στήν Εὐρώπη;

Τί θά συμβεῖ στήν Εὐρώπη πού ἐγκατέλειψε τόν Χριστό καί ἐπέστρεψε στον παλαιό, σκοτεινό καί μωρό παγανισμό;

Ἡ ἀπάντηση στό ἐρώτημα, τί θά συμβεῖ στήν Εὐρώπη, πού ἀρνεῖται τόν Χριστό, ὑπάρχει ἔμμεσα στό Εὐαγγέλιο. Θά συμβεῖ τό ἴδιο πού συνέβη στήν Καπερναούμ, πού ἦταν πόλη μέ μεγάλο πολιτισμό, πλούσια, ὀργανωμένη, χαρούμενη, περήφανη για τήν ἀκμή της. Ὁ Χριστός σφράγισε την πορεία της μέ τά παρακάτω λόγια: Και ἐσύ Καπερναούμ, πού ὑψώθηκες ὥς τά οὐράνια, θά κατεβεῖς στά τρίσβαθα τοῦ Ἅδη. Πλήν σέ βεβαιώνω πώς ὁ Θεός την ἡμέρα τῆς κρίσεως θά δείξει μεγαλύτερη ἐπιείκεια γιά τά Σόδομα παρά γιά σένα (Ματθ. 11, 23).

Ἀδελφοί μου, ἄν στήν Ἰνδία καί την Κίνα συνέβαιναν τόσα πολλά καί μεγάλα θαύματα ὅπως συνέβησαν στήν Εὐρώπη ἐδῶ καί δύο χιλιάδες χρόνια, ἀπό παλιά θά μετάνοιωναν οἱ κάτοικοί της καί θα γινόντουσαν χριστιανοί.

Στενοχωριέμαι γιά τήν Εὐρώπη, γιατί θά καταστραφεῖ ὅπως ἡ Καπερναούμ. Οἱ περήφανοι πύργοι της θά γκρεμιστοῦν, θα καταστραφοῦν καί οἱ λεωφόροι της θά μετατραποῦν σέ τόπους πού θά φυτρώσουν θάμνοι μέ ἀγκάθια, ὅπου θά κάνουν τη φωλιά τους τά φίδια. Στόν τόπο πού τώρα ἀκούγονται φωνές ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ, θά ἀκούγονται κραυγές ἀπό κουκουβάγιες καί οὐρλιαχτά ἀπό τσακάλια.

Τή στιγμή πού ἡ Εὐρώπη νόμισε για τόν ἑαυτό της πώς ἐκπολιτίστηκε, τότε ἦταν καί πού ἀγρίεψε. Τή στιγμή πού νόμισε πώς τά ἤξερε ὅλα, τότε ἦταν και πού παραφρόνησε. Τήν στιγμή πού νόμισε πώς ἀπέκτησε μεγάλη δύναμη, τότε ἦταν καί πού ἔχασε ὅλη της τή δύναμη.

Ὁρίστε ἀδελφοί μου, τό ἀντικείμενο μελέτης καί διδαχῆς.

Δοξάστε τόν Χριστό, τόν Θεό, γιά να σᾶς δοξάσει καί αὐτός στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἀμήν.

ΠΗΓΗ : Ἁγίου Νικολάου [Βελιμίροβιτς] Ἐπισκόπου Ἀχρίδος, Μέσα ἀπό τό Παράθυρο τῆς Φυλακῆς. Μηνύματα στό λαό, Ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2012, σσ. 105-108.


Πηγή: tribonio.blogspot.com

Παρασκευή 19 Απριλίου 2019

Οι κοσμικοί άρχοντες περίμεναν διαφορετικούς τούς κληρικούς.

»Τὸ ἀποτέλεσμα; Οἱ Ἄρχοντες αὐτοῦ του κόσμου, πού στὴν ἀρχή ταράχτηκαν καὶ τρόμαξαν ἀπὸ τὸ λόγο τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὸν τρόπο ζωῆς πού ὁρίζει καὶ ἐπαγγέλλεται, δὲν ἄργησαν νὰ καταλάβουν, ὅτι αὐτοὶ πού τὰ κηρύττουν σὲ Ἀνατολὴ καὶ Δύση, δὲν εἶναι τὸ κάτι ἄλλο καὶ ἔτσι ὡς ἀνάξιοι, δὲν πρόκειται νὰ ἀλλάξουν τὴν ζωὴν τῶν ἀνθρώπων σὲ ὅλη τὴν οἰκουμένη, ὅπως θέλει ὁ Θεός.
 

»Σημάδια τρανταχτὰ ὁ τύφος, ἡ τρυφὴ καὶ ἡ ἀπληστία μας, πού σὰν ξινισμένος ἀφρὸς γρήγορα φούσκωσε καὶ ξεχύθηκε σὰν κίτρινος ἐμετός. Οἱ Ἄρχοντες αὐτοῦ του κόσμου ἀγαλλόμενοι, μᾶς πέταξαν τὰ ἀποφάγια τους μὲ σημαιοστολισμούς, δοξάσματα καὶ τυμπανοκρουσίες ὅμοιες μὲ τὶς εἰδωλολατρικές.
 

»Καὶ εἶπαν οἱ Ἄρχοντες αὐτού του κόσμου. “Καμμιά ταραχὴ καὶ καμμιὰ ἀνησυχία. Αὐτοὶ εἶναι σὰν ἐμᾶς. Λένε, πῶς ἄλλου γένους θείου εἶναι, πῶς ἄλλον κόσμο ἀρετῆς καὶ ἀγάπης εὐαγγελίζονται. Ἀλλὰ αὐτοὶ εἶναι σὰν ἐμᾶς. Χειρότεροι ἀπὸ ἐμᾶς. Ἐμεῖς χορτάτοι καὶ ἀπὸ καταγωγὴ εὐφραινόμενοι καὶ κυλιόμενοι πορευόμαστε. Αὐτοὶ τσόφλια κι ἀπὸ κατώγια, μὲ χυδαῖα κλωτσιὰ σπρωγμένοι στὴν Ἱεροσύνη τὰ χάνουν οἱ καψεροὶ ἀπ' τὰ πλούτη καὶ τὰ δοξάσματα.

...Κανένας φόβος γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ἀρχόντους. Αὐτοὶ λιώνουν στὴν ἡδονή. Λαχανιάζουν γιὰ τὸ χρῆμα. Πουλιοῦνται γιὰ μιὰ θέση σὲ συμπόσιο Ἀρχόντων. Πορνεύουν καὶ σοδομοῦν ὅπως ἐμεῖς. Κανένας φόβος. Εἶναι τοῦ χεριοῦ μας. Χαλαρῶστε. Μπρὸς στὰ ἀλλοίθωρα μάτια τοὺς βάλτε λίγο χρυσάφι. Δῶσε τοὺς μουχλιασμένη πολυτέλεια καὶ εὐωχία κι ὅλα τὰ ξεπουλᾶνε καὶ Χριστὸ καὶ Ἐκκλησία καὶ παράδεισο οὐράνιο. Δικοί μας εἶναι. Κατάδικοί μας. Ὅσο γιὰ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν αἰωνία ζωή, αὐτὰ γιὰ τοὺς ἀφελεῖς καὶ κακομοίρηδες”.
 

»Ἄδελφέ μου, τὴν ἀπιστία τὴν δημιουργεῖ καὶ τὴν συντηρεῖ τὸ Ἱερατεῖο μὲ τὴν ζωὴ πού κάνει. «Παλαιὰ οἱ φιλάρετοι εἰς ἱεροσύνην προήγοντο, νυνὶ δὲ οἱ φυλάργυροι· τότε οἱ φεύγοντες τὸ πρᾶγμα διὰ τὸ μέγεθος τῆς ἀρχῆς, νῦν δὲ οἱ ἐπιπηδῶντες τῷ πράγματι διὰ τὸ μέγεθος τῆς τρυφῆς· τότε οἱ ἀκτημοσύνη ἐκουσίω ἐναβρυνόμενοι, νυνὶ δὲ οἱ πλεονεξία ἑκουσίῳ χρηματιζόμενοι· τότε οἱ πρὸ ὀφθαλμῶν ἔχοντες τὸ θεῖον δικαστήριο, νυνὶ δὲ οἱ μηδὲ ἔννοιαν τούτου ἔχοντες· τότε οἱ τύπτεσθαι, νῦν δὲ οἱ τύπτειν ἕτοιμοι· καὶ τί δὲ τὰ πολλὰ λέγειν, μεταπεπτωκέναι λοιπὸν τὸ ἀξίωμα, ἔδοξεν ἀπὸ ἱεροσύνης εἰς τυραννίδα· ἀπὸ ταπεινοφροσύνης εἰς ὑπερηφάνειαν· ἀπὸ νηστείας εἰς τρυφήν, ἀπὸ οἰκονομίας εἰς δεσποτείαν· οὐ γὰρ ὡς οἰκονόμοι ἀξιοῦσιν διοικεῖν, ἂλλ ὡς δεσπόται σφετερίζεσθαι» 

(Ἰσιδώρου Πηλουσιώτου Ἐπιστ. 5,21). (Γεωργίου Διλμπόη, Ἀρσένιε, ἐσύ εἶσαι ὁ Ἀθανάσιος, Χίος 2012)

Πηγή: agonasax.blogspot.com

Πέμπτη 18 Απριλίου 2019

Notre-Dame: γιατί η εισαγγελική αρχή απέκλεισε σκόπιμα οποιαδήποτε εγκληματική ενέργεια;

Του Jacques Guillemain (Riposte Laique) / ΚΟ

Υπάρχει ένα καίριο ερώτημα: Ποια είναι η προέλευση αυτής της φωτιάς;

Από χθες το βράδυ, ο εισαγγελέας ξεκίνησε έρευνα για «ακούσια καταστροφή από την πυρκαγιά» μακριά από κάθε εγκληματική ενέργεια, ενώ η φωτιά δεν είχε ακόμα τεθεί υπό έλεγχο και δεν υπήρχε τίποτα που να συνηγορεί ότι η φωτιά ξεκίνησε από κάποιο τυχαίο γεγονός.

Η εισαγγελική αρχή γνωρίζει πολύ καλά ότι θα χρειαστούν αρκετές ημέρες έρευνας για να προσδιοριστούν οι πραγματικές αιτίες αυτής της πυρκαγιάς. Πώς μπορεί να δώσει τα συμπεράσματα μιας μακράς έρευνας που δεν έχει ξεκινήσει; Είναι εκπληκτικό.

Την Τρίτη 16 Απριλίου στις 19 μ.μ., οι 50 ερευνητές που διορίστηκαν δεν είχαν εισέλθει ακόμα εντός του κατεστραμμένου καθεδρικού ναού. Αλλά ο εισαγγελέας είχε ήδη εκδώσει την ετυμηγορία του: Τυχαία έγιναν όλα!

Τόσο μεγάλος είναι ο φόβος μήπως ανακαλυφθεί κάποια εγκληματική πράξη, κάποια νέα επίθεση ισλαμικής προέλευσης, ώστε παραλύει τους ηγέτες μας;

Αλλά αυτή η βιασύνη της εισαγγελίας να αποκλείσει τα εγκληματικά αίτια εγείρει φόβους ότι η αλήθεια θα κρυφθεί αν η έρευνα αποκαλύψει μια τρομοκρατική ενέργεια.

Από πολιτική άποψη, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης καταδίκαζαν αμέσως όλους όσους εξέφραζαν αμφιβολίες για την μη ύπαρξη εγκληματικής πράξης.

Πώς ξεκίνησε μια πυρκαγιά στις 6:50 μ.μ. όταν οι εργαζόμενοι είχαν εγκαταλείψει τον χώρο στις 5:30 μ.μ.;

Πώς μπορεί να εκδηλωθεί πυρκαγιά όταν απαγορεύεται στον χώρο κάτι που είναι πιθανό να προκαλέσει πυρκαγιά; (ηλεκτρικά καλώδια, συγκολλήσεις).

Πώς μπορεί να εξαπλωθεί μια πυρκαγιά τόσο γρήγορα, αν δεν υπάρχουν πολλαπλές ταυτόχρονες πυρκαγιές;


 

Πώς μπορεί κανείς να μην έχει υποψίες όταν καθημερινά γίνονται στόχος βανδαλισμών και καίγονται δύο εκκλησίες στη Γαλλία; «Σύμφωνα με το PI-News, μια γερμανική ιστοσελίδα, 1063 επιθέσεις σε εκκλησίες ή χριστιανικά σύμβολα (σταυροί, εικόνες, αγάλματα) έχουν αναφερθεί στη Γαλλία το 2018. Μια αύξηση της τάξης του 17% σε σύγκριση με το 2017 (878). Ο ρυθμός των επιθέσεων αυξάνεται. (Ινστιτούτο Gatestone).

"Ένα άρθρο τον Ιανουάριο του 2017 αποκάλυψε ότι "οι ισλαμικές εξτρεμιστικές επιθέσεις κατά των Χριστιανών" αυξήθηκαν κατά 38%, από 273 επιθέσεις το 2015 σε 376 το 2016".

Και πώς να μην μας προβληματίσει αυτή η φωτιά που ξεσπάει τυχαία στη μέση της Μεγάλης Εβδομάδας;



Είναι αποτρόπαιο να βλέπει κανείς όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα οποία επιταχύνουν να συντρίψουν τον οποιονδήποτε αμφισβητήσει την «επίσημη γραμμή», να αγνοούν τις εικόνες μίσους και χαράς που δείχνουν να έχουν πολλοί μουσουλμάνοι στα κοινωνικά δίκτυα.

Δεν είναι ένα ή δύο απομονωμένα tweets, αλλά χιλιάδες μηνύματα μίσους που έχουν αγνοηθεί από τον Τύπο. Αυτό είναι πολύ σοβαρό. Για αυτούς τους φανατικούς, η φωτιά της Παναγίας των Παρισίων είναι "η εκδίκηση του Αλλάχ". 




Είμαστε αντιμέτωποι με μια τέτοια έκρηξη μίσους, που για άλλη μια φορά απεικονίζει τη μεγάλη ψευδαίσθηση του «vivre- ensemble» ("ζούμε μαζί").

Όλα τα κόμματα κάνουν έκκληση για «εθνική ενότητα» ώστε να αντιμετωπίσουμε αυτή τη βαριά δοκιμασία. Αλλά ας είμαστε σαφείς, εδώ και πολύ καιρό δεν υπάρχει εθνική ενότητα. Η Γαλλία είναι ήδη κατακερματισμένη, κάτω από τα χτυπήματα μιας μαζικής μετανάστευσης που αρνείται να ενταχθεί. Ήρθε η ώρα να ξυπνήσετε.

Και μην υπολογίζετε σε κανέναν Macron για να μας προστατεύσει. Μόνο τα πατριωτικά κόμματα θα μπορέσουν να αποτρέψουν τα χειρότερα.


Πηγή: redskywarning.blogspot.com

Συνάθροιση: Ως συνάθροιση Χριστιανών της ορθής πίστης, δεν ασχολούμεθα με κόμματα και πολιτικές, αναδημοσιεύουμε το παραπάνω άρθρο με σκοπό την προβολή του διωγμού που υφίσταται κάθε τί Χριστιανικό σε όλον τον κόσμο. Δεν επιθυμούμε να περικόπτουμε άρθρα άλλων κι έτσι το δημοσιεύουμε ολόκληρο.

Δευτέρα 15 Απριλίου 2019

Συζητήσεις για τον μοναχισμό και την προσευχή.

Τις ημέρες που πέρασαν και συγκεκριμένα το Σάββατο και την Κυριακή πραγματοποιήθηκαν συζητήσεις με θέμα τον μοναχισμό και την καρδιακή προσευχή. 

Ο συνομιλητής ήταν ώριμος και έθεσε τους προβληματισμούς του με ευθύτητα και εκφράζοντας την αγωνία του για την σωτηρία της ψυχής του. Η συζήτηση το Σάββατο κράτησε αρκετή ώρα και την Κυριακή λιγότερη.

Ενημερώθηκε για το πώς θα μπορούσε κάποιος να εγκαταβιώσει στο Άγιο Όρος, υπό ποίες συνθήκες και τί θα έκανε αναλόγως αυτών. Ενημερώθηκε για τον κοινοβιακό μοναχισμό και τον σκητιώτικο. Επίσης συζητήθηκε το πώς ζούν οι ερημίτες, πού υπάρχουν τέτοιοι και πώς είναι εκεί τα μέρη από ύδρευση και δυνατότητα μετακινήσεων.

Αν θέλει ο Θεός ας συνεχίσουμε για την σωτηρία των αθανάτων ψυχών μας. Αμήν!

Δευτέρα 8 Απριλίου 2019

Συζητήσεις για το μοναχισμό.

Το Σάββατο και την Κυριακή που μας πέρασαν πραγματοποιήθηκαν συνομιλίες με νέο πιστό που έχει ζήλο για πνευματικά ζητήματα και για την σωτηρία του. Συζητήθηκαν πολλά διαφορετικά θέματα και ανάμεσα σε όλα και το λίαν σημαντικό θέμα του μοναχισμού και της μοναχικής κλήσης. Οι συζητήσεις ως συνήθως κράτησαν ώρες και τις δύο ημέρες.

Αν είναι θέλημα Θεού ας συνεχίσουμε για την σωτηρία των αθανάτων ψυχών μας! Αμήν!

Άγιος Ιωάννης ο Ναύκληρος ο Κώος, 8 Απριλίου.



από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο, συγγραφέα
 

Πλεύσας θάλασσαν εν πυρί την του βίου,
Nαύκληρ’ έφθασας εις γαληνούς λιμένας.
 

Ο Ιωάννης, ένα ναυτόπουλο από τη νήσο Κω, μαρτύρησε στο νησί στις 8 Απριλίου το 1669, ημέρα Παρασκευή μετά το Πάσχα, της Διακαινησίμου.

ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ: Για άγνωστο σε μας λόγο, κάποιοι Τούρκοι έκαναν μαγικά στον Άγιο και εκείνος παραφρόνησε. Ενώ ήταν σε αυτή την κατάσταση, οι Οθωμανοί τού έκαναν περιτομή. Όμως η χάρις του Χριστού θαυματούργησε σύντομα. Με μυστικές φωνές τον έκαμε να συναισθανθεί το αμάρτημά του‚ και δεν δίσταξε να αποκηρύξει δημόσια ο,τι εξαναγκάστηκε πριν από λίγες μέρες να ασπασθεί τη μωαμεθανική θρησκεία. Έτσι, αφού διαπίστωσε την περιτομή και είδε πως φορούσε τούρκικα ρούχα, λυπήθηκε ως τα τρίσβαθα της ψυχής του και, πετώντας το άσπρο σαρίκι, ζούσε και πάλι χριστιανικά, με πολλή μετάνοια, συντριβή, δάκρυα και αναστεναγμούς για το ακούσιο σφάλμα του.
 

ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ: Όταν αντελήφθησαν οι Αγαρηνοί ότι μετανόησε και ζει πλέον χριστιανικά, όρμησαν σαν άγριος όχλος εναντίον του και αφού τον έδειραν αλύπητα, τον έκλεισαν στη φυλακή. Μέσα στη φυλακή, οι Τούρκοι προσπαθούσαν να τον μεταπείσουν στον μουσουλμανισμό με υποσχέσεις. Μετά από λίγες ημέρες τον έβγαλαν και προσπαθούσαν με διάφορους τρόπους και μεγάλες απειλές να τον μεταστρέψουν στη θρησκεία τους. 

Ο Άγιος όμως τους απάντησε: “Εγώ πιστεύω στον Κύριό μου Ιησού Χριστό και Αυτόν ομολογώ Θεό αληθινό, με όλη μου την καρδιά. Αυτός πρόκειται να κρίνει ολόκληρο τον κόσμο, ζωντανούς και νεκρούς. Τη δική σας τη θρησκεία την αποστρέφομαι και είμαι έτοιμος να υπομείνω όσα βάσανα κι αν μου κάνετε για την αγάπη του Χριστού μου”. Όταν οι Οθωμανοί άκουσαν αυτά, τον άρπαξαν με θυμό και, δέρνοντας και σπρώχνοντας, τον πήγαν στον μολά, δικαστή, όπου τον κατήγγειλαν πως, ενώ έγινε πρώτα μουσουλμάνος, μετάνιωσε και επέστρεψε στον Χριστιανισμό πάλι. Κατηγορία που επέφερε τη θανατική ποινή.
 

ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Ο δικαστής τότε διέταξε και τον έδειραν αλύπητα. Όταν διαπίστωσε πως ούτε έτσι μεταπείθεται, διέταξε να τον κάψουν ζωντανό. Τη συνήθεια αυτή συχνά την παρατηρούμε σε μαρτύρια Νεομαρτύρων. Ο λόγος ήταν ότι με την πυρά δε θα έμενε ούτε λείψανο για να τιμήσουν οι πιστοί. Πίστευαν ανοήτως πως έτσι εξαλείφεται η μνήμη των Μαρτύρων! Άναψαν λοιπόν μια μεγάλη φωτιά και τον έκαψαν κι έτσι ο μακάριος Ιωάννης έγινε θυσία καθαρά και άμωμος για τον Χριστό. Μ' αυτόν τον τρόπο, στις 8 Απριλίου 1669 μ.Χ., έλαβε ο γενναίος Νεομάρτυς τον στέφανο του μαρτυρίου.
 

Η ΤΙΜΗ ΣΤΟ ΜΑΡΤΥΡΑ: Ακολουθία του Αγίου συνέταξε ο Γεράσιμος Μοναχός Μικραγιαννανίτης. Επίσης, το ιστορικό εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στην Κω, μετονομάστηκε επ΄ονόματι του Νεομάρτυρα αυτού, καθώς και η οδός που οδηγεί στο Ναΰδριο αυτό φέρει το όνομα του. Η μνήμη των πιστών κατοίκων της νήσου Κω‚ παρά την επί αιώνες σκλαβιά‚ σέβεται και ευλαβείται τον Άγιο Ιωάννην τον Ναύκληρο και κάθε χρόνο τελείται στον προαναφερθέντα μικρό ναό του‚ Θεία Λειτουργία. Η δουλεία των αιώνων δεν αποδυνάμωσε ούτε κατ' ελάχιστο την ευλάβειαν των Κώων‚ ούτε φυσικά μπόρεσε να εξαλείψει το όνομά του από τη μνήμη τους‚ γιατί “δίκαιοι εἰς τόν αἰῶνα ζῶσι καί ἐν Κυρίῳ ὁ μισθός αὐτῶν”‚ και “οὐ μή ἅψηται αὐτῶν βάσανος.
 

Απολυτίκιο ήχος γ': 

“Θεῖον βλάστημα‚ τῆς Κῶ ὑπάρχων‚ ταύτην εὔφρανας‚ τῇ σῇ ἀθλήσει‚ Ἰωάννη Ναυκληρε πανεύφημε˙τῶν Ἀθλητῶν γάρ ζηλώσας τά σκάμματα‚ διά πυρός τόν ἀγῶνα ἐτέλεσας.Μάρτυς ἔνδοξε‚ Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε‚ δωρήσασθε ἡμῖντό μέγα ἔλεος.”

Πηγή: aktines.blogspot.com

Σπάνια λόγια από χείλη ιερέως!

Ο οικουμενισμός είναι μία προδοσία του Χριστιανισμού, ο πιο γνήσιος πρόδρομος του ερχομένου Αντιχρίστου.

https://www.pemptousia.gr/wp-content/uploads/2017/12/AthanMytil1.jpg

 Πρεσβύτερος και μοναχός Αθανάσιος Μυτιληναίος 1927-2006

Στην Ευρώπη σιγά σιγά παραθεωρήθηκε, ένεκα των λαθών αυτών (σ.σ. των παπικών), η Θεανθρωπίνη φύσις του Ιησού Χριστού. Αυτό βέβαια ήταν ένα φαινόμενο σαν ένας νέο-αρειανισμός, δηλαδή δεν εδέχοντο την Θεότητα του Ιησού Χριστού. Έβλεπαν πλέον τον Ιησούν Χριστόν ένα απλό ανθρώπινο πρόσωπο. Θυμηθείτε αυτό το κινηματογραφικόν έργον που είχε έρθει πριν από μερικά χρόνια και έγινε τόση φασαρία, ‘Ιησούς Χριστός σούπερσταρ’. Πως παρουσίαζε τον Ιησούν Χριστόν -βέβαια δεν το είδα- κατά μαρτυρίες; Απλόν άνθρωπον. Το Θείο στοιχείο έλειπε. Βλέπετε, αυτό είναι ένας νέο-αρειανισμός. Πού στηρίζεται; Ότι δεχόμεθα τον Χριστόν ένα πρόσωπο που το εντάσσουμε μέσα σε έναν ουμανισμόν, σε έναν ανθρωπισμόν. Τίποτε άλλο. Δεν είναι το Θεανθρώπινον Πρόσωπον δηλαδή που ήρθε, ο Υιός του Θεού, ο αιώνιος Θεός, να μας σώσει αφού ενηνθρώπησεν.

Ταυτόχρονα με την ανάπτυξη της επιστήμης και της φιλοσοφίας άρχισε μια αληθινή υποτίμησις, ένας υποβιβασμός του Χριστιανικού πνεύματος σε ουμανιστικό, ανθρωπιστικό επειδή -προσέξτε αυτό το σημείο- επειδή τόσο η επιστήμη όσο και η φιλοσοφία κινήθηκαν επάνω στην σχετικοκρατίαν. Προσέξτε παρακαλώ αυτό. Στην σχετικοκρατίαν. Τι είναι αυτή η σχετικοκρατία; Δεν θέλω να σας κουράσω αλλά πρέπει να σας τα πω. Όταν ο φιλόσοφος λέγει: αυτό το πράγμα είναι σχετικό σε σχέση με κάτι άλλο δηλαδή, δεν είναι απόλυτο. Μία αξία είναι σχετική δεν είναι απόλυτη. Ένα φαινόμενον ακόμη -στην επιστήμη τώρα- είναι σχετικό δεν είναι απόλυτο. Αν ζυγίσω αυτό στον ισημερινό ζυγίζει τόσο, αν το ζυγίσω στον Βόρειο Πόλο ζυγίζει τόσο, συνεπώς το φαινόμενον είναι σχετικόν.

Έτσι από την επιστήμη περνάμε στην φιλοσοφία και τα πράγματα τα βλέπουμε σχετικά. Από εκεί όμως πια, στην φιλοσοφία, βλέποντας τα πράγματα σχετικά μπαίνομε σε μία σχετικοκρατία. Ότι δηλαδή, και το να τιμώ τον Θεόν είναι σχετικόν, υπήρχε εποχή που τιμούσε τον Θεόν, σήμερα γιατί να τον τιμώ τον Θεόν; Το να σέβομαι τους γονείς μου είναι σχετικό και αυτό δεν είναι απόλυτη αξία, σήμερα γιατί να σέβομαι τους γονείς μου; Το να θεωρείτο η κλοπή κακόν ήτο μία απόλυτη αξία, σήμερα μπορεί να μην θεωρείται αυτό.

Έτσι όπως καταλαβαίνετε εκθρονίστηκε ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, ο Οποίος αποτελεί το ύψιστον κριτήριον του ανθρώπου και την θέση Του την πήρε ο άνθρωπος και ο ανθρώπινος λόγος, η ανθρωπίνη λογική. Κάθε απόλυτη αξία άρχισε πια να αμφισβητείται και γρήγορα η Ευρώπη ή ο Δυτικός κόσμος, εν εννοία πάντοτε πολιτιστική, βρέθηκε στην αμφισβήτηση. Βρέθηκε στον μηδενισμό, στην αθεΐα, στον αναρχισμό. Να που είναι η ρίζα της αναρχίας. Να που είναι. Και της αθεΐας. Στην αμφισβήτηση. Είναι καρποί που εσπάρησαν παλαιότερα και τώρα καρποφορούν.

Όταν σπείρεται στο χωράφι, το Χριστιανικό χωράφι, η σχετικοκρατία, ότι οι αξίες δεν έχουν απόλυτη θέση αλλά σχετικήν, σιγά σιγά θα αρχίσει ο άνθρωπος να αμφισβητεί. Και γιατί αυτό; Και γιατί εκείνο; Και γιατί δεν θα μπορέσω να κάνω τούτο και εκείνο; Και γιατί να υπάρχει ο Θεός; Και τι θέλει ο Θεός από μένα; Πέφτω λοιπόν στην αθεΐα. Ο άνθρωπος δε που πέφτει στην αθεΐα, πέφτει στον μηδενισμό. Δεν υπάρχει τίποτε. Και αφού δεν υπάρχει ούτε Θεός ούτε τίποτε, γιατί να μην βάλω και μια βόμβα να σε τινάξω στον αέρα; Γιατί να μην σου πάρω το πορτοφόλι να ζήσω εγώ και να φάω και να πιώ. Να τα φαινόμενα.

Σας είπα τη ρίζα του πράγματος. Λοιπόν. Αυτήν την κατάσταση θέλησε να αντιμετωπίσει αυτή η οικουμενική κίνησις, ή το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών που είναι νεότερο όνομά του, αλλά και αυτό στην πραγματικότητα προήρχετο από την ίδια σάπια ρίζα. Ήταν και αυτός σάπιος γιατί ήτανε βασισμένος πια στον ανθρώπινο λόγο. Ξέφυγε από το Θεανθρώπινο Πρόσωπο του Χριστού. Σκεφθείτε αγαπητοί μου, Έλληνες Ορθόδοξοι, θεολόγοι, κληρικοί ή θεολόγοι ή θεολόγοι-κληρικοί, να έχουνε πάει στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών, να ακούσουν, και να σου λέει, μην μιλάτε δια τον Ιησούν Χριστόν διότι υπάρχουν προτεσταντικές παραφυάδες που δεν δέχονται το δόγμα της Αγίας Τριάδος. Μην τους κακοκαρδίσουμε. Μην μιλάτε δια τον Ιησούν Χριστόν, μην κακοκαρδιστούν. Δηλαδή βλέπετε, έφυγε ο Θείος, ο Θεανθρώπινος Λόγος και μπήκε ο ανθρώπινος λόγος. Ο ουμανισμός.

Μα ο ουμανισμός χάλασε την Ευρώπη κι έρχεσαι τώρα εσύ ως Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών να διορθώσεις τι; Αφού και οι δικές σου οι ρίζες είναι κοινές και είσαι και εσύ σάπιος, είσαι χαλασμένος.

Πιστεύω να το καταλάβατε με αυτήν την θεωρητική έστω και σύντομη επιγραμματική ανάλυση που σας έκανα.

Έτσι λοιπόν αγαπητοί μου ξεκινάει μια προσπάθεια του οικουμενισμού χωρίς το στοιχείο του Ορθοδόξου δόγματος και χωρίς μετάνοια, να στεγάσει κάθε αίρεση αρκεί να είχε κάποιο Χριστιανικό επίχρισμα. Δεν με νοιάζει τι πιστεύεις, αρκεί να συνεννοηθούμε να αντιμετωπίσουμε μία κατάσταση. Όπως δε εξελίσσεται αυτή η οικουμενική κίνησις, ελεγχομένη πλέον τελείως από αλλότρια στοιχεία όπως είναι ο Μασονισμός, όπως είναι ο Σιωνισμός -τελευταία απεκαλύφθει ότι το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών ελέγχεται και από πολιτικοποιημένες θα λέγαμε δυνάμεις, έχει αποδειχθεί και να μην σας πιο πολλά γιατί θα σκανδαλιστείτε- τείνει .. να συμπεριλάβει όχι μόνον ετεροδόξους ..-αν και οι ρωμαιοκαθολικοί δεν μετέχουν γιατί αυτοί από μόνοι τους είναι οικουμενισταί- αλλά και αλλοδόξους, δηλαδή και Εβραίους και Μουσουλμάνους και Βουδιστάς. Παράξενα πράγματα.

Κάνανε πρότινος προσευχή κάπου στις Ινδίες. Προσευχήθηκε πρώτος ένας Βουδιστής μοναχός, μετά ένας Ορθόδοξος επίσκοπος, μετά ένας Εβραίος. Τα επιχειρήματα αυτής της προσπαθείας; Κοινωνιστικά σου λέει, κοινωνιστικά, ανθρωπιστικά, ειρηνιστικά. Να έχουμε ειρήνη στον κόσμο, να παύσουν οι μισαλλοδοξίες και κυρίως οι θρησκευτικές μισαλλοδοξίες, οι διαμάχες και οι προσηλυτισμοί. Να παύσουν λέγει όλα αυτά. Έτσι κηρύσσεται μία οικουμενιστική θεολογία που ο Θεός της βέβαια δεν είναι ο Άγιος Τριαδικός Θεός αλλά ένας αβέβαιος Θεός όπως τον πιστεύει η κάθε θρησκεία ή θέλει να τον πιστεύει.

Όπως αντιλαμβάνεστε αγαπητοί, κάθε προβολή Ορθοδόξου δόγματος θεωρείται πλέον αναχρονισμός και διασπαστικό μάλιστα στοιχείο αυτής της οικουμενιστικής προσπαθείας. Έτσι ολότελα εξουδετερώνεται η εντολή του Χριστού, μαθητεύσατε πάντα τα έθνη. Δηλαδή κάθε ιεραποστολή πλέον θεωρείται μία καταπίεσις της ανθρωπίνης ελευθερίας.

Πώς θα μπορούσαμε να ιδούμε και να κρίνομε τον οικουμενισμό; Εκκοσμικευμένο Χριστιανισμό στην χειρότερή του έκδοση. Υποβιβασμένον σε ξεπερασμένα ουμανιστικά επίπεδα.

Στερείται χωρίς αντιλογία το κριτήριον της σωτηρίας και το Θεανθρώπινον Πρόσωπον του Ιησού Χριστού που είναι το κριτήριον κατά την Ορθόδοξο Πατερική ερμηνεία.

ΚΑΙ ΑΜΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΣΩΤΗΡΙΑ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ, ΤΟΤΕ ΤΙ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΩ;
ΑΛΑΤΙ ΑΝΑΛΑΤΟ.

Δεν κινείται εκ των έσω προς τα έξω, όπως κινήθηκαν οι Απόστολοι προς τα ετερόγλωσσα και ετερόκλητα πλήθη από τα οποία εζητήθη ΠΙΣΤΗ στο Θεανθρώπινο Πρόσωπο του Χριστού και ΜΕΤΑΝΟΙΑ, αλλά είναι μία κίνησις που κινείται εκ των έξω προς τα έσω.

Ο οικουμενισμός είναι μία ΠΡΟΔΟΣΙΑ του Χριστιανισμού, είναι ο πιο γνήσιος πρόδρομος του ερχομένου Αντιχρίστου. Αυτός είναι ο οικουμενισμός, έτσι χαρακτηρίζεται και είναι διάχυτος γύρω μας και επικαλείται παραπλανητικά συνθήματα: ‘αγάπη’, ‘αγαπισμός’, ‘ένωση όλων των λαών’, ‘ειρήνη όλων των λαών σε μια κοινή θρησκεία’, ‘ανοχή σε ό,τι προσφέρεται’ κτλ., κτλ..

Έτσι, αντί να εκκλησιαστικοποιήσει η Εκκλησία τον κόσμο, κινουμένη εκ των έσω προς τα έξω, αντιθέτως δέχεται εκ τον έξω τον κόσμο και κοσμικοποιείται η Εκκλησία.

Το αποτέλεσμα;

Η ΜΑΤΑΙΩΣΗ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ. ..

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΕΠΙΤΥΧΕΙ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ.

Αγαπητοί μου αυτά είχαμε να πούμε βλέποντας αυτήν την ωραία εικόνα της Πεντηκοστής που ξεχύνονται οι πνευματοφόροι Απόστολοι να εκκλησιαστικοποιήσουν τον κόσμον. Αλλά μόνον έτσι ο κόσμος γίνεται εκκλησιαστικοποιημένος, εκ των έσω προς τα έξω, ποτέ εκ των έξω προς τα έσω, γιατί αλλοιώτικα έχομε κοσμικοποίηση και ξαναεπαναλαμβάνω ματαίωση της σωτηρίας.


Απομαγνητοφώνηση [46:14 – 57:47] Φαίη


Πηγή: ηχητικό από arnion.gr. Ομιλία αρ. 16 Πράξεις Αποστόλων 2, 8 έως 11, που εκφωνήθηκε στις 3/2/85.

Πηγή: tasthyras.wordpress.com

Τετάρτη 3 Απριλίου 2019

Συζητήσεις πολυθεματικές και πολύωρες!

Τις περασμένες μέρες, Παρασκευή, Σάββατο και Δευτέρα, έγιναν πολύωρες συζητήσεις μεταξύ του πάτερ Χ. και νέων για πολλά διαφορετικά θέματα. Οι ώρες κύλησαν γρήγορα με την εναλλαγή των θεμάτων και την ανάγνωση μέσα από βιβλία προς οικοδομή των νέων. 

Ο πάτερ πήρε πολλά απ' τις διαπιστώσεις των πιστών και τοποθετήθηκε για τα προβλήματα που τους απασχολούν όπως θεωρούσε πως έπρεπε να μιλήσει αναλόγως των περιπτώσεων και των δεδομένων.

Μοναχικές κλήσεις, έγγαμος βίος, ελεημοσύνη, διαζύγια, προβληματικές σχέσεις ήταν μερικά θέματα απ' τα πολλά που τέθηκαν επί τάπητος!

Όλοι λάβαμε κάποια μικρή αλλά χρήσιμη εμπειρία απ' τις συνομιλίες μας!

Αν θέλει ο Κύριος να συνεχίσουμε ας μας το επιτρέψει, αλλιώς ας μας δείξει τον δρόμο. Αμήν!

Τρίτη 2 Απριλίου 2019

Ο άγιος Αλέξιος Μεντβέντκω​φ, ο Ομολογητής († 22 Αυγούστου 1934)

«Καθείλε δυνάστας από θρόνων και ύψωσε ταπεινούς» (Λουκ. 1, 52).

Ο ύμνος αυτός της Θεοτόκου ανταποκρίνεται πλήρως στην πνευματική φυσιογνωμία του π. Αλεξίου Μεντβέντκωφ».


Με αυτά τα λόγια άρχισε τον επικήδειο λόγο του ο π. Παύλος Πουχάλσκυ στις 4 Οκτωβρίου 1957, προ του φέρετρου του π. Αλεξίου.

Ο εκλιπών γεννήθηκε το 1867 σ’ ένα χωριό της επαρχίας Βιάζμα, μέλος της οικογενείας ενός νέου ιερέως πού πέθανε μετά τη γέννηση του παιδιού.

Μια ζωή φτώχειας και στερήσεων άρχισε για το μικρό Αλέξιο. Εν τούτοις, φοίτησε, όπως όλα τα παιδιά των κληρικών, σ’ ένα εκκλησιαστικό σχολείο, κατόπιν πήγε στο Σεμινάριο, όπου απεφάσισε να ακολουθήση το παράδειγμα του πατέρα του: Να υπηρέτηση την Εκκλησία. Έπρεπε όμως να φροντίση για τη συντήρησή του και της οικογενείας του. Έτσι, προικισμένος με μια ωραία φωνή και «σωστό αυτί», προσελήφθη ως αναγνώστης και κατόπιν νυμφεύθηκε.

Πέρασαν πολλά χρόνια, ο πόθος της ιερωσύνης τον διακατείχε και τελικά άνοιξε την καρδιά του στον π. Ιωάννη της Κρονστάνδης, ο οποίος τον ενθάρρυνε να προχώρησει. Ο π. Αλέξιος παρουσιάσθηκε στον Μητροπολίτη Παλλάδιο, χειροτονήθηκε διάκονος το 1895, και ιερεύς δύο ημέρες αργότερα, την ημέρα των Χριστουγέννων. Τοποθετήθηκε ακολούθως στην κωμόπολη Vronda, όπου παρέμεινε επί 23 χρόνια. Λίγο πριν πεθάνη, εξομολογήθηκε σ’ ένα φίλο του ότι η χάρη της ιερωσύνης τον είχε ενισχύσει κατά τρόπο «χειροπιαστό». Συνειδητοποίησε τη μεγάλη του ευθύνη έναντι του Θεού και η πνευματική του ζωή πλουτίσθηκε από τη φροντίδα για τη σωτηρία των ψυχών πού του είχε ανατεθή. Η μητέρα του ετοίμαζε τα πρόσφορα για την εκκλησία.

Στα 23 χρόνια της διακονίας του στη Vronda εσήκωσε συνειδητά το σταυρό της ιερωσύνης προσφέροντας όλες του τις δυνάμεις: την αγάπη στους χωρικούς ενορίτες του, την εκτίμηση στους συναδέλφους του ιερείς. Έκρουε την πόρτα κάθε ψυχής για να την οδήγησει στο Θεό. Περνούσε ολόκληρες νύχτες για να ετοιμάση τα κηρύγματά του, μελετούσε τα έργα των Πατέρων της Εκκλησίας για να εξασφάλιση τον καταρτισμό του ποιμνίου του.

Οι διοικητικές αρχές αναγνώρισαν το έργο του και του εξέφρασαν με διαφόρους τρόπους την εκτίμησή τους. Επήρε διάφορες διακρίσεις και το 1911 δέχτηκε από την Αγία Σύνοδο τον επιστήθιο σταυρό.

Η φτώχεια της επαρχίας του υπεχρέωνε τον π. Αλέξιο να εργάζεται χειρωνακτικά στους αγρούς -σπορά, καλλιέργεια κλπ.- ταυτόχρονα με τα ιερατικά του καθήκοντα.

Αυτή η ζωή συνεχίσθηκε μέχρι το 1917. Τότε τον συνέλαβαν και ωμολόγησε την πίστη του ενώπιον των διωκτών του. Φυλακίσθηκε, υπέστη ατιμώσεις και τέλος σκληρά σωματικά βασανιστήρια. Του έσπασαν τα χέρια και τα πόδια και ένα βίαιο κτύπημα στο πρόσωπο του κατέστρεψε το προσωπικό νεύρο. Τέλος καταδικάσθηκε σε θάνατο, αλλά η κόρη του προσφέρθηκε ως όμηρος και έτσι αποφυλακίσθηκε. Το πρόσωπό του διατήρησε για πάντα τα σημάδια του βασανισμού και το ένα του μάτι έμενε σχεδόν ανοικτό. Εν τούτοις, το 1919, μέσα στη γενική αναταραχή κατώρθωσε να διαφυγή με την οικογένειά του στην Εσθονία.

Εργάσθηκε σκληρά στα ορυχεία σχιστολίθου για να επιβίωση αυτός και η οικογένειά του. Και σαν απλός εργάτης όμως δεν λησμονούσε ότι ήταν ιερωμένος και τελούσε τη Θεία Λειτουργία σ’ ένα κοντινό χωριό.

Το 1923 οι ορθόδοξες αρχές της Εσθονίας τον διώρισαν «υπεράριθμο» ιερέα σε μια πολύ αξιόλογη ενορία. Τα δέκα χρόνια πού πέρασε στην Εσθονία ήταν εξαιρετικά δύσκολα. Η εργασία ξεπερνούσε τις δυνάμεις του και ζούσε σε μεγάλη φτώχεια. Η σύζυγός του πέθανε ύστερα από σοβαρή ασθένεια.

Ο π. Αλέξιος εζήτησε από το Μητροπολίτη Ευλόγιο να τον μετάθεση στο Παρίσι, όπου έφθασε με την οικογένειά του και τοποθετήθηκε στη μικρή πόλη Ugine. Οι υλικές συνθήκες της ζωής του βελτιώθηκαν, αλλά ο Κύριος επέτρεψε μεγάλες ηθικές δοκιμασίες. Δεν εξετίμησαν όλοι τη μεγάλη του ταπείνωση και την αληθινή χριστιανική πραότητα. Τον συκοφάντησαν στο Μητροπολίτη. Ο π. Αλέξιος υπέμεινε προσευχόμενος. Η σωματική του υγεία χειροτέρευε συνεχώς. Τα πληγωμένα του μέλη τον έκαναν να υποφέρη πολύ και τελικά εκδηλώθηκε καθολικός καρκίνος. Χειρουργήθηκε επειγόντως, χωρίς όμως καμιά βελτίωση.

Διατήρησε την πνευματική του διαύγεια μέχρι τέλους, προσευχόμενος αδιαλείπτως και κοινωνών τακτικά των Αχράντων Μυστηρίων.

Ζητούσε συγγνώμη από όλους όσους εγνώρισε και θεωρούσε τον εαυτό του υπεύθυνο για όσα είχε υποστή. Με δάκρυα παρακαλούσε τον Κύριο να τον δεχτή στη Βασιλεία Του, όχι εξ αιτίας των αρετών του, αλλά διά το «έλεός Του».

Όσοι ήσαν κοντά του την παραμονή του θανάτου του, διηγούνται ότι έψαλλε όλη τη νύχτα με δυνατή φωνή, και το πρωΐ, διακριτικά, παρέδωσε το πνεύμα (22 Αυγούστου 1934). 


Πηγή: Περιοδικό «Ανάπλασις» 1992, σ. 118-119 Αναδημοσίευση από: Σόλωνος Γ. Νινίκα, Θεολόγου – τ. Γενικού Επιθεωρητού Μ.Ε., Οι νέοι Μάρτυρες της Ρωσικής Εκκλησίας (1917-1987), § Αλέξιος Μεντβέντκωφ· ένας άγιος ιερεύς, Αθήνα 1994 

Πηγή: pemptousia.gr